BROER - Frederik Moortgat - Over de velden hing een lage mist waarin pootloze koeien ronddobberden. De zon was nog niet uit haar ochtendhumeur en piepte maar net boven het mistdeken. Het wegje waarlangs ik naar school reed, slingerde voor me. In de verte stak de kerktoren haar vermanende vinger omhoog. De klok sloeg acht uur. Ik ging recht op de trappers staan, maar zette mij dan direct terug neer. Te laat is te laat. Ik dacht aan de harde houten regel van de klasleraar. Mijn handen verkrampten rond mijn stuur. Aan de schoolpoort stond de assistent van de directeur. Toen hij mijn fiets over de kasseien hoorde hobbelen, haalde hij zijn notitieblokje uit de binnenzak van zijn jasje, om het daarna hoofdschuddend weg te steken zodra hij zag dat ik het was. Hij kende mijn vader al lang. Je broertje is niet mee, zei hij. Het was geen vraag, het was een vaststelling. Hij zoog zijn lippen naar binnen, ontspande ze tot een waterige glimlach wanneer ik hem passeerde. De klasleraar kende mijn vad...