ZES - Vic Niemens - illustratie: Peter Meijer - Zes duwde de loop van het geweer tegen de achterkant van mijn hoofd. ‘Kots,’ zei ze. Ze sprak met een zachte stem, alsof ze een badende peuter meedeelde dat het tijd was om de shampoo uit het haar te spoelen. Ik zat voorovergebogen op mijn knieën in een plas van mijn eigen urine. Mijn hoofd hing boven de wc-pot. Een sliert bloed hing uit mijn mond en maakte contact met het porselein. Ik voelde me op een ziekelijke manier verbonden met het toilet. Ik beeldde me in hoe de microben uit de wc langs het tijdelijk neergelaten touwladdertje omhoog klommen en zich dankbaar in de warme omgeving van mijn mond nestelden. Maar toch kon ik niet overgeven. ‘Ik kan niet,’ huilde ik. Het vlassige touw waarmee Zes mijn polsen had vastgebonden, schuurde over de onderkant van mijn rug. Een traan die zich op het topje van mijn neus had gevormd, brak af en viel in het bruine water. Zes snoof. Ik kreeg het gevoel dat ze glimlachte. Dat halve lachje van haar — ...