Jurycommentaar januari 2026

Hieronder vind je het jurycommentaar van januari 2026. Je kunt het beste CTRL+F/COMMAND+F gebruiken om jouw verhaal te zoeken. Ter info: Juryleden zijn niet verplicht commentaar te geven. Ook hoeft niet bij élk verhaal commentaar te staan. Wel zijn de jurylid-coderingen elke maand hetzelfde. Als je vaker mee hebt gedaan, kun je door de maanden heen de commentaren op jouw verhalen vergelijken

Let op: lezen is voor eigen risico. Sommige juryleden nemen geen blad voor de mond en het lezen van het commentaar kan eventueel een vervelende ervaring voor je zijn. Bedenk alsjeblieft dat onze juryleden ook maar mensen zijn en dat je zelf moet bepalen of je het commentaar ter harte neemt of het naast je neer legt.

Afbeelding

Imre Kertész (Boedapest, 9 november 1929 – aldaar, 31 maart 2016) was een Hongaarse schrijver. Hij overleefde de Holocaust en won de Nobelprijs voor Literatuur (2002). Wikipedia

Het commentaar

Wat betekent stoppen    Pe

Wat betekent stoppen    Wi

Ik weet niet waar ik moet beginnen. Deze schrijver heeft een veel te slechte beheersing van het Nederlands, om ook maar een schijntje kans te hebben deze wedstrijd te winnen. En dan heb ik het niet over Vlaamse uitdrukkingen, die mogen gerust gebruikt worden en ik val ook niet over een typefoutje hier en daar. Maar in de zin “dat ik hun sewes terug kwam ophalen,” moet het natuurlijk ‘hen’ zijn en niet ‘hun.' Dan zinnen zoals “In men eigen zei ik, en “Ze voelden hun eigen niet goed”. Ik ga niet eens uittypen wat hier allemaal fout aan is. Dus leer eerst redelijk foutloos Nederlands schrijven. Daarna een schrijfcursus volgen, waarin je dingen leert als verhaalopbouw, spanning, karakterontwikkeling, dialogen en perspectief (en nog veel meer). Je schrijft dat het in andere jaren dan 2002 ook wel eens kan vriezen en als het stoplicht op rood staat, dat je dan moet stoppen. Hoe onderontwikkeld denk je dat de lezer is? Tenslotte (of tegelijkertijd): heel veel korte verhalen lezen, zoals de maandelijkse winnaars van deze wedstrijd, en als je dat allemaal hebt gedaan, schrijf dan nog eens een verhaal en dien dat dan in.

Wat betekent stoppen    Ma

Een ‘aardige’ anekdote maakt nog geen verhaal. Dit is ronduit slordig geschreven; lange, kronkelende zinnen, de ene stijlfout na de andere, veel overbodige uitleg, maar liefst 68x het woordje ‘ik’ in een verhaal van tegen de 1200 woorden. Wat krachtig zou kunnen zijn wordt zó expliciet gemaakt, dat er geen spanning kan ontstaan. De tekst vertelt voortdurend wat de lezer al ziet of voelt. En waar ik echt slecht op ga is taal als ‘In men eigen zei ik…’ en ‘Ze voelden hun eigen niet goed…’ Ik begrijp eerlijk gezegd niet zo goed waarom iets wat overduidelijk nog geen verhaal is (maar wel zou kunnen zijn) wordt ingezonden?

Wat betekent stoppen    Ae

Op de terugweg van een avondje uit, ontwaart de hoofdperoon een vrouw die zichtbaar overstuur langs de weg loopt. Hij heeft drank en drugs gebruikt maar is nog alert genoeg om te antwoorden aan zijn gevoel voor verantwoordelijkheid. Hij brengt haar naar het ziekenhuis. Het verhaal is een relaas van een moreel besef dat goed overkomt, geschreven in spreektaal waarbij woorden als 'zever' en het gebruik van 'men' in plaats van -mijn- storend overkomt.

Tempus semita    Jo

De schrijver kiest voor uitgebreide beschrijvingen en dit kan goed werken in een roman, maar niet in een kort verhaal als dit. Eigenlijk is het geen kort verhaal, een hoofdpersoon introduceert zichzelf, zoals gezegd heel uitgebreid en veel verder komen we niet in dit verhaal. De schrijfstijl is niet fijn, het is moeilijk leesbaar door het gebruik van te lange zinnen en het wat warrige taalgebruik. Ik word hier niet enthousiast van.

Tempus semita    RV

Op plechtige toon vertelde oud (gedateerd) aanvoelende 'legende' met een mythische, oudtestamentische sfeer. Mooie, complexe maar nog altijd toegankelijke zinnen. Toch ontbreekt er soms wat richting en focus, wat de spanningsopbouw niet geheel ten goede is gekomen. Ook is de ontknoping niet helemaal een einde dat het narratief 'neerzet' en passend afrondt. Niettemin beklijven de zorgvuldig opgebouwde sfeer tussen de zinnen en de majestueuze, mooie meanderende zinnen. Al met al toch wel knap gedaan, op zinsniveau, complimenten daarvoor.

Tempus semita    Al

De schrijver is er prima in geslaagd om een bepaalde sfeer te beschrijven, met aardige details. Veel lange zinnen, dat wel, soms onnodig vol met details en beschrijvingen, maar desondanks leest het best prettig. De herhalingen over de bewoners die de rol van onwetende spelen zijn wel storend. Onvoldoende duidelijk blijft wat die Tempus Semita nu precies inhoudt: het lijkt gericht op het verleden maar later blijkt het ook met de toekomst te maken te hebben. Niet helder is in welke tijd het verhaal begint, ook dat knaagt tijdens het lezen. Veel details die worden gegeven zijn onvoldoende spannend. Liever zou ik weten: wat doet het met de ik-persoon om die gave te hebben, hoe wist hij dat het in de familie zat? Hoe botst dat met zijn omgeving, waain merkt hij dat? Het mag, kortom, meer schuren en spannender. Hier is meer van te maken!

De man die hing    Pe

De man die hing    Wi

Geen idee wat ik heb gelezen. Ik ben niet goed in het beoordelen van gedichten. Maar dit is een korte verhalen wedstrijd, niet een poezie wedstrijd.

De man die hing    Ma

Wat is dit? Een gedicht, een uitgebeend verhaal, …? De tekst snap ik wel, maar wat er mee verteld moet worden gaat langs mij heen.

De man die hing    Ae

Een als gedicht bedoeld relaas over een man die een remedie tegen een gesloten hart heeft gevonden.  Het suggereren van het openen van zijn hart door aan ijzeren buizen te hangen is iets te voorbarig. De quasi gewichtige taal :- 'iets eclectisch' - is storend.

Doof licht kind    Jo

Het verhaal is kort, de schrijfstijl niet denderend. Er staan veel foutjes in die een proeflezer er waarschijnlijk wel uit zal halen. Waar het vorige verhaal veel te lang was, is dit verhaal aan de korte kant. Het is jammer, want als schrijver lees je wel de pijn in het verhaal. Het komt niet echt uit de verf, er is zeker potenties.

Doof licht kind    RV

Beknopt verhaaltje over iemand die breekt met haar verleden. Er gaat een sterke symbolische kracht uit van de rivier. Soms krijgt de lezer een hint of tipje van de sluier over wat er eigenlijk is gebeurd, maar veel blijft onuitgesproken, zodat de lezer aan het werk wordt gezet en veel zelf mag/moet invullen. Dit is zowel een plus- als een minpuntje, omdat sommige multi-interpretabele passages zo niet helemaal tot hun recht komen of onvoldoende zeggingskracht krijgen. Toch beklijft een mooi verwoord verhaaltje, een goede basis is voor verdere uitwerking.

Doof licht kind    Al

Het laatste uur    Pe

Het laatste uur    Wi

Ik maak vaak de opmerking, in mijn juryrapporten in deze wedstijd, dat een verhaal dat uitsluitend uit interne monoloog bestaat maar zelden van begin tot einde boeiend is. Dat geldt ook voor dit verhaal. Het sleept zich voort van herinnering naar herinnering, elk kleinste gevoel tot in den treuren herhaald en geanalyseerd. Ik ben halverwege gestopt met lezen omdat er werkelijk helemaal niets gebeurt in dit verhaal. Omdat ik nu eenmaal een plicht heb als jurylid, ben ik de volgende dag met de moed der wanhoop verder gegaan met lezen. Maar helaas, ook in de tweede helft van dit verhaal gebeurt helemaal niets. Deze interne monoloog heeft hier en daar best mooie beelden, het is duidelijk te zien dat de schrijver geprobeerd heeft zo mooi mogelijk te schrijven. Ik heb schrijftechnische dan ook geen opmerkingen. Maar verhaaltechnisch is het echt onvoldoende, er is geen spanning, geen ontwikkeling van een karakter en al helemaal geen bijzonder perspectief of verrassende twist op het einde.  Wel de complimenten voor deze zin: "Een gebaar zonder hartslag." Heel mooi! En zo zijn er nog wel een paar meer mooie originele zinnen, maar in die enorme, veel te lange brij van woorden, vallen die weg. Ja, het verhaal is keurig binnen de 3000 woorden gehouden. Ik heb het hier niet voor het zeggen, naar als het aan mij lag, zou ik de grens op 2000 woorden leggen. Kijk maar naar de winnaars van de afgelopen maanden, nagenoeg geen enkel verhaal komt in de buurt van 3000 woorden. Helaas is dit verhaal niet te redden met 1000 woorden minder, het zal dan even saai blijven, vrees ik.

Het laatste uur    Ma

Deze auteur kan schrijven, maar maakt het zichzelf niet makkelijk met de keuze voor dit toch wel wat sleets thema en een nauwelijks te beteugelen drang tot het maken van mooie zinnen en metaforen. Er zitten fraaie passages tussen, zoals deze twee: ‘Ze kent deze straten. Ze heeft hier gelopen als kind, wanneer de muren thuis te dun waren om het geschreeuw binnen te houden.’ En even verderop: ‘Hij had handen die niets vroegen en ogen die bleven, zelfs wanneer zij wegkeek. Hij bracht een rust mee die ze nooit als iets van haar had durven zien. Ze kwam te dichtbij. Of hij. Ze weet het niet meer. Alleen dat ze hem duwde om te zien of hij stand zou houden, zonder te beseffen hoeveel kracht ze daarin legde.’ Dit zijn wat mij betreft voltreffers: met een paar pennenstreken wordt dat stukje wereld van de hoofdpersoon voor de lezer héél invoelbaar.

Maar er zitten ook draken van zinnen tussen, ik pik er een paar uit: ‘…de zoete restwarmte van een dag die nergens heen kon.’ ‘Een uur dat ademt, iets vasthoudt en tegelijk achterlaat.’ ‘Ze ziet het gedicht weer voor zich. De onzekere letters die toch iets wisten vast te houden.’ Schrijven is snoeien, cliché maar wel héél waar. Kill your darlings!

Vervelender is dat dit verhaal te lang is voor wat het uiteindelijk te vertellen heeft. Ik worstel mij door overmatige uitwerking en herhaling. Vrijwel elk emotioneel inzicht wordt voorbereid, benoemd en bevestigd. Daardoor kan het verhaal geen spanning opbouwen; de lezer wordt niet genoeg vertrouwd. Suggestie is véél sterker dan uitvoerig vertellen, zie de twee pareltjes die ik hierboven heb belicht. Het slot vind ik ronduit lelijk. Die stem uit het graf is nergens voor nodig en past m.i. volstrekt niet bij de sfeer van het verhaal. Dat het bovendien de net beschreven scheuren in de ziel van de hoofdpersoon dichtsmeert is eigenlijk jammer.

Kortom: aardig geschreven maar veel te lang. Het mist scherpte, mede door een gebrek aan durf in weglaten. Met stevig inkorten (zeker 30%), minder uitleg en meer vertrouwen in de kracht van beeld én de lezer wint dit verhaal fiks aan kracht.

Het laatste uur    Ae

Wij worden meegenomen in de gedachten van de hoofdpersoon, een gevoelige vrouw die weinig liefde en erkenning heeft ontvangen als kind. Het is beeldend en  poetisch beschreven, maar soms wordt de gevoeligheid van de hoofdpersoon in te gezwollen taal weergegeven, dit doet de poetische omschrijving van de omgeving teniet. Hier is evenwicht nodig.

De brief aan de koning    Jo

Een verhaal met een knipoog naar de hedendaagse politiek. De stijl doet aan een sprookje denken, maar het heeft zeker niet de kwaliteit van een goed sprookje. Het is vooral een verhaal dat van de hak op de tak gaat, de dialogen zijn niet goed en het verhaal zelf rammelt aan alle kanten. Het zou het herschrijven zeker waard zijn, halveer het aantal worden en maak een duidelijke keuze. In een goed sprookje zijn de verwijzingen vooral subtiel.

De brief aan de koning    RV

Verhaal, in sprookjesachtige sfeer(/toon) verteld over een vorst, iemand in zijn hofhouding en mensen in/rondom zijn entourage. Een meanderende avontuurlijke vertelling, waarin en passant ook nog een stukje staatsrecht/-inrichting wordt gegeven. Een breed uitgemeten verhaal dus, dat hierdoor wat focus en richting mist en daardoor ook iets heeft ingeboet aan spanningsopbouw en karakterontwikkeling. Niettemin bevat het verhaal geestige oneliners en observaties, die maken gelukkig wel weer het een en ander enigszins goed. Lezenswaardig, al met al, kortom.

De brief aan de koning    Al

Een levendig verhaal met veel knipogen naar de actualiteit. Deels grappig, zoals de schroefjes die per post vanuit het Witte Huis zijn opgestuurd, deels flauw. Het verhaal is ook te lang en de dialogen nemen te veel ruimte in. Die zijn niet altijd even krachtig, waardoor het langdradig en melig wordt. Daarbij zijn er te veel hoofdpersonen, die onvoldoende uitwerking krijgen (en zelfs van naam wisselen?), waardoor het oppervlakkig wordt. Een korter verhaal met een duidelijke hoofdpersoon met treffende karaktereigenschappen zou beter werken.

DeSeMiCo    Pe

DeSeMiCo    Wi

Wat een ouderwets verhaal. Mangaanknollen oogsten van de zeebodem was vijftig jaar geleden een hot topic, maar inmiddels zijn er andere, betere, methoden voor de winning van mangaan (grootste producent: open mijnen in Z-Afrika). Grootschalig oogsten van knollen loopt tegen internationale regels aan, waar nog geen reële oplossing voor is gevonden, ook al beweert TMC (een Canadees bedrijf) anders en boivendien is het vele malen duurder dan de reguliere mijnbouw.  Een flauw SciFi-sausje eroverheen maakt het verhaal niet moderner of beter. Natuurlijk heeft de ‘knappe verschijning’ lang blond haar. Hoe cliché kan het worden? Ik ken een blondine met prachtig lang haar die zo lelijk is als de nacht. De dialogen zijn houterig en hebben een hoog infodump-gehalte. Ik kom twee keer een voetnoot tegen, die nergens naar verwijst, dat is echt heel slecht in een kort verhaal. Een rare titel aan een verhaal geven mag, maar dan moet de betekenis wel duidelijk worden in het verhaal, dat is hier niet gebeurd. Halverwege zit een interne monoloog van 150 woorden, die uitlegt aan de lezer hoe deze man denkt, maar niets laat meevoelen. Gevolgd door twee keer extra uitleg: “Hij dacht: Ik ben graag op mezelf en doe liefst mijn eigen ding. Ik ben wat men noemt: een ‘einzelgänger’. Tevreden om zoveel zelfkennis...” Sorry hoor, maar dat is echt slecht! Deze schrijver beheerst de taal echt wel, maar verhaaltechnisch is dit om te huilen. Dan nog eens honderd woorden om uit te leggen wat het probleem is van hoge druk onder water en een heel slap slot. Ik vermoed dat dit een hoofdstuk is uit een langer verhaal, maar de schrijver lijkt geen enkele moeite gedaan te hebben om er een lezenswaardig kort verhaal van te maken.

DeSeMiCo    Ma

Klassieke SF met een duidelijk plot, in een begrijpelijke wereld. De auteur heeft duidelijk nagedacht over de technische context en brengt een onverwacht conflict ten tonele. Aardig, alles bij elkaar. Maar het verhaal gaat gebukt onder een overdaad aan uitleg, waardoor je als lezer er maar moeilijk inkomt – dat klinkt tegenstrijdig, maar als de lezer zélf gaat puzzelen hoe dingen in elkaar zitten, verbindt hij zich met de vertelling. De klassieke valkuil van alles voor- en uitkauwen wijst op weinig vertrouwen in die lezer. Een dikke snoeibeurt had het verhaal zeker goed gedaan. Een tweede probleem zijn de karakters: ze blijven van bordkarton. Dat terwijl er genoeg ingredienten zijn voor interessante karakterbouw: Franklin die er ingeluist is, Bill die vader gaat worden. Het komt niet uit de verf, en dat is een groot gemis.

DeSeMiCo    Ae

Franklin Russell wordt verleid om op een submarine mining base te gaan werken. Hij is een succesvolle operator en een bestuurder van een kleine onderzeeer die dienst doet om mangaanknollen uit de zeebodem te halen. Het verhaal is spannend en goed geschreven. Vlaamse uitdrukkingen zoals: 'doorheen de koepel -'Hij doofde terug de lichten' -storen soms. Franklin Russell redt zijn collega die in een zeetrog dreigt te verdwijnen. Het is jammer dat het stoere begin van het verhaal eindigt met Bill die gezond en wel naar huis kan gaan naar zijn vrouw en zijn baby. Een serie rondom Franklin, zonder het suffe einde zou niet misstaan.

Automaat    Jo

Het is jammer dat de inleiding wat houterig verteld wordt. Te precies, met teksten tussen haakjes waar ik vrijwel altijd op afknap. In de tweede helft van het verhaal lijkt het wel of we met een andere schrijver te maken hebben, het leest vloeiend en het einde is mooi, niet spectaculair, maar gewoon goed. Per saldo is het net voldoende.

Automaat    RV

Kort, beknopt verhaaltje over de obsessie van een passage uit een boek van Murakami voor de hoofdpersoon uit dit verhaal, een taxichauffeur met een neiging tot overpeinzen. Leuk gestructureerd, het 'ronde' einde. Het verhaal is echter iets te kort om een gedegen personageontwikkeling te kunnen hebben, maar bevat zeker wel spanningsopbouwende elementen die het boeiend houden.

Automaat    Al

De wenteltrap    Pe

De wenteltrap    Wi

De taalpurist in mij roerde zijn lelijke kop weer...hikende, flabbergasted, escaperoom, hoe de fuck, fakking...Het zal wel een achterhoedegevecht blijven van mij in de rol van roepende in de woestijn, maar ik kan maar niet wennen aan de vervuiling van onze mooie taal met dit soort woorden. Elk van die woorden heeft een goed Nederlands equivalent met dezelfde betekenis. Ik besef ook dat heel veel lezers, en in elk geval deze schrijver, dan niet met mij eens zullen zijn en deze woorden beschouwen als modern, misschien zelfs vernieuwend Nederlands. Met tegenzin heb ik dus besloten om deze taalvervuiling te negeren bij mijn beoordeling van dit verhaal. Het gaat hier om een Escher tekening in een kort verhaal gegoten. Op zich een fantasierijk gegeven, maar dan moet je natuurlijk ook niet nog eens uitleggen dat het om Escher gaat. Laat wat over aan de lezer! En het slot is helemaal niks. Dus verhaaltechnisch vond ik het mager.

De wenteltrap    Ma

Lekker kort verhaal voor de verandering. Met een goeie start, huppekee, direct in de actie. Het hikende tweetal wordt een vervreemdende wereld ingelokt, dat aardig wordt geschetst in spaarzame woorden – ik hou ervan! Maar dat was het dan ook wel, want een verrassend slot ontbreekt volledig. Ook de twee personen blijven schetsen. Wat jammer… Hiermee overstijgt het het niveau van een anekdote niet. Auteur, durf meer! Schrijf door, kijk waar je pen (of toetsenbord) je naartoe brengt. Snoeien kan altijd nog.

De wenteltrap    Ae

Het hikende stel Daan en Dominique belanden via een wenteltrap in een Esscheriaanse omgeving. Gelukkig vinden ze een uitweg en vluchten terug naar 'het pleintje'. Het verhaal heeft een goede opbouw, is spannend, maar het is te kort. Het is alsof Daan en Dominique zelf uit het verhaal vluchten.

Het dossier    Jo

Een verhaal dat opgedeeld is tussen heden en verleden. De schrijver kiest ervoor om dit pontificaal aan te geven, dat kan veel subtieler, nu breekt het het verhaal te abrupt in delen. Qua inhoud heb ik er wat moeite mee, omdat ik nu niet weet wat de kleinzoon daadwerkelijk te weten is gekomen over zijn opa. Ik begrijp de intentie van de schrijver, maar in dit verhaal werkt het niet.

Het dossier    RV

Boeiend verhaal dat meandert tussen het heden en het verleden. Doordat de zoektocht van de hoofdpersoon plaatsvindt vanuit een dossier en er gekozen is om deze gedeeltes 'verhalend' te vertellen, leeft de geschiedenis meer en dat doet de spanningsopbouw goed. Wat resteert is een meeslepend verhaal over gemaakte keuzes, over goed, fout, grijs gebied en het slachtoffer zijn van omstandigheden. Knap neergezet plot.

Het dossier    Al

Een helder geschreven verhaal, toch wil het niet echt pakken. Vooral de stukken over Bernd en Trui zijn aardig, maar er mag meer leven, gevoel en verdieping in. Een mooi gegeven: vrouw des huizes doet kleine klusjes voor mensen in nood in haar omgeving, terwijl haar man andere keuzes maakt. Toch blijven ze in gesprek met elkaar en hebben ze het goed als echtpaar. Daar wil je meer over weten. Op zich leuk bedacht: de afwisseling vroeger/nu, maar om het spannend te maken is er meer nodig. De stukjes vanuit het kleinkind zijn nu onvoldoende interessant, eigenlijk zelfs saai. Zijn/haar perspectief zou zeker boeiend kunnen zijn, maar dat vergt echt meer diepgang. Nu voelt het geheel toch een beetje als vlees noch vis.

Blikken    Pe

Blikken    Wi

Een interessant verhaalthema, en de schrijfster (neem ik aan) heeft de situatie niet precies uitgelegd, en dat is goed, er mag wat overblijven voor de verbeelding van de lezer. Maar ik vond de uitwerking teleurstellend. De scenes met steeds een andere buspassagier waren herhalingen van zetten. In feite gebeurde er vier keer achter elkaar hetzelfde. De verschillende buspassagiers waren allemaal nogal ééndimensionaal, in wat ze zeiden en deden onderling volkomen uitwisselbaar. De schrijfster heeft wel geprobeerd er verschillende figuren van te maken, maar dat is niet verder gekomen dan uiterlijke beschrijvingen. Dan barst de moeder uit en als de uitbarsting over is, is de wereld nog precies hetzelfde, voor haar, voor haar kinderen en voor de buspassagiers. Dus uiteindelijk is dit een verhaal waarin niets gebeurt en dat doet het interessante thema tekort. De schrijfster heeft op zich een goede pen en taalbeheersing. Misschien is een schrijfcursus aan te raden, waarin je verhaal- en spanningsopbouw, karaktervorming en dialogen leert.

Blikken    Ma

Wauw, goed gedaan dit! Eén scéne, één locatie, spanning die zich voelbaar opbouwt tot de hoofdpersoon losbarst. Volkomen geloofwaardig. Goede dialogen, pijnlijk in de banale lompigheid. Het slot is functioneel en coherent, maar niet zo verrassend. Het bevestigt het thema, maar geeft er geen slinger aan, wat van mij best had gemogen. Ook zijn de verschillende personages wat repetitief; wat minder had gekund. Maar, alles bij elkaar een urgent, goed geschreven verhaal met emotionele lading en geloofwaardigheid.

Blikken    Ae

Leonora neemt vaker de bus met haar twee peuters. Ze krijgt veel nieuwsgierige opmerkingen over het feit dat de een blond is en de ander zwart haar heeft. De interactie tussen de bus passagiers en Leonora is goed neergezet. De dialogen zijn goed. De woede aanval van Leonora is iets minder geloofwaardig neergezet. De rijdende en stoppende bus en zijn passagiers zijn in een interessante scene weergegeven.

De vijfde van Beethoven    Jo

Een verhaal dat een flauw einde kent. Het leest wat moeizaam en het wil niet tot leven komen. Het einde is gewoonweg niet goed.

De vijfde van Beethoven    RV

In dit beknopte verhaal wordt handig gespeeld met spanningsopbouw en tijdsverloop. Gegoten in toegankelijke taal. Lezenswaardig, zij het iets aan de korte kant voor een gedegen karakterontwikkeling, maar de ontknoping maakt veel goed. Leuk gedaan.

De vijfde van Beethoven    Al

Prima geschreven, en de scène is beeldend en helder beschreven. Dat niet meteen duidelijk is in welke tijd het speelt, is jammer. Dat ontdek je als lezer pas laat in het verhaal en dat is storend. Dat gesproken wordt van geroofde kunst terwijl je vanuit het perspectief van de barones vertelt: daar gaat het uit de bocht. De inbreker blijkt iemand die wraak komt nemen, een belangrijk deel van het verhaal, maar dit krijgt erg weinig uitleg. Dit mag rustiger worden uitgelegd, zodat je als lezer meer gevoel krijgt bij wat er precies speelt en met wie we nu eigenlijk te maken hebben. Nu weet je vooral iets over de barones die uitgekeken lijkt op haar man en zich ergert aan haar dienstmeid, wat leuk bedacht is maar niet echt de kern is van het verhaal.

Waterdicht    Pe

Waterdicht    Wi

Ultrakorte verhalen vormen een leuke onderafdeling van de schrijfwereld. Meestal beperkt tot 300 woorden, deze gaat daar wat overheen, maar heeft nog steeds de structuur en de lichtheid van een ultrakort verhaal. Goed gedaan, schrijver! Het slot (misschien wel het allerbelangrijkste deel van een ultrakort verhaal) vond ik net niet sterk genoeg, dus ik kan geen ‘goed' geven voor dit verhaal, maar wel een dikke voldoende.

Waterdicht    Ma

Anekdote, nauwelijks een verhaal.

Waterdicht    Ae

 Leuke beschrijving van een te dikke man in een rode zwembroek. De observatie van zijn tatoeages is het beste gedeelte van het verhaal. Het zwembad dat zich in een huiskamer bevindt in een flatgebouw is minder goed beschreven. De waarnemers van de woningbouwvereniging komen niet goed uit de verf.

Het meeuwennest    Jo

Een leeg verhaal waarin zo goed als niets gebeurt. Als lezer wacht je het hele verhaal op een mooie wending van het verhaal, maar het sleept zichzelf gewoon voort zonder ook maar ergens de moeite waard te worden. Saai en futloos.

Het meeuwennest    RV

Op anekdotische toon verteld kort verhaal in raamvertellingstijl. In toegankelijke, luchtige, nonchalante taal verwoord. De spanning, voor zover die wordt opgebouwd, verdiende echter een iets fraaiere, diepgaandere ontknoping en plot. Niettemin leuk leestijdsverdrijf.

Het meeuwennest    Al

Prachtig verhaal over mensen van vlees en bloed. Subtiel geschreven, raak, met fijne details, zoals het ei dat niet uitkwam, de beslagkom die van de flat donderde, de intolerante buren en de gedachte dat moedermeeuw misschien niet langer op iets hards wilde zitten. Zo kom je zonder al te veel te zeggen meer te weten over twee broers en hun relatie en achtergrond. Ik vond het jammer toen ik het uit had en zou graag nog meer horen over Jos en zijn omgeving. Hulde.

Piano forte    Pe

Piano forte    Wi

Oooh, hoe vaak moet ik nog verhalen lezen die beginnen met het wakker worden of het ochtendritueel? Doe dat nou niet, schrijver, dat is zo verdomde saai. Begin midden in het verhaal, met een cold open, niet met zo’n lamme zin als “Marja werd om zeven uur ’s ochtends wakker.” Begin gewoon met de piano (en dan niet met een droom, dromen in korte verhalen zijn meestal een teken van een luie schrijver die niets beters kon bedenken). En vanaf de tweede keer dat de naam Henk valt, weet de lezer al dat Henk niet zal komen. Op zichzelf is het best ene goed doordacht verhaal over eenzaamheid en de piano geeft een verfrissend nieuw element dat vaak ontbreekt in eenzaamheidsverhalen. Jammer dat de schrijver er niet meer mee heeft gedaan. De buurman blijft toch een platte figuur met een cliché-uiterlijk en -reactie.

Piano forte    Ma

Zorgvuldig geschreven, kalm opgebouwde scéne. De dagelijkse routine van Marja is overtuigend neergezet; details als het lopen op blote voeten, de rommel, de kat en het zoeken naar houvast werken goed. De confrontatie met de buurman is ongemakkelijk en realistisch; zijn defensieve houding past goed bij de banaliteit van het conflict. Na het bezoek aan de buurman zakt het verhaal in. De belofte aan de lezer (“wie is Henk? Wat is zijn inbreng in dit verhaal?”) wordt niet ingelost, in plaats daarvan komt de kapper. Ook wordt mij niet duidelijk wat er met de hoofdpersoon aan de hand is – als er wat is, tenminste. Dat maakt het onbevredigend.

Piano forte    Ae

 Onderhoudend verhaal over een eenzame moeder die tussen verhuisdozen, en stapels kranten wacht op de komst van haar zoon Henk. In een treffend dialoog wordt de onbeschofte natuur van de  luid pianospelende buurman duidelijk. We komen in een aantal alinea's  verder erachter dat de hoofdpersoon -Marja - heet. De scenes worden niet verbonden door soepele overgangen.

Kerstverhaal    Jo

De vete tussen onze Sint en de toch altijd nog wat vreemde Kerstman is de basis van dit verhaal. Het zou voldoende moeten zijn voor een aardig verhaal, maar dat is het niet geworden. Het is nergens origineel en alle open deuren die je verwacht in een verhaal als dit worden ingetrapt. Als je kiest voor deze verhaallijn probeer dan een originele invalshoek te kiezen.

Kerstverhaal    RV

Geestige mengeling van sinterklaasnostalgie en kerstmanlegende. Grappige spitsvondigheden wisselen elkaar af. Leest gemakkelijk en vlot door de toegankelijke taal. Het einde (ontknoping, plot) had echter iets meer spanningsopbouw, dynamiek en diepgang verdiend. Hoe dan ook toch een leuk, leeswaardig verhaaltje.

Kerstverhaal    Al

Vriendelijk en vermakelijk verhaal, met een zoet einde. Het slotwoordje sorry had niet gehoeven. De titel dekt de lading niet zo goed, Sint zou weer boos kunnen worden :) Verder leuk om te lezen rond deze tijd van het jaar!

Sorry    Pe

Sorry    Wi

Al vele verhalen over kindermisbruik zijn de revue gepasseerd, sinds ik in de jury zit van deze wedstrijd. Dat zijn verhalen die verteld moeten worden, ondanks de gruwelijkheid ervan. Helaas kiezen veel schrijvers voor hetzelfde perspectief, dezelfde verontwaardiging, diezelfde enscenering, hetzelfde slot. Dat is ook met dit verhaal het geval. Het is een ‘standaard’ kindermisbruikverhaal. Wat standaard is, is de verhaalopbouw, uiteraard niet de inhoud, die mag nooit standaard worden. Een kindermisbruikverhaal vereist een bijzonder perspectief, een ongewone mise-en-scène, een verrassende ontknoping of een onverwachte twist, om nog bijzonder te zijn. Een tweede probleem dat ik heb met dit verhaal is dat gevoelens achteraf geprojecteerd worden op de hoofdpersoon. De schrijver laat niet gevoelens op het moment zien, maar vertelt die gevoelens achteraf. Zinnen als “me toen extra hard had geraakt door de onderliggende betekenis,” geven aan dat het verhaal veel later is gereconstrueerd. “Het besef dat het fout was wat er aan het gebeuren was, groeide exponentieel,” is niet de gedachte van een tiener die misbruikt wordt, maar een volwassen interpretatie achteraf. Ik geloof niet dat veel tieners denken in termen van ‘exponentieel.’ Door de interpretatie achteraf ontstaat er afstand, de lezer krijgt niet de gelegenheid zich in te leven.

Sorry    Ma

Pittig verhaal. De scène is consequent vanuit het slachtofferperspectief geschreven en vermijdt effectbejag. De lichamelijke reacties, dissociatie en focusverschuivingen (de pop, het jaartal, de spiegel) zijn overtuigend en psychologisch geloofwaardig. Tegelijk is dit verhaal te uitgesponnen voor wat het uiteindelijk vertelt. De kern is sterk, maar wordt omringd door veel herhaling: angst, verstarring, walging en verwarring worden bij herhaling benoemd. Dat verzwakt de impact. Lange, interne reflecties na de gebeurtenis vertragen het tempo en verwateren de spanning.

Kortom: inhoudelijk krachtig, psychologisch overtuigend, maar te weinig ingedikt.

Sorry    Ae

Schrijnend verhaal en goed geschreven relaas over een incestueuze relatie tussen vader en dochter. Als de hoofdpersoon door haar vader betast wordt kijkt ze naar de pop die ze van haar moeder heeft gekregen. Indringende verwoording van het gevoel van het meisje 'dat er iets niet klopt.' In de ík-'vorm geschreven. Het woord 'ze' werkt hier en daar storend: '- ze trilde zoals ik ook was beginnen te doen' - hier wordt naar de hand van haar vader gerefereerd.

De tandenfee    Pe

De tandenfee    Wi

Alleen al vanwege de fantasie die de schrijver laat zien in dit verhaal, geef ik een ruime voldoende. Mogelijk hebben we hier te maken met een onervaren schrijver, gezien sommige overbodige constructies. Dat soort schrijftechnische dingetjes leer je vanzelf met meer ervaring, maar fantasie heb je of heb je niet! Bij voorbeeld de zin “Het enige dat ik nog hoorde was het kloppen van mijn eigen hart, dat veel meer slagen per minuut maakte dan gezond kan zijn voor een mens.” Bevat veel overbodige woorden, zoiets denkt de hoofdpersoon niet in die penibele situatie. Deze zin zou beter passen; “Ik hoorde alleen nog mijn eigen hart bonken als een gek.” Of deze zin: “Mijn zicht was wazig door de aanwezigheid van tranen in mijn ogen.” Zelfde bezwaar, dus is deze zin beter: “Tranen maakten mijn blik wazig.” En zo zijn er veel meer voorbeelden. Het slot is niet overtuigend, vermijd om een verhaal af te sluiten met een morele vaststelling. Dit zou een prachtige slotzin zijn: “Ik ben vaak verhuisd, maar ze weten me altijd te vinden.” Alle tekst daarna is niet alleen overbodig, maar past ook niet in de stijl van dit verhaal.

De tandenfee    Ma

Strak geschreven horror, het werkt goed ondanks (of dankzij) de beperkte lengte. Een duidelijke focus, logisch doorgeredeneerde consequenties en dat in extremis. Lekker hoor! Wel een beetje veel tell na de gruwelshow – van mij had de auteur een paar van die gevolgen mogen verbeelden in zijn tekst, bijvoorbeeld als de hoofdpersoon op hoge leeftijd is. De lezer snapt dan wel dat tussen kind en oude man dat patroon er ook is geweest. Dus, beste auteur: ik vind je idee geweldig, zet je tanden erin (pun intended) en maak er een véél betere versie van!

Taaltechnisch valt er wel het een en ander op aan te merken. Sommige zinnen zijn onnodig stijf geformuleerd, waardoor de impact minder is. Voorbeeld: “De schreeuw, die door de combinatie van schrik en walging van wat ik zag werd ontlokt, bleef steken in mijn keel.” Die hele middenzin mag (moet) eruit, want direct daarna omschrijft de auteur wat de hoofdpersoon ziet. Dus: “De schreeuw bleef steken in mijn keel.” Nog eentje: “Mijn zicht was wazig door de aanwezigheid van tranen in mijn ogen. Ik knipperde ze weg en knikte langzaam.” Net ervoor heeft de hoofdpersoon het gruwelijke tafereel gezien en aan ons beschreven. Dat rijmt niet met ‘wazig zicht’. En ‘de aanwezigheid van’ is stijftaal. “Ik knipperde mijn tranen weg en knikte langzaam” is veel effectiever.

De tandenfee    Ae

 De eerste helft bevat een mooi beschreven relaas van de angst van een klein kind dat midden in de nacht vreemde geluiden hoort. Tot hier uitstekend. Het tweede gedeelte waar de lugubere handelingen van de elfjes de hoofdmoot vormen stelt teleur.

De tandenfee    Jo

Ik vind dit verhaal geweldig. Het enige mindere is dat ook de tanden en kiezen van de hoofdpersoon op een gegeven moment op zijn, maar dit is slechts een kleine kanttekening. In het verhaal hiervoor geef ik aan dat de schrijver niet origineel omgaat met de keuze die hij maakt voor het verhaal. In dit verhaal doet de schrijver dit echt heel goed. De tandenfee die vreselijk fout blijk te zijn, echt heel leuk gedaan.

De tandenfee    RV

Grappig, zwartgallig en tragikomisch verhaal met een Stephen Kingachtige sinistere suspense. De spanningsopbouw is fraai en laat zich gelukkig al snel gelden 'in medias res'. De karakterontwikkeling is karig maar voldoende, net als de ontknoping, al had djt plot qua originaliteit en spitsvondigheid eigenlijk nog iets meer verdiend. Toch een leuke leeservaring, hoe dan ook.

De tandenfee    Al

Origineel, met grimmige scènes die een beetje doen denken aan de horror(jeugd)film Coraline. Op zich een mooi rond verhaal. Maar jammer dat dat wat er gebeurt niet wordt verteld in een taal die past bij een jong kind dat de tanden verliest en opgroeit tot een vechtersbaas. Dit is op te lossen door terug te blikken, maar dat is natuurlijk minder spannend. Kies je voor  de beleving van een jong kind, dan zul je je moeten verdiepen in de taal die het spreekt en hoe het zoiets heftigs zou beleven. Dan wordt het niet alleen geloofwaardiger maar ook spannender (en naargeestiger!).

De ontstentenis van condens    Pe

De ontstentenis van condens    Wi

Een ambitieuze poging om een verhaal te schrijven over een interactie tussen een levende en een overleden persoon. Hoezeer ik de poging ook waardeer, het verhaal is te gestileerd, waardoor de emotionele verbondenheid tussen de twee personen nooit echt gevoeld wordt door de lezer. En dat is jammer, want het idee is heel fantasierijk: een overleden persoon die heel langzaam, beetje voor beetje weer zichtbaar wordt door gewicht en weerstand. Gewone alledaagse kantoordingen als een loket met glas, een stempel, een dossier als metafysische drempels zijn geweldig bedacht, grote complimenten daarvoor. Maar...op ongeveer de helft, of tweederde van het verhaal heb je het principe heel duidelijk gemaakt en dan wordt het verhaal te lang. Bijvoorbeeld de scene met het horloge of de scène met de presse-papier kan geschrapt worden, beiden scènes beschrijven immers nagenoeg hetzelfde.  Wat daarna moet komen is verdieping, of eventuele een verrassende twist, maar niet nogmaals bevestiging van wat de lezer inmiddels wel heeft begrepen. We gaan morgen verder, maar dan met een ander object (een koffiebeker) is teleurstellend, want het brengt niets nieuws en ook geen ‘closure’. Erg jammer dat je geen echt goed slot aan dit verhaal hebt weten te breien. Trouwens nog wel mijn complimenten voor het totaal ontbreken van clichés in dit verhaal, er zijn maar weinig schrijvers die zo origineel schrijven. Daarentegen zijn sommige zinnen te lang, technisch perfect, maar te afstandelijk, daar zou je nog eens naar kunnen kijken. Wissel die prachtige zinnen eens af met af en toe een kale, korte zin. Hier zit een werkelijk prachtig verhaal in als je het korter maakt (één of meer van de handelingen van Ferdi schrappen), af en toe een adempauze inbouwt voor de lezer en het slot herschrijft. Dit verhaal verdient een mooie closure.

De ontstentenis van condens    Ma

Sterk geschreven. De auteur heeft controle over beeld, materie en zintuiglijk detail. De scène heeft een duidelijke spanningsboog kan hij weer terug in de materie komen, en zo ja, hoe ver? Het slot met de stempel is een goede, concrete afsluiter. Maar: het is ook te veel. Het verhaal is bijna volledig opgebouwd uit beschrijving van fysica-effecten: lichtbreking, damp, trilling, pigmentvlekken, geluiden. Het stapelt zich steeds verder op, totdat het verhaal eronder gaat lijden. Het drukt de ruimte voor de emotie weg.

Wat ik wel weer goed vindt, is de open structuur van de vertelling. Wie Tara is, waarom ze Ferdi waar kan nemen, waarom dat dossier dat hij moet stempelen van belang is wordt open gehouden. Dat vind ik krachtig, het prikkelt mijn nieuwsgierigheid en fantasie.

Tot slot: belangrijk is om een gekozen perspectief consequent vol te houden. We zien de wereld vanuit Ferdi, dan kan hij dit niet zelf waarnemen: “Door zijn borstkas heen zijn de verticale strepen van het behang aan de achterwand te tellen.” Even verderop zitten we af en toe kort in het hoofd van Tara. En er zijn meer inconsequenties; als Ferdi niets kan aanraken zonder dat hij door het object heen gaat, dan kan hij ook niet zijn hoofd tegen een glasplaat drukken. Nou ja, anyway, een boeiend verhaal!

De ontstentenis van condens    Ae

 Minutieuze beschrijving van de pogingen van een fantoom om materiele objecten, zijnde een stempel en een dossier te verplaatsen. Het volgen van deze handelingen vergt van de lezer dwingende aandacht, hetgeen niet verzilverd wordt omdat het saai is.

Het ingredient    Jo

Een mooie setting met boeiende hoofdpersonen is blijkbaar niet voldoende voor een goed verhaal. Ik hou van historische romans, maar voor een kort verhaal is dat vaak niet een goed idee. De schrijfstijl is te langdradig en het verhaal wil maar niet tot leven komen. Eindeloos lang en nergens echt heel boeiend.

Het ingredient    RV

Historisch verteld maar tamelijk tijdloos verhaal. In plechtige vertelstijl verwoord met authentieke passages en uitdrukkingen, die toch begrijpelijk en toegankelijk genoeg zijn. De spanningsopbouw sputtert en aarzelt echter, jammer genoeg, waardoor het even duurt voor de lezer in het verhaal komt, waarna het einde (ontknoping) de verwachtingen niet geheel kan inlossen, helaas, want er valt makkelijk zien hoeveel zorg en tijd deze schrijver in dit verhaal heeft gestopt - complimenten voor alle moeite. Wat resteert is echter wel een prima basis voor een vervolg of nadere uitwerking.

Het ingredient    Al

Mooi historisch verhaal, met verschillende pareltjes. Hier en daar valt de schrijver een beetje in herhaling en daar had ruimte kunnen ontstaan om wat meer aandacht te geven aan de persoon van de markies. Hoe ziet hij eruit, heeft hij een gezin, wat is zijn achtergrond? Maar verder met plezier gelezen!

Ich hab noch eine Koffer in Berlin    Pe

Ich hab noch eine Koffer in Berlin    Wi

Als er al twee taalfouten in de titel staan, dan begin ik niet lekker aan een verhaal. Het is 'ich habe' (of ich hab' als je de titel van dit beroemde lied nauwgezet wilt volgen) en het is 'einen Koffer.' Wat volgt is een verslag, niet een verhaal. Ik ga de redactie maar eens vragen om het verschil tussen een verslag en een verhaal eens duidelijk uit te leggen op deze site. Als je meedoet aan een verhalenwedstrijd, moet je geen verslag indienen! Aan het einde geeft de schrijver een hint dat het hier een waargebeurd verslag betreft en hij spreekt de lezer rechtstreeks toe om uit te leggen waarom hij het heeft ingediend in deze wedstrijd. Dat moet je niet doen, dat doet afbreuk aan het verhaal. De urgentie om een verhaal te vertellen moet blijken uit het verhaal zelf, niet uit een soort naschrift gericht aan de  lezer. Ook hier weer het euvel van een waargebeurd verslag: het is saai. In de loop van de jaren zijn er al honderden min of meer autobiografische verslagen geschreven van West-Europeanen, die Oost- en West Berlijn bezochten in de tijdspanne van de muur. Bij voorbeeld Berliner Notities (van Cees Nooteboom) of verschillende verhalen van Remco Campert, of de Franse schrijvers Patrick Modiano of Régis Debray. Alle details in dit verhaal zijn allang bekend, en dus vaak clichés. Nieuwe inzichten, een nieuw perspectief of een bijzondere twist had van dit verslag nog een verhaal kunnen maken, maar helaas. De schrijver heeft wel de filosofische lading van dit beroemde lied begrepen, dus in die zin is het slot van dit verslag dan een verhaalwaardig slot.

Ich hab noch eine Koffer in Berlin    Ma

Meer een memoir dan een kort verhaal, hoogstwaarschijnlijk vanuit herinnering opgeschreven. Er zitten een paar rake scènes in: de zingende bierkelder met die ene huilende Berlijnse vrouw; de bijna-fout met de Ostmarken in de metro; de ceremonie en de traan van de koster. Maar als literair verhaal is het te dun. Het is vooral een chronologisch verslag met veel encyclopedische context. Stilistisch is het bovendien overvol: veel bijvoeglijke naamwoorden, uitroeptekens, retorische vragen. Niet mijn ding.

Ich hab noch eine Koffer in Berlin    Ae

In de ik -vorm  onderhoudend beschreven relaas in journalistieke stijl over het 'gluren bij de buren' van reizigers die van oost naar west Berlijn reizen. Het contrast tussen het oosten en het westen is immens. Van grauwsluiers terug naar een blinkende Mercedesster, en heimatsklaenge in bierkelders. De hoofdpersoon vraagt zich af of zijn medereizigers 'ook misschien fout zijn geweest tijdens de tweede wereldoorlog.' Aangezien zijn Belische vader werd gedeporteerd, vindt de hoofdpersoon dat de jongere medereizigers 'es wissen sollen.'  Hier en daar vlaamse zinswendingen.

Afhechten    Jo

Het verhaal bestaat uit twee delen en halverwege het tweede deel is wel duidelijk hoe het verhaal eindigt. Bij het eerste deel zat ik me kapot te ergeren, het is een verhaal, maar die moeder laat de leraar wel heel makkelijk wegkomen. Het is wat lichtzinnig geschreven en de spanning is veel te snel weg.

Afhechten    RV

Leuk verhaal in anekdotische stijl verteld, met speels en toegankelijk taalgebruik. Hoewel je de ontknoping (Titia, met de nodige rancune, die weer ten tonele verschijnt) al mijlenver aan kan zien komen, wordt haar opkomst tóch fris en geestig gebracht, met de nodige subtiele opbouw. Knap gedaan.

Afhechten    Al

Lekker geschreven verhaal, met een fijn tempo en goed opgebouwd. Het leest als een trein. Tikje voorspelbaar wel, als de ex-docent voor zijn ingreep bij de arts belandt.

De brief    Pe

De brief    Wi

Het verhaal voelt erg ouderwets aan, de beschrijving van het kantoor, zo'n ‘geheime’ brief, het geheime laadje in het bureau. Verder is het erg rommelig verteld. Als je flashbacks gebruikt in een verhaal, dan moet dat een verhaaltechnische functie hebben. De alinea die begint met ‘het was drie dagen geleden’ heeft dat niet. Tenslotte krijgt de hoofdpersoon alles in de schoot geworden, ze heeft er niets voor hoeven doen, ze had geen queeste, waarin de wereld haar tegenwerkte, er is geen karakterontwikkeling. Gewoon een hoofdpersoon, die een gelukje heeft gehad en dat gelukje inzet voor een cliché-vakantie. Dat maakt helaas geen interessant verhaal. Deze schrijver kan echt wel schrijven, maar mag het de volgende keer een interessantere hoofdpersoon zijn en een fantasierijkere omgeving?

De brief    Ma

Op zich netjes geschreven, maar saai. Meer een zakelijk verslag dan een invoelend verhaal. De personages zijn oppervlakkig: Olaf is de gladde boef, Karin de moreel gerechtigde weduwe. De keuze om het geld mee te nemen voelt als een nette afrekening, het roept bij niemand emotie op; niet bij Karin, niet bij de lezer

De brief    Ae

 Vlot en spannend geschreven verhaal over hoofdpersoon Karin die in een geheim laatje van het bureau van haar schoonvader de oplossing vindt voor de fraude die Olaf heeft gepleegd. Buiten het 1x teveel opgeschreven 'genieten van Moussaka,': een echte people's pleaser.

De vrouw zonder hond    Jo

Een wel heel bizarre plottwist. Voor mij echt te bizar, waardoor het hele korte verhaal niet uit de verf komt.

De vrouw zonder hond    RV

Geestig verhaaltje, beknopt verteld, met speels en toegankelijk woordgebruik. Bevat een verrassende, gedurfde, vervreemdende wending (ontknoping) die vele lezers vermoedelijk niet aan zullen zien komen. Toch is het verhaal iets te kort om van een gedegen spanningsopbouw en een redelijke karakterontwikkeling te kunnen spreken. Niettemin een originele, gedurfde inzending die het lezen waard is.

De vrouw zonder hond    Al

Grappig, bizar verhaal met een kop en een staart. Leuk geschreven en verrassend.

Ik dichter moordenaar    Pe

Ik dichter moordenaar    Wi

Het levensverhaal van Gerrit Achterberg herverteld. Maar ik lees alleen dingen die al in zijn biografie staan. Het enige wat deze schrijver doet is die feiten in het hoofd plaatsen van de dichter zelf. Geen nieuw perspectief, geen nieuwe inzichten, geen bijzondere twist, geen fantasie. Waarom moet ik dit verhaal lezen als er al een uitstekende biografie van Gerrit Achterberg is geschreven door Wim Hazeu?

Ik dichter moordenaar    Ma

Dit verhaal vertolkt radicaal een daderstem. Het geweld wordt niet getoond, maar verteld, uitgelegd, geïnterpreteerd en gerechtvaardigd. Dat maakt het verhaaltechnisch vlak. Gerrit Achterberg heeft inderdaad iemand vermoord. Hier wordt dit feit gebruikt als kader, maar daarbinnen is het een en al speculatieve psychologie, zonder tegenspraak. De vrouwelijke personages blijven daardoor projecties; ze bestaan niet buiten deze taal. Dat maakt het verhaal eentonig, niet spannend en moreel beladen. En het is te lang voor wat het vertelt. Ik herken wel lef en vakmanschap, maar dit stuk vind ik dus niet zo geslaagd. Minder woorden en minder rationalisatie hadden het aanzienlijk sterker gemaakt.

Ik dichter moordenaar    Ae

Mooie verwoordingen van de diepe gedachten van een psychopaat en moordenaar. De beklemmende gedachten van de moordenaar grijpen als een koude hand om het hart. Mooi; 'elke stem heeft een oorsprong,elke aanraking een schaduw, elk woord een voorgeschiedenis.' Prachtig en professioneel geschreven.

Ik dichter moordenaar    Jo

De schrijver kruipt in de huid van een beroemd Nederlands dichter en moordenaar. In het verhaal zitten we in het hoofd van de dichter, het is een complexe wereld, die op een prachtige manier op papier is gezet. Knap gedaan, goed geschreven, een overtuigend verhaal.

Ik dichter moordenaar    RV

Boeiend inkijkje in de binnenwereld van een schrijver/dichter die tevens tragische misstappen heeft begaan en daarop terugblikt. Door de structuur en het plot wint dit verhaal gaandeweg aan spanning. Tijdens het lezen dringt zich de vraag op of het inderdaad (losjes?) gebaseerd is op 'die ene dichter van decennia geleden'. Knap geconstrueerd en zorgvuldig opgebouwd, wat enig research en invoelen doet vermoeden. Complimenten.

Ik dichter moordenaar    Al

Wow, wat een verhaal. Het pakt je vanaf de eerste zin bij je lurven en laat je niet meer los. Het is beklemmend, beangstigend, akelig, intrigerend en poëtisch tegelijk. Met parels, zoals wanneer Roeltje en haar huis worden beschreven, maar ook zinnen als: 'De stad leek geschrokken' en 'Ik liep naar het politiebureau alsof ik boodschappen ging doen'. Erg knap opgebouwd; eerst nog afstandelijk, maar stap voor stap persoonlijker en spannender, bijvoorbeeld als we via de regenpijp bij een jong meisje in de kamer belanden. Loeispannend wordt het als de hoofdpersoon binnendringt bij moeder en dochter, op een plek waar ze veilig zouden moeten zijn, waarbij je weet dat het fout zal aflopen. Steeds dieper beland je in het brein van deze psychopaat. Dat hij uiteindelijk in staat blijkt te reflecteren op zijn laatste daad, is lastig voorstelbaar, zeker nu hij eerder vertelde 'zich geen moment te herinneren waarin hij het bestaan van vrouwen als afzonderlijk wezen te hebben aanvaard'. Tot een andere conclusie leidt het niet: een steengoed verhaal.

Dokter Kaashoofd    Jo

Een verhaal over een overleden zoon en al dan niet vreemdgaan. Het lukt de schrijver niet om mij te overtuigen, het verhaal blijft wat aan de oppervlakte. Het is niet geweldig geschreven en het rammelt.

Dokter Kaashoofd    RV

Beknopt dramatisch verhaaltje waarin in korte tijd veel familieperikelen, lief en leed, wordt gedeeld met de lezer. Er wordt in toegankelijke taal geschreven, het leest vlot weg. Wel wordt er behoorlijk veel uitgelegd, waarbij de informatie soms ook gesuggereerd weergegeven had kunnen worden (bijv. in een dialoog of via een flashback), zoals het welbekende adagium 'Show, don't tell' voorschrijft. Niettemin een vermakelijk stukje.

Dokter Kaashoofd    Al

Dit slordig geschreven verhaal begint weliswaar best vlot, maar zwabbert al snel naar alle kanten. Zowel het overspel (?) als de dood van de zoon wordt aangestipt maar niet uitgewerkt en dat is onzorgvuldig. De karakters van de hoofdpersonen komen daardoor ook nauwelijks tot leven. Er zit meer in. Intrigerend is bijvoorbeeld: waarom werkt de man niet meer? Keuzes maken en nog een keer proberen?

De kamer die ademt    Pe

De kamer die ademt    Wi

Op zich een fantasievol thema, maar de uitwerking is onder de maat door veel te veel uitleg. Zinnen als: ‘Wat “het” ook mocht betekenen,’ ‘Maar de aanwijzingen zijn nog zo cryptisch’ en ‘Haar tante wilde haar beschermen door haar mentale problemen niet te laten zien’ leggen uit wat de lezer allang heeft begrepen. ‘Een blos van rode schaamte’ is vreemd. Misschien met opzet, maar misschien bedoelde de schrijver: een rode blos van schaamte. Gebruikelijke uitdrukkingen omgooien heeft meestal de bedoeling van humor, maar dat is hier niet het geval. Verder zie ik veel te veel betekenisvolle bijvoeglijke naamwoorden, bijvoorbeeld in deze zin: ‘op het antieke mahoniehouten tafeltje naast haar favoriete blauwfluwelen stoel.’ Twee zelfstandige naamwoorden met elk maar liefst twee bijvoeglijke naamwoorden. Dat is veel te veel om lekker te lezen! Als je iets ongeloofwaardigs bedenkt, zoals dit kamertje, zorg dan dat alle details zo geloofwaardig mogelijk zijn, immers je wil als schrijver dat de lezer meegaat in iets wat eigenlijk ongelooflijk is. Als je een deur met ouderwetse klink behangt, dan blijft die klink zichtbaar: en daarmee is de geloofwaardigheid in één keer verdwenen. Jammer dat dit fantasierijke thema zo’n matige uitwerking heeft gekregen. Misschien moet je eens een goede schrijfcursus volgen om de spannende opbouw van een verhaal in de vingers te krijgen, maar het allerbelangrijkste van een goede schrijver heb je al: fantasie!

De kamer die ademt    Ma

Nou, qua sfeer zit het wel snor in dit verhaal. Maar allemachtig, wat een goedkoop slot. Een alles verklarend briefje, het zou verboden moeten worden.

De kamer die ademt    Ae

 Een nichtje betreedt het huis van haar overleden tante en ontdekt een geheime deur achter het behang. Het geeft toegang tot een 'levende kamer' waar het licht vanzelf aangaat en de gordijnen vanzelf dichtgaan. Een onaffe brief verstopt in een geheim laatje onthult de mentale toestand van haar overleden tante. Compact geschreven in goed nederlands waarbij de mysterieuze sfeer de toon zet.

Het matrozenpakje    Pe

Het matrozenpakje    Wi

Het is een mooi verhaal, verteld met originele beelden, met liefde en mededogen. Schrijftechnisch heb ik niets op te merken, de schrijver heeft een passende vertelstem gekozen en de zinnen zijn foutloos en in een mooie balans opgeschreven. Verhaaltechnisch heb ik twee opmerkingen: 1. ja, het is tegenwoordig aanbevolen om midden in de actie te beginnen en klaarblijkelijk heeft deze schrijver deze schrijftip ook gehoord. Maar niet elk verhaal leent zich ervoor en als je dit schrijfadvies wilt volgen moet je het wel goed doen. Het begin is uitstekend, de zinnen zijn integrerend, ik wil meer weten als lezer en de interesse blijft tot en met deze zin: “te jong om te begrijpen dat een leven kan kantelen in een paar dagen.” Hiermee worden hoge verwachtingen gewekt! Maar helaas worden die niet waargemaakt, hierna volgt immers een levensloop van Frans in de vorm van een infodump, van maar liefst 1100 woorden voordat het verhaal verder mag gaan. Dat gat is veel te groot. Natuurlijk mag de schrijver gebruik maken van terugblikken om de lezer mee te trekken in het leven van de hoofdpersoon, maar je kunt beter de aktie niet 1100 woorden onderbreken! Knip het cv van Frans op in stukken! 2. Het verhaal is achteraf gereconstrueerd en dat is te zichtbaar in dit verhaal, door zinnen zoals: “Discipline heeft hem nog nooit iets goeds gebracht,” en “op een ochtend bijna drieënhalf jaar later.” (eerder schreef de schrijver dat Frans tijd telde in lagen, en dat is een heel mooi beeld, maar hier zijn het ineens jaren, en nog heel exact ook). Achteraf vertellen schept afstand tot de lezer, hij kan dan moeilijker meeleven. Ondanks deze twee verhaaltechnische opmerkingen heb ik genoten van dit verhaal en dat komt voornamelijk door de mooie vertelstem.

Het matrozenpakje    Ma

Een volwassen verhaal, met een heldere structuur, een consistente thematiek en een geloofwaardige emotionele lijn – al blijft dat wel aan de veilige kant wat mij betreft. De vader wordt bij zijn voornaam genoemd, wat goed past bij de afstandelijkheid van de man. De auteur mag echt nog wat meer gaan vertrouwen op zijn lezer, er staan stukjes uitleg in die niet alleen overbodig, maar ook storend zijn. Met name deze passage zou ik eruit strepen: “Hij weet dat hij ergens tussen die twee zinnen door is gegroeid tot wie hij is geworden. Geen wees meer, geen soldaat meer, geen gevangene meer. Maar ook nooit meer helemaal het jongetje in het matrozenpakje.” Ja duh. De slotzin zit in dezelfde categorie; weg ermee. Durf te eindigen met het woord waarmee het verhaal begint. Ook de titel vind ik niet zo sterk, Anyway, goed verhaal, voer voor een roman!

Het matrozenpakje    Ae

Deze zinnen geven de sfeer weer van dit prachtig geschreven verhaal: ' Een zucht wind beweegt de Chinese roos.' 'Buiten zingen de vogels alsof er niets is gebeurd.'  Het contrast met het eenzame en mistroostige leven van het kleine jongentje, dat slechts eenmaal in zijn leven liefde mag ontvangen in de vorm van een geschonken matrozenpakje is net zo groots beschreven.

Het matrozenpakje    Jo

Een verhaal over de oorlog, een bekend gegeven, maar op een sympathieke manier verteld. Het is nergens origineel, maar het is zeker niet saai. Het leest prettig en hoewel het verhaal vooral wat vlak blijft, heb ik het met plezier gelezen. Geen hoogvlieger, maar wel een fijn verhaal.

Het matrozenpakje    RV

Kort verhaal met daarin toegankelijk, begrijpelijk en invoelend verpakt een heuse geschiedenisles, De hoofdpersoon krijgt heel wat voor de kiezen en gaat daar, zoals het in die tijd gebruikelijk was, introvert mee om. De gevoelswereld van het personage krijgt daarmee voor de lezer niet bijzonder veel aandacht. Toch is de ketting aan gebeurtenissen voldoende om het verhaal voort te blijven stuwen en doet de ontknoping sterk aan.

Het matrozenpakje    Al

Mooi verhaal in een interessante tijd en setting. Goed geschreven ook. Het verhaal bestrijkt bijna een heel mensenleven, dat getekend wordt door verschillende heftige en aangrijpende gebeurtenissen. Eigenlijk te veel om in zo'n kort verhaal te beschrijven. Alleen het moment dat de jongen wordt weggehaald thuis om naar een weeshuis te worden gebracht zou zich al lenen voor een interessant verhaal. Of het moment dat de Japanners komen. Nu gaat alles zo rap dat je als lezer eigenlijk niet de kans krijgt om dat wat er gebeurt tot je te laten doordringen, met het gevolg dat het niet echt beklijft en dat is echt zonde. Dat de gewelddadige vader steeds Maurits wordt genoemd, is vanuit het perspectief van de jongen wat vreemd. De titelkeuze kan ook beter. Toch heb ik dit verhaal met interesse gelezen.

De man zonder moraal    Pe

De man zonder moraal    Wi

Na ruim 600 woorden interne monoloog komt de mededeling dat de ikpersoon al jaren depressief is. Niets in die 600 woorden geeft daar enige indicatie van en die mededeling komt dus uit de lucht vallen en blijft dan ook leeg. De lezer kan zich hier niets bij voorstellen. Pas na 1000 woorden interne monoloog, mag het verhaal dan eindelijk beginnen. En is ook al snel afgelopen. Wat wel goed is, is dat deze schrijver een zelfdodingverhaal aannemelijk heeft gemaakt. Ik eis van verhalen met een zelfdoding dat de lezer ervan overtuigd wordt door de schrijver dat er absoluut geen andere uitweg is, anders is een zelfdoding slechts luiheid van de schrijver. Als het verhaal al verteld is, ratelt de schrijver in meer dan 900 woorden nog even het cv af van de ikpersoon. Mosterd na de maaltijd, bovendien behangen met clichés. Er zijn maar heel weinig moderne korte verhalen, met een lange interne monoloog, die daadwerkelijk over de gehele lengte van zo’n monoloog boeiend zijn. Bij hedendaagse schrijvers zie je die eindeloze interne monologen nauwelijks meer. En terecht! Een modern kort verhaal schuurt, heeft een goede spanningsopbouw, de ontwikkeling van een karakter en soms een verrassend perspectief of onverwachte twist. En heeft vooral veel actie! Dit verhaal heeft dat allemaal niet, het is niet meer dan een opsomming van gedachten van een persoon die op het punt staat te overlijden. Er gebeurt helemaal niets. Dat wil niet zeggen dat deze schrijver niet kan schrijven. Integendeel! Ik zie hele mooie zinnen, al staan er nog wel wat spelfouten in. Deze schrijver heeft een uitstekend taalgevoel en ik hoop dat dat schrijftalent dan een volgende keer wordt ingezet voor een moderner verhaal. De titel is ook weinig geïnspireerd.

De man zonder moraal    Ma

Een ambitieus verhaal over morele leegte. Na de zelfverkozen dood van Hans is er ineens deel II, die de daarvoor geschetste man van een psychologisch fundament voorziet. De toon is koel, afstandelijk, wat ik vind passen bij het personage en het thema. De zwakte zit in de over-verklaring. Deel II (op zich al een raar construct in een kort verhaa) legt expliciet uit waarom hij is geworden wie hij is. Oorzaak-gevolg wordt netjes dichtgetimmerd, tot aan het moreel vacuüm waarin hij zijn volwassen leven doorbrengt. Als lezer krijgt ik weinig ruimte om zélf verbanden te leggen; alles wordt verklaard. Te expliciet naar mijn smaak. Het personage zegt dat hij moraal onzin vindt; sterker zou zijn als hij die overtuiging gewoon laat zien, zonder uitvoerig commentaar en uitleg. Daar is -ie weer: meer show, minder tell.

Bonus-commentaar: dit verhaal bestaat grotendeels uit korte tot ultrakorte zinnen. Beter is om meer afwisseling te zoeken in zinlengte, zodat de korte zinnen de nadruk kunnen geven waar dat nodig is. En tenslotte: op het gevaar af dat ik de auteur beledig, ik ruik AI. Niet als hoofdmoot, maar in een aantal zinsconstructies zie ik typische ChatGPT formuleringen. Ik ben zeker niet tegen het gebruik van AI, maar hou alsjeblieft je eigen stem!

De man zonder moraal    Ae

 Op een nuchtere vertelwijze wordt uitgelegd hoe een man 'zonder moraal' kan ontstaan. De uitleg van oorzaak en gevolg is kundig uit te doeken gedaan in deel I en deel II, maar het verhaal is erg opsommend.

De talentlozen    Jo

Een verhaal over schrijven, vrijwel altijd is het niet goed. Dit verhaal is wel heel slecht. Geen idee waarom de schrijver dit zo op papier wil zetten. Ik kan er in elk geval niets mee.

De talentlozen    RV

Geestig geschreven kort verfhaal met een origineel uitgangspunt en verrassend plot. Hier en daar worden er sprongen gemaakt in het tijdsverloop, die iets te snel en gekunsteld zijn, maar de verrassende wendingen en speelse, tragikomsiche vondsten maken gelukkig het een en ander goed. Leuk leestijdverdrijf.

De talentlozen    Al

Het feest van de dood    Pe

Het feest van de dood    Wi

3005 woorden...ook al had ik me voorgenomen om mijn tijd niet meer te verspillen aan verhalen van schrijvers die zich niet aan de wedstrijdregels houden, strijk ik nu, in de spirit van de Feestdagen, met de hand over het hart. Wat zijn nou vijf woorden?  En wat ben ik blij dat ik dit heb gelezen! Wat een taalvaardigheid, wat een virtuoze, fantasierijke beschrijving van de mens en zijn strijd. Ik heb niets wat ik aan deze schrijver kan meegeven, behalve heel veel bewonderingspunten en drie piepkleine opmerkingen, die helemaal niets afdoen aan dit prachtige verhaal, maar van bijna perfectie hele perfectie kan maken. 1. Ja, vijf woorden te lang, en die zitten in de tussenkopjes zoals 'De tussendagen' en die tussenkopjes kunnen gewoon weg. Dit is de eerste keer in de ruim twee jaar dat ik in de jury zit van deze wedstrijd dat ik met volle overtuiging zeg: ja dit verhaal had 3000 woorden nodig! 2. De titel is knullig. Dit verhaal had ‘’Lichtjes’ moeten heten! 3. ‘Er was eens’ is de opening van een sprookje. Dit verhaal voldoet niet aan de redelijk strenge verhaaltechnische eisen van sprookjes, dus liever niet deze opening kiezen. De openingsregel kan dan worden: “ Ver achter de velden waar geen voetstap ooit klonk, staat een huisje....

Het feest van de dood    Ma

Meer dan 3.000 woorden en dus begin ik niet aan dit verhaal.

Het feest van de dood    Ae

Met metaforen doorspekt  geschreven verhaal over de dood en de lichtjes tussen kerst en nieuwjaar die een plek krijgen. Hij hangt ze in een boom in zijn huis. De mysterieuze toonzetting in het verhaal neigt helaas naar clichematig taalgebruik.

Het feest van de dood    Jo

Een mooi idee en het verhaal begint fijn: poëtisch en met een boodschap. Al snel lijkt het verhaal zich te herhalen, het wordt te ver uitgesponnen en mede daardoor wat saai. De schrijver laat het oorspronkelijke idee niet lost, hij klampt zich eraan vast om daarmee het einde van het verhaal te halen. Er zitten te mooie zinnen en ideeën in om geen voldoende te geven, maar het had van mij compacter gemogen om echt heel goed te zijn.

Het feest van de dood    RV

In mythische, sprookjesachtige, bijna oud-testamentische stijl verteld verhaal. De taal is zeer verzorgd, de metaforen interessant en verrassend, maar het narratief had iets meer vaart kunnen gebruiken en het geheel had in iets minder woorden verteld kunnen worden, het wordt op sommige momenten ietwat langdradig. Niettemin een knap verwoord, kloppend geheel, al kan het helaas niet helemaal tot het einde blijven boeien.

Het feest van de dood    Al

Wat een indrukwekkend verhaal. Het leest als een filisofisch sprookje, soms kabbelend, dan weer ontroerend en scherp. Een verhaal dat je wilt uitprinten om het op een juist moment, op een fijne, rustige plek, in je eentje zachtjes hardop aan jezelf voor te lezen. Om het op een later moment nog eens na te lezen. Het zou iets korter kunnen, en er kan wel een vergelijking uit hier en daar, maar storen doet het op geen enkel moment.

De estheet    Jo

Dit verhaal gaat helemaal nergens over, het staat vol met superlatieven. De inhoud sluit perfect aan bij de schrijfstijl, in die zin dat het niet boeiend is. Het kostte me moeite om dit verhaal volledig te lezen.

De estheet    RV

Geestig beschreven vehraal over (life)stijl, smaak, zien en gezien worden. Het hoofdpersonage wordt in wat hij ziet, hoort en meemaakt uitvoerig beschreven met (soms net iets teveel) details en barokke beschrijvingen, die de vaart enigszins uit het narratief halen, ook al zijn de beschrijvingen vaak raak, nauwkeurig en pijnlijk 'treffend' (tenenkrommend soms, wat heel komisch uitpakt in dit verhaal). Aan het einde van het verhaal had het verhaal en de hoofdpersoon iets meer ontwikkeling of 'afronding' verdiend, nu blijft het een momentopname uit zijn leven die aan het einde een tikkeltje lukraak aanvoelt.

De estheet    Al

Leuke setting voor een kort verhaal en er zitten zeker vermakelijke details en fragmenten in. Het is wat aan de lange kant en dat is jammer. Het Vinkeveense personage is cliché, wat op zich best zou kunnen werken, maar dan wil je als lezer toch iets meer, nu ook de hoofdpersoon geen ontwikkeling doormaakt. De relatie met zijn buuf Nathalie voegt weinig toe. Die had of scherper gekund (er ontstaat een duidelijk conflict), of Tommie wordt juist aan het denken gezet door haar ervaring met haar oude moeder, waardoor er iets gaat schuiven. Nu blijft het geheel oppervlakkig, wat misschien de bedoeling is van de schrijver om ook de hoofdpersoon goed neer te zetten, maar écht interessant, verrassend of grappig wordt het jammer genoeg nog niet.

Pas    Pe

Pas    Wi

Dit verhaal verdient de prijs voor de slechtste opening van alle verhalen van deze maand. Je begint een verhaal niet met ‘Dit is een verhaal over...’ Aan het einde van de eerste alinea, die de lezer rechtstreeks aanspreekt en het verhaal alvast uitlegt, sterker nog, die de lezer instructies meegeeft, staat nog: “Oordeel zelf.” Beste schrijver: lezen = ontdekken! Als ik als lezer de toestemming nodig zou hebben van de schrijver om zelf te oordelen, dan voel ik me niet serieus genomen. Natuurlijk oordeel ik zelf! Dit verhaal krijgt van mij, alleen al vanwege deze gruwelijke opening, een onvoldoende. De rest van het verhaal maakt het niet veel beter. Het is een verslag, geen verhaal. Nergens kan worden meegeleefd met de hoofdpersoon. Uiteindelijk blijkt het te gaan om twee tieneranekdotes, uitgesmeerd over ruim meer dan 2000 woorden. In de laatste zin probeert de schrijver de anekdotes nog aan elkaar te breien, maar dan is het allang te laat. Dit verhaal is niet meer te redden. Overigens heeft de schrijver een prima taalgevoel, schrijftechnisch heb ik dan ook niets aan te merken. Ik hoop dat deze schrijver een schrijfcursus zal volgen waarin hij zal leren hoe je een verhaal vertelt, of dat hij de winnaars van deze wedstrijd van de afgelopen maanden, of jaren, eens leest.  En vervolgens zijn taalgevoel inzet om een verhaal te schrijven dat wel de moeite van het lezen waard is.

Pas    Ma

Aardig verhaal. De puberale streek wordt goed uitgespeeld, tot en met het ongemakkelijke slot. Wat beter kan is de focus vasthouden, schrappen wat niet ten dienste staat aan het verhaal. Bruno heeft bijvoorbeeld geen rol, net zomin als het er toe doet dat Bert blijkbaar verdwenen is; de vertelling speelt zich daarvoor af, waardoor het verwarrend is voor de lezer dat Bert er wél is.

Pas    Ae

 Romantische Tom wordt voor de gek gehouden met een foto van Annelies- een fictief verzinsel van de hoofdpersoon. Tom schrijft smachtende brieven naar Annelies, maar ontdekt het bedrog van de hoofdpersoon. Het verloop van tijd wordt chronologisch beschreven, wat resulteert in een 'en toen, en toen' schrijftrant. Het verhaal zou beter tot zijn recht komen als het tijdsaspect minder strak gehanteerd zou worden.

Het roepen van de duiven    Jo

Een wat saai verhaal, zeker niet slecht geschreven, maar nergens echt boeiend. Het blijft wat hangen en het wil mij niet raken.

Het roepen van de duiven    RV

Ingetogen verhaaltje over de binnenwereld van een man die terugdenkt, mijmert en zijn tijd met zijn inmiddels overleden vrouw overpeinst. Mooi sympathiek psychologisch inkijkje, toegankelijk verwoord. De opbouw is verzorgd, maar mist nog een klein beetje een spanningselement, iets dat het verhaal voortstuwt en je automatisch doet verderlezen. De ontknoping is lieflijk en passend. Al met al een fraai verhaaltje.

Het roepen van de duiven    Al

Ontroerend verhaal over een oudere man die na een liefdevol huwelijk zijn vrouw onverwacht verliest. Mooi dat het gemis aan de hand van een perenboom voelbaar wordt gemaakt. De zin over het tweetal dat samen terugkeert, zijn vrouw in een kist en hij met twee koffers, is een beeld dat raakt en bij zal blijven. Ook de reactie van de politie op zijn klacht is een mooi detail. De tekst (ook de titel) rammelt hier en daar nog, zoals takken en bladeren die in de grond graaien, het zinnetje dat hij niet gehoord heeft over de gegroeide boom, en hier en daar is het wat potsierlijk, zoals het gluren door de verrekijker en de beschrijvingen van zijn overleden vrouw. Een tegenwoordige tijd zou mogelijk beter werken, met daarin terugblikken naar hoe het was. Eens uitproberen?

Aan de andere kant    Pe

Aan de andere kant    Wi

Hoezo is Rosa in het AZC? Er gebeurt heel veel in dit verhaal (dat is een positieve opmerking), maar in een kort verhaal moet elk detail er toe doen en ook kloppen! Er is niet aannemelijk gemaakt dat Rosa IN het AZC is of kan zijn (wat doet een Nederlandse vrouw in een asielzoekerscentrum?) en als ze daar is hoe Stefanie dat dan weet. En als ze het weet, waarom gooit ze dan de Molotov cocktail waardoor ze haar eigen kind in gevaar brengt? Verhaaltechnisch klopt dit niet (of is minimaal te weinig uitgelegd) en daarmee valt het slot in duigen. Een heel leven in een kort verhaal is altijd een uitdaging waarbij het bijna onmogelijk is om alle clichés te vermijden. Dat is hier ook het geval, al vergeef ik dat de schrijver omdat hij tot enkele prachtige samenvattingen komt, waarvan ik deze heel erg mooi vond: “Hij kwam. Ik niet, maar toen kwam zij. Rosa.” Een complete levensgebeurtenis in negen woorden. Knap gedaan! Ik kon de mislukte grap over het stotteren op basis van een vreemde verzonnen achternaam niet erg waarderen.

Aan de andere kant    Ma

Best goed verhaal, met vaart geschreven en met een mooie cirkelstructuur middels de molotovcocktails. Dat de verteller onbetrouwbaar is blijkt goed uit haast terloops genoemde details; ze presenteert zich als moreel superieur, maar is dat niet. Wat mij betreft is de dochter in het brandende AZC overbodig, grenzend aan effectbejag. Té toevallig en bovendien totaal niet nodig om deze vertelling uit te spelen. En ik zou iets meer binding willen krijgen met de hoofdpersonen; het gaat nu wel heel erg snel.

Aan de andere kant    Ae

 Goede woordelijke weergegeven rolpatronen van hoofrolspelers in dialoog en aktieomschrijvingen. Een bestaan van 'relschopper' tot brave burgers wordt goed in woorden gevat, waarbij de ambiguiteit van deze rollen uiteindelijk de grootste vijand van de hoofdpersonen is. Sterk geschreven, maar te grote sprongen in de tijd.

Aan de andere kant    Jo

In dit verhaal staan prachtige zinnen, de inhoud is de moeite waard en het leest gemakkelijk. Het lijkt soms wel of de schrijver het wat spannender wil maken door zaken pas later te vertellen en dit maakt het voor mij net iets minder. Hierdoor wordt de worsteling tussen de twee hoofdpersonen minder scherp neergezet. Het einde komt voor mij ongeloofwaardig over, ik begrijp gewoonweg niet waarom juist zij het gebouw in de fik laat gaan. Ze wist dat haar dochter daar was. Ze mag dan wel doorgedraaid zijn, maar in het verhaal blijkt dat het zo erg was.

Aan de andere kant    RV

In statige (bijna plechtige) woorden vervat kort verhaal, waarin het relaas van een uit elkaar gedreven koppel nauwkeurig en zorgvuldig wordt verteld. De taal is desondanks toegankelijk genoeg, de spanningsopbouw is verzorgd en de vaart in het verhaal werkt goed. Wel kan het plot (de ontknoping) de opgewekte verwachtingen helaas niet helemaal waarmaken, maar wat er resteert is meer dan behoorlijk, complimenten.

Aan de andere kant    Al

Prikkelend begin, heftig einde. Maar de auteur wil wel erg veel en neemt zulke grote stappen dat het je als lezer al heel snel begint te duizelen. Van activisten die elkaar vinden vanwege hun gevoel voor humor naar huisje-boompje-beestje, van schokkend ongedefinieerd materiaal in een schuurtje naar dieren in een AZC waar een dochter binnen blijkt te zitten. Hier moeten echt keuzes gemaakt worden, zodat je even op adem kunt komen en beter kunt volgen wat er nu eigenlijk verteld wordt en wie wat aan het doen is. Nu wordt er van alles aangeraakt maar ook afgeraffeld. Maar dat twee mensen die eerder zij aan zij om bepaalde redenen (welke?) fanaat protesteerden gaandeweg van elkaar wegdrijven, is een geweldig thema dat zich absoluut leent voor een boeiend verhaal. Zeker in deze tijd.

Café Memoria    Pe

Café Memoria    Wi

Dit is een bijzonder kort verhaal dat op sommige momenten schittert en op andere momenten te veel wil. Teveel symboliek tegelijk stoot de lezer af. Ik had zo graag bij deze man en zijn verloren liefde willen blijven (lees: een uitstekende opening!), maar voor mij is de schrijver over een grens gegaan. Je moet echt heel erg oppassen met opstapeling van symboliek. Het betreden van Café Memoria is een klassiek point of no return. Vanaf dat moment gelden andere regels en dat maakt het verhaal heel spannend. Dus vanaf de uitstekende opening tot aan dit moment zat ik er helemaal in! Het einde is ook weer uitstekend, de verteller is iets kwijt geraakt: Dorés pistache lach. Prachtig! Café Memoria als plek waar herinneringen verhandelbaar zijn, geproefd worden, verslavend kunnen zijn, dat is een briljante vondst. Veel bewonderingspunten voor de fantasie van de schrijver. Mijn probleem zit dus in het tussenstuk: de gebeurtenissen in het café. Je stapelt te veel betekenislagen: Doré als geliefde, als verloren kind, als muze, als herinnering. Het café als rouwplek, verslavingsmetafoor, herinnering. Elk van die symbolieken werkt, één ervan zou het verhaal sterk maken, alles door elkaar breekt het verhaal af. Jammer! De dialogen geven soms net teveel uitleg, Méfie en Peer zeggen af en toe dingen die personages in zo’n wereld niet zouden zeggen, maar die de schrijver nodig had als uitleg. De zin “Ik voel me lichter en verlost, al weet ik niet helemaal hoe,” is overbodig en verzwakt het verhaal omdat de scène dat al heeft laten zien. Maar deze schrijftechnische dingetjes vergeef ik de schrijver gezien alle voorgaande goede punten.

Café Memoria    Ma

Aardig verhaal over rouwverwerking, waarvan de backstory stukje bij beetje wordt prijsgegeven. Het magisch realisme in het café werkt voor mij best goed, vooral ook de zintuiglijke aspecten waarmee kwistig rond wordt gestrooid in de tekst. Tikje jammer dat het slot zo braaf is.

Café Memoria    Ae

 Het rubber van de banden,' en een vespa met een scherpe toon,' geven het verhaal niet de gewenste achtergrondgeluiden, evenmin  raakt de beschrijving van de drankjes die geschonken worden in Cafe Memoria een gevoelige snaar. Het loslaten van het verleden, en van de persoon Dore is clichematig. Het draagt niet bij tot het voorstellingsvermogen van een welwillende lezer.

Café Memoria    Jo

Het is een bijzonder verhaal dat net niet sterk genoeg verteld is om me echt te grijpen. Het is mooi geprobeerd, de sfeer is goed gevangen, maar als geheel is het het net niet. Wel mooie passages en zinnen, met veel plezier gelezen.

Café Memoria    RV

Verrassend, fris en origineel verhaal met een boeiende spanningsboog, mooie subtiele opbouw en toegankelijke, prikkelende taal. De ontwikkeling van het hoofdpersonage heeft gelijke tred met de ontvouwing van het plot. Het einde (ontknoping) had, gezien de sterke opbouw, eigenlijk net iets meer uitwerking verdiend, maar wat resteert is een uitstekende basis voor - eventuele - verdere uitwerking, Complimenten!

Café Memoria    Al

Judas    Pe

Judas    Wi

De hoofdpersoon van dit verhaal is sterk neergezet: een scherpschutter die vanuit een helikopter kamelen afschiet, met een lokkameel. Dat is origineel en symbolisch. De scène met de Tasmaanse duivel is krachtig en onverwacht, maar helaas ook te gemakkelijk. De symbolische betekenis van de duivel die ingrijpt begrijp ik, maar hij lost het conflict op zonder dat er een prijs betaald moet worden. Dat is verhaaltechnisch te gemakkelijk. Het conflict (al dan niet afschieten van kamelen) wordt zo op een te simpele manier opgelost: geen risico voor Arnold, geen reactie van de chef (die de uitleg zomaar gelooft) die het verhaal een verrassende twist of onverwachte perspectief zou kunnen bieden. De duivel lost het probleem op en dan ebt de spanning weg en wordt het een slap slot. De setting is origineel, maar de geloofwaardigheid is hier en daar heel dun: Een rolstoel in een kloof, onder rotorbladen, met een geweer — het kan allemaal best, maar het is onnodig. De rolstoel speelt uiteindelijk geen enkele rol in het verhaal. Ik heb de indruk dat de schrijver veel tijd heeft besteed aan het opzetten van een fantasierijke mise-en-scène, met interessante karakters, maar toen daar uiteindelijk een verhaal in verteld moest worden, toen heeft hij er zich te gemakkelijk vanaf gemaakt. Jammer.

Judas    Ma

Vaardig geschreven en lekker kort (900 woorden). De setting is geloofwaardig, zonder te veel uitleg en toelichting. Het plot vind ik rammelen, de kameel die een Tasmaanse duivel te hulp laat schieten vind ik slecht passen in de verder realistische vertelling.

Judas    Ae

Goed geschetste karakteromschrijvingen van Buck en Arnold waarin met psychologische diepgang  dilemma's rond ethische kwesties zoals het afslachten van beesten in kaart wordt gebracht. Origineel verhaal met een boeiend einde.

Juvenalis    Jo

Het is heel kort en vooral nietszeggend.

Juvenalis    RV

Ingetogen verteld verhaal over een man die bezig is met de verwerking van de nodige tegenslagen in het leven. Mooi intiem inkijkje in de binnenwereld, knap verwoord en in toegankelijke taal. De spanningsboog in het verhaal is echter lastig te duiden vanwege de relatief korte omvang en de vertelstructuur. Toch leest het al met al vlot genoeg weg.

Juvenalis    Al

Een prima begin van een gevoelig en eerlijk verhaal, dat zeker aanzet tot nadenken. Maar het vraagt wel om verdere uitwerking. Wat is er precies gebeurd toen de hoofdpersoon het meisje ontmoette? Waarom is hij voor haar gevallen? Wat is zijn precieze achtergrond? De enkele wens dat iedereen eerlijk zou moeten zijn over zijn of haar imperfectie is te mager.

Open kast    Pe

Open kast    Wi

Dit verhaal is te expliciet, te uitleggerig en te weinig dramatisch. De lezer wordt verteld wat iedereen voelt, denkt en wil, in plaats van het te kunnen beleven. Geen van de drie hoofdpersonen betaalt een prijs. Liz verliest niets, ze had toch al geen relatie met Steve. Steve verliest geen status. Jesse verliest geen vriendschap. Dus er is geen tragiek. Als ik even naar de drie hoofdpersonen afzonderlijk kijk: de figuur van Jesse is sterk in het begin, zijn ongemak, gestotter en vermijdingsgedrag zijn overtuigend. Maar het interne conflict is wel heel erg snel verdwenen. Jesse moet langer weigeren, ontwijken of vluchten om geloofwaardig te zijn. Steve wordt neergezet als stoer, dominant, zelfs met een ‘politie’-uitstraling, maar zijn ontwikkeling is niet geloofwaardig uitgewerkt, hij gaat wel heel snel van stoere hetero via een klein bi-tussenstapje (het triootje) naar full homo. Hij geeft Liz zomaar op, zonder ook maar een sprankje twijfel.  Liz vind ik het minst geslaagde karakter in dit verhaal. Ze is te alwetend, te slim en te vrij, een platte karikatuur van een sterke vrijgevochten vrouw zonder zwakheden. Ze doorziet iedereen meteen, manipuleert zonder consequenties en offert zich op zonder dat het iets met haar doet. Er zitten nogal wat typefoutjes in dit verhaal en dat maakt het lezen niet lekker. Datzelfde geldt voor de te lange en verklarende dialogen. Overigens begint het verhaal goed, de dialogen in de kroeg zijn levendig, maar naarmate het verhaal vordert vond de schrijver klaarblijkelijk steeds meer uitleg nodig. Personages zeggen te expliciet wat ze denken. Niemand liegt, ontwijkt of verzwijgt iets. Doe dat nou niet, schrijver, je ontneemt de lezer het plezier van ontdekking. Verder viel mij het overmatig gebruik op van: schouders ophalen, zuchten, blozen, knipogen. Hiermee benoem je emoties in plaats van ze te tonen. Tenslotte is de opbouw van het verhaal onder de maat. Voor een lekker verhaal is het meestal zoiets: 40% van de totale tekst is mise-en-scène en setup, 40% betreft het conflict of de queeste en de resterende 20% is de ontknoping. Ik heb even voor je geteld in dit verhaal: 60% setup, 30% seksueel experiment, 10% emotionele waarheid. Dus wat voelt de lezer: een veel te lange inleiding en een afgeraffeld slot.

Open kast    Ma

Best sympathiek verhaal, maar veel te uitleggerig en (mede daardoor) veel te lang. Liz weet alles, stuurt alles, benoemt alles en corrigeert iedereen. Daardoor ontstaat er geen spanning. De ontknoping is veilig en niet verrassend. Stilistisch is het best oké, maar vlak.

Open kast    Ae

 Interessante beschrijving van de dwingende psychologische manipulaties van Liz, om haar twee mannelijke vrienden aan elkaar te koppelen. Het verhaal eindigt in een 'homo romance' die een beetje clichematig overkomt.

Bye bye glove    Jo

Een kort en weinig overtuigend liefdesverhaaltje. Het verhaal wordt met grote afstand verteld, als lezer krijg je niet de kans om echt mee te voelen met de personages. Het lukt de schrijver wel om de sfeer goed op papier te krijgen, mede hierdoor is het geen straf om dit verhaal te lezen.

Bye bye glove    RV

Romantisch, dromerig en melancholisch verhaaltje, waarin beknopt verteld wordt hoe een man terugkijkt op een lieflijke, tedere ontmoeting met een vrouw, die hij daarna niet meer terug zal zien. De beschrijvingen zijn invoelend en meeslepend, de taal is toegankelijk, maar de spanningsboog verloopt ietwat vlak en de ontknoping had iets meer verrassing kunnen gebruiken. Toch beklijft een lief, persoonlijk verhaaltje, knap gedaan.

Bye bye glove    Al

Fijn, romantisch verhaal dat prettig leest, met een mooi tempo.

Het bod    Pe

Het bod    Wi

Voor mij, als lezer van korte verhalen, is dit verhaal vlotjes opgezet en verteld zonder al te veel opsmuk, gewoon rechttoe, rechtaan. De uitkomst is zeer voorspelbaar en toch heeft de schrijver zich ingehouden door de uitkomst open te laten. Prima. Er staat een enkele onhandige zin in, zoals “Er zijn verschillende verklaringen voor het feit dat hij ineens op de grond ligt, maar Liv weet meteen dat hij dood is,” maar verder heeft de schrijver een prima taalgevoel en ik heb nog één woord (namelijk ‘farde’) moeten opzoeken in mijn Vlaamse woordenboek. Voor mij als liefhebber van klassieke auto’s is het verhaal ongeloofwaardig. De genoemde prijs voor de Jaguar klopt (ergens rond de € 40.000), de prijs van de Ferrari is te laag: voor € 80.000 koop je geen 308 GTS ‘in uitstekende staat.’ Maar dat is niet mijn grootste bezwaar, de marktprijzen van klassieke auto’s zijn immers een bron van eindeloze discussie. Waar mijn bezwaar ligt: een koper van een XJS is een totaal andere persoon dan een koper van een 308 GTS. Iemand die gaat voor zo’n XJS zal niets voelen voor een Ferrari, als ze die toevallig ziet staan. De koopster heeft vooronderzoek gedaan, heeft gekozen voor de Jaguar (een Grand Tourer) en kan dus niet zomaar ineens een Ferrari-type (sportwagen) worden. Om het verhaal geloofwaardig te maken zou de Ferrari vervangen moeten worden door een type dat vergelijkbaar is (in model en uitstraling) en wat duurder dan de Jaguar, bijvoorbeeld een Mercedes 450 SEL, of een BMW 635 CSi, eventueel een Aston Martin V8 (Series 3 / V8 Saloon) als het wat exotischer moet zijn. Allemaal in de regel wat duurder dan de XJS. Geen van drieen een V12, maar dat heeft de Ferrari ook niet, dus dat was niet het belangrijkste criterium om te kiezen voor de XJS.

Het bod    Ma

Dit is een sterk, beheerst verteld verhaal met een helder perspectief en goed gedoseerde details (de farde, de kleuren, de betaalapp), en een consequente toon. Maar wel aan de gladde kant, en zodra de verkoper de geest geeft weet je al met welke auto de hoofdpersoon weg zal rijden. Amusant, moreel lekker ambigue (ik hou ervan), alleen iets te voorspelbaar.

Het bod    Ae

De lezer wordt op het verkeerde been gezet met het mysterieuze begin:..'hun snuiten naar de schuifdeur gericht...' Dat het hier om een showroom voor auto' s gaat is nog niet duidelijk. De vloeiende stijl van het verhaal neemt de lezer moeiteloos mee in de gedachtenwereld van Liv. Nergens wordt verraden hoe het verhaal eindigt. Met humor geschreven. Mooie zin: ' terwijl ze in haar hart een kerkkoor voelde losbarsten..'

Het bod    Jo

Het verhaal is goed geschreven en leest prettig. Als lezer weet je al snel met welke auto de hoofdpersoon er uiteindelijk vandoor zal gaan. Omdat de nadruk gelegd wordt op de eenzaamheid van de woning, dacht ik aan een roof. Vanaf het moment dat de eigenaar door neervalt, is overduidelijk hoe het verhaal eindigt. Het is echt te gemakkelijk om goed te zijn.

Het bod    RV

Geestig én spannend verteld verhaal. Na de introductie van de 'andere auto' laat het einde zich - heel eerlijk gezegd - eigenlijk al een beetje raden, maar door de zorgvuldige opbouw en nauwkeurige vertelstijl, blijft de spanning toch aanwezig. Leuk en origineel verhaal, verrassend en prettig om te lezen, complimenten.

Het bod    Al

Met plezier gelezen. Het verhaal leest lekker weg. Hier en daar mag de taal fantasierijker, bijvoorbeeld als het 'de eigenaar' betreft, waardoor zijn dood ook meer binnenkomt. Ook de omgeving van de man kan beeldender beschreven worden. Een andere titel zou ook beter werken. Enigszins verwarrend is het begin, waar Liz op een gaspedaal trapt maar meteen erna rondloopt, en onduidelijk is of de eigenaar dezelfde persoon is als de man met de slippen uit zijn broek. Daarna schrijft de auteur vanuit het 'je-perspectief', wat een beetje bijt met de verdere vertelvorm. Over Liz komen we erg weinig te weten. Hoe oud is zij, nu ze hoopt dat haar ouders meebetalen? Wat is haar achtergrond? Vermakelijk einde.

De dode dagen    Pe

De dode dagen    Wi

Dit is geen klassiek kort verhaal. Dit is een essayistische column, maar meer literair. Een prachtig verwoorde overdenking van de maand december in zijn vele betekenissen. Vreemd in de derde persoon, de eerste persoon had de lezer dichterbij gebracht, maar in de eerste persoon was het nog veel meer een column geweest. Een column zoekt contact, deze tekst zoekt afstand. Dit werk is te reflectief, te weinig handelingsgedreven voor een kort verhaal. En dit is toch echt een korte verhalenwedstrijd! Dit is geen waardeoordeel (ik vind het namelijk prachtig opgeschreven!), maar een classificatieprobleem. Om het heel kort samen te vatten: dit is geen kort verhaal omdat de hoofdpersoon aan het begin precies dezelfde persoon is als aan einde: hij is nog even beschouwend, nog even gelaten, nog even afstandelijk en nog even comfortabel in zijn melancholie. Bovendien staat er niets op het spel voor de hoofdpersoon. Een goed kort verhaal wringt, schuurt, maar in deze tekst schuurt niets. Geen beeld wordt consequent doorgetrokken tot ongemak. De man rookt, telt sigaretten, denkt aan de dood, maar hij riskeert niets. De lezer is slechts de toeschouwer en voor een kort verhaal is dat dodelijk. Bot gezegd: er gebeurt niets, dus is het geen verhaal. Ik heb dus een dilemma. Ik vind deze inzending als losse tekst zeer sterk geschreven, onderhoudend, literair, dus schrijftechnisch een ‘uitstekend’, maar als kort verhaal ‘onvoldoende’.  Ik heb beide cijfers dus maar gemiddeld en dat leidt tot een ruime voldoende.

De dode dagen    Ma

Keurig geschreven, maar het kabbelt dik 1500 woorden lang. Mijmeringen, overpeinzingen, kleine observaties – een lange sfeerschets, maar er gebeurt nagenoeg niets. Not my cup of tea. Bovendien vermoed ik (altijd gevaarlijk om te zeggen) dat AI heeft meegeschreven. Naast dat, een overdaad aan korte (te korte) zinnen verhogen het leesplezier niet. Zoek een cadans in de lengte van je zinnen; kort = aandacht opeisen. En hou je gekozen perspectief vast; als je begint in het hoofd van je hoofdpersoon, kun je als auteur niet zomaar als ‘ik’ in de tekst opduiken.

De dode dagen    Ae

Een oudere man wordt beschreven die zijn eenzame dagen omschrijft als 'de dode dagen .' Hij onderneemt nog allerlei praktische zaken en beseft dat tijdens deze dagen :'alles vergeten wordt wat geen directe consequenties heeft.' Continuiteit is wat overblijft, om door te kunnen leven.

De dode dagen    Jo

Een overdenking, geen verhaal. Fijn om te lezen, mooi geschreven en zeker de moeite waard. Toch is het nog steeds geen verhaal en kan ik derhalve geen voldoende voor geven. Wel een fijne tekst.

De dode dagen    RV

Zorgvuldig beschreven verhaal vol terugblikken, mijmeringen en overpeinzingen over sterfelijkheid, eindigheid, continuïteit, je verhouden tot anderen, de tijd en de wereld om je heen. Aanvankelijk lijkt de verhaalvorm (gescheiden vader, omgang met kinderen) voorrang te krijgen, maar al snel wint de vertellende instantie het van de hoofdpersoon en komt de 'ik' aan het woord. Hoe interessant en mooi verwoord ook, toch zijn het de spanningsboog en de karakterontwikkeling van het hoofdpersonage die hier iets onder te lijden hebben, maar niet al te veel. Wat resteert is een verhaaltje dat boeiend genoeg blijft tot het einde, een lezenswaardig en origineel verhaal.

De dode dagen    Al

Doomsday    Pe

Doomsday    Wi

Irritant hoor, alweer zo’n verhaaltje waarin de gebruikelijke kritiek over de mensensoort wordt uitgestort vanuit een dierenperspectief. In dit geval bijen. En ja hoor: mensen zijn slecht, bijen zijn goed. Einde verhaaltje. Gaap!

Doomsday    Ma

Hahaha, daar is er weer eentje: een commentaar op het menszijn vanuit dierlijk perspectief. De opening had van mij weg mogen blijven, direct door naar de bijen wat mij betreft. Vermakelijk, maar weinig nieuws onder de zon natuurlijk. Lekker kort ook.

Doomsday    Ae

 Een gesprek tussen twee bijen is fantasierijk verwoord. Het gaat over tweebenige wezens die elkaar uitmoorden. De geleidelijke opbouw verraad wie die wezens zijn. Onderhoudend verhaal.

Een voorbeeld van liefde    Jo

Een korte dialoog tussen een man en een vrouw. Het onderwerp is de moeite waard, de uitwerking niet. Er is sprake van een goede spanningsopbouw, die aan het einde volledig wegloopt. Er zit in de eerste zinnen veel potentie in het verhaal, dit komt er niet uit.

Een voorbeeld van liefde    RV

Beknopt verhaal dat toch erg veel (familie)drama bevat. Er wordt mooi 'In medias res' begonnen, knap gedaan! Verder toegankelijk taalgebruik en begrijpelijk verwoord. Wel wordt er relatief vrij veel uitgelegd - begrijpelijk ook wel, aangezien de lezer toch veel van de dynamiek moet meekrijgen in korte tijd - maar er was bijvoorbeeld ook wel ruimte geweest voor een eerdere scene (aanloop), een of meerdere flashbacks,etc. in plaats van de directe 'uitleg' in de dialoog.  Niettemin een lezenswaardig verhaaltje.

Een voorbeeld van liefde    Al

Een gesprek tussen een man die eerder zijn vrouw verloor en zijn vriendin. Op zich een interessant inkijkje in een relatie waar - heel begrijpelijk - pijnpunten en worstelingen zijn. Maar wat wil de auteir er precies mee? Dat wordt geenszins helder. En wie is eigenlijk de hoofdpersoon? Er moeten duidelijkere keuzes gemaakt worden. Dan nog een kop en staart en ook de dialogen mogen aangescherpt worden.

Everybody hurts    Pe

Everybody hurts    Wi

Wat een slordig verteld verhaal. Een paar keer per jaar is er wel een inzending, waarin een schrijver de tekst van een pophit gebruikt om een kort verhaal te schrijven. Daar is niets op tegen, maar dan moet dat verhaal wel ergens over gaan. Dit verhaal gaat eigenlijk alleen over de songtekst, het blijft volstrekt onduidelijk waarom het liefje van de hoofdpersoon is weggegaan. ‘Mijn lief is weg en nu heb ik pijn’ is wel erg oppervlakkig en leeg voor een kort verhaal. De schrijver moet dan toch minimaal de waarom-vraag beantwoorden. De band R.E.M. waar het allemaal om draait in dit verhaal is in 1980 opgericht onder deze naam, de term Rapid Eye Movement is nooit gebruikt als naam voor de band, en is dus een verwarrende (en nodeloze) toevoeging in dit verhaal. “Zelden ontwikkelt een mens zich echt,” en “Karakters in verhalen moeten zich psychologisch ontwikkelen, zegt men” zijn lege statements als ze niet met details worden ingevuld. Beiden zinnen hebben heel hard ‘show don’t tell’ nodig. Waar ‘dramaturgie’ staat is waarschijnlijk ‘drama’ bedoeld. De zin “Ik stootte een lachje uit, maar haar ogen bleven serieus” bevat een perspectieffout, ineens ga je van de tweede naar de derde persoon. ‘Jij bent weg en ik weet waarom,’ is een zin die slechts wordt verklaard door alweer een songtekst van R.E.M.: Sometimes everything is wrong. Lekker makkelijk voor de schrijver, maar voor de lezer niet bevredigend. Te dun, dit verhaal, om te boeien.

Everybody hurts    Ma

Hier word ik blij van, in tegenstelling tot de hoofdpersoon. Kernachtig geschreven, met focus, een goede kapstok in de vorm van het liedje en een paar rake zinnen. Mijn favoriet: “We zijn dat steentje dat over het water keilt. In het begin grote sprongen, maar al snel kleinere sprongen tot je naar de bodem zinkt.” Melancholie, zelfverwijt, verdriet – en dat in een dikke 600 woorden. Héél goed gedaan, auteur!

Everybody hurts    Ae

Met koele ondertoon beschreven overpeinzingen over een verloren liefde. Het liedje van R.E.M. 'Everybody Hurts" begeleidt deze ondertoon. Het gemis van de geliefde is woordelijk goed ingekleurd.

Everybody hurts    Jo

Dit korte verhaal heb ik twee keer gelezen, omdat ik dacht niet te begrijpen. Het lijkt er toch echt op dat de schrijver zelf zich even tot de lezer richt, dit gebeurt wat onhandig. Ik ben hier geen fan van en in dit verhaal al helemaal niet. Het gaat over een verloren liefde, de manier waarop het verteld wordt, is niet goed. Het is vlak en we krijgen amper een inkijkje in de ruzies die ten grondslag aan de breuk moeten liggen.

Everybody hurts    RV

Invoelend, meeslepend kleinood van een verhaaltje, gevoelig van opzet en sfeervol opgeluisterd door de muzikale omlijsting van REM. Toegankelijk verwoord, begrijpelijke taal. Het verhaal smaakt in die zin naar meer, wat met zich meebrengt dat het eigenlijk net iets te kort is voor een grotere spanningsboog of - ja, ja, hier komt 'ie - karakterontwikkeling van het hoofdpersonage. Maar wat er nu al ligt, is de moeite van het lezen al zeker waard.

Everybody hurts    Al

Mooi verhaal over verlies. Met een prachtige vergelijking van de mens als een steentje dat over het water keilt. Je vraagt je af wat de hoofdpersoon zijn vriendin precies heeft aangedaan, hoe ver heeft hij kunnen gaan voordat ze vertrok? Daar wil je aan de ene kant meer over lezen, aan de andere kant past het niet vertellen ook bij de visie van het hoofdpersonage dat een mens zich in zijn of haar leven nauwelijks ontwikkelt. Toch had ik graag een glimp willen opvangen van dat leven voor het vertrek van zijn geliefde, om zo meer te weten te komen over de hoofdpersoon.

Alles om je heen    Jo

We zijn getuige van een kort moment, dat goed beschreven is. Het is aan de korte kant en ook echt niet meer dan dit moment. Te weinig voor een volwaardig verhaal, genoeg om even van te genieten.

Alles om je heen    RV

Sympathiek, invoelend verhaal over een kind/jongere persoon (?) met een beperking (welke, dat wordt niet geheel duidelijk) en een moeder die worstelt met de zorg over haar kind. Er wordt geschreven vanuit het perspectief van een observerende 'ik', wat op zich goed werkt omdat beschrijvingen daardoor zorgvuldig en nauwgezet zijn, hier en daar aangekleed met hoe het op deze persoon overkomt. De ontknoping blijft hierdoor ietwat 'steriel' en vlak. Als het perspectief vanuit bijv. de moeder zou zijn, zou het verhaal wellicht ook boeiend kunnen zijn, vermoed ik, maar dat is uiteraard gemakkelijk praten zo van buitenaf. Hoe dan ook een moedige inzending, complimenten.

Alles om je heen    Al

Een levendige beschrijving van een gebeurtenis, gedetailleerd, met rake en zonder poespas opgeschreven observaties. Maar wie degene is die het meisje en haar moeder bekijkt, ontdekken we niet. Veel interessanter was het geweest als degene die dat wat er gebeurt gadeslaat op de een of andere manier verbonden was geweest met het kind. Misschien is hij de vader, die meteen na de geboorte ervandoor is gegaan, of was hij altijd heimelijk verliefd op de moeder en ontdekt hij nu dat zij een dochter heeft met een beperking. Dan word je veel meer het verhaal ingezogen en krijgt de verteller meer functie dan het doorgeefluik dat hij nu is. Nu had hij - bot gezegd - om het even welke situatie kunnen beschrijven.

Vastgezogen    Pe

Vastgezogen    Wi

Ultrakorte verhalen zijn meestal beperkt tot 300 woorden. Dit verhaal gaat daar wat overheen, maar heeft nog steeds de structuur en de lichtheid van een ultrakort verhaal. Goed gedaan, schrijver! De schrijver is literair zeer vaardig, mooie zinnen, originele beelden, maar verhaaltechnisch laat hij steken vallen. Er is immers nauwelijks spanningsopbouw. De mindfulness, de overleden moeder, het koopgedrag en de slak lopen naast elkaar, niet in elkaar. Niets onspoort echt, alles blijft netjes. Alles wordt keurig verteld, maar niets wordt doorleefd. Een kort verhaal, en zeker een ultrakort verhaal, moet schuren, de lezer achterlaten met een verstorende gedachte. De afloop van dit verhaal is mooi bedacht, te mooi, want het rond het verhaal compleet af. Er blijft daarna niets over voor de lezer.

Vastgezogen    Ma

Wat wil dit verhaal(tje) nou zijn? Een pijnlijke herinnering, een dierenparabel, een commentaar op consumentisme? En dat in iets meer dan 400 woorden. Ik kom er makkelijk doorheen, maar er niet in.

Vastgezogen    Ae

Oppervlakkige gedachtenstromen en de observatie van een slak vormen het thema van het verhaal. Kort, bondig, hier en daar haiku- achtig. Originele schrijfwijze.

Mijn naam is Mathias    Jo

Ik heb hier niet veel mee. Een man is bij een hulpverlener en vertelt over dromen die hij heeft, het zijn geen fijne dromen, maar hij wordt er rustig van. Het is vooral oppervlakkig en wat weinig voor een echt verhaal.

Mijn naam is Mathias    RV

Verrassend en intrigerend inkijkje in het hoofd van het hoofdpersonage Matthias, die zijn zieleroerselen deelt met een psycholoog (of een soortgelijke mentale hulpverlener). De wisselwerking tussen deze twee personages is boeiend verwoord en bevat een zekere spanning(sopbouw), maar de ontknoping kan de opgewekte verwachtingen niet geheel inlossen. Toch blijft het verhaal boeiend genoeg om in rappe vaart door te lezen tot het einde, heel lezenswaardig.

Mijn naam is Mathias    Al

Goed opgebouwd verhaal met een sterk, prikkelend begin. Spannend ook. Mooi contrast tussen de heftige gevoelswereld van het hoofdpersonage en de in jargon pratende psychiater, die inwisselbaar lijkt. Het einde zou duidelijker kunnen. Ook kan het tekstueel op verschillende momenten scherper en fraaier.

Alles in de juiste volgorde    Pe

Alles in de juiste volgorde    Wi

Poeh...dit verhaal kwam binnen zeg! Het is een ambitieus en geladen verhaal, precies zoals goede verhalen verzonnen worden: wat als...? In dit geval: wat als de overheid zelfdoding bureaucratiseert? Dus complimenten voor de fantasie, schrijver! De toon, het ritme van de zinnen en de verhaalopbouw liggen allemaal ruim boven het gemiddelde van de verhalen die in deze wedstrijd worden aangeboden. Maar helaas heeft de uitvoering erg te lijden onder teveel uitleg. De schrijver vertrouwt er niet op dat de lezer het snapt en dat is heel spijtig. Gezien de taalvaardigheid van de schrijver zal hij in staat zijn om het teveel aan uitleg eruit te slopen. Laat ik enkele handreikingen doen zodat dit een uitzonderlijk goed verhaal kan worden. Het begint al met het noodpakket. Veel te veel uitleg over de maatschappelijke context, de motivatie van de overheid, inhoud. Allemaal niet nodig, elke lezer kan zich een voorstelling maken bij het begrip ‘noodpakket.’ “Het chemische spul in het speciale vakje dient ter zelfdoding.” Ja, dat had iedereen allang begrepen! Alles wat ook indirect kan worden begrepen, mag niet expliciet worden uitgelegd in een kort verhaal! Als je tenminste schrijft voor het leesgenot van de lezer. Dit verhaal gaat over liefde, overleven als bejaarde, verlies, maar daar vlieg je overheen. Ik vond het niet geloofwaardig dat de hoofdpersoon, op dit moment in zijn leven,  nadenkt over 911, Covid en Rutte, allemaal zaken die afleiden van waar het hier echt om gaat: liefde, verlies, einde van het leven. Ook ongeloofwaardig zijn de technische aspecten van de zelfdoding: dat een lichaam volledig oplost in water, als er een spulletje door het water wordt gedaan, waar de overlever dan nog rustig zijn hand in kan steken. De bureaucratisering van zelfdoding is op zich al ongeloofwaardig en dus is het de taak van de schrijver om de lezer desondanks mee te nemen. Als je dan blijft strooien met nog meer ongeloofwaardigheden, dan verlies je de lezer. Mij verloor je als lezer bij deze zin: “Ik stak mijn arm in het water om de rubberen stop los te trekken.” Ik heb hierna nog wel doorgelezen, maar bewondering is op dit punt omgeslagen naar irritatie. Tenslotte, wie is Arend? Hij is heel belangrijk in één van de belangrijkste zinnen van een kort verhaal: de laatste zin. Vertel wat meer over hem, in de loop van het verhaal. Tenslotte de prijs voor de mooiste zin in alle verhalen van deze maand: “Ik mis je zwijgen.”

Alles in de juiste volgorde    Ma

Lekker dystopische vertelling, kalm opgebouwd. De benauwing van de situatie had nog wat meer uitgebeeld mogen worden, het einde met de opklaring is ook wat gemakkelijk. Niettemin, fijn verhaal.

Alles in de juiste volgorde    Ae

Beklemmend geschreven verhaal over een dystopische wereld waarin de burgers een middel verstrekt  krijgen om euthanasie te plegen. De keuze van de hoofdpersoon om juist geen zelfmoord te plegen is invoelbaar neergezet

Boven    Pe

Boven    Wi

Dit is een zeer goed en overtuigend kort verhaal dat laat zien dat we hier met een zeer ervaren schrijver te maken hebben. Vast iemand die al vele verhalen heeft geschreven, en ik vermoed ook al eerder verhalen heeft ingediend voor deze wedstrijd. Ik ben daarom wat strenger als dat ik zou zijn voor een beginnende schrijver.  Het skiën is uitstekend gekozen als enscenering.  De schrijver kan er alles in kwijt wat hij wil laten zien van de hoofdpersoon: durven beginnen, het juiste moment blijven uitstellen, anderen zien gaan, toch beneden kunnen komen zonder afdaling. Naar beneden met de lift is een prachtige metafoor voor Marcs leven: plannen, betalen, omzeilen, netjes afronden zonder deelname. “Het publiek is naar huis, papa. Ze is er niet meer,” vond ik de sterkste zin van het verhaal, dat verraadt de meesterschap van deze schrijver. Minder sterk vond ik dat Marc altijd in balans is, hij huilt niet, schreeuwt niet, valt niet, breekt niet (of niets). Hiermee heeft de schrijver het risico genomen dat de lezer op afstand blijft. Had hem één menselijke emotie meegegeven, en het verhaal zou veel meer binnen zijn gekomen, althans bij deze lezer. Verder voelt het verhaal toch nog iets te lang: meerdere keren uitleg waarom hij niet ging, meerdere tussenkomsten van skileraren / lifters, meerdere keren dezelfde fysieke angst. Herhaal wat minder, dat geeft het verhaal net iets meer vaart. Het einde is prima: Marc eindigt precies waar hij altijd eindigt: niets doend.

Boven    Ma

Mooi hoor. Alles beweegt en hij staat stil, ook letterlijk. Uitstel, herhaling en ontkenning voorzien deze vertelling van cadans. Het had wel een kwart korter gekund, gemogen en eigenlijk gemoeten – de herhalingen gaan zich herhalen. Desondanks zitten er genietbare passages in, waaronder deze: “In maart boekte ze een weekend Parijs. Alleen voor haarzelf. Ze ging, kwam terug, vertelde niets. Hij vroeg ook niets.” Briljant: in drie regels is een compleet verhaal verteld. Kortom, sterk verhaal: geen uitleg (!), geen vals sentiment, alleen consequent volgehouden spanning en pijn.

Boven    Ae

De vertwijfeling van een faalangstige man wordt goed beschreven als hij uit een skilift komt en boven op een berg staat, en niet kan skieen. Het parallelle verhaal van zijn falen binnen zijn huwelijk wordt hiertegenaan gezet. Toch is binnen het schrijven niet duidelijk wie iets denkt en wie iets zegt. Bijvoorbeeld: 'Marcs dochter denkt dat hij het vroeger deed.' Gevolgd door: 'Met vrienden...'

Boven    Jo

Erg mooi gedaan. Een eenzaamheid is goed verwoord en misschien wel door de eenvoudige stijl komt het extra hard binnen. De schrijver kiest ervoor de hoofdpersoon op een skipiste neer te zetten, je ziet hem als lezer staan, je voelt hoe de mensen naar hem kijken. Met heel veel plezier gelezen.

Boven    RV

Dit verhaal begint tragikomisch en geestig, maar wint geleidelijk echt aan diepgang, spanningsopbouw en aan subtiele karakterontwikkeling. Mooi geschreven, toegankelijk taalgebruik. Hier en daar had het verhaal ietsjes kunnen worden ingekort omwille van de 'vaart' (ook ivm het 'Show, don't tell'-adagium), maar dat zijn slechts details.Je vraagt je als lezer gaandeweg af of hij het wel of niet gaat doen, de afdaling: knap gedaan. Sterk verhaal, complimenten.

Boven    Al

Spannend en mooi opgebouwd verhaal in een setting die veel mensen zullen herkennen en die zich goed zou lenen voor een korte film. Vanaf de eerste zin ben je razend benieuwd naar de afloop, die redelijk verrast. Maar hoewel zeker niet alles impliciet verteld hoeft te worden (juist niet), zitten in dit verhaal wel erg veel open eindjes en blijf je als lezer met vooral vragen achter. Mooi als het 'gedraai' van de man over zijn ski-ervaring staat voor iets groters, maar of dit ook echt zo bedoeld is door de schrijver blijft onduidelijk. Ook na het verschillende keren herlezen van het verhaal kom ik er niet uit. Maar met finetuning is dat vast en zeker op te lossen.

Intercity naar Amsterdam Centraal    Pe

Intercity naar Amsterdam Centraal    Wi

Dit verhaal is oververzadigd en daardoor verdrinken de elementen die het verhaal interessant maken. Drie verhalen schreeuwen allemaal om aandacht: Het intieme, rauwe verhaal van een jonge vrouw die ongewenst zwanger raakt; een sociaal-psychologisch portret van een meisje dat vastloopt tussen ouders, werk, therapie en toekomst en tenslotte de symbolische laag van fantasieën (orkest, sniper-Elena, Eva-fantasie). Het verhaal voelt hierdoor heel lang aan (maar blijft wel binnen de grens van deze wedstrijd). De symbolische laag is best interessant als thema voor een verhaal, maar is nauwelijks functioneel in dit verhaal en kan dus gewoon weg. Om de lezer te boeien moet dit verhaal met de helft korter en zal de schrijver moeten kiezen voor één van de hierboven genoemde verhaalthema’s, die elk op zichzelf al een volledig en interessant kort verhaal kunnen opleveren. Het perspectief is keurig in de derde persoon, dicht op de huid van Laura, al zitten er gaten in het perspectief bij Elena, de Kruidvatmanager en Eva. Wat verder wringt is teveel uitleg en dat begint al in de allereerste zin. Het is niet functioneel hoe Marco eruit ziet en zeker niet als onderdeel van de cold open! De snelheid en het gemak waarmee Laura evolueert van paniek naar vastberaden moederschap, is te abrupt. Die overgang had meer voorbereid moeten worden. En datzelfde geldt voor de vader: Van “alles wat jij aanraakt verandert in stront” tot de liefhebbende vader die zijn dochter steunt in haar keuze voor het moederschap. Ergens onder de overvloed aan ideeën en beelden, schuilt een goed verhaal en de schrijver heeft overduidelijk het schrijftalent om dat verhaal tevoorschijn te toveren. Dus, schrijver: schrappen maar!

Intercity naar Amsterdam Centraal    Ma

Een ambitieus verhaal over het innerlijke vacuüm van een jonge vrouw. Werk, muziek, geweldsfantasieën, abortuspaniek, ouders: alles buitelt over elkaar heen. Met wat goede wil kun je zeggen dat dat past bij Laura’s hoofd. Maar de tekst is te vol. Schrappen! Het ontslag, de sniperfantasie zonder kop of staart, Eva/au pair, ouders, abortus, Amsterdam-droom. Door de veelheid krijgt niets voldoende gewicht. De dialogen zijn meestal scherp, maar soms uitleggerig, vooral richting het einde. Dat einde is emotioneel helder, maar ook wel veilig: verzoening ligt wel erg snel klaar na de voorafgaande escalatie.

Intercity naar Amsterdam Centraal    Ae

 De overgangen tussen Laura's fantasiewereld en haar echte wereld loopt vloeiend in heldere bewoordingen en rake dialogen die het verhaal diepgang geven. De tragiek van het meisje wordt met psychologische diepgang in kaart gebracht. Waar er in het verhaal consequent gebruik wordt gemaakt van de derde persoon, sluipt er in het laatste stuk het woordje 'me ' in, dat is jammer.

Monsterhart    Jo

Als kind is de hoofdpersoon afgewezen door zijn moeder, zo voelde het in elk geval. Hij neemt dit zijn hele leven mee en kan dit blijkbaar geen plekje geven in zijn leven. Het is goed opgeschreven, mooi verweven in de tekst, duidelijk zonder opvallend aanwezig te zijn. Misschien omdat dit rond de kerstdagen geschreven is, eindigt het goed. Dat is te gemakkelijk. Wel een mooi verhaal.

Monsterhart    RV

Sprookjesachtig beschreven verhaal over een buitenbeentje-achtig personage die zich te verhouden heeft met de wereld om hem heen en met zijn moeder. Sterke beschrijvingen, gegoten in toegankelijke taal. Hier en daar had er iets in de tekst gesnoeid kunnen worden omwille van de 'vaart', maar soit. De ontknoping had iets meer verdiend, kijkend naar de spanningsopbouw, maar niettemin een fraai, lezenswaardig verhaal.

Monsterhart    Al

Een ontroerend en mooi geschreven verhaal, dat een beetje doet denken aan The beauty and the beast. Vooral de stukjes waarin de hoofdpersoon terugkijkt op zijn jeugd en zijn getroebleerde relatie met zijn moeder maken indruk. Dat hij nu op een avond ineens wel tegen haar opgewassen blijkt, gaat wel wat ongeloofwaardig snel. Mooi zou ook zijn als hij op de een of andere manier zou tonen haar en haar goedkeuring juist niet meer nodig te hebben. Maar dat is misschien iets voor deel 2.

Hotel Decorum    Pe

Hotel Decorum    Wi

Zeven personages in een kort verhaal van ruim 1200 woorden is echt veel te veel. Ze blijven dan ook allemaal plat en uitwisselbaar. Nergens een kans voor de lezer om mee te leven. Klaarblijkelijk heeft de schrijver een setting en sfeer vergelijkbaar met Grand Hotel Europa neer willen zetten, maar wat Ilja Leonard Pfeijffer prachtig lukte met 150.000 woorden, is deze schrijver niet echt gelukt binnen de 1200 woorden van zijn verhaal. Het voelt als een slap aftreksel. Verder wordt er binnen die 1200 woorden maar liefst zeventien keer gelachen! Dat is echt veel te veel, na een paar keer werd het irritant, maar bij de zeventiende keer werd het belachelijk. Dat is opdringen van emoties, in plaats van laten meebeleven. Zo schrijf je geen kort verhaal! En als de laatste zinnen van het verhaal eerdere zinnen van het verhaal LETTERLIJK herhalen, dan vind ik dat een teken van luiheid, of gebrek aan fantasie van de schrijver. Nee, niet mijn verhaal.

Hotel Decorum    Ma

Een sterk geconstrueerd verhaal waarin de dreiging sluipenderwijs wordt opgebouwd. De opening en slotpassage spiegelen elkaar effectief: de natuur hervat haar ritme, de mens met al zijn decorum en maniertjes is slechts tijdelijk ruis. Strak van toon, helder van vorm, sterke thematische samenhang, en met een passend einde. Goed werk!

Hotel Decorum    Ae

In een Sherlock Holmes-achtige setting (of psychiatrische inrichting) worden de karakters beschreven door middel van sarcastische opmerkingen die zij over elkaar maken. De hoofdpersoon is slechts bezig met het meten van onderaardse trillingen. Een aardbeving verzwelgd de hele setting. De karakterbeschrijvingen zijn erg een-dimensionaal.

De tandenfee    Pe

De tandenfee    Wi

Alleen al vanwege de fantasie die de schrijver laat zien in dit verhaal, geef ik een ruime voldoende. Mogelijk hebben we hier te maken met een onervaren schrijver, gezien sommige overbodige constructies. Dat soort schrijftechnische dingetjes leer je vanzelf met meer ervaring, maar fantasie heb je of heb je niet! Bij voorbeeld de zin “Het enige dat ik nog hoorde was het kloppen van mijn eigen hart, dat veel meer slagen per minuut maakte dan gezond kan zijn voor een mens.” Bevat veel overbodige woorden, zoiets denkt de hoofdpersoon niet in die penibele situatie. Deze zin zou beter passen; “Ik hoorde alleen nog mijn eigen hart bonken als een gek.” Of deze zin: “Mijn zicht was wazig door de aanwezigheid van tranen in mijn ogen.” Zelfde bezwaar, dus is deze zin beter: “Tranen maakten mijn blik wazig.” En zo zijn er veel meer voorbeelden. Het slot is niet overtuigend, vermijd om een verhaal af te sluiten met een morele vaststelling. Dit zou een prachtige slotzin zijn: “Ik ben vaak verhuisd, maar ze weten me altijd te vinden.” Alle tekst daarna is niet alleen overbodig, maar past ook niet in de stijl van dit verhaal.

De tandenfee    Ma

Strak geschreven horror, het werkt goed ondanks (of dankzij) de beperkte lengte. Een duidelijke focus, logisch doorgeredeneerde consequenties en dat in extremis. Lekker hoor! Wel een beetje veel tell na de gruwelshow – van mij had de auteur een paar van die gevolgen mogen verbeelden in zijn tekst, bijvoorbeeld als de hoofdpersoon op hoge leeftijd is. De lezer snapt dan wel dat tussen kind en oude man dat patroon er ook is geweest. Dus, beste auteur: ik vind je idee geweldig, zet je tanden erin (pun intended) en maak er een véél betere versie van!

Taaltechnisch valt er wel het een en ander op aan te merken. Sommige zinnen zijn onnodig stijf geformuleerd, waardoor de impact minder is. Voorbeeld: “De schreeuw, die door de combinatie van schrik en walging van wat ik zag werd ontlokt, bleef steken in mijn keel.” Die hele middenzin mag (moet) eruit, want direct daarna omschrijft de auteur wat de hoofdpersoon ziet. Dus: “De schreeuw bleef steken in mijn keel.” Nog eentje: “Mijn zicht was wazig door de aanwezigheid van tranen in mijn ogen. Ik knipperde ze weg en knikte langzaam.” Net ervoor heeft de hoofdpersoon het gruwelijke tafereel gezien en aan ons beschreven. Dat rijmt niet met ‘wazig zicht’. En ‘de aanwezigheid van’ is stijftaal. “Ik knipperde mijn tranen weg en knikte langzaam” is veel effectiever.

De tandenfee    Ae

 De eerste helft bevat een mooi beschreven relaas van de angst van een klein kind dat midden in de nacht vreemde geluiden hoort. Tot hier uitstekend. Het tweede gedeelte waar de lugubere handelingen van de elfjes de hoofdmoot vormen stelt teleur.

De tandenfee    Jo

Ik vind dit verhaal geweldig. Het enige mindere is dat ook de tanden en kiezen van de hoofdpersoon op een gegeven moment op zijn, maar dit is slechts een kleine kanttekening. In het verhaal hiervoor geef ik aan dat de schrijver niet origineel omgaat met de keuze die hij maakt voor het verhaal. In dit verhaal doet de schrijver dit echt heel goed. De tandenfee die vreselijk fout blijk te zijn, echt heel leuk gedaan.

De tandenfee    RV

Grappig, zwartgallig en tragikomisch verhaal met een Stephen Kingachtige sinistere suspense. De spanningsopbouw is fraai en laat zich gelukkig al snel gelden 'in medias res'. De karakterontwikkeling is karig maar voldoende, net als de ontknoping, al had djt plot qua originaliteit en spitsvondigheid eigenlijk nog iets meer verdiend. Toch een leuke leeservaring, hoe dan ook.

De tandenfee    Al

Origineel, met grimmige scènes die een beetje doen denken aan de horror(jeugd)film Coraline. Op zich een mooi rond verhaal. Maar jammer dat dat wat er gebeurt niet wordt verteld in een taal die past bij een jong kind dat de tanden verliest en opgroeit tot een vechtersbaas. Dit is op te lossen door terug te blikken, maar dat is natuurlijk minder spannend. Kies je voor  de beleving van een jong kind, dan zul je je moeten verdiepen in de taal die het spreekt en hoe het zoiets heftigs zou beleven. Dan wordt het niet alleen geloofwaardiger maar ook spannender (en naargeestiger!).

Het matrozenpakje    Pe

Het matrozenpakje    Wi

Het is een mooi verhaal, verteld met originele beelden, met liefde en mededogen. Schrijftechnisch heb ik niets op te merken, de schrijver heeft een passende vertelstem gekozen en de zinnen zijn foutloos en in een mooie balans opgeschreven. Verhaaltechnisch heb ik twee opmerkingen: 1. ja, het is tegenwoordig aanbevolen om midden in de actie te beginnen en klaarblijkelijk heeft deze schrijver deze schrijftip ook gehoord. Maar niet elk verhaal leent zich ervoor en als je dit schrijfadvies wilt volgen moet je het wel goed doen. Het begin is uitstekend, de zinnen zijn integrerend, ik wil meer weten als lezer en de interesse blijft tot en met deze zin: “te jong om te begrijpen dat een leven kan kantelen in een paar dagen.” Hiermee worden hoge verwachtingen gewekt! Maar helaas worden die niet waargemaakt, hierna volgt immers een levensloop van Frans in de vorm van een infodump, van maar liefst 1100 woorden voordat het verhaal verder mag gaan. Dat gat is veel te groot. Natuurlijk mag de schrijver gebruik maken van terugblikken om de lezer mee te trekken in het leven van de hoofdpersoon, maar je kunt beter de aktie niet 1100 woorden onderbreken! Knip het cv van Frans op in stukken! 2. Het verhaal is achteraf gereconstrueerd en dat is te zichtbaar in dit verhaal, door zinnen zoals: “Discipline heeft hem nog nooit iets goeds gebracht,” en “op een ochtend bijna drieënhalf jaar later.” (eerder schreef de schrijver dat Frans tijd telde in lagen, en dat is een heel mooi beeld, maar hier zijn het ineens jaren, en nog heel exact ook). Achteraf vertellen schept afstand tot de lezer, hij kan dan moeilijker meeleven. Ondanks deze twee verhaaltechnische opmerkingen heb ik genoten van dit verhaal en dat komt voornamelijk door de mooie vertelstem.

Het matrozenpakje    Ma

Een volwassen verhaal, met een heldere structuur, een consistente thematiek en een geloofwaardige emotionele lijn – al blijft dat wel aan de veilige kant wat mij betreft. De vader wordt bij zijn voornaam genoemd, wat goed past bij de afstandelijkheid van de man. De auteur mag echt nog wat meer gaan vertrouwen op zijn lezer, er staan stukjes uitleg in die niet alleen overbodig, maar ook storend zijn. Met name deze passage zou ik eruit strepen: “Hij weet dat hij ergens tussen die twee zinnen door is gegroeid tot wie hij is geworden. Geen wees meer, geen soldaat meer, geen gevangene meer. Maar ook nooit meer helemaal het jongetje in het matrozenpakje.” Ja duh. De slotzin zit in dezelfde categorie; weg ermee. Durf te eindigen met het woord waarmee het verhaal begint. Ook de titel vind ik niet zo sterk, Anyway, goed verhaal, voer voor een roman!

Het matrozenpakje    Ae

Deze zinnen geven de sfeer weer van dit prachtig geschreven verhaal: ' Een zucht wind beweegt de Chinese roos.' 'Buiten zingen de vogels alsof er niets is gebeurd.'  Het contrast met het eenzame en mistroostige leven van het kleine jongentje, dat slechts eenmaal in zijn leven liefde mag ontvangen in de vorm van een geschonken matrozenpakje is net zo groots beschreven.

Het matrozenpakje    Jo

Een verhaal over de oorlog, een bekend gegeven, maar op een sympathieke manier verteld. Het is nergens origineel, maar het is zeker niet saai. Het leest prettig en hoewel het verhaal vooral wat vlak blijft, heb ik het met plezier gelezen. Geen hoogvlieger, maar wel een fijn verhaal.

Het matrozenpakje    RV

Kort verhaal met daarin toegankelijk, begrijpelijk en invoelend verpakt een heuse geschiedenisles, De hoofdpersoon krijgt heel wat voor de kiezen en gaat daar, zoals het in die tijd gebruikelijk was, introvert mee om. De gevoelswereld van het personage krijgt daarmee voor de lezer niet bijzonder veel aandacht. Toch is de ketting aan gebeurtenissen voldoende om het verhaal voort te blijven stuwen en doet de ontknoping sterk aan.

Het matrozenpakje    Al

Mooi verhaal in een interessante tijd en setting. Goed geschreven ook. Het verhaal bestrijkt bijna een heel mensenleven, dat getekend wordt door verschillende heftige en aangrijpende gebeurtenissen. Eigenlijk te veel om in zo'n kort verhaal te beschrijven. Alleen het moment dat de jongen wordt weggehaald thuis om naar een weeshuis te worden gebracht zou zich al lenen voor een interessant verhaal. Of het moment dat de Japanners komen. Nu gaat alles zo rap dat je als lezer eigenlijk niet de kans krijgt om dat wat er gebeurt tot je te laten doordringen, met het gevolg dat het niet echt beklijft en dat is echt zonde. Dat de gewelddadige vader steeds Maurits wordt genoemd, is vanuit het perspectief van de jongen wat vreemd. De titelkeuze kan ook beter. Toch heb ik dit verhaal met interesse gelezen.

Café Memoria    Pe

Café Memoria    Wi

Dit is een bijzonder kort verhaal dat op sommige momenten schittert en op andere momenten te veel wil. Teveel symboliek tegelijk stoot de lezer af. Ik had zo graag bij deze man en zijn verloren liefde willen blijven (lees: een uitstekende opening!), maar voor mij is de schrijver over een grens gegaan. Je moet echt heel erg oppassen met opstapeling van symboliek. Het betreden van Café Memoria is een klassiek point of no return. Vanaf dat moment gelden andere regels en dat maakt het verhaal heel spannend. Dus vanaf de uitstekende opening tot aan dit moment zat ik er helemaal in! Het einde is ook weer uitstekend, de verteller is iets kwijt geraakt: Dorés pistache lach. Prachtig! Café Memoria als plek waar herinneringen verhandelbaar zijn, geproefd worden, verslavend kunnen zijn, dat is een briljante vondst. Veel bewonderingspunten voor de fantasie van de schrijver. Mijn probleem zit dus in het tussenstuk: de gebeurtenissen in het café. Je stapelt te veel betekenislagen: Doré als geliefde, als verloren kind, als muze, als herinnering. Het café als rouwplek, verslavingsmetafoor, herinnering. Elk van die symbolieken werkt, één ervan zou het verhaal sterk maken, alles door elkaar breekt het verhaal af. Jammer! De dialogen geven soms net teveel uitleg, Méfie en Peer zeggen af en toe dingen die personages in zo’n wereld niet zouden zeggen, maar die de schrijver nodig had als uitleg. De zin “Ik voel me lichter en verlost, al weet ik niet helemaal hoe,” is overbodig en verzwakt het verhaal omdat de scène dat al heeft laten zien. Maar deze schrijftechnische dingetjes vergeef ik de schrijver gezien alle voorgaande goede punten.

Café Memoria    Ma

Aardig verhaal over rouwverwerking, waarvan de backstory stukje bij beetje wordt prijsgegeven. Het magisch realisme in het café werkt voor mij best goed, vooral ook de zintuiglijke aspecten waarmee kwistig rond wordt gestrooid in de tekst. Tikje jammer dat het slot zo braaf is.

Café Memoria    Ae

 Het rubber van de banden,' en een vespa met een scherpe toon,' geven het verhaal niet de gewenste achtergrondgeluiden, evenmin  raakt de beschrijving van de drankjes die geschonken worden in Cafe Memoria een gevoelige snaar. Het loslaten van het verleden, en van de persoon Dore is clichematig. Het draagt niet bij tot het voorstellingsvermogen van een welwillende lezer.

Café Memoria    Jo

Het is een bijzonder verhaal dat net niet sterk genoeg verteld is om me echt te grijpen. Het is mooi geprobeerd, de sfeer is goed gevangen, maar als geheel is het het net niet. Wel mooie passages en zinnen, met veel plezier gelezen.

Café Memoria    RV

Verrassend, fris en origineel verhaal met een boeiende spanningsboog, mooie subtiele opbouw en toegankelijke, prikkelende taal. De ontwikkeling van het hoofdpersonage heeft gelijke tred met de ontvouwing van het plot. Het einde (ontknoping) had, gezien de sterke opbouw, eigenlijk net iets meer uitwerking verdiend, maar wat resteert is een uitstekende basis voor - eventuele - verdere uitwerking, Complimenten!

Café Memoria    Al

De dode dagen    Pe

De dode dagen    Wi

Dit is geen klassiek kort verhaal. Dit is een essayistische column, maar meer literair. Een prachtig verwoorde overdenking van de maand december in zijn vele betekenissen. Vreemd in de derde persoon, de eerste persoon had de lezer dichterbij gebracht, maar in de eerste persoon was het nog veel meer een column geweest. Een column zoekt contact, deze tekst zoekt afstand. Dit werk is te reflectief, te weinig handelingsgedreven voor een kort verhaal. En dit is toch echt een korte verhalenwedstrijd! Dit is geen waardeoordeel (ik vind het namelijk prachtig opgeschreven!), maar een classificatieprobleem. Om het heel kort samen te vatten: dit is geen kort verhaal omdat de hoofdpersoon aan het begin precies dezelfde persoon is als aan einde: hij is nog even beschouwend, nog even gelaten, nog even afstandelijk en nog even comfortabel in zijn melancholie. Bovendien staat er niets op het spel voor de hoofdpersoon. Een goed kort verhaal wringt, schuurt, maar in deze tekst schuurt niets. Geen beeld wordt consequent doorgetrokken tot ongemak. De man rookt, telt sigaretten, denkt aan de dood, maar hij riskeert niets. De lezer is slechts de toeschouwer en voor een kort verhaal is dat dodelijk. Bot gezegd: er gebeurt niets, dus is het geen verhaal. Ik heb dus een dilemma. Ik vind deze inzending als losse tekst zeer sterk geschreven, onderhoudend, literair, dus schrijftechnisch een ‘uitstekend’, maar als kort verhaal ‘onvoldoende’.  Ik heb beide cijfers dus maar gemiddeld en dat leidt tot een ruime voldoende.

De dode dagen    Ma

Keurig geschreven, maar het kabbelt dik 1500 woorden lang. Mijmeringen, overpeinzingen, kleine observaties – een lange sfeerschets, maar er gebeurt nagenoeg niets. Not my cup of tea. Bovendien vermoed ik (altijd gevaarlijk om te zeggen) dat AI heeft meegeschreven. Naast dat, een overdaad aan korte (te korte) zinnen verhogen het leesplezier niet. Zoek een cadans in de lengte van je zinnen; kort = aandacht opeisen. En hou je gekozen perspectief vast; als je begint in het hoofd van je hoofdpersoon, kun je als auteur niet zomaar als ‘ik’ in de tekst opduiken.

De dode dagen    Ae

Een oudere man wordt beschreven die zijn eenzame dagen omschrijft als 'de dode dagen .' Hij onderneemt nog allerlei praktische zaken en beseft dat tijdens deze dagen :'alles vergeten wordt wat geen directe consequenties heeft.' Continuiteit is wat overblijft, om door te kunnen leven.

De dode dagen    Jo

Een overdenking, geen verhaal. Fijn om te lezen, mooi geschreven en zeker de moeite waard. Toch is het nog steeds geen verhaal en kan ik derhalve geen voldoende voor geven. Wel een fijne tekst.

De dode dagen    RV

Zorgvuldig beschreven verhaal vol terugblikken, mijmeringen en overpeinzingen over sterfelijkheid, eindigheid, continuïteit, je verhouden tot anderen, de tijd en de wereld om je heen. Aanvankelijk lijkt de verhaalvorm (gescheiden vader, omgang met kinderen) voorrang te krijgen, maar al snel wint de vertellende instantie het van de hoofdpersoon en komt de 'ik' aan het woord. Hoe interessant en mooi verwoord ook, toch zijn het de spanningsboog en de karakterontwikkeling van het hoofdpersonage die hier iets onder te lijden hebben, maar niet al te veel. Wat resteert is een verhaaltje dat boeiend genoeg blijft tot het einde, een lezenswaardig en origineel verhaal.

De dode dagen    Al

Boven    Pe

Boven    Wi

Dit is een zeer goed en overtuigend kort verhaal dat laat zien dat we hier met een zeer ervaren schrijver te maken hebben. Vast iemand die al vele verhalen heeft geschreven, en ik vermoed ook al eerder verhalen heeft ingediend voor deze wedstrijd. Ik ben daarom wat strenger als dat ik zou zijn voor een beginnende schrijver.  Het skiën is uitstekend gekozen als enscenering.  De schrijver kan er alles in kwijt wat hij wil laten zien van de hoofdpersoon: durven beginnen, het juiste moment blijven uitstellen, anderen zien gaan, toch beneden kunnen komen zonder afdaling. Naar beneden met de lift is een prachtige metafoor voor Marcs leven: plannen, betalen, omzeilen, netjes afronden zonder deelname. “Het publiek is naar huis, papa. Ze is er niet meer,” vond ik de sterkste zin van het verhaal, dat verraadt de meesterschap van deze schrijver. Minder sterk vond ik dat Marc altijd in balans is, hij huilt niet, schreeuwt niet, valt niet, breekt niet (of niets). Hiermee heeft de schrijver het risico genomen dat de lezer op afstand blijft. Had hem één menselijke emotie meegegeven, en het verhaal zou veel meer binnen zijn gekomen, althans bij deze lezer. Verder voelt het verhaal toch nog iets te lang: meerdere keren uitleg waarom hij niet ging, meerdere tussenkomsten van skileraren / lifters, meerdere keren dezelfde fysieke angst. Herhaal wat minder, dat geeft het verhaal net iets meer vaart. Het einde is prima: Marc eindigt precies waar hij altijd eindigt: niets doend.

Boven    Ma

Mooi hoor. Alles beweegt en hij staat stil, ook letterlijk. Uitstel, herhaling en ontkenning voorzien deze vertelling van cadans. Het had wel een kwart korter gekund, gemogen en eigenlijk gemoeten – de herhalingen gaan zich herhalen. Desondanks zitten er genietbare passages in, waaronder deze: “In maart boekte ze een weekend Parijs. Alleen voor haarzelf. Ze ging, kwam terug, vertelde niets. Hij vroeg ook niets.” Briljant: in drie regels is een compleet verhaal verteld. Kortom, sterk verhaal: geen uitleg (!), geen vals sentiment, alleen consequent volgehouden spanning en pijn.

Boven    Ae

De vertwijfeling van een faalangstige man wordt goed beschreven als hij uit een skilift komt en boven op een berg staat, en niet kan skieen. Het parallelle verhaal van zijn falen binnen zijn huwelijk wordt hiertegenaan gezet. Toch is binnen het schrijven niet duidelijk wie iets denkt en wie iets zegt. Bijvoorbeeld: 'Marcs dochter denkt dat hij het vroeger deed.' Gevolgd door: 'Met vrienden...'

Boven    Jo

Erg mooi gedaan. Een eenzaamheid is goed verwoord en misschien wel door de eenvoudige stijl komt het extra hard binnen. De schrijver kiest ervoor de hoofdpersoon op een skipiste neer te zetten, je ziet hem als lezer staan, je voelt hoe de mensen naar hem kijken. Met heel veel plezier gelezen.

Boven    RV

Dit verhaal begint tragikomisch en geestig, maar wint geleidelijk echt aan diepgang, spanningsopbouw en aan subtiele karakterontwikkeling. Mooi geschreven, toegankelijk taalgebruik. Hier en daar had het verhaal ietsjes kunnen worden ingekort omwille van de 'vaart' (ook ivm het 'Show, don't tell'-adagium), maar dat zijn slechts details.Je vraagt je als lezer gaandeweg af of hij het wel of niet gaat doen, de afdaling: knap gedaan. Sterk verhaal, complimenten.

Boven    Al

Spannend en mooi opgebouwd verhaal in een setting die veel mensen zullen herkennen en die zich goed zou lenen voor een korte film. Vanaf de eerste zin ben je razend benieuwd naar de afloop, die redelijk verrast. Maar hoewel zeker niet alles impliciet verteld hoeft te worden (juist niet), zitten in dit verhaal wel erg veel open eindjes en blijf je als lezer met vooral vragen achter. Mooi als het 'gedraai' van de man over zijn ski-ervaring staat voor iets groters, maar of dit ook echt zo bedoeld is door de schrijver blijft onduidelijk. Ook na het verschillende keren herlezen van het verhaal kom ik er niet uit. Maar met finetuning is dat vast en zeker op te lossen.

Ik dichter moordenaar    Pe

Ik dichter moordenaar    Wi

Het levensverhaal van Gerrit Achterberg herverteld. Maar ik lees alleen dingen die al in zijn biografie staan. Het enige wat deze schrijver doet is die feiten in het hoofd plaatsen van de dichter zelf. Geen nieuw perspectief, geen nieuwe inzichten, geen bijzondere twist, geen fantasie. Waarom moet ik dit verhaal lezen als er al een uitstekende biografie van Gerrit Achterberg is geschreven door Wim Hazeu?

Ik dichter moordenaar    Ma

Dit verhaal vertolkt radicaal een daderstem. Het geweld wordt niet getoond, maar verteld, uitgelegd, geïnterpreteerd en gerechtvaardigd. Dat maakt het verhaaltechnisch vlak. Gerrit Achterberg heeft inderdaad iemand vermoord. Hier wordt dit feit gebruikt als kader, maar daarbinnen is het een en al speculatieve psychologie, zonder tegenspraak. De vrouwelijke personages blijven daardoor projecties; ze bestaan niet buiten deze taal. Dat maakt het verhaal eentonig, niet spannend en moreel beladen. En het is te lang voor wat het vertelt. Ik herken wel lef en vakmanschap, maar dit stuk vind ik dus niet zo geslaagd. Minder woorden en minder rationalisatie hadden het aanzienlijk sterker gemaakt.

Ik dichter moordenaar    Ae

Mooie verwoordingen van de diepe gedachten van een psychopaat en moordenaar. De beklemmende gedachten van de moordenaar grijpen als een koude hand om het hart. Mooi; 'elke stem heeft een oorsprong,elke aanraking een schaduw, elk woord een voorgeschiedenis.' Prachtig en professioneel geschreven.

Ik dichter moordenaar    Jo

De schrijver kruipt in de huid van een beroemd Nederlands dichter en moordenaar. In het verhaal zitten we in het hoofd van de dichter, het is een complexe wereld, die op een prachtige manier op papier is gezet. Knap gedaan, goed geschreven, een overtuigend verhaal.

Ik dichter moordenaar    RV

Boeiend inkijkje in de binnenwereld van een schrijver/dichter die tevens tragische misstappen heeft begaan en daarop terugblikt. Door de structuur en het plot wint dit verhaal gaandeweg aan spanning. Tijdens het lezen dringt zich de vraag op of het inderdaad (losjes?) gebaseerd is op 'die ene dichter van decennia geleden'. Knap geconstrueerd en zorgvuldig opgebouwd, wat enig research en invoelen doet vermoeden. Complimenten.

Ik dichter moordenaar    Al

Wow, wat een verhaal. Het pakt je vanaf de eerste zin bij je lurven en laat je niet meer los. Het is beklemmend, beangstigend, akelig, intrigerend en poëtisch tegelijk. Met parels, zoals wanneer Roeltje en haar huis worden beschreven, maar ook zinnen als: 'De stad leek geschrokken' en 'Ik liep naar het politiebureau alsof ik boodschappen ging doen'. Erg knap opgebouwd; eerst nog afstandelijk, maar stap voor stap persoonlijker en spannender, bijvoorbeeld als we via de regenpijp bij een jong meisje in de kamer belanden. Loeispannend wordt het als de hoofdpersoon binnendringt bij moeder en dochter, op een plek waar ze veilig zouden moeten zijn, waarbij je weet dat het fout zal aflopen. Steeds dieper beland je in het brein van deze psychopaat. Dat hij uiteindelijk in staat blijkt te reflecteren op zijn laatste daad, is lastig voorstelbaar, zeker nu hij eerder vertelde 'zich geen moment te herinneren waarin hij het bestaan van vrouwen als afzonderlijk wezen te hebben aanvaard'. Tot een andere conclusie leidt het niet: een steengoed verhaal.

Het feest van de dood    Pe

Het feest van de dood    Wi

3005 woorden...ook al had ik me voorgenomen om mijn tijd niet meer te verspillen aan verhalen van schrijvers die zich niet aan de wedstrijdregels houden, strijk ik nu, in de spirit van de Feestdagen, met de hand over het hart. Wat zijn nou vijf woorden?  En wat ben ik blij dat ik dit heb gelezen! Wat een taalvaardigheid, wat een virtuoze, fantasierijke beschrijving van de mens en zijn strijd. Ik heb niets wat ik aan deze schrijver kan meegeven, behalve heel veel bewonderingspunten en drie piepkleine opmerkingen, die helemaal niets afdoen aan dit prachtige verhaal, maar van bijna perfectie hele perfectie kan maken. 1. Ja, vijf woorden te lang, en die zitten in de tussenkopjes zoals 'De tussendagen' en die tussenkopjes kunnen gewoon weg. Dit is de eerste keer in de ruim twee jaar dat ik in de jury zit van deze wedstrijd dat ik met volle overtuiging zeg: ja dit verhaal had 3000 woorden nodig! 2. De titel is knullig. Dit verhaal had ‘’Lichtjes’ moeten heten! 3. ‘Er was eens’ is de opening van een sprookje. Dit verhaal voldoet niet aan de redelijk strenge verhaaltechnische eisen van sprookjes, dus liever niet deze opening kiezen. De openingsregel kan dan worden: “ Ver achter de velden waar geen voetstap ooit klonk, staat een huisje....

Het feest van de dood    Ma

Meer dan 3.000 woorden en dus begin ik niet aan dit verhaal.

Het feest van de dood    Ae

Met metaforen doorspekt  geschreven verhaal over de dood en de lichtjes tussen kerst en nieuwjaar die een plek krijgen. Hij hangt ze in een boom in zijn huis. De mysterieuze toonzetting in het verhaal neigt helaas naar clichematig taalgebruik.

Het feest van de dood    Jo

Een mooi idee en het verhaal begint fijn: poëtisch en met een boodschap. Al snel lijkt het verhaal zich te herhalen, het wordt te ver uitgesponnen en mede daardoor wat saai. De schrijver laat het oorspronkelijke idee niet lost, hij klampt zich eraan vast om daarmee het einde van het verhaal te halen. Er zitten te mooie zinnen en ideeën in om geen voldoende te geven, maar het had van mij compacter gemogen om echt heel goed te zijn.

Het feest van de dood    RV

In mythische, sprookjesachtige, bijna oud-testamentische stijl verteld verhaal. De taal is zeer verzorgd, de metaforen interessant en verrassend, maar het narratief had iets meer vaart kunnen gebruiken en het geheel had in iets minder woorden verteld kunnen worden, het wordt op sommige momenten ietwat langdradig. Niettemin een knap verwoord, kloppend geheel, al kan het helaas niet helemaal tot het einde blijven boeien.

Het feest van de dood    Al

Wat een indrukwekkend verhaal. Het leest als een filisofisch sprookje, soms kabbelend, dan weer ontroerend en scherp. Een verhaal dat je wilt uitprinten om het op een juist moment, op een fijne, rustige plek, in je eentje zachtjes hardop aan jezelf voor te lezen. Om het op een later moment nog eens na te lezen. Het zou iets korter kunnen, en er kan wel een vergelijking uit hier en daar, maar storen doet het op geen enkel moment.

Aan de andere kant    Pe

Aan de andere kant    Wi

Hoezo is Rosa in het AZC? Er gebeurt heel veel in dit verhaal (dat is een positieve opmerking), maar in een kort verhaal moet elk detail er toe doen en ook kloppen! Er is niet aannemelijk gemaakt dat Rosa IN het AZC is of kan zijn (wat doet een Nederlandse vrouw in een asielzoekerscentrum?) en als ze daar is hoe Stefanie dat dan weet. En als ze het weet, waarom gooit ze dan de Molotov cocktail waardoor ze haar eigen kind in gevaar brengt? Verhaaltechnisch klopt dit niet (of is minimaal te weinig uitgelegd) en daarmee valt het slot in duigen. Een heel leven in een kort verhaal is altijd een uitdaging waarbij het bijna onmogelijk is om alle clichés te vermijden. Dat is hier ook het geval, al vergeef ik dat de schrijver omdat hij tot enkele prachtige samenvattingen komt, waarvan ik deze heel erg mooi vond: “Hij kwam. Ik niet, maar toen kwam zij. Rosa.” Een complete levensgebeurtenis in negen woorden. Knap gedaan! Ik kon de mislukte grap over het stotteren op basis van een vreemde verzonnen achternaam niet erg waarderen.

Aan de andere kant    Ma

Best goed verhaal, met vaart geschreven en met een mooie cirkelstructuur middels de molotovcocktails. Dat de verteller onbetrouwbaar is blijkt goed uit haast terloops genoemde details; ze presenteert zich als moreel superieur, maar is dat niet. Wat mij betreft is de dochter in het brandende AZC overbodig, grenzend aan effectbejag. Té toevallig en bovendien totaal niet nodig om deze vertelling uit te spelen. En ik zou iets meer binding willen krijgen met de hoofdpersonen; het gaat nu wel heel erg snel.

Aan de andere kant    Ae

 Goede woordelijke weergegeven rolpatronen van hoofrolspelers in dialoog en aktieomschrijvingen. Een bestaan van 'relschopper' tot brave burgers wordt goed in woorden gevat, waarbij de ambiguiteit van deze rollen uiteindelijk de grootste vijand van de hoofdpersonen is. Sterk geschreven, maar te grote sprongen in de tijd.

Aan de andere kant    Jo

In dit verhaal staan prachtige zinnen, de inhoud is de moeite waard en het leest gemakkelijk. Het lijkt soms wel of de schrijver het wat spannender wil maken door zaken pas later te vertellen en dit maakt het voor mij net iets minder. Hierdoor wordt de worsteling tussen de twee hoofdpersonen minder scherp neergezet. Het einde komt voor mij ongeloofwaardig over, ik begrijp gewoonweg niet waarom juist zij het gebouw in de fik laat gaan. Ze wist dat haar dochter daar was. Ze mag dan wel doorgedraaid zijn, maar in het verhaal blijkt dat het zo erg was.

Aan de andere kant    RV

In statige (bijna plechtige) woorden vervat kort verhaal, waarin het relaas van een uit elkaar gedreven koppel nauwkeurig en zorgvuldig wordt verteld. De taal is desondanks toegankelijk genoeg, de spanningsopbouw is verzorgd en de vaart in het verhaal werkt goed. Wel kan het plot (de ontknoping) de opgewekte verwachtingen helaas niet helemaal waarmaken, maar wat er resteert is meer dan behoorlijk, complimenten.

Aan de andere kant    Al

Prikkelend begin, heftig einde. Maar de auteur wil wel erg veel en neemt zulke grote stappen dat het je als lezer al heel snel begint te duizelen. Van activisten die elkaar vinden vanwege hun gevoel voor humor naar huisje-boompje-beestje, van schokkend ongedefinieerd materiaal in een schuurtje naar dieren in een AZC waar een dochter binnen blijkt te zitten. Hier moeten echt keuzes gemaakt worden, zodat je even op adem kunt komen en beter kunt volgen wat er nu eigenlijk verteld wordt en wie wat aan het doen is. Nu wordt er van alles aangeraakt maar ook afgeraffeld. Maar dat twee mensen die eerder zij aan zij om bepaalde redenen (welke?) fanaat protesteerden gaandeweg van elkaar wegdrijven, is een geweldig thema dat zich absoluut leent voor een boeiend verhaal. Zeker in deze tijd.

Het bod    Pe

Het bod    Wi

Voor mij, als lezer van korte verhalen, is dit verhaal vlotjes opgezet en verteld zonder al te veel opsmuk, gewoon rechttoe, rechtaan. De uitkomst is zeer voorspelbaar en toch heeft de schrijver zich ingehouden door de uitkomst open te laten. Prima. Er staat een enkele onhandige zin in, zoals “Er zijn verschillende verklaringen voor het feit dat hij ineens op de grond ligt, maar Liv weet meteen dat hij dood is,” maar verder heeft de schrijver een prima taalgevoel en ik heb nog één woord (namelijk ‘farde’) moeten opzoeken in mijn Vlaamse woordenboek. Voor mij als liefhebber van klassieke auto’s is het verhaal ongeloofwaardig. De genoemde prijs voor de Jaguar klopt (ergens rond de € 40.000), de prijs van de Ferrari is te laag: voor € 80.000 koop je geen 308 GTS ‘in uitstekende staat.’ Maar dat is niet mijn grootste bezwaar, de marktprijzen van klassieke auto’s zijn immers een bron van eindeloze discussie. Waar mijn bezwaar ligt: een koper van een XJS is een totaal andere persoon dan een koper van een 308 GTS. Iemand die gaat voor zo’n XJS zal niets voelen voor een Ferrari, als ze die toevallig ziet staan. De koopster heeft vooronderzoek gedaan, heeft gekozen voor de Jaguar (een Grand Tourer) en kan dus niet zomaar ineens een Ferrari-type (sportwagen) worden. Om het verhaal geloofwaardig te maken zou de Ferrari vervangen moeten worden door een type dat vergelijkbaar is (in model en uitstraling) en wat duurder dan de Jaguar, bijvoorbeeld een Mercedes 450 SEL, of een BMW 635 CSi, eventueel een Aston Martin V8 (Series 3 / V8 Saloon) als het wat exotischer moet zijn. Allemaal in de regel wat duurder dan de XJS. Geen van drieen een V12, maar dat heeft de Ferrari ook niet, dus dat was niet het belangrijkste criterium om te kiezen voor de XJS.

Het bod    Ma

Dit is een sterk, beheerst verteld verhaal met een helder perspectief en goed gedoseerde details (de farde, de kleuren, de betaalapp), en een consequente toon. Maar wel aan de gladde kant, en zodra de verkoper de geest geeft weet je al met welke auto de hoofdpersoon weg zal rijden. Amusant, moreel lekker ambigue (ik hou ervan), alleen iets te voorspelbaar.

Het bod    Ae

De lezer wordt op het verkeerde been gezet met het mysterieuze begin:..'hun snuiten naar de schuifdeur gericht...' Dat het hier om een showroom voor auto' s gaat is nog niet duidelijk. De vloeiende stijl van het verhaal neemt de lezer moeiteloos mee in de gedachtenwereld van Liv. Nergens wordt verraden hoe het verhaal eindigt. Met humor geschreven. Mooie zin: ' terwijl ze in haar hart een kerkkoor voelde losbarsten..'

Het bod    Jo

Het verhaal is goed geschreven en leest prettig. Als lezer weet je al snel met welke auto de hoofdpersoon er uiteindelijk vandoor zal gaan. Omdat de nadruk gelegd wordt op de eenzaamheid van de woning, dacht ik aan een roof. Vanaf het moment dat de eigenaar door neervalt, is overduidelijk hoe het verhaal eindigt. Het is echt te gemakkelijk om goed te zijn.

Het bod    RV

Geestig én spannend verteld verhaal. Na de introductie van de 'andere auto' laat het einde zich - heel eerlijk gezegd - eigenlijk al een beetje raden, maar door de zorgvuldige opbouw en nauwkeurige vertelstijl, blijft de spanning toch aanwezig. Leuk en origineel verhaal, verrassend en prettig om te lezen, complimenten.

Het bod    Al

Met plezier gelezen. Het verhaal leest lekker weg. Hier en daar mag de taal fantasierijker, bijvoorbeeld als het 'de eigenaar' betreft, waardoor zijn dood ook meer binnenkomt. Ook de omgeving van de man kan beeldender beschreven worden. Een andere titel zou ook beter werken. Enigszins verwarrend is het begin, waar Liz op een gaspedaal trapt maar meteen erna rondloopt, en onduidelijk is of de eigenaar dezelfde persoon is als de man met de slippen uit zijn broek. Daarna schrijft de auteur vanuit het 'je-perspectief', wat een beetje bijt met de verdere vertelvorm. Over Liz komen we erg weinig te weten. Hoe oud is zij, nu ze hoopt dat haar ouders meebetalen? Wat is haar achtergrond? Vermakelijk einde.

Everybody hurts    Pe

Everybody hurts    Wi

Wat een slordig verteld verhaal. Een paar keer per jaar is er wel een inzending, waarin een schrijver de tekst van een pophit gebruikt om een kort verhaal te schrijven. Daar is niets op tegen, maar dan moet dat verhaal wel ergens over gaan. Dit verhaal gaat eigenlijk alleen over de songtekst, het blijft volstrekt onduidelijk waarom het liefje van de hoofdpersoon is weggegaan. ‘Mijn lief is weg en nu heb ik pijn’ is wel erg oppervlakkig en leeg voor een kort verhaal. De schrijver moet dan toch minimaal de waarom-vraag beantwoorden. De band R.E.M. waar het allemaal om draait in dit verhaal is in 1980 opgericht onder deze naam, de term Rapid Eye Movement is nooit gebruikt als naam voor de band, en is dus een verwarrende (en nodeloze) toevoeging in dit verhaal. “Zelden ontwikkelt een mens zich echt,” en “Karakters in verhalen moeten zich psychologisch ontwikkelen, zegt men” zijn lege statements als ze niet met details worden ingevuld. Beiden zinnen hebben heel hard ‘show don’t tell’ nodig. Waar ‘dramaturgie’ staat is waarschijnlijk ‘drama’ bedoeld. De zin “Ik stootte een lachje uit, maar haar ogen bleven serieus” bevat een perspectieffout, ineens ga je van de tweede naar de derde persoon. ‘Jij bent weg en ik weet waarom,’ is een zin die slechts wordt verklaard door alweer een songtekst van R.E.M.: Sometimes everything is wrong. Lekker makkelijk voor de schrijver, maar voor de lezer niet bevredigend. Te dun, dit verhaal, om te boeien.

Everybody hurts    Ma

Hier word ik blij van, in tegenstelling tot de hoofdpersoon. Kernachtig geschreven, met focus, een goede kapstok in de vorm van het liedje en een paar rake zinnen. Mijn favoriet: “We zijn dat steentje dat over het water keilt. In het begin grote sprongen, maar al snel kleinere sprongen tot je naar de bodem zinkt.” Melancholie, zelfverwijt, verdriet – en dat in een dikke 600 woorden. Héél goed gedaan, auteur!

Everybody hurts    Ae

Met koele ondertoon beschreven overpeinzingen over een verloren liefde. Het liedje van R.E.M. 'Everybody Hurts" begeleidt deze ondertoon. Het gemis van de geliefde is woordelijk goed ingekleurd.

Everybody hurts    Jo

Dit korte verhaal heb ik twee keer gelezen, omdat ik dacht niet te begrijpen. Het lijkt er toch echt op dat de schrijver zelf zich even tot de lezer richt, dit gebeurt wat onhandig. Ik ben hier geen fan van en in dit verhaal al helemaal niet. Het gaat over een verloren liefde, de manier waarop het verteld wordt, is niet goed. Het is vlak en we krijgen amper een inkijkje in de ruzies die ten grondslag aan de breuk moeten liggen.

Everybody hurts    RV

Invoelend, meeslepend kleinood van een verhaaltje, gevoelig van opzet en sfeervol opgeluisterd door de muzikale omlijsting van REM. Toegankelijk verwoord, begrijpelijke taal. Het verhaal smaakt in die zin naar meer, wat met zich meebrengt dat het eigenlijk net iets te kort is voor een grotere spanningsboog of - ja, ja, hier komt 'ie - karakterontwikkeling van het hoofdpersonage. Maar wat er nu al ligt, is de moeite van het lezen al zeker waard.

Everybody hurts    Al

Mooi verhaal over verlies. Met een prachtige vergelijking van de mens als een steentje dat over het water keilt. Je vraagt je af wat de hoofdpersoon zijn vriendin precies heeft aangedaan, hoe ver heeft hij kunnen gaan voordat ze vertrok? Daar wil je aan de ene kant meer over lezen, aan de andere kant past het niet vertellen ook bij de visie van het hoofdpersonage dat een mens zich in zijn of haar leven nauwelijks ontwikkelt. Toch had ik graag een glimp willen opvangen van dat leven voor het vertrek van zijn geliefde, om zo meer te weten te komen over de hoofdpersoon.