Het Ei - Sam Dejaegher - illustratie: Tjade Witmaar - 1 Het was zes uur ‘s morgens. Ergens in een slaapkamer weerklonk een artificieel getjilp. Halfweg een droom, met de ogen gesloten en met een geroutineerde beweging, legde Steve de digitale vogels het zwijgen op. Zuchtend. Sinds Laura anderhalve maand geleden was vertrokken, had hij geen oog meer dichtgedaan. Nu voelde het alsof hij van een andere planeet kwam. Letterlijk, want luttele seconden voor het alarm afging, zat hij nog midden in een intergalactische strijd. Een meteoriet dreigde op aarde in te slaan. Ergens diep in zijn onderbewustzijn hield Steve zijn kaken stevig op elkaar geklemd. Met één schouder had hij tegen het buitenaardse gesteente ingebeukt, in een poging om het uit zijn koers te halen en te beletten dat het ding aan de snelheid van het licht door de dampkring zou scheuren. Want dan zou het te laat zijn. Het lot van de wereld lag in zijn handen. Een wereld die steeds dichterbij kwam. Die steeds groter werd telkens...