72 uur - Dieuwke Lauwers - illustratie: Cindy van Veldhoven - De eerste keer dat Elias het briefje zag, dacht hij oprecht dat hij het zelf had geschreven. Het lag achteloos op de keukentafel, half onder zijn koffiekop geschoven, alsof hij het daar gedachteloos had neergelegd tijdens een vermoeide ochtend. Het handschrift was onmiskenbaar het zijne: licht schuin, net iets te gehaast, met de typische scherpe halen aan het einde van elke letter. Hij kon zich niet herinneren wanneer hij het had geschreven, maar dat gebeurde wel vaker. Kleine gaten in zijn geheugen, stukjes tijd die oplosten zonder duidelijke reden. Hij stond er nooit lang bij stil. Tot nu. Hij schoof de kop opzij en las de zin nog eens. Je hebt nog 72 uur. Er stond niets anders. Geen datum, geen uitleg, geen ondertekening. Alleen die ene zin, alsof het genoeg was. Elias snoof zacht en schudde zijn hoofd. “Vast een reminder,” mompelde hij tegen zichzelf, al wist hij niet waarvoor dan precies. Hij draaide het briefje om, hoo...