Identocratisch - Michael Vonk - illustratie: Kelly Driedijk - De notaris legde een zilveren vulpen op de rand van de mahoniehouten tafel. Hij keek niet naar de man tegenover hem, maar naar het stof dat danste in een baan van zonlicht. ‘U bent vanaf dit moment de heer Arthur van Gansbeke,’ zei de notaris. ‘Er is geen Arthur van Gansbeke. Er is nooit een Arthur van Gansbeke geweest. Dat is de essentie van de erfenis.’ De man die geen Arthur van Gansbeke was, nam de pen op. Hij keek naar de blauwe inkt in het kleine venstertje van de houder.