Verhaal van de Maand

3,682 Meter - Dylan Blommaert - illustratie: Pieter Drift - Kaisuke was niet komen opdagen bij de gymles. Dat op zich was al ongewoon—hij was het type dat nooit ziek was, nooit te laat, het soort jongen van wie je aannam dat hij gewoon altijd ergens aanwezig was, zoals de lucht, of het geluid van de klok in de gang. Maar vandaag was zijn plek leeg gebleven, een leegte die de hele middag op de een of andere manier groter leek te worden dan hij in werkelijkheid was. De coach van ons volleybal team had er niets grappigs aan gevonden. Hij liep tien minuten heen en weer voor de rij, zijn fluitje bungelend aan zijn vingers als een klein, nutteloos wapen, en zei dingen als “verantwoordelijkheid” en “respect voor het team” en “dit was de laatste training voor het toernooi, mensen, de láátste.” Niemand keek elkaar aan. We stonden daar maar, twaalf paar sportschoenen op de gladde vloer, terwijl de zon buiten onverstoorbaar verderging met ondergaan, alsof niets van dit alles haar iets kon schelen...