Laat maar zakken - Nathan van Ree - illustratie: Miranda Litjens - Vanaf mijn plek achterin de aula kan ik alles in de gaten houden. We gebruiken deze grootste zaal vooral voor mensen die midden in het leven stonden. Wie zoveel stoeltjes gevuld krijgt, heeft iets goed gedaan. In dit geval staat het zelfs langs de muren vol. Zijn vrouw heeft zich voorgesteld als Greetje. Ze past nauwelijks op één aulastoeltje. Aan weerszijden naast haar op de eerste rij dochter en zoon. Die zullen de genen van hun moeder hebben. Her en der wordt een neus gesnoten. Onze geluidsman heeft alvast Bach opgezet, al komt er nog een enkeling binnen. We kunnen. Ik sluit de deur, knik naar Jaap en ga weer zitten. Hij hijst zijn gezicht in een plechtstatige plooi en schrijdt naar de katheder. Als hij achter de microfoon staat, kijkt hij de zaal in. ‘Fijn dat u hier vandaag gekomen bent om afscheid te nemen van Harm Walbeek.’ Jaap schuift een leesbril op zijn neus en frommelt een blaadje uit zijn binnenzak. ‘Ik zal...