Jurycommentaar februari 2026

Hieronder vind je het jurycommentaar van februari 2026. Je kunt het beste CTRL+F/COMMAND+F gebruiken om jouw verhaal te zoeken. Ter info: Juryleden zijn niet verplicht commentaar te geven. Ook hoeft niet bij élk verhaal commentaar te staan. Wel zijn de jurylid-coderingen elke maand hetzelfde. Als je vaker mee hebt gedaan, kun je door de maanden heen de commentaren op jouw verhalen vergelijken

Let op: lezen is voor eigen risico. Sommige juryleden nemen geen blad voor de mond en het lezen van het commentaar kan eventueel een vervelende ervaring voor je zijn. Bedenk alsjeblieft dat onze juryleden ook maar mensen zijn en dat je zelf moet bepalen of je het commentaar ter harte neemt of het naast je neer legt.

Afbeelding

Johan August Strindberg (Stockholm, 22 januari 1849 – aldaar, 14 mei 1912) was een Zweeds auteur, kunstschilder en fotograaf. Hij wordt beschouwd als een van de meest invloedrijke Zweedse schrijvers en domineerde de Zweedse letterkunde vier decennia lang. Hij maakte vooral als toneelschrijver naam, maar zijn werk omvat vrijwel elk literair genre. Strindberg was een veelbesproken figuur, en vaak betrokken in persoonlijke conflicten. Strindberg was erg productief gedurende perioden in zijn leven, die afgewisseld werden met eerder stille periodes. Hij leverde baanbrekend werk in verschillende genres. Wikipedia

Het commentaar

Ellen    Ev

Heerlijke beschrijving van wat Ellen ziet gebeuren. Literaire schrijfstijl om van te smullen. De derde (van vier) alinea gaat erom dat Ellen weer wil gaan lezen. Maar helaas de vierde en laatste alinea: ze wil het liefst gaan schrijven, maar ze mist de moed om de eerste regels op papier te zetten. Voor veel (beginnende) schrijvers is dat een herkenbare emotie. Graag zou ik ‘Ellen’ opgesplitst willen zien in twee korte verhalen. Een verhaal over weer willen lezen om daarin te verzinken, in de wereld van anderen. Alleen de laatste alinea zou geschrapt moeten worden en daarvoor in de plaats of het haar lukt (en hoe), of het haar niet lukt (het hoe dit verlies zich uit in bijvoorbeeld desolaat zijn), of dat ze in de boekenwinkel reisboeken koopt en van de erfenis desbetreffende bestemmingen opzoekt. Het tweede verhaal begint ook met de erfenis van haar moeder en hoe ze begint haar leven zo in te richten dat ze gaat schrijven. En dan het proces van de eerste regels niet op papier krijgen. Er is veel literatuur over dit proces, maar ‘Een liefde in Parijs’ van Remco Campert schiet me als eerste te binnen. De schrijver/schrijfster van ‘Ellen’ heeft zeker al de bagage in zich om er literair mooie verhalen te maken.

Ellen    Wi

Deze schrijver heeft mooie zinnen verzonnen, originele details bedacht en heeft nagedacht over het evenwicht tussen interne monoloog en actie. Allemaal goed, maar niet goed genoeg, want de schrijver heeft te weinig nagedacht over een verhaal. Dit is een mooi stukje tekst, maar geen verhaal. Geen karakterontwikkeling, geen spanningsboog. Wel een queeste (al ben ik nooit zo gecharmeerd van verhalen waarin schrijvers schrijven over schrijven), maar geen bijzonder perspectief, of onverwachte twist. Een goed kort verhaal moet schuren en hoe korter het verhaal, hoe belangrijker deze eis. En dat doet dit verhaal niet. Advies aan de schrijver: gebruik je duidelijk zichtbare schrijftalent en fantasie om een echt kort verhaal te schrijven. Dat wil ik de volgende maand dan graag lezen.

Ellen    Ma

Redelijk geschreven tekst, maar geen verhaal. Ellen wordt geschetst en that’s it; er gebeurt niets. En dus niet boeiend. Wat opmerkingen over de tekst:

Uit de openingspassage: “…toch mist ze haar moeder. Ze mist haar moeder en de dagen dat tijd niet leek te bestaan. De dagen op de schommel…” Dit ritme zet direct de sfeer; zalvend, glijdend, kabbelend. Misschien zo bedoeld, maar enig tempo creëer je er niet mee.

Verderop: “Moeder drinkt port of advocaat, een cliché dat past bij haar aanzienlijke leeftijd. Ellen drinkt het liefst rode wijn, met een hint van framboos en andere bosvruchten.” Who cares… details als deze hebben óf een functie in het verhaal, óf het is ballast. In dit geval het tweede.

In het slot: “…ontbreekt het Ellen echter de moed om de eerste regels op papier te zetten. Die eerste regels die haar naar binnen zullen zuigen.” Een tegenstelling die ik niet snap.

Deze auteur kan op zich wel schrijven, maar het kunnen vertellen van een verháál moet verder ontwikkeld worden.

Ellen    Ae

Ellen mist haar moeder - maar die erfenis - daar is zij dankbaar voor. Op een terrasje konden moeder en dochter samen goed mensen observeren. Ellen beschouwt haar observatievermogen dan ook als een goudmijn voor een schrijver. Als zij langs een boekhandel loopt voelt ze de drang om haar ambitie te volgen: 'Ik wil schrijfster worden.' Er zit geen  ontwikkeling of spanningsboog in het verhaal.                                                                               

Ook dat nog    Jo

Een bijzonder soort liefdesverhaal, tenminste daar lijkt nog het meest op. In de kern zit er een aardig idee achter, het komt niet uit de verf. Het verhaal wil, net als de auto in het verhaal, maar niet op gang komen. Het blijft stilstaan en komt gewoonweg niet in beweging.

Ook dat nog    RV

Geestig kort verhaaltje met enkele herkenbare tenenkrommende hedendaagse situaties. Vervat in toegankelijke taal en met gezonde 'vaart' geschreven naar het einde. De ontknoping had misschien iets meer verdiend, maar al met al een leuk verhaal om te lezen.

Ook dat nog    Al

d

Toen hij zei love you    Ev

Veel tell nauwelijks show. Voorspelbaar.

Toen hij zei love you    Wi

Wat ontbreekt in dit verhaal is het waarom. Als lezer leer je Eric niet kennen, hij blijft op grote afstand en de lezer krijgt geen kans om te begrijpen waarom Eric doet wat hij doet. De schrijver heeft de motieven of drijfveren van Eric niet waargemaakt. Maar na drie hints, zie je het slot al van verre aankomen. Dit verhaal is opgezet als een verslag, niet als een verhaal waarin de lezer kan meeleven. Volgende keer graag minder cliches en onnozele details (waarom moet ik weten dat Eric stukadoor is?) en meer emotie en gevoelsleven.

Toen hij zei love you    Ma

Een thriller moet spannend en verrassend zijn. Dat is dit verhaal allebei niet. De ontknoping is al vroeg te raden; zeker vanaf de tweede verkrachting is het wachten op de voorspelbare uitkomst. De personages hebben nauwelijks tot geen diepgang. Alles wordt uitgelegd en geduid –deze auteur durft niet te vertrouwen op de lezer. Veel zinnen benoemen emoties die getoond moeten worden.

Mijn grootste bezwaar zit echter in de ongeloofwaardigheden aan het einde. “de dader moest recent in het dorp zijn geweest, maar woonde er niet meer.” – hoe weet de politie dat? Nog erger: “Aan de zoom (van de jas) zat een opgedroogde modderspat. Donker. Zwaar. Niet van de stad. Ze kende die grond. Ze had erop gespeeld als kind.” Dat is onmogelijk uit een spat af te leiden.

Een verhaal als dit moet het vooral hebben van het spel tussen de twee ‘geliefden’, met scherpe psychologische profielen en originele, adembenemende twisten. Dat ontbreekt dus.

Toen hij zei love you    Ae

Jennifer en Eric zijn schijnbaar heel gelukkig en gaan binnenkort trouwen. Een donkere wolk van wantrouwen ontwikkelt zich ten opzichte van Eric. Vooral nadat haar collega's haar hebben geinformeerd over aanrandingen en roofovervallen in haar dorp van herkomst. Prettige schrijfstijl. Helaas is de plot te doorzichtig.

De bliksemschicht van het archief    Ev

Het verhaal toont verbeeldingskracht en een duidelijke liefde voor ideeën, maar verzandt in uitleg, herhaling en overdaad. De vorm is zwaar aangezet en de spanningsopbouw wordt voortdurend onderbroken door uitweidingen die het verhaal niet dragen. Er is fantasie aanwezig, maar het ontbreekt aan stilistische scherpte, focus en literaire noodzaak om die fantasie overtuigend te laten werken.

De bliksemschicht van het archief    Wi

Elke maand worden in deze wedstrijd verhalen ingediend die dementie als thema hebben. Heel vaak met hetzelfde perspectief, dezelfde enscenering, hetzelfde verloop. Dit dementie-verhaal is een verademing.  Ook al is een dementie-verhaal vanuit het perspectief van de patiënt zeker niet nieuw, de luchtige vertelstem, zonder dat het kolderiek wordt, in dit verhaal word maar zelden vertoond. Fijn om te lezen. Het verhaal is wel wat lang (met name het slot), verwijder 300-400 woorden en je zult zien dat het nog scherper wordt, maar verder heb ik geen suggesties voor deze schrijver. Ik heb dit met plezier gelezen.

De bliksemschicht van het archief    Ma

Keurig geschreven. Het archief dient als vertrouwde mentale ruimte en metafoor voor identiteit van de hoofdpersoon. De ontknoping is een goede twist, zij het niet heel verrassend. Maar er zit wel heel veel in; politieke verwikkelingen, halve intriges. Hoewel amusant trekt het de aandacht weg van de hoofdpersoon. En ik vind het lang voor wat het te vertellen heeft. Neemt niet weg dat de auteur zijn plezier in het schrijven van dit verhaal over weet te brengen. Goede kandidaat!

De bliksemschicht van het archief    Ae

 De toegewijde archivaris Haegemans heeft veel te verduren van frauduleuze gemeenteambtenaren, een flamingante burgemeester. De opbouw van het verhaal en de karakterbeschrijving van de hoofdpersoon verraad nergens het einde. Onderhoudend verhaal.

De bliksemschicht van het archief    Jo

Het idee om een verhaal op te hangen aan het zoeken naar dossier is goed gevonden, het werkt in het eerste deel van het verhaal, daarna wordt het eentonig en wat saai. Ook goed gevonden zijn de verhalen die tussendoor verteld worden, dit houdt nog enige vaart in het stuk. Het einde vind ik gewoonweg niet goed. Dementie, het was even geleden, maar blijft een terugkerend thema in deze schrijfwedstrijd. Vaak levert dit geen hele goede verhalen op. Dit verhaal is uiteindelijk niet heel slecht, een magere voldoend. Herschrijven en inkorten.

De bliksemschicht van het archief    RV

Zorgvuldig opgezet en in verzorgde taal gegoten verhaal over een plaatselijk fenomeen op het gebied van archiveren, een boeiend personage dat de strijd tegen de tijd niet weet te winnen. Interessant gekozen uitgangspunt en met zwier en vaart beschreven. Wanneer er nog iets meer aandacht aan de spanningsopbouw en de ontknoping was gegund, dan zou dit verhaal werkelijk hoge ogen gaan gooien, maar niettemin ligt er nu al een zeer behoorlijke basis om op voort te borduren, complimenten.

De bliksemschicht van het archief    Al

Fijn verhaal, dat de lezer rustig meeneemt in het leven van de hoofdpersoon en zijn dorp, waarin iedereen elkaar kent en waarvan de voor- en nadelen van het wonen in zo'n kleine gemeente treffend worden neergezet. Mooi opgebouwd; als lezer raak je steeds meer nieuwsgierig naar de afloop. Een verrassend einde, pijnlijk maar fraai en uit het leven gegrepen.

Nijmegen niet Ninevé    Ev

Personages in het verhaal worden goed neergezet. Tot de zin 'De man die alle schepen van redelijkheid achter zich had verbrand.' zat ik lekker in het verhaal. Maar dan zakt het helaas in. Dan komen een aantal metaforen waar ik de noodzaak ervan niet kan inzien en is de schrijver mij kwijt. Het slot maakt het niet goed. Jammer, want de schrijver heeft een uitermate prettige schrijfstijl.

Nijmegen niet Ninevé    Wi

Om te beginnen de titel: Ninevé (oude naam van de Iraakse stad Mosul) is nergens verklaard, dus is de titel niet passend. Man zuipt in een café en krijgt bericht van zijn vriendin dat hij moet komen. Hij twijfelt of hij zal gaan en wordt vervolgens aangevallen door een concurrerende would-be minnaar van de vriendin. Hij gaat naar haar toe. Onderweg krijgt hij allerlei poëtische gedachten, die verder losstaan van dit minimalistische verhaaltje. Die poëtische gedachten zijn een voorbeeld van mooischrijverij en steken scherp af tegen het verder mondaine verhaal. Ik heb geen idee wat de schrijver hiermee wilde zeggen. Dit wil overigens niet zeggen dat deze schrijver niet kan schrijven. Integendeel. Schrijftechnisch heb ik (behalve de mooischrijverij) geen opmerkingen. De verhaalopbouw is ook helemaal niet slecht, maar ik begrijp dat contrast niet tussen interne monoloog en handelingen. Voor mij werkt het niet in dit verhaal, maar er zijn mogelijk juryleden die de schoonheid daarvan wel inzien.

Nijmegen niet Ninevé    Ma

Een associatief verhaal dat zwaar leunt op de benevelde gedachtegang van de hoofdpersoon. De opening is best aardig, de nachtelijke wandeling na de klap wordt visueel goed verbeeld door het spel van licht en donker. Maar de interne monoloog is voor mij als lezer too much, ik ben onvoldoende verbonden met de hoofdpersoon om in en mee te leven. Metaforen en verwijzingen stapelen zich op en worden expliciet uitgelegd, waardoor ze hun suggestieve kracht verliezen. De fysieke aspecten van de klap blijven ondergeschikt aan het denken erover; intellectueel, niet existentieel. Het slot probeert groots te eindigen, maar die emotionele inzet is onvoldoende opgebouwd. Per saldo een verhaal met te weinig stilistische discipline en te weinig vertrouwen in de lezer.

Nijmegen niet Ninevé    Ae

De hoofdpersoon zit in een cafe, zijn mobiel licht op waarna hij ziet dat hij een appje van zijn vriendin krijgt met de mededeling: 'Waar blijf jij?' Hij voelt zich onder druk gezet om te vertrekken. Met tegenzin verlaat hij het cafe, en besluit naar haar toe te gaan. Onderweg krijgt hij een klap tegen zijn hoofd van een rivaal. In zijn verwarde toestand blijkt Nijmegen mythische proporties aan te nemen. Op dit punt wordt het verhaal pompeus, toch weet de schrijver de aandacht van de lezer vast te houden door mooi taalgebruik.

Anna    Jo

In dit verhaal gebeurt niet veel, een vrouw ligt op bed na een treinongeluk. Het is aan het einde van het verhaal duidelijk wie het is, een bekende Russische danseres, die in bed overleden is, zoals in dit verhaal beschreven. Het is saai, het is iet vloeiend geschreven en dat de hoofdpersonage een bekend historische figuur is, redt het verhaal niet.

Anna    RV

Ingetogen, invoelend inkijkje in de binnenwereld van een letterlijk en figuurlijk gevallen danseres/ballerina. Het tijdsgewricht wordt mooi en zorgvuldig omschreven. De spanningsopbouw klopt en werkt, gaandeweg krijgt de lezer een opbouwend en voortstuwend narratief voorgeschoteld waarbij de vaart passend is. De ontknoping had echter iets meer verdiend op basis van de opbouw en komt er nu iets timide van af, maar niettemin resteert er nu al een fraaie basis om - eventueel, naar wens en smaak - mee verder te gaan, wellicht zit hier een nog langer verhaal (roman?) in, dacht ik tijdens het lezen?

Anna    Al

mooi, subtiel geschreven verhaal, spannend ook, beeldend maar zonder opsmuk. De koets had ik wat eerder in het verhaal verwerkt, nu blijf je als lezer te lang onwetend over de tijd waarin het zou kunnen spelen, al komen er eerder paarden langs, maar dat informeert onvoldoende. Het hotelbed brengt wat verwarring over de toestand van het hoofdpersonage en de titel kan beter, maar verder erg mooi gedaan.

Een afdruk van de maan    Ev

Veel sfeerbeschrijvingen, maar waar gaat het verhaal heen? In het midden van het verhaal volgt veel blabla.

Een afdruk van de maan    Wi

Ondanks de fantasie en bijzondere details die de schrijver door dit verhaal heeft gewoven en de zichtbare, uitstekende beheersing van de taal, kan ik geen voldoende geven voor dit verhaal. Dat heeft twee redenen. 1. Een verhaal in de tweede persoonsvorm is moeilijk, in elk geval moeilijk voor de lezer om mee te kunnen leven. Bij de tweede persoonsvorm kijk je van je af, in plaats van dat je naar binnen kijkt als lezer. Soms zijn er verhaaltechnische redenen waarom een schrijver toch kiest voor deze vorm, en dat is natuurlijk helemaal OK. Dat zie ik echter niet bij dit verhaal. Daarmee wordt deze keuze een vorm van mooischrijverij om de mooischrijverij. En dat is niet OK. 2. Elke maand worden wel één of meer zelfmoordverhalen ingediend bij deze wedstrijd. Ik verwacht, nee ik EIS van een zelfmoordverhaal dat de schrijver aantoont dat er geen andere optie meer mogelijk was dan zelfmoord. Dit verhaal geeft geen enkele indicatie van de reden, geeft slechts details van de technische uitvoering van de zelfmoord en wat quasi-romantische gedachten daaromheen. Dat is dus geen verhaal, dat is een statement. De hoofdpersoon in dit verhaal maakt geen ontwikkeling door, voert slechts uit wat voorafgaande aan het begin van het verhaal al is bepaald. Halverwege het verhaal staat de zin: “Het verhaal dat jij deze nacht in zee hoopt te verdrinken.” Daarmee is het verhaal verteld, alles wat daarna komt is dus overbodig. Samenvatting: schrijftechnisch heel goed, verhaaltechnisch is dit een draak!

Een afdruk van de maan    Ma

Ha, een verhaal in tweede persoon enkelvoud geschreven! Geen ‘ik’, geen ‘hij’, maar ‘je’. Dat legt de lat nog net wat hoger, lezers zijn dit minder gewend. En de auteur stelt daarin niet teleur: het dwingt de lezer in het lichaam en het hoofd van de hoofdpersoon, en geeft het gevoel dat JIJ, beste lezer, de volgende zal zijn. Wat meer terughoudendheid zou meer impact hebben. De symboliek is zwaar aangezet en herhaald: zee, maan, bloed, ritme, overgave, aanvaarding. De beelden zijn op zichzelf sterk, maar door de opeenstapeling verliezen ze scherpte en denk je op een gegeven moment: jaja, nou weet ik het wel. De lezer krijgt daardoor weinig ruimte voor eigen interpretatie. De tekst blijft bovendien volledig in het abstracte hangen. Over het concrete leven dat wordt achtergelaten, hoort de lezer vrijwel niets. Daardoor wordt de existentiële keuze die de hoofdpersoon maakt ook afstandelijk, strijdig met het gebruik van de tweede persoon enkelvoud. De plank krijgt weliswaar mythisch gewicht, maar persoonlijk wordt het niet.

Kortom: een ambitieus en vaardig geschreven verhaal met een sterke poëtische inslag. Minder uitleg, minder herhaling en meer leegte zouden het beter maken.

Een afdruk van de maan    Ae

 Mooie intro. De schrijver weet waar hij naartoe schrijft.  Een zelfmoordenaar begrijpt dat hij naar zijn oorsprong moet terugkeren: de zee. Goede opbouw van het verhaal. Helaas wordt de lezer uit de dramatische sfeer getrokken door de volgende zin:' Even moet je lachen om het idee dat je stiekem een eendje bent'.

Op glad ijs    Jo

In dit verhaal lopen twee verhalen door elkaar. De ik-persoon is blijkbaar ziek en heeft niet heel lang meer te leven. Zijn vrienden verdenken hem ervan dat hij seksfoto’s van zijn dochter heeft gemaakt, het wordt niet expliciet genoemd, maar daar lijkt het wel sterk op. Terwijl de lezer meegenomen wordt in het ziek zijn van de ik-persoon, wordt hij vanuit het niets door zijn vrienden aangevallen. Het komt volkomen onverwacht en in de laatste alinea lijken zijn vrienden te beseffen dat ze het is hadden. Dat laatste is wat vaag trouwens. Het is geen sterk verhaal.

Op glad ijs    RV

Intrigerend beknopt verteld verhaaltje over een man die al sinds jaar en dag deel uitmaakt van een vriendengroep waarvoor hij desondanks een geheim achterhoudt. De taal is toegankelijk, het narratief is met vaart verteld. Gaandeweg, als er meer over de leden van de vrienden bekend is en Paul iets meer over zichzelf aan de lezer heeft geopenbaard, kan de ontknoping echter niet alle verwachtingen inlossen en voelt het einde daardoor een heel klein beetje 'onaf' aan, terwijl er nog alle ruimte (en tijd) is om eventueel verder aan het verhaal te werken. Dat zou dan ook mijn tip zijn. Wat er nu reeds is, is als begin en basis immers al goed genoeg.

Op glad ijs    Al

Fijne schrijfstijl heeft deze auteur en het verhaal begint goed. Mooie setting, met een niet al te origineel maar zeker mooi gegeven: een trouwe groep vrienden treft elkaar weer op het ijs. Dat belooft spannend te worden. En dat wordt het ook, met een verrassende gebeurtenis. Maar dan is het alsof de schrijver zijn verhaal weggelegd heeft en vergat af te maken, of er geen zin meer in had. In plaats van het zorgvuldig en met dezelfde aandacht als aan het begin tot een goed of liever zelfs steengoed einde te brengen, bloedt het verhaal dood. Dat is een teleurstelling. Pak de pen weer op en ga ermee verder, zou ik zeggen!

Onderhuids    Ev

Duidelijke beschrijving van stiekem weggaan. Maar jammer genoeg geen conflict dat opgelost moet worden. Waarom niet de partner die de keuken inloopt, haar ziet, en zij bang dat ze niet meer kan vluchten een mes pakt en hem doodsteekt? Of in zijn biertje een slaapmiddel stopt. Het einde vind ik te zoetsappig.

Onderhuids    Wi

We komen helaas niets te weten over de echtgenoot. Hij is een platte figuur, er is niets goeds aan. Hij slaat haar dus gaat ze weg. Helaas is dit verhaal al zo vaak verteld, op een vergelijkbare manier, met eenzelfde setting. Een verhaal met dit platgetreden topic moet een bijzonder perspectief hebben, of een verassende wending of twist op het einde, een andere meer indringende vertelstem of een heel ander afloop, dan dit nogal saaie en nogal voorspelbare slot. Het is echt niet slecht geschreven, het is alleen zo saai en voorspelbaar. Ik kwam één bijzondere zin tegen, die bewijst dat deze schrijver echt wel kan schrijven: “Ze ruimt, bijna met liefde, voor de laatste keer zijn troep op.” Hier had een heel ander, veel indringender, verhaal ingezeten: liefde ondanks de voortdurende mishandelingen, maar nee, de schrijver deed er niets mee. Jammer.

Onderhuids    Ma

Een scherp geschreven, beklemmende scene. Goed dat de auteur het ‘klein’ heeft gehouden, zo blijft de focus liggen op de gang van de vrouwelijke hoofdpersoon. De kracht van de tekst zit vooral in de beheersing. De opening onder de douche is functioneel: het litteken, de pijn en de bijna achteloze gewenning plaatsen de lezer acuut midden in het patroon van geweld. De keuze om de voorgeschiedenis niet uit te leggen maar te laten doorschemeren werkt goed; de lezer pikt de impliciete informatie feilloos op. Meer woorden eraan wijden zou dat effect teniet doen: goed gedaan! Het plan ontvouwt zich stap voor stap, logisch en zonder theatrale uitvergroting. De spanning komt niet uit plotwendingen maar uit timing, routine en haast tastbare dreiging.

Het kan nog een tandje scherper. Het expliciet duiden van haar innerlijke staat is overbodig. Zinnen als “ze weet precies hoe ze het moet doen” en “met zijn laatste vuistslag zijn de schellen van haar ogen gevallen” benoemen wat de lezer al duidelijk is. Juist omdat de rest zo goed toont in plaats van uitlegt, vallen deze passages op. Ook blijft de man psychologisch zonder profiel. Dat is te verdedigen op grond van het gekozen perspectief, maar het laat hem toch eendimensionaal achter op de bank. Met een leeg flesje bier, dan dan weer wel.

Kortom: goed werk!

Onderhuids    Ae

Na een masochistisch oponthoud krijgt de hoofdpersoon het toch voor elkaar om te vluchten van haar mishandelende, bier drinkende, voetbal kijkende partner. In het begin van het verhaal wordt duidelijk dat de hoofdpersoon veel pijn kan verdragen. De cliché typering van de partner, en het weinig laten doorschemeren van de sociaal economische omstandigheden van de hoofdpersoon maken het een te mager verhaal.

Brutaal    Jo

Een kort verhaal over één woord, dat eerst staat als een huis en langzaam maar zeker in het verhaal verdwijnt. Het is knap gedaan, het onbegrip dat langzaam maar zeker tot begrip omgesmolten wordt. Het wordt niet sentimenteel en de boodschap die de schrijver voor de lezer in petto heeft, wordt knap verwoord.

Brutaal    RV

Boeiend, beknopt verteld verhaaltje over een clash tussen een docent en een leerling, waarbij de docent een moment uit zijn verleden herbeleeft. De beschrijvingen zijn nauwkeurig en zorgvuldig, al moet gezegd - ik ben zelf werkzaam in het onderwijs - dat het gebruik van krijtjes echt al jaren niet meer wordt gebezigd, maar dat het tegenwoordig gaat om stiften voor white boards of om een digiboard (met touchscreen); dit lijkt een detail, maar aangezien de krijtlucht zeker een rol speelt in het verhaal, net als de hedendaagse woordkeuze van Youssef ('guy', 'chief', 'bro', etc.) moet dit eigenlijk nog, zuiverheidshalve, met elkaar worden verenigd. Verder is het een onderhoudend, interessant verhaaltje met een 'lichte' spanningsboog en een zekere karakterontwikkeling, dat het verhaal zeker lezenswaardig maakt, complimenten.

Brutaal    Al

Prima geschreven, met een goede balans tussen tekst en dialogen, die de personages helder neerzetten. Maar het verhaal mist spanning, nu het conflict tussen docent en leerling al voorbij is en alleen nog wat nagalmt. Wat er overblijft, is niet genoeg voor een sterk verhaal.

Fair    Ev

Ik zie hier geen verhaal in. 

Fair    Wi

Een verhaal in de tweede persoonsvorm is moeilijk, in elk geval moeilijk voor de lezer om mee te kunnen leven. Bij de tweede persoonsvorm kijk je van je af, in plaats van dat je naar binnen kijkt als lezer. Soms zijn er verhaaltechnische redenen waarom een schrijver toch kiest voor deze vorm, en dat is natuurlijk helemaal OK. Dat zie ik echter niet bij dit verhaal. We kijken hier naar een relatie die heel mooi is, eigenlijk te mooi: geen wrijving, geen woede, geen egoïsme. Verder vertelt het verhaal de emotie te expliciet. Steeds wordt gezegd wat de emotie is (“het breekt mijn hart”, “ik voel jouw pijn”, “ik had gefaald”) in plaats van ze de lezer te laten ervaren. Daardoor ontstaat emotionele verzadiging: deze lezer voelde zich murw gebeukt op het einde. Om hier een goed verhaal van te maken is het aan te bevelen om te kiezen voor de eerste of derde persoonsvorm en om de helft van die emotie-woorden te schrappen. Laat handelingen en stiltes spreken. Een ander probleem is dat de zinsbouw vaak krom is of slordig, bij voorbeeld: “ik hou nog meer van jou dat je het niet doet”. Het verhaal volgt een voorspelbaar stramien: Liefde + terminale ziekte + euthanasie wordt best vaak beschreven in verhalen die worden ingediend in deze wedstrijd. Nergens een verrassing of een bijzonder perspectief, of een ambivalentie (twijfel, schuld, egoïsme) bij de hoofdpersoon. Geen moment waarop de lezer denkt: dit zag ik niet aankomen. Het is zichtbaar dat de schrijver best een goede taalbeheersing heeft, maar verhaaltechnisch is het echt onder de maat. En voor ‘een goede glas wijn,’ trek ik nog een extra punt af. Ik hoop dat enorme cliché nooit meer tegen te konen in een kort verhaal. Maak er eens een slobberbak van, beste schrijvers!

Fair    Ma

Een grammaticale misser in de eerste zin… da’s geen beste binnenkomer. Gelukkig ontvouwt zich een fatsoenlijk verhaal. De keuze voor de ik-vorm en de directe aanspreking van de partner (met ‘je’) creëert nabijheid en maakt de vertelling invoelbaar; de lezer wordt zonder omweg in het sterfbedgesprek getrokken. De thematiek (ongelijkheid van het leven, ziekte, euthanasie) is helder en consequent doorgevoerd, de relatie tussen de twee personages is geloofwaardig in haar zachtheid.

Maat er wordt wel heel veel uigelegd. Vrijwel elke emotie, gedachte en morele afweging wordt benoemd, waardoor de spanning afvlakt. Zinnen als “het leven is niet fair”, “ik wil je niet loslaten” en “we hebben het goed gehad” zijn weliswaar passend in het thema, maar worden zo vaak uitgesproken dat ze hun kracht verliezen. Het is het aloude euvel, het merendeel van de inzendingen lijdt eronder: te weinig vertrouwen in de lezer. Zeker bij een onderwerp als dit vergroten soberheid en terughoudendheid het effect. Het slot is aangrijpend bedoeld, maar door de lange aanloop is de impact laag. En dat is jammer.

Kortom: een oprechte tekst met een duidelijk kompas, maar literair te weinig gedisciplineerd. Minder uitleg, meer schrappen en meer vertrouwen in de lezer zouden dit verhaal aanzienlijk sterker maken.

Fair    Ae

 Onderhoudend verhaal over de 'happy few' die geluk kunnen kopen  maar helaas geen gezondheid. Het verhaal is met inlevingsvermogen geschreven. Een aantal breedsprakige zinnen kunnen beter onderbroken worden door een komma. De dialogen geven de affectie die de partners naar elkaar voelen goed weer.

Ma    nan

nan

Ma    nan

nan

Ma    nan

nan

Ma    Jo

Dit verhaal is vooral een te lange en te saaie samenvatting van een verhaal dat boeiend had kunnen zijn. De schrijver neemt ons mee in de geschiedenis van een familie, de afstand tot wat er gebeurt is enorm. De personages worden afgeschilderd als karikaturen, waardoor het verhaal echt niet tot zijn recht komt.

Ma    RV

Interessant beschreven familieportret met het personage 'ma' als centrale figuur. Er wordt een knap geconstrueerd, boeiend tijdsbeeld geschetst, waar zeker een 'verhaal' in blijkt te zitten, maar dat qua spanningsboog en karakterontwikkeling het nu eenmaal moet afleggen, aangezien het narratief een 'terugblik' is. Niettemin een boeiend inkijkje, in diverse opzichten zeer lezenswaardig.

Ma    Al

Een inkijkje in een familiegeschiedenis, met veel interessant materiaal. Zoals de kinderen in oorlogstijd in een weeshuis en een alleen achtergebleven aftakelende vrouw die haar dochter vraagt om inwoning, die weigert, waarna de vrouw er een eind aan maakt. Nu wordt er veel aangeraakt zonder enige verdieping, waardoor het vluchtig en vlakjes blijft. En dat is echt jammer! Erg verwarrend is dat ma 'bomma' is, maar op verschillende momenten door elkaar wordt gehaald met dochter Marie. Hoe graag had ik gelezen over een van de gebeurtenissen uit het verhaal, zoals het verzoek van de oude vrouw aan haar dochter! Maar er zitten zeker prachtige ingrediënten in, zoals bomma's schimmige handeltje met haar vriend en de mist die na de dood van de oude vrouw in het gebied blijft hangen.

Zombie    Ev

Prettige schrijfstijl, maar veel tekst nodig om te vertellen dat men vindt dat de ik-figuur gelukkig mag zijn met zijn vriendin, die dan al een ander blijkt te hebben terwijl hij stervende is. Schijn kan bedrieglijk zijn. Liever had ik een terugblik gehad van het leven dat beide personages hadden, wat er gebeurde dat hij nu in het ziekenhuis ligt. Nu gaat het alleen om de gedachten van de ik-figuur, zijn jaloezie.

Zombie    Wi

De openingsalinea is echt heel mooi en lief geschreven, maar veel te lang (meer dan 300 woorden) voor een opening van een kort verhaal. Er staan herhalingen van zetten in en al lezend vroeg ik me af of er nog een verhaal aan zat te komen. Er is een bekend schrijfadvies dat zegt dat je midden in een actie moet beginnen. Deze alinea bevat allerlei woorden die wijzen op actie, maar er is in feite geen actie. Bij een actie verandert er iets wezenlijks aan een persoon of een setting. Bij deze opening zijn beide personen en de setting aan het einde precies hetzelfde als aan het begin. De tweede alinea opent met een vreemde zin: “Later die avond, als ik alleen ben, is ze vertrokken naar ons appartement.” Je kunt in een kort verhaal beter niets uitleggen wat al expliciet bekend is. Ze is vertrokken, dus is hij alleen, dat hoeft niet nog eens te worden uitgelegd. Maar bij de tweede alinea komt het verhaal dan op gang. Het thema van dit verhaal is helder en consistent: de ziekenhuisrealiteit, medicatie, vervreemding en de angst om verlaten te worden. Maar het zombiebeeld is helaas niet erg origineel. Ik heb meerdere zombieverhalen gelezen, dus moet de uitwerking zorgen voor een hoog cijfer. En helaas schort daar teveel aan. Eerst positief:  De ik-figuur is goed neergezet, met dank aan deze mooie passage: “Een betere vriend had haar allang toestemming gegeven om hem te verlaten.” (hierbij heb ik een typefout van de schrijver verbeterd. En er staan er meer in dit verhaal. Lees een verhaal nou nog eens een keer zorgvuldig door, voordat je het indient!). Over de figuur van Samantha ben ik minder enthousiast: Ze functioneert vooral als projectiescherm voor Chris’ angst. Ze is liefdevol maar wordt nooit méér dan “de vrouw die misschien weggaat.” Jammer dat de scene met de andere man in een droom is geënsceneerd. Korte verhalen met een droom vind ik meestal niet zo sterk, het is vaak een uiting van een luie schrijver die niets beters kon verzinnen. Tenslotte nog dit: het verhaal is te lang (wel binnen de grens van deze wedstrijd) met teveel herhalingen en teveel uitleg. Vertrouw je eigen beelden, leg minder uit en laat wat over aan de verbeelding van de lezer.

Zombie    Ma

Een mooi thema: de zombie als schrikbeeld voor dood zijn. Het verhaal opent ook mooi, de eerste zin zet gelijk de sfeer: “‘Ik hou van je,’ zegt ze en ze streelt mijn hand, waarbij ze zorgvuldig de naald van het infuus omzeilt.” We weten gelijk waar we zijn. Goede zintuiglijke details kleuren de boel verder goed in, en hier en daar staan rake zinnen. Maar… het verhaal is te lang voor wat het te vertellen heeft. Het middenstuk gaat zich herhalen, zonder iets nieuws toe te voegen. Daardoor zakt het tempo in. Een tweede punt van kritiek betreft zorgvuldigheid; als je zo precies scene en sfeer neerzet, dan is het jammer dat er storende slordigheden in staan (“Ze kijkt me een beetje twijfelachtig aan” moet natuurlijk “twijfelend” zijn, “Elke nacht als ik mijn ogen sluit ben ik ons appartement” mist het woordje “in”, en de horde staat in de straat, maar blijkt amper een zin verder te lopen). Redactie is geen overbodige luxe. De ontknoping tenslotte is inhoudelijk hard, maar allang te raden en daardoor geen schok meer. Schrappen, aanscherpen, daar heeft dit best aardige verhaal baat bij.

Zombie    Ae

 Goed geschreven verhaal (met uitzondering van een paar slordigheidjes) over een stervende man die denkt een zombie te zijn wat veroorzaakt  wordt door de zware medicatie die hij toegediend krijgt. Middels sterke dialogen en een sterke monologue interieur komt de lezer veel aan de weet omtrent zijn relatie en diepe gevoelens voor zijn partner.

Nood    Jo

Een verhaal over seks dat uiteindelijk niet over seks gaat. Het is knap geschreven, de schrijver kiest er bewust voor om veel onbenoemd te laten. Dit maakt het verhaal sterker, zeker omdat de schrijver goed de gevoelens en emoties op papier kan krijgen. Het is mooi gedaan.

Nood    RV

Persoonlijk en invoelend beschreven inkijkje in de wereld van een man die het een en ander op medisch gebied heeft moeten doorstaan. Het omgaan met hoe de mensen in zijn omgeving met zijn medisch ongemak omgaan is scherp omschreven, de situtaties zijn soms voelbaar en tenenkrommend raak. Er blijft door het verhaal heen een zekere vaart en spanning, al kan het einde (de ontknoping) de knap opgewekte verwachtingen niet geheel inlossen. Toch is wat er nu al ligt een boeiend en mooi relaas, dat - eventueel - uitgewerkt kan worden tot een groter verhaal, indien gewenst. Complimenten!

Nood    Al

Goed geschreven boeiend en eerlijk verhaal over imperfectie en gezien worden, met een goede balans tussen de directe dialogen en de rest van de tekst. Daardoor zit er lekker veel vaart in. Show don't tell heeft deze auteur goed begrepen. Er wordt genoeg aan je verbeelding overgelaten, terwijl je als lezer ook beetje bij beetje meer ontdekt.

Memoires 1976    Ev

Met een flinke redactieslag kan dit verhaal opgestuurd worden naar een gay magazine. Een link: https://gaykrant.nl/schrijf-mee . Een aantal opmerkingen: 'langer dan gemiddeld' is voldoende. Het laten volgen met 'vanwege de Nederlandse afkomst van mijn moeder' is voor de rest van het verhaal niet van belang. Wel had deze toelichting kunnen blijven staan als die moeder vanuit haar Nederlandse afkomst een stokje zou hebben gestoken tegen wat haar zoon overkwam vanwege zijn homoseksualiteit. Was de vader arts en de moeder ZIJN doktersassistente? Ook van belang omdat die moeder misschien daardoor niet kon ingaan tegen de bekrompen mentaliteit van haar man en de VS. Eerst krijgt de verteller 'ongemakkelijke gevoelens' en drie zinnen verder is het ‘niet beangstigend’, maar ‘teder’. Wat er in de slaapkamer van Evan zich afspeelt, wordt ook niet nader toegelicht. Van mij had het best wel iets erotischer mogen worden. Een heel mooie zin is 'De sfeer in huis was berusting.' Iedere lezer die zo'n sfeer aan den lijve heeft meegemaakt, weet hoe dat voelt. De toelichting erna 'Geen verwijten maar ook geen ruimte voor een gesprek.' onderschat de lezer. Laat de scène spreken, maar geef nooit een toelichting. 'Het gesprek met die jeugdpsycholoog heeft me gered.' is een zin die geschrapt moet worden, omdat ik als lezer nu al weet dat het goed afloopt. Verder eindigt het verhaal wel met dat de verteller Evan nooit meer heeft gezien, maar niet hoe het met de klasgenootjes op de High School is afgelopen. Als belangstellende en nieuwsgierige lezer voel ik me tekortgedaan.

Memoires 1976    Wi

Wat een saaie vertelstem, zeg! Ik viel bijna in slaap bij dit voortslepende verhaal van en toen.. en toen.. en toen. De eerste zin is een soort envelop van vaagheid, die net zo goed achterwege kan blijven. Begin gewoon midden in het verhaal. Zinnen als “Ik kreeg er wat ongemakkelijke gevoelens van’ en ‘Ik verloor mezelf’ en ‘ Mijn lichaam reageerde positief geprikkeld’ hebben dringend “show, don’t tell” nodig. Maar bovenal: dit is een verslag, niet een verhaal. Ik heb onlangs op deze site uitgelegd wat het verschil is. Let op: deze wedstrijd heet ‘Verhaal van de Maand’, niet ‘Verslag van de maand.’

Memoires 1976    Ma

De titel doet mij het ergste vermoeden. En ook nog eens nét tegen de woordengrens aan. In de tweede alinea aangekomen zucht ik diep. “Het zal halverwege de jaren ’70 zijn geweest” staat er. Maar in de titel staat het precieze jaar. Waarom hier dan vaag blijven? Bovendien weet de ik-figuur dat hij op dat moment “al een paar maanden dertien jaar oud” was.

– zeurmodus uit, lezen! –

Mijn vermoeden blijkt te kloppen. De gebeurtenissen op zich zijn moreel schrijnend, vooral het politie- en medische traject ronduit onthutsend. Maar een geheugendump is geen verhaal. De inhoud is wel boeiend, maar het wordt lineair verteld, barstensvol onnodige details, met veel uitleg, zonder enige dramatische invulling. Had mij meegenomen naar die broeierige verjaardag, op de schouder van Mike. De schrik laten voelen, de domheid van ‘het systeem’ door de ogen van Mike laten beleven. Dus, op zich boeiende inhoud, geen slecht taalgebruik, maar geen verhaal.

Memoires 1976    Ae

 Coming of age verhaal dat de ontluikende homosexualiteit van Mike omschrijft. Op indringende maar rustige wijze wordt  de homofobe sfeer beschreven die de jongen van dertien tot slachtoffer maakt van een zedenwet die op dat moment in de staat Californie van kracht is. Ondanks het 'en toen en toen' gehalte, is het verhaal met de juiste inleving geschreven.

Locus Communis    Jo

De schrijver kiest ervoor om het verhaal in te delen in hele korte stukken tekst, elk voorzien met een Latijnse titel, die in een voetnoot vertaald worden. Deze keuze zorgt ervoor dat het verhaal zo goed als onleesbaar is. De inhoud is amper de moeite waard. Het is gewoonweg niet goed.

Locus Communis    RV

Bijzonder en origineel verhaal over een verhaal in abstracte zin. De vorm staat hierbij voorop: er wordt op speelse en verrassende wijze creatief omgesprongeen met uitdrukkingen, spreekwoorden en zegswijzen en er worden geestige verbanden gelegd met vertelstructuren. Het narratief, plot en ontknoping komen er echter iets minder goed van af, om over spanningsopbouw en karakterontwikkeling nog maar te zwijgen, maar dat was met de verrassende en creatieve keuze voor deze opzet ook niet te verwachten. Leuk en boeiend, maar voor het meedingen naar eremetaal voor deze wedstrijd net niet 'geschikt' genoeg, jammer genoeg... Complimenten!

Locus Communis    Al

Twee meter    Ev

Dit verhaal heeft een intrigerende basis (een professionele setting met een beladen verleden), maar de uitvoering blijft te vaag om echt te dragen. De opening roept vooral vragen op en geeft nog geen houvast: wie is de verteller, wat staat er op het spel, en waarom is dit moment belangrijk? De afwisseling tussen ‘nu’ (symposium) en ‘toen’ (relatiegeschiedenis) kan effectief zijn, maar hier ontstaat herhaling zonder dat er telkens nieuwe informatie bijkomt. De lezer blijft daardoor lang in onzekerheid over de kern: wat is er precies gebeurd tussen deze twee, waarom is het uit, en wat maakt hun ontmoeting nu zo spannend? Ook de emotionele logica is onduidelijk: wat maakt haar nerveus? Als lezer mis ik concrete aanleiding, scherpe herinnering of duidelijk conflict dat die spanning rechtvaardigt.

Twee meter    Wi

Dit verhaal verdient een gedetailleerde beoordeling, want in de basis is het een goed verhaal dat een uitstekend verhaal kan worden met een stevige redactieslag. Het is een indrukwekkend, intelligent en emotioneel zwaar verhaal met een sterk thema: machtsongelijkheid en relationele dwang. Maar de tekst is echt te lang (maar wel ruim binnen de grens van deze wedstrijd). Er zitten teveel herhalingen in, met name in het middenstuk. Daar worden geen nieuwe verhaalelementen meer toegevoegd, maar al bestaande beelden herhaald. Ik voelde ook oververzadiging: vrijwel elke scène bevat meerdere sterke metaforen en lichamelijke signalen. Geef de lezer wat ademruimte, met wat korte tussenzinnen. Het verhaal slaagde er uitstekend in om mij binnen te trekken, de openingsparagraaf is dan ook verreweg het beste deel van dit verhaal. Maar gaandeweg raakte ik vermoeid en verdoofd als lezer. Ik vond de ironie, de presentatie over stemmingsstoornissen, inhoudelijk functioneel. Dit had een gimmick kunnen worden, maar de schrijfster is er in geslaagd om dat te voorkomen. Schrijftechnisch deel ik dan ook veel bewonderingspunten uit. De vertelstem is indringend en lichamelijk en dat is het hele verhaal volgehouden. Maar hier komt mijn allergrootste probleem met dit verhaal: de keuze voor de tweede persoon. Dat is een moeilijke vertelvorm, die maar zelden toegevoegde waarde heeft, en helaas hier ook niet. De tweede persoon houdt aanvankelijk de antagonist voortdurend aanwezig in het verhaal en dat zorgt ervoor dat de lezer niet kan ontsnappen, net zo min als de hoofdpersoon. Maar verderop in het verhaal blijft de ‘jij’ statisch: hij verandert niet, hij ontwikkelt niet. De lezer kan zich niet vereenzelvigen met de hoofdpersoon, hij beleeft de innerlijke monoloog niet. Bij de eerste persoon had de lezer in het hoofd van de hoofdpersoon gezeten en was het slot dramatischer geweest met veel meer impact op de lezer. De keuze voor de tweede persoon creëert afstand, laat de lezer naar buiten kijken. Als je kiest voor de eerste persoon, kan de lezer naar binnen kijken en dat is precies wat dit verhaal nodig heeft om een uitstekend verhaal te worden. Dus heel jammer dat de schrijver deze keuze heeft gemaakt.

Twee meter    Ma

Een volwassen verhaal, uitdagend opgebouwd met wisselingen tussen heden en verleden, waar het antwoord moet liggen op de vraag waarom de hoofdpersoon zo van slag is geraakt. Veel fysieke sensaties die de psychologische lading versterken. Het spanningsveld tussen professionaliteit en innerlijke ontregeling is scherp neergezet. En een anti-climax einde dat ik begrijp; geen sensatie, geen explosie van wat dan ook. De tijd glijdt verder, terwijl echo’s van de pijn blijven.

Tuurlijk heb ik ook wat te zeuren. De tekst is intens, vraagt best wat van de lezer. Dan is deze snelheid van ontvouwen te laag; tussen een paar flashbacks is het zoeken naar verschillen. Wat meer inkoken, schrappen dus, gaat dit verhaal effectiever maken. Maar verder: een mooie, goed geschreven inzending!

Twee meter    Ae

 Spannend opgebouwd verhaal over een psychologe die een congres gaat bijwonen en aldaar een dwingende jeugdliefde meent te ontwaren. De fysieke schrik, het onwel zijn, de angst voor een hernieuwde confrontatie wordt zeer realistisch geschetst, zodanig dat de lezer meeleeft en hoopt op een goed einde. De spanning loopt helaas dood als de jeugdvriend voorbij loopt en er geen - 'herkenning '- plaatsvindt.

De ommekeer    Jo

De setting is prachtig gekozen, dit maakt de sfeer in het verhaal mooi. Het verhaal zelf is veel te lang, het kan echt veel korter. We zijn gevoelsmatig eindeloos lang aanwezig bij stilstand. De schrijfstijl is niet goed, het woordje ‘maar’ wordt wel heel veel gebruikt en te vaak zie ik een komma staan waar ik hem niet verwacht. Het is jammer, omdat de sfeer echt goed getroffen is.

De ommekeer    RV

Nauwkeurig en gedetailleerd beschreven verhaal over een ontmoeting van twee voormalige geliefden die elkaar jaren niet hebben gezien. De beschrijvingen van de gedachtes en overwegingen van de hoofdpersoon zijn heel precies en knap verwoord. Er is in dit verhaal sowieso veel aandacht voor de binnenwereld van dit personage, terwijl het narratief relatief weinig opeenvolgende handelingen en acties bevat, zelfs de 'ontknoping'. Door deze keuze wint het verhaal weliswaar aan nauwkeurigheid en geloofwaardigheid, maar is het de spanningsopbouw en de vaart waarvan dit ten koste gaat. Bovendien is er, als ook de vorm van het verhaal nader wordt bekeken, wel erg frequent gebruik gemaakt van de vorm (als stijlfiguur) 'Niet omdat ..., maar ...', of een variant daarop ('Niet ... , maar ..', of 'Niet ..., eerder ..., alsof ...' - tip: tel eens hoe vaak dit wel niet voorkomt! Maar, al met al is er toch best een scherp en 'rauw' verhaal wat beklijft met een gedurfde insteek, dat ruim voldoende is om op voort te borduren of om, desgewenst, aan te passen of aan te scherpen. Succes!

De ommekeer    Al

Intrigerend verhaal dat steeds een beetje meer weggeeft en je nieuwsgierig maakt naar verleden, heden en toekomst. Mooi beschreven hoe twee mensen een gebeurtenis, de ander en de relatie ieder op een andere manier hebben beleefd. Mooi einde.

De laatste dag    Ev

De auteur beschikt over sterk materiaal en veel kennis, zowel psychologisch als historisch. Helaas is de tekst cryptisch en chaotisch opgebouwd, waardoor de lezer houvast mist. Hoewel de thematiek rond intergenerationeel trauma en de Holocaust inhoudelijk overtuigt, ontbreekt narratieve helderheid en verhaaltechniek. Feiten en inzichten zijn geen vervanging voor een gedragen plot en strakke structuur; daardoor blijft het verhaal als verhaal onvoldoende werken.

De laatste dag    Wi

Dit verhaal lijkt in de eerste zin te beginnen met actie (en dat is natuurlijk uitstekend), maar verzandt al heel snel in een heel lang monoloog. Verder is dit verhaal veel te lang. Er zit veel overbodigs in, een verwijzing naar Ruth die zelfmoord pleegde, daar wordt later in het verhaal niets mee gedaan. Een gedicht, opgenomen in de tekst, dat nergens meer terug komt. Mijn grootste bedenking is dat het verhaal veel te veel wil: de Shoah en Joodse identiteit, seksueel geweld, schuld en slachtofferschap, antisemitisme en zelfhaat. Veel te veel thema’s voor een kort verhaal. Kies er één, hooguit twee, dan kan de lezer meeleven. Nu worden al die hele belangrijke thema’s alleen maar aangeraakt, nergens diep genoeg voor de lezer om in te duiken. Verder is er geen dramatische escalatie. Veel scènes illustreren ideeën die al bekend zijn, in plaats van dat ze het verhaal spannend maken. Jacob is te vaak een denker en te weinig een handelend lichaam en dat is het mankement van heel veel verhalen die kiezen voor zo’n lange interne monoloog. Er is natuurlijk geen enkele twijfel dat deze schrijver de taal uitstekend beheerst en er ook mee weet te spelen. Waar ik op verhaalniveau ernstige bedenkingen heb tegen dit verhaal, zoals hierboven aangegeven, heb ik dat op schrijfniveau niet. De taal is ritmisch, de zintuigelijke observaties zijn raak, maar de overdaad aan metaforen doen weer afbreuk aan de vertelstem. Ik hanteer als stelregel dat een zin die ook in een verslag of in een opiniestuk kan staan, hetzij niet thuishoort in een kort verhaal, hetzij drastisch tot leven moet worden gewekt. De grootste vijand voor deze schrijver is gebrek aan selectie. Je moet durven snijden in wat je zelf het interessantst vindt, ten gunste van wat noodzakelijk is voor een spannend kort verhaal. Oftewel, zoals de bekende schrijfregel luidt: “Kill your darlings.”

De laatste dag    Ma

 Ik weet eigenlijk niet of ik veel wil zeggen over deze inzending; de thematiek is ongemakkelijk. Maar dat mag natuurlijk. Het grootste probleem is het gebrek aan focus, een logische dramatische lijn in Jakobs handelen; het is eerder essayistisch en beschouwend dan vertellend. Veel alinea’s zijn reflecties, ideeën of stellingnames in plaats van een aansprekende scène. Leuk voor in een filosofisch dagboek, minder als kort verhaal. Veel uitleg, grote woorden en overexpliciete duiding (“lust als overlevingsstrategie”, “geschiedenis als alibi”, “typisch Joods, die eeuwige anticipatie op de catastrofe”). En storende schrijffouten, maar laat ik daar niet over vallen. Wat voor mij moeilijk ligt, zijn de generalisaties over “Joodsheid”, seksualiteit en geweld. Niet omdat het niet mag, maar het is té direct, te stellend. Dat idee is zowat groter dan het personage Jakob. Nee, dit is niet mijn verhaal.

De laatste dag    Ae

 Een joodse jongeman analyseert zijn eigen afkomst en  de geschiedenis van de afwijzing van het joodse volk. Hij komt tot de conclusie dat de geschiedenis zich herhaalt. Zijn sexuele uitspatting met een blonde 'arische vrouw'  in Berlijn loopt bijna uit de hand als hij haar probeert te wurgen. De vrijpartij op nieuwjaarsavond  met een 'Turkse, of Marokkaanse' - levert alleen onbegrip op.  Zinnen als: '-Hoe moeiteloos het kwaad oplost in het alledaagse- ' en  '-slachtofferschap levert geen moreel krediet op, en wraak herstelt niets'- geven het verhaal de diepgang die het verdient. De schrijver had - zoals hij in het begin meldt - :  'Zo, laat dit eerst maar eens een paar dagen rijpen-'  zelf moeten toepassen. .

De prijs    Jo

De hoofdpersoon wint een grote prijs op een lot dat ze gekregen heeft van haar collega’s. Daarna verandert alles op kantoor. Ze neemt wraak. Het is een leuk verhaal, niet heel diepgaand, maar gewoon leuk om te lezen. Het leest prettig, inhoudelijk is er over nagedacht en het klopt volledig.

De prijs    RV

Geestig en luchtig verteld verhaal waarin op knappe en zorgvuldige wijze verteld wordt hoe een vrouw weerstand weet te bieden aan de hebzucht van haar collega's en uiteindelijk voor zichzelf en haar eigen toekomst kiest. De dialogen zijn hier en daar wat houterig (bewust zo gedaan, misschien, om de strakke verhoudingen op de werkvloer te accentueren?) en sommige personages 'flat characters', maar dat mag de pret voor het narratief en het plot verder niet echt drukken. Wat overblijft is een vermakelijk en boeiend verhaal, waarin de spanningsboog handig wordt vastgehouden tot aan het einde (ontknoping). Prettige leeservaring!

De prijs    Al

Goed geschreven verhaal, met Jiskefetachtige elementen. Het stukje over het winnen van de prijs had meer aandacht mogen krijgen, dat is een groots moment en een keerpunt in het leven van de hoofdpersoon. De ontwikkeling van uiterst loyale werknemer naar iemand die inziet dat de relatie met haar collega's niets meer is dan gebakken lucht gaat wat snel. Als dit meer ruimte zou krijgen, wordt het geloofwaardiger. Verder een erg leuk en vlot geschreven verhaal, met een fijn einde.

Voorwoord bij een onbestaande kortverhalenbundel    Ev

Dit ingezonden stuk is geen kortverhaal, maar een essayistische beschouwing over (generatieve) AI. Er ontbreekt een verhaalopzet: geen personages die handelen, geen dramatische ontwikkeling, geen conflict dat escaleert en kantelt, en geen afgeronde scène of plotlijn. Daarmee valt het buiten de categorie ‘verhaal’ zoals die voor Verhaal van de Maand bedoeld is. De mening over AI mag er zijn, maar hier blijft het bij stellingname en associatieve mijmering. Dat kan inhoudelijk prikkelend zijn, alleen: in deze vorm is het geen fictie, en dus niet geschikt voor een jurybeoordeling op schrijftalent binnen het genre kortverhaal. Wie dit thema wél literair wil uitwerken, kan er uitstekend een verhaal van maken. Bijvoorbeeld door een concreet conflict te dramatiseren: Janneke is schrijver en heeft een relatie met Ton, die AI-systemen ontwikkelt. In haar vriendenkring wordt zijn werk afgekeurd; zelf gebruikt Janneke AI als ‘redactionele check’ (structuur, consistentie, stijl). Durft ze dat te zeggen? Wat gebeurt er als het uitkomt? Met zo’n setting ontstaat spanning, keuze, consequentie — en daarmee een verhaal. Voor een standpunt of debat over AI zijn er bovendien geschiktere kanalen. Voor Verhaal van de Maand geldt: lever het thema aan in de vorm van fictie, dan kan het op literaire merites beoordeeld worden.

Voorwoord bij een onbestaande kortverhalenbundel    Wi

Dit is geen kort verhaal, maar een column (of vooruit:  een voorwoord voor een bundel korte verhalen, maar in dat geval: veel te lang, veel de breedsprakig). Dit is een korte verhalen wedstrijd, niet een column-wedstrijd.

Voorwoord bij een onbestaande kortverhalenbundel    Ma

Deze bundel, mocht hij onverhoopt toch bestaan, zal ik na dit voorwoord niet kopen. Scherp van toon en met een missie geschreven, maar lang, warrig en vrijblijvend. Een polemische warming-up die zichzelf overschat: de afkeer van van alles en nog wat (AI en middelmaat voorop) wordt herhaald en uitgemolken, maar verdiept zich nergens. Een mopper van dik 1.000 woorden.

Voorwoord bij een onbestaande kortverhalenbundel    Ae

 De schrijver wil zijn eindeloze gedachtenstroom tot nut maken. Er komen teveel 'mitsen en maren' in het verhaal voor om overtuigend te zijn. De vragen die hij zichzelf stelt: kan schrijfarmoede ontstaan door AI,  of door de middenklasse en opiniemakers? De schrijver behoort zelf tot de middenklasse en twijfelt nu ook aan zijn eigen talent. Het is een aardige column.

Bertram    Jo

Aan het einde van het verhaal blijkt het een soort horrorverhaal te zijn. Het lukt de schrijver niet om de sfeer zo creëren dat het ook daadwerkelijk een horrorverhaal is. Het is vooral wat eenvoudig en dit geldt zeker voor de schrijfstijl. Deze schrijver moet nog veel leren.

Bertram    RV

Spannend geschreven verhaal waarbij de suspense wordt vastgehouden tot aan het einde (ontknoping). Het verhaal is toegankelijk verwoord, is goed te volgen. Op sommige momenten had er nog iets in gesnoeid kunnen worden (bijv. bij passages waar het adagium "Show, don't tell" toegepast had kunnen worden, zoals bij de zinnen "... , maar toch heeft ze een unheimisch gevoel. Haar instinct zegt dat er iets niet klopt". De laatste zin bevat eigenlijk een herhaling van de informatie van de (bij)zin daarvoor dus kan geschrapt worden, wat de vaart ten goede komt, maar kan wellicht ook 'gesuggereerd' worden ipv letterlijk beschreven (Show, don't tell!), is mijn tip. Voor de rest vond ik het verhaal een hele leuke, spannende suspense-leeservaring á la Twilight Zone

Bertram    Al

Fantasierijk verhaal, prima opgebouwd qua spanning. De personages zijn helaas weinig interessant, onduidelijk is bovendien wat hen bindt. De afkorting TLC en informatie over de keu leiden af, nu ze geen uitleg krijgen en alleen vragen oproepen. Spannend wordt het als Bertram een geheim lijkt mee te dragen en de hoofdpersoon rillingen bezorgt. Ook de spookachtige figuren die zwijgend zwoegen, werken goed voor de spanning, net als het eten dat raar smaakt en slaperig maakt, met het gevolg dat de hoofdpersoon en haar vrienden in het huis moeten blijven slapen. Daarna gaat het te snel. Het wegkomen, het ontdekken van het geheim. Hier wil je een conflict, een worsteling. Onbevredigend is ook dat je als lezer geen idee hebt waarom dit het hoofdpersonage overkomt en waarom Bertram haar en de anderen in zijn tuin laat werken. Verder kan het scherper en zorgvuldiger: de dialogen en de beschrijving van het huis, de omgeving en de (ontwikkeling van de) personages.

Hap    Ev

Vloeiend geschreven verhaal. Leest lekker weg. Thrillerachtig. Het begin in het nu. Het einde ook in het nu. Daartussen wat er voor spannends in Spanje gebeurde. Geloofwaardig.

Hap    Wi

In eerste instantie kun je dit verhaal afdoen als een lang uitgerekte anekdote, maar daarmee doe je het tekort. Deze achteloze vertelstem (dat is een compliment!) wordt ook vaker gebruikt voor een anekdote dan voor een kort verhaal. Een anekdote is meestal kort en puntig, gericht op één grappig, typerend of opmerkelijk moment, vaak verteld omdat het gebeurde, niet waarnaartoe het leidt. Maar dit is een uitstekend kort verhaal omdat er een duidelijke verhaalopbouw is, die typisch is voor een kort verhaal: Inleiding: thuiskomst, de spanning tussen verteller en Karel, aanloop: het festival, ogenschijnlijk onschuldig; Incident: de duif en Robje, escalatie: politie, vlucht, mediahype, complottheorieën en tenslotte de climax van het machtscomplot. De hoofdpersoon maakt een ontwikkeling door: van een doodgewone toerist, via een paniekerige buitenstaander tot de bewust keuze voor rust en veiligheid. Robje is geen decorstuk, hij belichaamt instinct, onschuld en chaos. Details zijn heel goed gekozen en cyclisch: vogels/duif, kijken en gezien worden, huiselijkheid met appeltaart als tegenhanger van chaos. Jammer van de paar taalfoutjes, zoals deze zin: “al zijn ze in deels het Spaans.” Dit verhaal ziet eruit alsof het achteloos, in één keer uit de mouw is geschut, terwijl bij gedetailleerde analyse blijkt dat het heel goed in elkaar steekt. Dat is een groot contrast met veel verhalen die worden ingediend in deze wedstrijd waarin duidelijk zichtbaar is dat de schrijver heeft zitten zwoegen om zo mooi mogelijke zinnen te schrijven. En misschien heeft deze schrijver nog wel dubbel zo hard zitten zwoegen, maar als je in staat bent om te schrijven alsof het geen enkele moeite heeft gekost, dan heb je groot schrijftalent en wat mij betreft een extra punt erbij, alleen al voor deze vertelstem.

Hap    Ma

Amusante vertelling met een goed gevonden plotwist. ’t Einde is wat krachteloos, daar had van mij nog wel een duw gegeven mogen worden. En (daar is -ie weer): het is te lang voor wat het te vertellen heeft. Diverse passages kunnen zonder enig verlies eruit, waardoor het geheel vlotter zal lezen en meer impact zal krijgen. Maar ondanks dat, een sympathieke inzending.

Hap    Ae

 Tijdens een korte vakantie zorgt  de keurig getrainde hond van de hoofdpersoon voor de nodige consternatie. De hond vergeet zijn training en reageert instinctief als een verdwaasde 'vredesduif' in zijn muil terecht komt tijdens een middeleeuws steden feest:'fiesta de la paz'. Zijn baasje moet vluchten, en keert snel terug naar huis. De kranten staan bol van het incident, de ene stad verwijt de andere enz... De knusse gezellige warme appeltaart thuis, is een iets te gezapig einde. Maar wel leuk.

Waar Otto stond    Jo

Een vaag verhaal, dat ik niet goed kan volgen. Om heel eerlijk te zijn kan ik het gewoonweg niet volgen en daarmee is het voor mij geen goed verhaal.

Waar Otto stond    RV

Sprookjesachtig verhaaltje in de verteltrant van een fabeltje. De beschrijvingen zijn nauwkeurig, het taalgebruik toegankelijk, ondanks dat het narratief niet geheel eenduidig is en er vragen worden opgeroepen in dit verhaal die niet allemaal beantwoord worden. Het verhaaltje is iets te beknopt voor een gedegen spanningsopbouw of een bepaalde karakterontwikkeling, maar niettemin wordt de lezer een aparte, originele leeservaring geschonken. Weer eens wat anders.

Waar Otto stond    Al

Lastig te volgen verhaal, allereerst door de perspectiefwisseling na het begin. Daarna begrijp je pas vrij laat dat ook Otto een flamingo is. Onduidelijk blijft waarom hij zo speciaal is. En die dokter in de savanne: hoe zit dit precies? En waarom zouden de flamingo's oversteken in de savanne en waar zit het gevaar? De laatste regel zou een goede uitsmijter moeten zijn, maar is het niet. Alles bij elkaar maakt het een niet erg geslaagd geheel.

Semantische oorlog    Ev

Alsof ik een goed geschreven stuk science fiction las. Iets wat niet kan, lijkt gewoon te bestaan. De eerste zin 'Niemand merkte het meteen.' geeft een verwachting die ook eindigt met 'De semantische oorlog was begonnen. Daartussen een geweldige beschrijving van hoe het ging, wat er gebeurt. Van dit verhaal heb ik genoten. Chapeau!

Semantische oorlog    Wi

Dit is als concept heel sterk met een fantasierijke, originele kern (taal als autonome macht), die elke liefhebber van taal (en zijn we dat niet allemaal in deze Verhaal van de Maand gemeenschap?) zou moeten aanspreken. Dus veel bewonderingspunten voor de fantasie van de schrijver. Tegelijk is het overbelast en op cruciale momenten meer essay dan verhaal. Nogmaals: deze wedstrijd heet Verhaal van de Maand, niet Essay van de Maand. Wat uitzonderlijk goed is, is het begin: “Als taal sterft, gaat dat niet met een knal…” verdient de prijs voor de mooiste zin in alle verhalen van deze maand. Perfect gebruik van abstracties. Hier en daar gaat het mis met het teveel aan metaforen, wat overigens met een stevige redactieslag kan worden opgelost. Wat mij meer stoorde, en wat minder gemakkelijk kan worden verholpen, is de stroom aan zekerheden die verderop in het verhaal op gang komt en geen ruimte laat voor mij als lezer, om te genieten, om me in te leven. Het verhaal bevat teveel harde waarheden, die werken als hamerslagen op de lezer, bv “Zwijgen was geen leegte,” “Op dit niveau is dat verschil opgeheven,” en “Betekenis is niet bezitbaar.” Ik voel me als lezer behandeld als kind, door de schrijver die wel even de absolute waarheid zal vertellen. Verhaaltechnisch loopt de spanning weg in het middenstuk, dat is gewoon te lang en heeft teveel herhaling van zetten. Als lezer dacht ik, ja, ja ik begrijp de situatie nu wel, maar hoe gaat het verhaal nu verder? Dus: schrap minstens één, zo niet twee kubusscènes. Maak Veldkamp óf scherper als antagonist óf schrap haar volledig. Ik vermoed dat dat pijn gaat doen bij de schrijver, die dit allemaal met zichtbaar plezier heeft bedacht. Maar onthou deze belangrijke schrijfregel: ‘Kille your darling.” Ondanks de verhaaltechnische zwakheden krijgt deze inzending van mij een dikke voldoende, vanwege het zeer fantasierijke thema.

Semantische oorlog    Ma

O jee, 24 pagina’s tekst? Een korte uitleg van mijn werkproces als jurylid: ik kopieer de tekst van een verhaal uit de mij toegezonden mail en plak deze in een vooraf gedefinieerd Word-sjabloon. Zo zien alle verhalen er hetzelfde uit, in mijn favoriete lettertype en -grootte. Die 24 pagina’s bevatten een kleine 2.400 woorden, gemiddeld 100 per A4. En dus hebben we te maken met een auteur die héél kwistig is met witregels. Tip voordat ik ga lezen: wees daar bescheiden mee, gebruik dat functioneel – een tijdssprong, wisseling van scene, zoiets. Het onderbreekt de leesflow en bij random gebruik gaat dat tegen je werken. Nu ja, ik ga lezen.

De tweede o jee. Die overdaad aan witregels poogt nadruk te leggen op korte zinnetjes, ze gewichtiger te maken dan ze zijn. Irritant. En dat is jammer, want de these is interessant genoeg om aandacht te wekken en te houden.

De derde o jee laat niet lang op zich wachten. Ik struikel over typische AI-zinsconstructies – of beter gezegd, ik glij erover uit. Glibbertaal. Dat dan eerst checken (ja, ik heb daar gereedschap voor. Nee, ik zeg niet welk gereedschap, om voor de hand liggende redenen). De uitkomst van deze analyse bevestigt mijn vrees; er is met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid AI gebruikt om dit verhaal te schrijven. Daar zijn bij VvdM (nog) geen regels voor, maar ik heb wel richtlijnen voor mijzelf. Dit jurywerk kost veel tijd en inzet. Dat doe ik, omdat ik ploeterende schrijvers graag een handje help. Niet om AI-geknutsel te lezen en te beoordelen. En dus stop ik nu met lezen.

Beste auteur, mocht je diep verontwaardigd zijn en je in je eer aangetast voelen; laat mij dat dan weten via VvdM. Maar ik denk dat ik niets ga horen.

Semantische oorlog    Ae

Ingewikkeld verhaal met veel witte spaties waarin taal een eigen leven gaat leiden o.a. in het leven van Eva . De sensorische sensaties die Eva nu beleeft, namelijk  een extra verscherpt vermogen van alle zintuigen, is met precisie omschreven-  en wordt filmisch neergezet. Het ontwrichtende effect van het taalstoornis incident wordt beklemmend neergezet.

Semantische oorlog    Jo

Een bijzonder origineel verhaal, dat voor mij echt te ongrijpbaar is. Het is goed geschreven, met de opbouw is niets mis en het verhaal is echt knap uitgedacht. Ik merk dat ik snel mijn aandacht begin te verliezen, het lukt me gewoonweg niet om echt in het verhaal te komen. Ik zie dat het knap geschreven is, maar het doet mij niets.

Semantische oorlog    RV

Verontrustend, bij vlagen ongrijpbaar, ontoegankelijk en mystiek verhaal over o.a. taal, identiteit, uitdrukkingsvermogen en verlies. De spanningsopbouw is diffuus en onvoorspelbaar, wat de 'flow' helaas niet altijd ten goede komt. Het verhaal is daarentegen wel vervat in fraaie, verzorgde zinnen die tot denken aanzetten. Het einde (ontknoping) laat echter (te) lang op zich wachten, het narratief had ook in iets minder uitvoerige bewoordingen vervat kunnen worden.

Semantische oorlog    Al

Een complex, intrigerend, veelal naargeestig en voortdurend spannend sf-verhaal, knap bedacht en knap opgeschreven. Erg origineel, zowel qua idee als taal en uitwerking. Om het echt goed te bevatten en tot me te laten doordringen, zal ik het zeker nogmaals moeten lezen. Maar dat is zeker geen straf, integendeel. Knappe, intelligente prestatie.

Het paradijs    Ev

Het uitgangspunt is origineel en overtuigend uitgewerkt: de psychologie van Adam en Alice en hun wederzijdse heropleving in de ruimte van een ander is geloofwaardig en intrigerend. De sfeer is consistent en de geleidelijke ontregeling werkt goed. Het laatste deel met het nieuwe echtpaar voelt echter als een breuk in het verhaal: het voegt weinig toe en ontneemt juist kracht aan het opgebouwde drama. Zonde, want de terugkeer van de oorspronkelijke buren had hier een veel scherpere en dramatischer ontknoping kunnen opleveren.

Het paradijs    Wi

Veel korte verhalen lezer lekkerder als ze een goede spanningsboog hebben (let wel: er zijn ook uitstekende verhalen met geen of bijna geen spanning). Spanning ontstaat door dialoog of actie, maar soms is duidelijk te zien dat de schrijver heeft ingegrepen om de spanning kunstmatig te verhogen. Ik vind dat gekunsteld, ik zie liever de schrijver niet terug in het verhaal. In dit geval: Adam had het briefje al gelezen, maar de schrijver vertelt lekker niet wat er in staat, dus krijgen we, na wat heen en weer gepraat, de mededeling dat hij het briefje herlas. En dan krijgt de lezer de inhoud pas te horen. Punt eraf wat mij betreft. “De normaliteit van de flat begon hem te ergeren,” is een vreemde zin. Nergens daarvoor was er ook maar een indicatie van opkomende ergernis (en daarna trouwens ook niet). Die kan wel plotseling ontstaan, maar een dergelijke vreemde reactie op het interieur van iemand anders moet beter onderbouwd worden. Crooning (met zelfstandig naamwoord Crooner) is een muziekgenre. Een deel van het repertoire van Elvis Presley valt daarin, maar ‘Hound Dog’ niet. Doe je research, schrijver! En lees het verhaal nog eens door, voor je het indient. Er staan teveel kleine foutjes in: tussen “Alice op Adam” hoort een punt. Deze zin is geen Nederlands: “ik denk dat gestopt ben met roken.” En een blauwtje wordt gelopen, niet opgelopen. Tot zover de kritiek. Na de valse start heeft het verhaal een mooie spanningsopbouw. Het thema is fantasierijk en wordt heel rustig ontwikkeld. Een verhaal zonder haast. En dat is mooi. Maar het einde vond ik weer jammer. Veel en veel te veel! Met deze zinnen: “Vind je het niet raar?’ Kaan wapperde met het briefje voor het gezicht van zijn vrouw. ‘We hebben geen idee wie deze mensen zijn. En nu vragen ze ons op hun appartement te letten” is het verhaal verteld. Alles daarna is ballast. Bonus schrijftip: niet verder schrijven als het verhaal is verteld!

Het paradijs    Ma

Heel aardig verhaal. De opening creëert snel spanning (‘vreemd, dat briefje, hoe zit dat?’) en daarna glij je met de hoofdpersonen als vanzelf de andere realiteit in. Goed opgebouwd, het ongeloofwaardige wordt plausibel neergezet, zonder uitleg; het gebeurt gewoon. Het had wel wat compacter gemogen, vooral het middenstuk gaat zichzelf herhalen. Het slotstuk is mij te uitgebreid, dat had met een enkele zin afgekund. Een snelle tweede lezing geeft toch wat meer aarzeling; het voelt wat gladjes. Nergens iets disruptiefs, een dissonant, iets waarbij ik rechtop schiet. Niet dat dat altijd moet, maar toch.

Het paradijs    Ae

Adam en Alice moeten op het huis van de buren passen als deze op wereldreis zijn. Het zorgen voor het huis van de buren roept een zodanig prettig gevoel op dat het koppel zelfs gaat verhuizen. Het verliezen van zicht op de tijd, verantwoordelijkheid en ook het verlies van decorum wordt met soepele pen op hilarische wijze beschreven, en wat een verrassend einde!

Het paradijs    Jo

Wat een heerlijk verhaal. Magisch realisme ten top en daar houd ik enorm van. De schrijver heeft een mooie schrijfstem, het verhaal leest lekker weg en de inhoud is gewoonweg heerlijk.

Het paradijs    RV

Knap neergezet en geconstrueerd verhaal over o.a. een echtpaar, een appartement, escapisme, continuïteit om maar een paar dingen te noemen). De spanning wordt zorgvuldig opgebouwd, als lezer voel je aan dat er een keer een wending gaat komen. Weliswaar is de opzet (onbekende buren die zo'n vergaand verzoek indienen) helaas ietwat ongeloofwaardig, het vervolg en de uitwerking zijn dat wel. Omdat het plot zulke sterke elementen bevat, kan het einde (ontknoping) helaas niet alle verwachtingen inlossen, maar toch wel veel. Een mooie, aangename leeservaring in prettige, toegankelijk geschreven zinnen. Complimenten.

Het paradijs    Al

Een verhaal dat je in één keer uitleest. Na een vlotte start krijgt het verhaal al snel een verrassende wending en beland je als lezer in een nieuwe wereld. Mooi hoe zowel de man en de vrouw als het appartement van de onbekende buren wordt neergezet. Liefdevol en beeldend met sympathieke details is dit verhaal geschreven, met een grappig en passend einde, al had een verrassend en spannender slot ook gemogen en was het ook mooi geweest als er niet een derde stel geïntroduceerd werd maar het bij de hoofdpersonen zou blijven.

Ziek genoeg    Ev

Dit is geen uitgewerkt literair verhaal maar een verslagmatige monoloog. De tekst mist literaire vormkracht, spanning en stilistische kwaliteit.

Ziek genoeg    Wi

Dit verhaalt overtuigt niet. Dat wil zeggen, het id ssn mij niet besteed. Er wordt veel te veel uitgelegd, juist wanneer een verhaal over het syndroom van Münchhausen by proxy zoveel subtieler verteld kan worden. De stem als kind overtuigt absoluut niet. De nadrukkelijke verwijzing naar de lepel poeder in de soep bederft de mogelijkheid voor de lezer om het thema zelf te ontdekken. Het einde is te gemakkelijk. Gewoon in het midden laten wat die moeder bezielde is wel erg lui. Ik heb absoluut niets tegen open eindes aan een verhaal, maar dan moet het verhaal wel naar een logisch open einde toewerken. Hier wordt voortdurend het dagboek genoemd, zelfs zwaar neer gezet met deze zin: ““Hierin vind je het antwoord op de vraag die je nooit durfde stellen,” maar er wordt verder niets mee gedaan. Een gemiste kans. Dit thema verdient gewoon een beter verteld verhaal en deze schrijver zou dat toch moeten kunnen, immers het ontbreekt hem/haar niet aan schrijfvaardigheid.

Ziek genoeg    Ma

Ingetogen, pijnlijk verhaal. De afwisseling tussen heden en verleden is effectief, zonder sentimentele uitglijders. De mishandeling (Munchausen by proxy) wordt mij iets té expliciet neergezet, waardoor de puzzel al vrij snel is opgelost. Iets meer spanning of ambiguïteit had het verhaal beter gemaakt.

Ziek genoeg    Ae

 Een moeder die aan Munchhausen by proxy lijdt, en hier zelf niet van bewust is beschadigt haar dochter op meerdere fronten. In heldere woorden en met eenvoudige zinnen wordt dit leed die de dochter treft goed neergezet.

De toren hij en het niets    Jo

Het is wat leeg dit verhaal. Er gebeurt eigenlijk niets en hoewel de schrijver dit overduidelijk nastreeft, voelt het niet goed. Gelukkig is het heel kort, waardoor het idee nog enigszins overeind blijft. Het is niet voldoende voor een goed verhaal.

De toren hij en het niets    RV

Kort verhaal waarin een soort religieuze ervaring wordt beschreven, het wachten op een 'Hij' (hoger (opper?)wezen), terwijl niemand de daadwerkelijke manifestatie van 'Hem' ooit heeft ervaren. De zinnen zijn weliswaar statig en plechtig en zorgvuldig gesmeed, maar over spanningsboog en karakterontwikkeling valt in dit verhaal niet zoveel op te merken. De keuze voor een zo beknopte vorm van dit verhaal helpt wel, denk ik, omdat bij een langere versie er meer vragen beantwoord zouden moeten worden voor (sommige) lezers.

De toren hij en het niets    Al

Spookverschijning    Ev

Geen structuur of opbouw.

Spookverschijning    Wi

De brand is niet de schuld van Charlie. Het overlijden van Wanda en Nanette en vijf kinderen is niet de schuld van Charlie. Zij heeft kinderen gered. Het is een ramp zonder schuld. Toch voelt ze zich schuldig. Maar verhaaltechnisch is dit een groot probleem: Wat is Charlie’s schuld precies? Het verhaal is opgebouwd rond “Wat heb ik gedaan?” maar het slot geeft aan dat ze alles gedaan heeft wat je van iemand mag verwachten in zo’n situatie. Weliswaar is de survivors’ guilt duidelijk: (“ik leef, terwijl anderen stierven”), maar dat blijft te impliciet in dit verhaal. Verhaaltechnisch blijft het net te vaag voor zo’n zwaar moreel drama. Dus als lezer voel ik mee met het schuldgevoel, maar ik kan die niet plaatsen omdat ik de ‘schuld’ niet zie en daarmee is dit einde onbevredigend. De slotzin is een sterk beeld, maar geen afronding. Wat ontbreekt is een besef bij Charlie waarom ze vastzit in herbeleving. Deze slotzin breekt het verhaal af, in plaats het af te ronden. Wat mooi is gedaan in het verhaal is het geleidelijk vervagen van grenzen tussen herinnering en realiteit, schuld en hallucinaties. De toon is somber en niet melodramatisch (en dat is een compliment). Tenslotte hebben enkele zinnen zoals “Mentaal gebroken" en ”Na wat ik blijkbaar heb gedaan” dringend “show don’t tell” nodig. Ondanks het slot, dat voor mij dus niet werkte, is dit een indringend en een goed geschreven verhaal.

Spookverschijning    Ma

Een indringend uitgangspunt en emotioneel zware materie. De openingsscènes zetten effectief de psychische ontregeling van de ‘ik’ neer; stemmen, schuld en isolement zijn invoelbaar. Het morele dilemma wordt goed geïntroduceerd: wat is de rol van de ‘ik’ in het drama?

Maar dan struikelt het stuk in overdaad en expliciete uitleg. Emoties worden voortdurend benoemd en herhaald. De hallucinaties en herbeleving zijn functioneel, maar te lang uitgesponnen en te letterlijk neergezet. Als lezer krijg ik weinig ruimte om zélf te interpreteren. Veel uitroeptekens, retorische vragen en heftige beelden; meer melodrama dan meeleefbaar. Meer handrem en zorgvuldiger opbouwen had de boodschap beter doen overkomen.

Spookverschijning    Ae

 Getraumatiseerde Charlie herbeleeft de brand in het kinderdagverblijf waarbij zijn collega' s om het leven zijn gekomen. De daadkracht en de paniek die Charlie  voelt, wordt met veel inlevingsvermogen weergegeven.

Te goeder trouw    Jo

Een wat treurig verhaal over de toekomst. Er is niet goed nagedacht over een echt verhaal, het enige is dat AI de wereld zo goed als overgenomen heeft. Inhoudelijk te licht voor een goed verhaal.

Te goeder trouw    RV

Geestig kort verhaal over zowel herkenbare ergernissen bij inmenging in de persoonlijke levenssfeer en de oprukkende, niet meer te stoppen invloed van AI op het dagelijks leven. Verrassende en originele vondsten, die verpakt zijn in heerlijk toegankelijk taalgebruik met hier en daar een vermakelijke observatie. Kortom: leuke leeservaring.

Te goeder trouw    Al

Het dossier    Ev

Een aaneenschakeling van handelingen en gebeurtenissen die oeverloos doorgaan.

Het dossier    Wi

Dit verhaal is veel en veel te lang. Het zit vol met herhalingen (bv de braadworstscène en supermarkt doen inhoudelijk vrijwel hetzelfde en één van die scènes kan dus gewoon geschrapt worden). En bovendien is de eentonige spreekstem slaapverwekkend saai. Kijk eens hoeveel zinnen eenvormig met ‘Ik’ beginnen! Nagenoeg alle zinnen hebben dezelfde lengte en hetzelfde ritme. En dat is heel erg jammer, want het thema van dit verhaal is zeker interessant en de inhoudelijke uitwerking is best in orde. Het is het gevecht tegen de bureaucratie, met verwijzingen naar Kafka. Maar dit idee is bepaald niet nieuw (Kafka heeft honderden volgers gekregen, schrijvers die het allemaal opnemen tegen de bureaucratie). Dat betekent dat nog zo’n verhaal met dit thema uitzonderlijk moet zijn, met een onverwacht perspectief, of een bijzondere twist. Maar helaas, dat is het niet. De lezer voelt te vroeg waar dit naartoe gaat en daardoor verdwijnt de spanning. De hoofdpersoon blijft erg vlak. Nergens weerstand, paniek, schaamte, woede of welke emotie dan ook. De laatste zin is verhaaltechnisch logisch, maar teveel een cliché. Tenslotte nog een taalkundige opmerking: ik weet hoe dol Vlamingen zijn op het woord ‘terug’ in vele verschillende betekenissen, waar Nederlanders andere woorden kiezen, maar soms leidt dat tot houterige zinnen, zoals deze: “Ik keek de oude man terug aan, maar die was al terug aan het werk.” Dit verhaal krijgt een ruime voldoende, maar er is een zware redactieslag nodig om er een uitzonderlijk goed verhaal van te maken.

Het dossier    Ma

Lang, zichzelf herhalend, laag tempo en vooral log.

Het dossier    Ae

Een man wordt niet 'gezien' door mensen die hij aanspreekt, eerst gelooft hij het niet, maar omdat het zich  in verschillende situaties steeds voordoet ontstaat paniek. De beschreven ontsteltenis en de ontdekking dat geen enkel pasje het nog doet of herkend wordt is in dystopische scenes neergezet.

De pianoleraar    Ev

Het verhaal is ambitieus, thematisch gelaagd (macht, manipulatie, schuld, historische erfenis, genade) en zorgvuldig opgebouwd. De sfeer is consistent en sommige scènes – vooral de pianoles en de kerk – zijn sterk en geladen. De schrijfvaardigheid is onmiskenbaar aanwezig: zintuiglijk, gecontroleerd tempo, goede dialogen. Helaas is het verhaal overvol: veel motieven, veel uitleg, en een sterke neiging tot expliciteren (zeker richting het einde en in de auteursnoot). De ontknoping voelt moreel en thematisch te netjes afgerond, bijna didactisch, waardoor de rauwheid van het voorafgaande deels wordt ingekapseld. De stem van de auteur dringt zich soms vóór die van het personage, wat spanning kost. Kortom: literair serieus, inhoudelijk interessant, maar niet volledig scherp of vrij genoeg uitgewerkt om echt te blijven hangen.

De pianoleraar    Wi

De noot van de auteur lijkt aan te geven dat dit een bewerking is van een boek dat onlangs is uitgegeven. Echter een dergelijk boek of auteur is niet te vinden. Een fictieve noot, die een zwijm van authenticiteit moet geven aan het verhaal? Of is het een kort verhaal, gedestilleerd uit een nog uit te geven boek? De schrijver heeft een puzzel toegevoegd aan zijn verhaal, die ik wel intrigerend vind, maar die ook afleidt van het verhaal. Het verhaal is goed opgebouwd, met een keurig einde. Verhaaltechnisch heb ik slechts één opmerking: het had korter gekund. Uiteraard speelt dit verhaal zich af in een tijd zonder internet, vandaar de wat gekunstelde omweg via de Nederlandse penvriend, die klaarblijkelijk wel over goede informatiebronnen beschikte. Dat deel vond ik niet zo geloofwaardig. Ik heb wel schrijftechnisch opmerkingen: Behalve typische fouten als deze zin: “Om redenen die zelf niet begrijpt,” is het taalgebruik vaak houterig, geen spreektaal, met name in de dialogen. Bv deze zin: “Je bent mijn laatste klant van de dag,” waar je toch eerder “Je bent mijn laatste klant vandaag” verwacht zou hebben, of in de uitdrukking ‘zelden of nooit’.  Maar ook deze zin: “Hem wat schade kan toebrengen, zoals hij haar zojuist schade heeft toegebracht," is nauwelijks geloofwaardig als interne monoloog van een tiener. Ook tussenzinnetjes als: “vervolgt haar beste vriendin,” zijn hinderlijk. Helemaal niet nodig, de hechte vriendschap blijkt al uit de tekst.

De pianoleraar    Ma

Dit verhaal vertilt zichzelf. Het wil te veel, waardoor er feitelijk niets écht uit de verf komt: tienerfrustratie, wraak, de pianist met het duistere verleden, zijn morele bekering én brave vergeving. De sprong tussen het voornemen tot wraak en de direct daaropvolgende vergevingsscene is veel te groot. De auteursnoot doet de deur voor mij dicht: wat doet dit onder dit verhaal? Is het echt, of onderdeel van de vertelling? Wat voegt het toe?

De pianoleraar    Ae

Mooi: 'waar de noten helder als kristal van de muren ricocheren.' Missie en Cassie verliezen zichzelf in puberale gedachtenstromen en hebben zin in een verzetje. Pianoleraar H wordt het slachtoffer. De beschrijving van de onbewuste afbraak van morele codes ontsproten aan het puberbrein is heel erg goed neergezet.

De pianoleraar    Jo

Ik had moeite om dit verhaal tot het einde te lezen. Het wil niet tot leven komen en is daardoor niet boeiend genoeg. De noot van de auteur kan me eerlijk gezegd gestolen worden. Ik vind dat een verhaal voor zichzelf moet spreken en een noot als deze is gewoonweg niet nodig.

De pianoleraar    RV

Indringend verhaal over je verhouden als scholier tot volwassenen, over een dramatische ontdekking uit de geschiedenis, over medeplichtigheid, verantwoordelijkheid en genade. Het verhaal leest vlot, de spanningsopbouw en het toegankelijke taalgebruik helpen hierbij. Over het einde (ontknoping) had ik gaandeweg het lezen iets meer verwachtingen die niet geheel zijn ingelost, maar al met al resteert er een zeer behoorlijk verhaal, complimenten.

De pianoleraar    Al

Wat een sterk verhaal. Levendig, spannend, zorgvuldig opgebouwd, met scherpe dialogen. Uiterst geloofwaardig, hoe de auteur schrijft vanuit de belevingswereld van tiener Maisie en haar vriendin Cassie. Maisie's wensen, dromen én schaamte zijn knap weergegeven, treffend, vlot en in eerlijke taal. Een gedurfd verhaal ook, maar zorgvuldig aangepakt. Je zou er ook best een young adultboek van willen lezen.

Twee eieren een nest    Ev

Het verhaal zet een dwangmatige belevingswereld consequent neer en de sfeer is helder. Tegelijkertijd haakte ik regelmatig af door onduidelijke termen als Lollymans, soapamine en het expliciete OCD: als lezer weet ik niet wat ze betekenen en dat werkt eerder irritant dan verdiepend. Het saunascène-einde met de reiger en de ‘anders gaat mijn zus dood’-dreiging voelt geforceerd, en het app-ritueel (twee eieren / één nest) leidt niet tot een echt overtuigende ontlading. Interessant uitgangspunt, maar onvoldoende uitgewerkt en met een onbevredigend slot.

Twee eieren een nest    Wi

Het verhaal begint met stereotiep OCD-gedrag. Met die psychische afwijking kun je als schrijver zoveel meer doen dan de clichés die hier worden beschreven. Geen start dus die uitnodigt tot doorlezen. Uiteraard heb ik mezelf gedwongen tot doorlezen, maar dit verhaal is heel erg lang, veel te lang met nutteloze uitweidingen, details die er niet toe doen en herhalingen. De ‘en toen...en toen...en toen’-vertelstsem maakt het nog erger. Maar toen ik al lezende zat te smachten naar verlossing van dit verhaal, gebeurde het ineens. Met deze zin “Je verlaat de sauna niet zolang die reiger daar zit. Anders sterft Anja,” was ik weer helemaal bij de les. Briljant! Fantasierijk en passend in het verhaal. Het slot van dit verhaal, waarbij overigens de twee eieren, gevolgd door vraagtekens gevolgd door twee eieren overbodig zijn, is uitstekend. Hier zit een geweldig verhaal in, maar er moet nog veel aan gebeuren: alle overbodige tekst en uitweidingen moeten eruit (dat is zeker 800 woorden. Zo is de gehele scène van de rit van thuis naar het vakantiepark overbodig, in die scène gebeurt niets dat het verhaal nodig heeft. Dus weg ermee. Probeer dat maar eens, schrijver: dwing jezelf tot het verwijderen van minstens 800 en nog liever 1000 woorden en je zult zien dat het verhaal veel scherper wordt. Probeer ook enkele van de cliché-handelingen van OCD te vervangen door iets origineels.

Twee eieren een nest    Ma

Hoewel dit verhaal een fikse snoeibeurt nodig heeft, vind ik het toch een goede inzending. De absurde logica van Dirk wordt goed gedemonstreerd en invoelbaar gemaakt, uitmondend in een bizar slot dat daardoor ook weer logisch is. Misschien is de overdaad aan voorbeelden (voor mij rijp voor snoeien dus) ook wel nodig om de lezer die wat minder vertrouwd is met dit soort psychische defecten te overtuigen van dat slot.

Twee eieren een nest    Ae

 Origineel onderwerp. Een man die aan OCD lijdt. De nauwkeurige beschrijvingen van de dwanghandelingen spreken tot de verbeelding. De kracht van de monologue interieur en het heldere taalgebruik en het thrillergehalte zorgt ervoor dat het verhaal tot het einde boeit. Een klein minpuntje is dat sommige zinnnen best opgesplitst zouden kunnen worden.

Lanlock    Jo

Dit lijkt een veel langer verhaal samengevat in een kort verhaal en ook nog eens rommelig geschreven. Er zit amper rust in en vaak schrijf ik als jurylid dat een verhaal korter kan, dit moet juist langer. Dit is geen inhoud voor een kort verhaal, maar hier moet je als schrijver de tijd voor nemen.

Lanlock    RV

Dapper verteld episch drama binnen de burelen van de koninklijke familie. Het plot behelst een heuse coup d'etat met hier en daar kleine Hamlet-trekjes, maar dit verhaal leest vlotter weg. Van het plot (ontknoping had ik wel iets meer verwacht, op basis van de 'aanloop', nu is het á la Le roi est mort, vive le roi, maar soit. Niettemin een gemakkelijk, toegankelijk, prettig verhaaltje.

Lanlock    Al

Kamer 8A en daarbuiten    Ev

Het verhaal begint enigszins slordig. Zo wordt de koffiedame aangeduid als ‘Apestaartje’ zonder dat duidelijk wordt waarom de ik-figuur haar zo noemt; die bijnaam blijft daardoor betekenisloos. Ook de zin ‘de matchende sneakers lubberen nu al uit’ roept vragen op: zonder context over wanneer of onder welke omstandigheden ze zijn gekocht, mist dit detail zijn overtuigingskracht. Na deze aarzelende start herpakt het verhaal zich. De ontwikkelingen zijn goed opgebouwd en de spanningsboog blijft intact. Met name het einde is sterk en overtuigend; daar vallen vorm en inhoud mooi samen en krijgt het verhaal alsnog emotionele en narratieve zeggingskracht. Al met al een verhaal met duidelijke kwaliteiten, dat baat zou hebben bij een zorgvuldiger begin en scherpere motivering van details.

Kamer 8A en daarbuiten    Wi

Op zich een vrolijk verhaaltje en dat is een compliment als het thema dementie is. Maar het is te simpel. De hoofdpersoon is in alles goed en geweldig en hij maakt geen ontwikkeling door in dit verhaal. Dat is saai. Er is ook geen conflict. Voordat je een nieuw verhaal schrijft, is het goed je te verdiepen in wat een verhaal een verhaal maakt. Je hebt best een vlotte pen, dat is al een goed begin, nu nog leren hoe je een verhaal vertelt.

Kamer 8A en daarbuiten    Ma

Jaaa, een verhaal onder de 1.000 woorden! Maar wat wil het nou vertellen? De ‘ik’ die aan het einde Samuel blijkt te heten krijgt nauwelijks smoel. Zijn motief om in het verzorgingshuis bezoekjes af te leggen blijft duister. Meneer Egbert is wel héél erg snel doodverklaard. En mevrouw Leeflang is blij met hem. Maar wat, wat is de boodschap? Lieve scene, daar niet van. Maar een verhaal…?

Kamer 8A en daarbuiten    Ae

Vermakelijke observaties van een theater student  die in een verzorgingshuis leerzame ervaring opdoet voor zijn beroep. Zijn gesprekken met de dementerende mevrouw Leeflang zijn humoristisch, en zijn typering van Mevr. Apestaartje ( is alleen onmisbaar in een email) is grappig. Leuke schrijfstijl, helaas is het verhaal veel te kort.

De zandvanger    Jo

Een mooi ingetogen filosofisch verhaal waarin niet veel gebeurt, maar de schrijver wel een bepaalde spanning weet te creëren en vast te houden. Het einde is prachtig gedaan. Een mooi verhaal, waardoor de lezer gedwongen wordt om na te denken.

De zandvanger    RV

Intrigerend inkijkje in een zandverzamelaar die zand gebruikt als maatstaf voor de verglijdende tijd en de wereld om hem heen. Het verhaal heeft een prettig leestempo, kabbelend wordt er steeds meer prijsgegeven, zonder dat het ergens irritaties oplevert over de trage plotontvouwing oid. De karakterontwikkeling is, ondanks de beperkte omvang van het verhaal, toch nog rond gekomen, knap gedaan. Spanning is niet zozeer het juiste woord, maar toch blijft er genoeg, om maar met Wim T. Schippers te spreken, 'interessantie' over wat het verhaal doet blijven lezen tot het einde.

De zandvanger    Al

Een verhaal met mooie beelden en een fijn, loom ritme. Hier en daar lijkt de auteur wat in herhaling te vallen. Als lezer ben ik na afloop toch wel erg nieuwsgierig naar hoofdpersoon Sander. Wie is hij? Waarom is hij als 15-jarige met zijn verzameling begonnen? Een oude ziel tussen leeftijdgenoten die hem niet begrepen? Zocht hij houvast, rust? Wat drijft hem? Daar zou ik graag meer over weten.

1946 de beren leven nog    Ev

Het verhaal komt onsamenhangend over en mist een duidelijke verhaallijn. Door het ontbreken van een heldere structuur en ontwikkeling is het moeilijk om als lezer betrokken te raken bij wat er gebeurt.

1946 de beren leven nog    Wi

Het  maximale aantal woorden in deze wedstrijd is 3000. Dit verhaal ligt er ruim boven. Ik heb geen zin om een verhaal te lezen van een schrijver, die zich niets aantrekt van de regels en daarmee laat zien de jury niet serieus te nemen.

1946 de beren leven nog    Ma

 Bijna 3.100 woorden: u bent af.

1946 de beren leven nog    Ae

 Na de zeer originele intro die lijkt af te stevenen naar een literair verhaal, wordt de teleurstelling groot als blijkt dat de karakterontwikkeling van Pinter Onvrij stilstaat, en dat de rest van het verhaal verzandt in circus en berenverhalen. De overgangen in het verhaal moeten duidelijker zodat het een vloeiend verhaal wordt.

Lente    Jo

Een dappere keuze om een verhaal op deze wijze op te schrijven. Jammer genoeg werkt het bij mij niet, het lukt de schrijver niet om de juiste sfeer te creëren, het blijft wat oppervlakkig, het is net niet wat het zou moeten zijn.

Lente    RV

Origineel en bijzonder verhaal, dat zo nu en dan grote trekken vertoont van poëzie. Het onderliggende verhaal over liefde, verlangen en lust meandert en kabbelt lieflijk, maar ontbreekt vaart en spanning en/of urgentie, in mijn optiek (al denk ik dat er ook genoeg zin-leesliefhebbers zijn die de fraai geconstrueerde zinnen eerder kunnen waarderen). Hoe dan ook zeker een gedurfde, gewaagde inzending, waarvoor respect.

Lente    Al

Brief aan mijn rechter    Ev

Het verhaal raakt aan een zeer aangrijpend en gewelddadig gegeven. De bekentenis, het erkende recidivegevaar en de machteloosheid tijdens het geweld in de trein maken diepe indruk. De tragiek rond de vriendin en het niet-uitgesproken huwelijksaanzoek versterken dat. De doorlopende cactusmetafoor voegt voor mij echter weinig toe; het verhaal is op zichzelf al krachtig genoeg en deze laag leidt eerder af dan dat hij verdiept. Ook blijft de keuze voor de briefvorm aan de rechter onvoldoende gemotiveerd. Een indringend verhaal met duidelijke emotionele kracht, dat gebaat zou zijn bij meer focus en soberder middelen.

Brief aan mijn rechter    Wi

Dit verhaal is helder en goed opgebouwd, maar lijdt onder te expliciete beeldspraak, veel teveel bekende formuleringen (neigend naar clichés) en een briefvorm die net niet consequent genoeg wordt uitgebuit. Het juridische kader werkt goed en maakt nieuwsgierig, al weet de lezer bij de eerste regel al hoe dit zal gaan eindigen. Maar halverwege verdwijnt de rechter en weet je als lezer niet meer dat je een brief aan het lezen bent. Verder zijn sommige passages zó gepolijst dat ze niet meer voelen als geschreven onder emotionele en juridische druk. Hierdoor is de briefvorm niet meer dan een gimmick. Advies: laat de briefvorm vallen, of maak er meer gebruik van, bv door te anticiperen op verdediging, bezwaar, etc. Dan de clichés: “ leeuwen in een Romeinse arena, ” “The lights are on but there is nobody home” En dat tot twee keer toe! Het verkrachtingsslachtoffer gaat het klooster in? Kom op zeg, mag het slachtoffer alsjeblieft een minder cliché-emotie krijgen? Ook de “bedrieglijke voorjaarsdag” ben ik al te vaak tegengekomen. Beste schrijver: je hebt overduidelijk schrijftalent, maar ben wat kritische op je taalgebruik. Veel clichés is een teken van luiheid en dit verhaal verdient echt meer bloed, zweet, tranen en fantasie! Het slot is goed en met name deze zin: “Ik zou het weer precies zo doen.” Dan nog een persoonlijke noot van deze lezer: ik ben dol op wraakverhalen, maar dan wel van de subtiele wraak, en niet dit soort verhalen met een zo expliciet wraakmoraal. Maar deze persoonlijke smaak laat ik niet meewegen in mijn oordeel: ik geef een voldoende, maar niet veel meer.

Brief aan mijn rechter    Ma

Een krachtig, goed opgebouwd verhaal rondom de vraag waarom eigen rechter spelen gerechtvaardigd kan zijn. De briefvorm werkt goed: de verteller is kalm en geloofwaardig in zijn redenering. De cactusmetafoor is functioneel door het hele verhaal heen geweven.

Maar de morele positionering is wel héél eendimensionaal. De ik verklaart alles, laat geen spatje twijfel over zijn motieven en snijdt alle ruimte weg voor de lezer om er zelf een beeld bij en een mening over te vormen. Juist daardoor verliest het slot aan kracht: de stellige uitspraak over recidive voelt nauwelijks verontrustend. Bovendien is de gebezigde taal wel heel verzorgd voor iemand die zegt alles verloren te hebben.

Kortom: thematisch zwaar, goed geschreven en overtuigend verteld, maar te gesloten en te zeker van zijn eigen gelijk.

Brief aan mijn rechter    Ae

Dit verhaal laat een spannende opbouw boog zien waarin het geleidelijk duidelijk wordt waarom de brave cactusliefhebber een moordenaar wordt. De razernij ten opzichte van de aanranders van zijn vriendin  en het geweld dat gebruikt wordt met een heggenschaar is bijna filmisch neergezet.

En de ondervinding hoop    Ev

Dit verhaal is stilistisch volledig beheerst is en elke zin draagt functioneel bij aan de onderhuidse spanning. De psychologie van Teresa wordt niet uitgelegd maar voelbaar gemaakt, vooral in haar totale identificatie met de zorgrol. Het Bijbelcitaat werkt inhoudelijk door tot in de finale en krijgt daar een wrange, moreel geladen betekenis. Het is geen decor maar motor. De ontmoeting met de man uit de buurt fungeert subtiel als spiegel van een ongeleefd alternatief leven. De ‘aardige man’ is een briljante katalysator. Het slot confronteert de lezer met een moreel onoplosbaar moment, zonder oordeel of sentiment, en juist daardoor blijft het hangen. Kort gezegd: dit verhaal is formeel strak, psychologisch scherp, thematisch gelaagd en eindigt met een onoplosbare morele knoop zonder uitleg of verontschuldiging.

En de ondervinding hoop    Wi

Een mooi en lief verteld verhaal over mantelzorg. Al zo vaak verteld...maar deze heeft een bijzonder (al is het niet heel erg origineel) einde. Deze schrijver heeft de terughoudendheid gehad om dingen niet toe te lichten, niet uit te leggen, niet met de mantel der liefde te bedekken, terwijl hij/zij toch toegeschreven heeft naar dit mooie en zorgvuldig geschreven einde. Goed gedaan! Verhaaltechnisch is de enige opmerking die ik heb dat de oud-collega er niet geprononceerd genoeg uitkomt. Hun interactie is meer van hetzelfde: hij praat, zij zwijgt. Het was mooi geweest als dat eens of tweemaal doorbroken was geweest, zodat ze beiden juist wat meer profiel hadden gekregen. Schrijftechnisch verbaasde het me dat in het begin de schrijver kiest voor een stijl, waarbij het onderwerp achteraan komt: “Door de straat schuifelt Teresa,” “en toch valt er uit het niets sneeuw.” Het is een niet-actieve stijlvorm, misschien wel opzettelijk gekozen door de schrijver om al in het begin het tempo van het verhaal te vertragen. Maar juist in het begin moet de lezer actief worden binnengetrokken in het verhaal, midden in de actie. Vertragen kan altijd nog. Dus een heel mooi einde, maar de opening mag nog wat scherper.

En de ondervinding hoop    Ma

Een beheerst en moreel ongemakkelijk verhaal. Sobere taal, aanvankelijk weinig uitleg waardoor de lezer zijn eigen beeld kan vormen van Teresa (die naam is niet toevallig gekozen). Teresa’s binnenwereld wordt niet uitgespeld maar blijkt door details: natte laarzen, beleefd knikken, het niet herkend worden, het citaat uit Romeinen. Stukje bij beetje beweegt het naar het haast onvermijdelijke einde, dat door toeval wordt geïnitieerd. De slotzin vind ik steengoed: groots en onverschillig tegelijkertijd.

Kan het beter? Ja natuurlijk. De opening is wel héél lang in vergelijking met de rest van het verhaal. Levi blijft te veel figurant, instrumenteel haast. Richting het einde sluipt de uitleg er toch in, overbodig. Een redactiebeurt had dit verhaal echt goed gedaan. Wat niet wegneemt dat ik het een goede inzending vind.

En de ondervinding hoop    Ae

Geslaagd verhaal met een realistische beschrijving van een oudere vrouw die de zorg heeft voor haar invalide man. De beschrijving van de sneeuw, de gladheid en de gesprekken bij de bakker en de uiteindelijke 'belofte' die zij voelt, geven dit verhaal een klein resume van de condition humaine.

En de ondervinding hoop    Jo

Een prachtig verhaal. Heel mooi geschreven, niets mis met de opbouw. Het onderwerp is zwaar en de wijze waarop de schrijver dit vertelt, is bewonderenswaardig goed. Heel goed gedaan, met een mooi einde.

En de ondervinding hoop    RV

Knap geconstrueerd verhaal over een oudere dame die thuis een bedlegerige echtgenoot te verzorgen heeft. Haar omgang met de wereld om haar heen is rauw en indringend beschreven, in toegankelijk woordgebruik. Na haar omgang - soms tenenkrommend, dan weer gemakkelijk - met een bebaarde buitenstaander meandert het verhaal naar haar thuissituatie en nadert de ontknoping, die mooi is neergezet: er worden plausibele vragen opgeroepen, zonder dat het verhaal vervolgens helemaal wordt dichtgetimmerd en er geen ruimte meer is voor eigen invulling (integendeel, gelukkig). Kortom, een waardig einde voor dit fraaie verhaal.

En de ondervinding hoop    Al

Dit is zo'n verhaal waarvan je er vele wilt lezen. Je wordt erin gezogen, het neemt je mee en laat je niet meer los. Een verhaal waarin hoofdpersoon Teresa krachtig wordt neergezet, zonder al te veel woorden of beschrijvingen en puur door wat er om haar heen gebeurt, haar gedachten en de interactie met anderen. Zonder al te veel weg te geven over wat haar man is overkomen, krijg je voldoende informatie over wat er speelt en zelfs een indruk van een groot deel van Teresa's leven. Hoe knap is dat? En wat prachtig: dat alleen die suikerkipjes op het bloemenschaaltje voor iets glanzends zorgen in de verder doffe slaapkamer vol leed. Een parel, dit verhaal.

Laat maar zakken    Ev

Het verhaal is verzorgd geschreven en laat schrijftalent zien. De ontwikkeling en opbouw werken in grote lijnen goed, met name de scène waarin de begrafenisondernemer schrikt bij het besef dat het gewassen lichaam niet de persoon is van wie afscheid wordt genomen; die reactie is invoelbaar en overtuigend. Wat stoort, zijn expliciete statements van de verteller die het verhaal stilzetten, zoals: ‘wie zoveel stoeltjes gevuld krijgt, heeft iets goed gedaan.’ Zulke oordelen horen niet thuis in een verhaal en blijven bovendien betwistbaar. Ook opmerkingen als ‘te vaak de laatste jaren’ bij de doodsoorzaak voegen niets toe aan de vertelling en leiden af, temeer daar de precieze doodsoorzaak voor het verhaal niet relevant is. Minder expliciete duiding en meer vertrouwen in de scène zelf zouden het verhaal sterker maken. De tekst wint aan kracht wanneer de verteller minder expliciet oordeelt en de scènes het werk laat doen.

Laat maar zakken    Wi

Een goed verpakte anekdote! De schrijver heeft een gewaardeerde poging gedaan om de aloude en al vaak beschreven anekdote van het verkeerde lijk bij een uitvaart te vatten in een kort verhaal.  In het begin leest het als een verslag, klinisch, zakelijk, ontdaan van alle emoties. Ik hou best wel van een dergelijke vertelstem, maar het moet niet doorslaan. Net op het moment dat dat mij begon te storen, kwam de verdieping. Het slot is uitstekend, maar ik adviseer de schrijver om met name in het begin toch te proberen iets meer emotie in te bouwen. Minstens beroepstrots en mogelijk wat medeleven aan de ikfiguur meegeven. Uitstekende taalbeheersing, dus mijn algemene oordeel over dit verhaal is zeer ruim voldoende. Ik had 'goed' gegeven als het thema iets fantasierijker was geweest.

Laat maar zakken    Ma

Hahahaa! Onder de 1.000 woorden en he-le-maal goed. De brave scene bij de uitvaartdienst, de twist met de tatoeage, de volgende twist van de verwisseling, het daarop volgend slot: ik heb hardop gelachen. Niks te kort, niks te lang, geen onnodige details of uitstapjes, volkomen geloofwaardig verteld. De titel is briljant. Voor mij een van de winnaars van deze maand (al moet ik er nog 13+5 lezen).

Laat maar zakken    Ae

 Dit is een verhaal met een speciale twist. Ten eerste de tongue in cheek humor in de beschrijving van de dienst in het uitvaartcentrum, en de vergissing dat het verkeerde lijk in de verkeerde kist ligt. Ten tweede de knappe beschrijving van de paniek van de uitvaartverzorger die er in slaagt om van dit alles niets te laten merken. Een top verhaal.

Laat maar zakken    Jo

Het begin is wel heel standaard, de plottwist is leuk bedacht, maar onvoldoende voor een goed verhaal. Mijn aandacht verslapt te snel en ook het einde is niet briljant.

Laat maar zakken    RV

Geestig, verrassend en onderhoudend verhaal over een menselijke fout bij de voorbereiding van een uitvaart. De opbouw is zodanig knap en zorgvuldig, zodat de lezer niet meteen kan vermoeden dat het om een mix-up gaat. Hoewel het gegeven niet zozeer geloofwaardig is, zijn de beschrijving dat weldegelijk, net als de overwegingen en overpeinzingen van de hoofdpersoon. Het einde (ontknoping) kan daardoor als passend en als 'waardig slot' op een verder vermakelijk en tragi-komisch beschreven verhaal gezien worden, complimenten.

Laat maar zakken    Al

Vlot geschreven, met een bedekte, milde spot en vanuit een origineel perspectief: vanuit de uitvaartbegeleider die een voor de aanwezigen emotionele gebeurtenis afstandelijk en wat sceptisch beziet. De woordkeuzes sluiten daar goed bij aan, zoals het bekloppen van een geschokte rug, het verkeerd labellen in het mortuarium en de aan het mahonie hangende weduwe die losgepeuted moet worden. De hoofdpersoon leren we niet echt kennen, een ontwikkeling maakt hij evenmin door, maar dat mag de pret niet echt drukken. Het blijft een leuk verhaal, met een goed gekozen titel.

Binnenzee    Ev

Het verhaal bevat sterke beelden en een voelbare thematiek rond overprikkeling en verlies van regie, maar mist samenhang en focus. De opeenstapeling van scènes en motieven zorgt ervoor dat de spanningsboog verbrokkelt en het lezen stroef wordt. Als lezer raak je gaandeweg de lijn kwijt, waardoor de emotionele impact minder sterk is dan mogelijk zou zijn.

Binnenzee    Wi

Jammer, eerst die infodump van 235 woorden, voordat het verhaal dan eindelijk mag beginnen. Een betere opening is de tweede alinea, verderop kan dan de info uit de eerste alinea in het verhaal verwerkt worden. Het is een heel lief verhaal, een te lief verhaal. Reine is perfect, behalve haar ziekte (helaas uitgedrukt in therapeutenjeukjargon: “Alle prikkels kwamen direct bij haar binnen”). De relatie is ook perfect. Perfectie is dodelijk saai. Saai (en veel te lang) is het gedeelte waarin Tuun & Driek samen klussen: het gaat allemaal perfect, er zijn veel herhalingen. Maar daarna wordt het interessant, namelijk als Driek weg is. Mooi verteld wat er bij Tuun in het hoofd omgaat en daar had ik meer over willen lezen. En dan eindigt het verhaal weer in volledige perfecte. Ja, er zitten interessante delen in dit verhaal en ja, deze schrijver heeft een uitstekende taalbeheersing, maar mag het de volgende keer wat minder saai zijn?

Binnenzee    Ma

Mooi, sfeervol en zorgvuldig geschreven. De zorg van Tuun voor Reine is voelbaar en emotioneel kloppend. De trance waar Tuun uiteindelijk in terecht komt geeft voor mij goed weer hoezeer hij belast is, zich inspant (in overdrive). De slotscene vind ik het minst sterk; ’t is wel héél veilig en zoetjes. Iets meer bijten had van mij gemogen. Maar: mooi verhaal!

Binnenzee    Ae

In flarden omschreven ontwikkelingen op psychologisch niveau betreffende een echtpaar dat midden in een verbouwing hulp inroept van een overactieve klusser. De spanningen die deze man bij het prikkelgevoelige koppel oproept is  goed 'in de verf' gezet. De schrijver beschikt over een goede pen.

Binnenzee    Jo

Een te lang verhaal waar snel de vaart uit is. Dit kan echt de helft korter, te snel is mijn interesse in de rest van het verhaal weg, omdat je wel kan raden hoe het eindigt. Te lang en te voorspelbaar.

Binnenzee    RV

Fraai neergezet drama van een jong koppel dat te kampen heeft met de nodige tegenslagen op fysiek en metaal gebied (Reine) en op klus- en organisatorisch gebied (de verbouwing, Driek). De tenenkrommende samenwerking met de indringende (niet alleen qua geur!) Driek is nauwgezet, herkenbaar en invoelend beschreven. De ontknoping (het zelfstandig omarmen van het 'falen' en de verlossing door Reine) zijn speels en breekbaar verwoord, knap gedaan. Hoewel er hier en daar op zinsniveau nog wel wat gesnoeid kan worden om enkele onnodige herhalingen en "show,don't-tell's" eruit te halen, is het verhaal an sich nu al knap, verzorgd en indrukwekkend genoeg, chappeau.

Binnenzee    Al

Liefdevol verhaal over twee personen met een bijzondere relatie die elkaar haarfijn aanvoelen. Met een mooi begin, midden en eind. Wie Driek precies is, wordt niet helemaal duidelijk. Daar zou nog wel een 'laagje' toegevoegd worden. Wat bindt het drietal en waarom komt juist hij opdraven voor het harde gezwoeg? Wat ging hieraan vooraf? Verder erg mooi gedaan.

In de kappersstoel    Ev

Het verhaal mist focus en narratieve samenhang en waaiert in losse observaties en overpeinzingen alle kanten op. Begrippen als volwassenheid en anticlimax blijven abstract en worden niet uitgewerkt of verbonden aan concrete gebeurtenissen of ontwikkeling. De kappersscène keert herhaaldelijk terug, maar functioneert niet als dragend kader. De onthulling van suïcidale intentie blijft inhoudelijk onuitgewerkt, waardoor deze geen dramatisch gewicht krijgt. Ook het slot, waarin wordt gesuggereerd dat de verteller is veranderd, is onvoldoende voorbereid en blijft betekenisloos. Als geheel leest de tekst als contemplatie, niet als een afgerond verhaal.

In de kappersstoel    Wi

De laatste zin van dit verhaal is uitstekend, absoluut perfect zelfs, en dat zie ik maar bij weinig verhalen. Maar voordat ik bij die laatste regel kwam was mijn ergernis al tot grote hoogte opgelopen. Een keer of drie schoot door mijn hoofd: hier stop ik mee, waarom moet ik mijn tijd hieraan verspillen? De ergernis kwam door de extreme mooischrijverij van deze schrijver. Het is te zichtbaar dat de schrijver heeft zitten zwoegen om zinnen te construeren waarvan hij vermoedde dat de lezer die prachtig zou vinden. Nou missie mislukt. Dit verhaal barst van de houterige zinnen, die het soepele lezen ernstig hinderen. Ik noem er maar een paar: “Met deze woorden werd mijn bewustzijn opnieuw naar de oppervlakte getrokken,” “waarop het gênant wordt om er nog achter te vragen,” “dat mijn aandacht zich richtte op mijn lichamelijkheid, “ en “omdat ik mijn koortsige gedachtevorming moest laten stranden in de luwte van mijn bewustzijn.” En zo zijn er nog veel meer. Verder spreekt de schrijver de lezer rechtstreeks aan met tenenkrommende zinnen zoals: “Bovendien ben ik ervan overtuigd dat mijn gemiddelde lezer overigens heel goed weet waarover ik het heb.” De lezer rechtstreeks aanspreken is een stijlvorm die maar zelden goed werkt. Hij moet noodzakelijk zijn in verband met de spanning of het plot, als dat niet het geval is (zoals in dit verhaal) is het niet meer dan een ergernisopwekkende gimmick. Maar ergens, diep onder of in deze brij van mooischrijverij, deze ergerlijke vertelstem, zit een verhaal dat de moeite waard is. Heel even kwam dat verhaal aan de oppervlakte in deze zin: “uitgerekend op déze dag wou ik mezelf niet blootstellen aan onnodig onveilige verkeerssituaties,” die mijn ergernis liet omslaan naar interesse. Dit verhaal is zwaar onvoldoende omdat de uitwerking dat is, maar ik wil de schrijver uitnodigen alle ballast zoals hierboven beschreven af te schudden en zich te concentreren op de kern van dit verhaal, dat de moeite waard is om te vertellen. En dat wil ik een volgende keer dan graag lezen.

In de kappersstoel    Ma

De premisse van dit verhaal is goed gevonden. De voorbereidingen op de ultieme daad van verzet volg ik en geloof ik. Maar wat er nou precies met hem gebeurt in die kapperstoel, toch cruciaal, is mij niet duidelijk – of niet duidelijk genoeg. En dat laat het verhaal tamelijk roemloos eindigen. Verder valt op dat de auteur penvaardig is, maar zich laat meeslepen in al te bloemrijke uitweidingen en filosofische overpeinzingen, die de vaart er behoorlijk uithalen én de vertelling een zwaarte geven, die mij te veel is. Maar dat kan ook de bedoeling zijn; als ik het herlees lijkt het alsof de hoofdpersoon het aan het einde ook niet meer weet.

In de kappersstoel    Ae

In een kappersstoel ziet de hoofdpersoon in de spiegel  dat zijn gezicht asymmetrisch is. Onder de verzorgende kappershanden komt een gedachtenstroom los waarbij  het nuchtere besef doordringt dat het leven ook goed kan zijn ondanks de existentiële worsteling die gevoeld wordt. Het thema is goed verwoord, en de turbulente depressieve gedachten  van de hoofdpersoon zijn invoelbaar geschetst. Humor en satire sieren het verhaal.

Herinnering    Jo

De laatste zin maakt iets goed, maar lang niet alles. Een klassiek verhaal over de oorlog, waarin vooral veel beschreven wordt. Door de keuze van de schrijver kan dit ook echt niet anders, maar dit maakt het verhaal niet goed.

Herinnering    RV

In dit verhaal draait het om de herinnering aan een herinnering, een interessant gegeven. Wat er zich feitelijk afspeelt is uiteraard vrij weinig - een kleindochter die haar opa een vraag stelt, waarop deze een denkpauze inlast - maar de mijmering, het oprakelen van zowel de eigen herinnering als die van diens vader (en de wisselwerking ertussen) krijgt hier alle ruimte. De ontknoping (de keuze dat de hoofdpersoon alle cerebrale ballast toch maar liever voor zich houdt) is te billijken, maar - suggestie/tip! - voor het verhaal was het wellicht ook een prikkelende keuze geweest om hier toch 'iets' te vertellen, een tipje van de sluiter oid.? Vooralsnog resteert er nu een keurig beknopt verhaaltje, dat net iets te kort is voor net dat beetje meer spanningsopbouw en karakterontwikkeling, maar dat het lezen toch zeker waard is.

Herinnering    Al

Dana van Overkom    Ev

Het verhaal behandelt een zwaar en beladen thema, maar blijft literair gezien vlak en voorspelbaar. De tekst bestaat grotendeels uit uitleg, herhaling en interne monoloog, waardoor er weinig dramatische ontwikkeling of verrassing ontstaat. Emoties worden benoemd in plaats van voelbaar gemaakt, wat de betrokkenheid van de lezer beperkt. De observaties over de omgeving en bijfiguren blijven oppervlakkig en dragen nauwelijks bij aan verdieping of spanningsopbouw. Ook de verhaallijn rond de jongen met de gitaar functioneert vooral als symbolisch houvast, maar blijft schematisch en onvoldoende uitgewerkt om werkelijk te raken. Dialogen en gedachten wisselen elkaar af zonder duidelijke progressie. Als geheel leest het verhaal meer als een therapeutische verwerking dan als een zelfstandig literair werk. De thematiek is oprecht, maar de uitwerking mist literaire scherpte, gelaagdheid en narratieve noodzaak.

Dana van Overkom    Wi

Een (mogelijk) autobiografisch verslag van hoe je omgaat met kanker. Er komen heel veel clichés langs. Zoals: “Ik weet dat ik te veel push. Dat ik altijd denk in oplossingen.” En “geen energie hebben.” Clichés die ongetwijfeld in een echt leven, dus in een autobiografie waar zijn. Maar in een kort verhaal mag dat niet, een kort verhaal moet schuren, dat moet een verfrissend of minstens een ander perspectief bieden, dat moet de ontwikkeling van een persoon op de huid volgen. Een goed kort verhaal heeft een queeste nodig (kanker is geen queeste, het is iets dat je overkomt), spanning, een bijzondere twist. Een kort verhaal is geen verslag van het echte leven. Helaas is het echte leven heel vaak heel saai en dat geldt ook voor het leven van kankerpatiënten (dit is niet beledigend bedoeld naar de schrijver of naar kankerpatienten, maar een poging om het verschil tussen leven en literatuur uit te leggen). Dit verhaal van Dana is heel erg herkenbaar, en dat is geen compliment. Hoe herkenbaarder een verhaal, hoe minder het werkt als een goed kort verhaal. Dit alles zegt overigens niets over de schrijfvaardigheid van deze schrijver. Die is dik in orde. Ik hoop dat dat schrijftalent een volgende keer wordt ingezet voor een interessanter kort verhaal.

Dana van Overkom    Ma

Een zorgvuldig opgebouwd verhaal, waarin het lijden van de hoofdpersoon Dana geloofwaardig wordt neergezet. Kleine verschuivingen in dagelijkse patronen brengen hoop, dat uiteindelijk in gruzelementen wordt geslagen. Een treurig portret.

Van mij had het wat meer mogen verrassen, bijten, schuren. Ondanks dat de bitterheid van Dana echt wel doorklinkt in haar observaties, blijft het veilig, dichtbij. Dat maakt het uiteindelijk een aardig (…) verhaal, maar geen hoogvlieger.

Dana van Overkom    Ae

 Goed geconstrueerd geschreven verhaal  van het verloop van een ziekte en de destructieve mentale gevolgen voor de lijdster. De psychologische ups en downs worden realistisch verwoord zonder opschmuck, en ook de lichtpuntjes in het verhaal waar de hoofdpersoon met haar gitaar op haar balkon toch nog een liedje zingt , is zo neergezet dat je haar hoop op genezing bijna kan voelen. Chapeau.

Nummer 247    Jo

Geen idee waar dit verhaal nu echt over gaat. Het einde ontgaat me, het verhaal zelf is vooral je aandacht er goed bijhouden om nog iets te begrijpen.

Nummer 247    RV

Kort verhaal waarvan de titel pas op het allerlaatst verklaard wordt. Toegankelijk beschreven, vlot taalgebruik, knap neergezet en opgebouwd, zij het ietsjes ongeloofwaardig, maar dat deert niet wanneer de spanning toeneemt en de vaart in het verhaal blijft (flow). De ontknoping is dus verrassend genoeg weliswaar, maar ook wat aan de lichte kant om het hele verhaal basis aan te kunnen geven. Wel leent het zich voor verdere uitwerking (graag zelfs!) en kan het een waarachtig interessant, psychologisch-dramatisch inkijkje worden in potentie.

Nummer 247    Al

Ranja met een mariakaakje    Ev

Dit is een rijk en zorgvuldig opgebouwd verhaal waarin verleden en heden organisch in elkaar grijpen. De dialogen zijn natuurlijk en functioneel, met een sterke onderhuidse spanning die nergens wordt uitgelegd maar steeds voelbaar blijft. De personages zijn geloofwaardig en gelaagd: zowel Ivo, de verteller als Mia krijgen reliëf zonder psychologiserende uitleg. De terugkerende motieven (roken, eten, ranja, mariakaakjes, te laat/te vroeg) zijn subtiel verweven en krijgen gaandeweg emotionele lading. Met name de scènes rond Mia zijn sterk: het verlangen, de terughoudendheid en het misverstand tussen intimiteit en timing worden overtuigend en pijnlijk precies neergezet. Het slot is ingetogen en raak, zonder effectbejag, en geeft het verhaal zijn thematische afronding. Wat dit verhaal onderscheidt, is het vertrouwen in de lezer: er wordt weinig uitgelegd, maar veel getoond. De stijl is helder, gecontroleerd en consequent, met oog voor detail zonder dat het verzandt in overbodigheid. Dit is een volwassen, goed verteld verhaal dat zowel inhoudelijk als stilistisch overtuigt.

Ranja met een mariakaakje    Wi

Ja, er zit een mooi verhaal over gemiste kansen in dit verhaal. Maar het thema is begraven onder veel te veel onnodige zijwegen en details die er niets te doen. Jammer, want de schrijver heeft zichtbaar de schrijfvaardigheid om een goed verhaal neer te zetten, een verhaal dat schuurt, dat de lezer meetrekt en achterlaat met een ongemakkelijk gevoel. Dat is wat zo’n thema hoort te doen!  Begin eens om minstens 600 woorden weg te strepen. Dat dwingt je om echt naar de essentie te kijken en niet gemakzuchtig gewoon maar op te schrijven wat je aardig of nuttig lijkt. Dit verhaal kan in 1000-1200 woorden worden verteld, zonder de essentie aan te tasten. De ik-figuur zoals hier geëtaleerd is te gemakzuchtig, hij observeert, volgt, maar doet niets en voelt niets. Hij stelt vragen, maar confronteert niet, zelfs zijn ontmaagding overkomt hem. Geef die man gevoel, geef hem ballen en pas dan gaan de gemiste kansen leven (en schuren...).

Ranja met een mariakaakje    Ma

Een goed geschreven verhaal. De kracht zit in wat er níet gebeurt. De relatie tussen Joris, Ivo en Mia is zorgvuldig neergezet. De dialogen zijn geloofwaardig en kleuren het verhaal en de drie personages. Goed gedaan.

Het middenstuk had van mij compacter gemogen. De flashback naar de omgang van Joris met Mia komt wel op een logisch punt, maar onderbreekt de vertelling best lang. Maar een goed verhaal!

Ranja met een mariakaakje    Ae

Het grote voordeel van kinderloos zijn is geen kinderen hebben.' Dit soort kern quotes doen het goed in dit verhaal waarin er ook sprake is van een interessante karakteropbouw van de hoofdpersonages. De dialogen komen natuurlijk over terwijl de beschreven scènes naar het absurde neigen. De beschrijving van de verholen lust voor de bejaarde moeder is hier een voorbeeld van.

Ranja met een mariakaakje    Jo

Het lijkt een standaardverhaaltje te zijn, twee jeugdvrienden die elkaar na lange tijd ontmoeten in een restaurant. Tijdens het voortkabbelen van het verhaal komt de lezer veel te weten over hun jeugd. Veel wordt verteld, net zoveel blijft in de lucht hangen, waardoor het verhaal tot de laatste zin boeiend blijft. Het is mooi gedaan en is goed geschreven. Een hard verhaal, op een zachtaardige manier opgeschreven.

Ranja met een mariakaakje    RV

Prachtig gelaagd verhaal waarin verschillende thema's worden verkend, zoals huiselijk geweld/misbruik, vriendschap, eerlijkheid, vertrouwen, aantrekkingskracht en loyaliteit. Zorgvuldig is de opbouw en de gaandeweg verstrekte voorgeschiedenis/informatie over de volwassen, hernieuwde, kennismaking met Mia/mevrouw Leenders, maar ook over de jeugdjaren van de twee vrienden. Af en toe spant de spanningsboog aan in het verhaal bij Mia en de hoofdpersoon.Joris, die weliswaar ietwat onbeholpen, knullig en rauw wordt beschreven maar nergens over-the-top wordt. Het einde (ontknoping) is enigszins verrassend en verhelderend tegelijk. Complimenten.

Ranja met een mariakaakje    Al

Goed geschreven, met messcherpe dialogen die het verhaal dragen. Verleden en heden zijn mooi met elkaar vervlochten. Als lezer had ik iets eerder duidelijk willen hebben dat de hoofdpersoon een man is (om de een of andere reden kreeg ik de indruk dat het om een vrouw ging en daardoor moest ik er laat in het verhaal opnieuw inkomen). Dat hij erotische gevoelens had en heeft voor de moeder van zijn vroegere vriendje wil er niet goed in, nu die vrouw nogal eigenaardig gedrag vertoonde. Dat vraagt om een verklaring, al is het kort en impliciet. Dat geldt helemaal voor als ze oud en breekbaar is en in bijna niets doet denken aan de vrouw van weleer. Dit maakt het allemaal wat ongeloofwaardig, terwijl het toch de kern is van het verhaal. Verder met veel plezier gelezen.

De cello    Jo

Ik ben nooit zo weg van een verhaal waarin veel ruimte wordt gegeven aan poëzie of liedteksten. Hier gebeurt allebei, het haalt de vaart uit het verhaal en maakt dat ik mijn plezier in het lezen wat kwijtraak. Het verhaal zelf is niet echt geweldig om te lezen.

De cello    RV

Invoelend liefdesdrama vanuit het perspectief van een man van middelbare leeftijd, die een korte romantiek beleeft met een (erg) jonge vrouw. Zowel de start 'in medias res' als de overgang van deel 1 naar 2 zijn sterk: tijd verstrijkt, meer uitleg dat wat wordt gegeven is hier niet nodig en zou de vaart ontnemen. De spanningsopbouw is sterk, net als de uitwerking van de personages zelf. De gewekte suggestie over het middelengebruik bij het meisje doen de spanning alleen maar toenemen. De onknoping is kloppend en treffend, mede dankzij de intertekstualiteit met de gedichten, maar had m.i. nog wel iets uitvoeriger gekund. Niettemin een prettige leeservaring!

De cello    Al

Net genoeg    Ev

Het verhaal is zorgvuldig geschreven en consequent van toon, maar blijft als geheel ondoorgrondelijk en betekenisloos. Er is veel sfeer en herhaling, maar geen duidelijke ontwikkeling, conflict of inzet. Motieven zoals mist, tijdsverschuiving en onhelder zicht worden voortdurend herhaald zonder dat ze uitmonden in inzicht of noodzaak. De opeenvolging van scènes suggereert dreiging, maar die blijft volledig impliciet en levert geen narratieve spanning of afronding op. Als lezer blijf je achter met observaties en suggesties, maar zonder houvast of overtuigende samenhang. Daardoor voelt de tekst meer als een stijloefening dan als een verhaal dat iets te vertellen heeft. Kortom, het geheel mist richting, urgentie en betekenisvolle consequentie.

Net genoeg    Wi

Soms heb je van die verhalen, die je twee keer (of vaker!) moet lezen om het thema te ontdekken. Te diep, of te subtiel, weggestopt door de schrijver. Dit is zo’n verhaal. Ik denk dat het thema ‘kleine nalatigheden” is , ook wel momenten waarop iemand niets doet, en hoe die keuzes de plaats van een mens in tijd en werkelijkheid subtiel verschuiven. Interessant thema en de schrijver wekt hoge verwachtingen in de openingsalinea. Duidelijk zichtbaar is het grote schrijftalent, de terughoudendheid, het niet uitleggen, ‘show don’t tell’ zoals het in optima forma wordt toegepast. Grote complimenten daarvoor! De lezer voelt gaandeweg het verhaal: dit gaat ergens mis. Niet explosief, maar onomkeerbaar en het heeft te maken met wat hij niet deed. Het ongeval (oorzaak, gevolg, gewonden of niet) blijft onbenoemd en dat past uitstekend in dit verhaal. Maar ik bleef als lezer met lege handen achter. Elke alinea eindigt met een bedachtzame observatie, mooi bedacht door de schrijver, maar ik voelde het niet. En het werd te voorspelbaar. De hoofdpersoon is te vaag, niet menselijk genoeg om mee te leven, hij toont geen emoties. En zoals het nu is opgeschreven heeft de hoofdpersoon niets met het ongeluk te maken, dus haalde ik mijn schouders op bij het einde. De schrijver heeft mij er niet van kunnen overtuigen dat het ongeluk te maken heeft met zijn nalatigheid. En dat zou toch de uitwerking moeten zijn van dit thema. Jammer! Ik heb diepe bewondering voor het schrijftalent van deze schrijver, maar laat het wat rauwer, minder gepolijst de volgende keer, dan is de impact groter.

Net genoeg    Ma

Wat moet ik hiermee? Misschien begrijp ik het gewoon niet, zelfs na twee keer lezen. Gaat dit over iemand die achteraf beseft dat niets doen ook een daad was? Nou ja, sorry, niet mijn verhaal.

Net genoeg    Ae

  Er treedt vertraging op in het leven van de hoofdpersoon. Dit heeft alles te maken met de weersomstandigheden. Mist en ijzel en gevaarlijke verkeerssituaties worden ook in vertraagd tempo opgevoerd. De spanning van het onheilzame weer en de reacties van de hoofdpersoon hierop is goed beschreven. Het is jammer dat het einde onbevredigend  en onduidelijk is.

Waar is de andijvie    Jo

Een wel heel kort verhaal, meer een anekdote. Niet voldoende voor een echt verhaal.

Waar is de andijvie    RV

Een kort verhaal over een ongeplande, ongemakkelijke ontmoeting op de groenteafdeling in de supermarkt. Het verhaal speelt met herkenning maar vooral met herkenbaar ongemak, dit wordt scherp en zorgvuldig beschreven, zodanig dat je met de hoofdpersoon meevoelt als die besluit haar weg te vervolgen (en dit niet of nauwelijks van zich af weet te schudden). Het einde (ontknoping) is te verwachten, doch geloofwaardig, als ingrediënt voor de spanningsopbouw en 'flow' is het echter iets te mager. Niettemin een origineel, verrassend kleinood van een verhaal.

Waar is de andijvie    Al

Het luiden van de klok    Ev

Het verhaal is traag en mist narratieve spanning. De combinatie van motieven (klokkenluider, pastoor, vaderfiguur) blijft schetsmatig en wordt niet uitgewerkt tot een overtuigend geheel. De dramatische gebeurtenis met de vallende klok is extreem en traumatisch, maar wordt omgeven door details die geen functie hebben binnen het verhaal. Ook de onderliggende thematiek rond ‘vleselijke lusten’ en schuld blijft onvoldoende uitgewerkt. Cruciale informatie over de verhoudingen tussen de personages wordt niet consistent of helder gepresenteerd, waardoor het verhaal verwarrend blijft en geen emotionele of inhoudelijke impact heeft.

Het luiden van de klok    Wi

Een van de meest vreemde openingen van alle korte verhalen van deze maand. De zin “Pas op zeer rijpe leeftijd gewon hij mij bij zijn dienstbode,” heb ik drie keer moeten lezen voordat ik begreep dat het waarschijnlijk heel oud-Nederlands is. De tekst die vervolgens wordt uitgesproken naar een zesjarige past natuurlijk exact in het verhaal dat gaat volgen, maar past absoluut niet bij die leeftijd en daarmee is de geloofwaardigheid van dit verhaal al in de eerste alinea de das om gedaan. Ik denk dat er best liefhebbers zijn van deze trage, ouderwetserige vertelstem. Ik ben dat niet, de schrijver is veel te veel aanwezig in het verhaal. Er is geen spanning, geen karakterontwikkeling, slechts een naar 2000 woorden uitgesponnen anekdote. Niet mijn verhaal.

Het luiden van de klok    Ma

Hier is een ervaren schrijver aan het werk geweest. Normaal heb ik het niet zo op memoir-achtige verhalen (ze zijn doorgaans oersaai), maar deze pakt goed uit. Het had van mij wel wat compacter gemogen, en het taalgebruik past weliswaar bij de hoofdpersoon-op-leeftijd maar zit tegen de rand van het barokke aan. Desalniettemin een fijne vertelling.

Het luiden van de klok    Ae

 Het advies van de vader: 'Treedt handelend op'  wordt goed opgevolgd door de hoofdpersoon. De ontmoeting met Leendert wordt  weergegeven door: ' Hij stak een hand uit, die zo groot en rood was als een dakpan'. De schrijver trekt alle registers open als hij de vriendschap met Leendert beschrijft. De ouderwetse hoffelijkheid siert het verhaal, en geconcludeerd kan worden dat er niet alleen sprake is van een goed begin, nee, het einde is ook geweldig.

Uitzicht    Jo

De titel van het verhaal is uitzicht en we krijgen ongeveer dat, niet veel meer in elk geval. Het is niet echt boeiend, de sfeerbeschrijvingen zijn wel goed. Het is onvoldoende voor een goed verhaal.

Uitzicht    RV

Mijmeringen van een oudere man, woonachtig aan de Ierse westkust. De lezer krijgt een overzicht voorgeschoteld van de dagelijkse/wekelijkse bezigheden van de hoofdpersoon met de (weinige) ups en downs en de spaarzame spanning in dit deel van het land, maar meer plotwendingen, ontwikkeleingen en/of spanningsopbouw blijft helaas uit. Verder leest het verhaal vlot genoeg en is het in toegankelijke taal vervat, maar zonder iets meer ontwikkeling, spanning en/of beweging blijft het lastig om na afloop van het lezen de voldoening te vinden, die het ongetwijfeld voor de schrijver wel had - en dat is natuurlijk van harte gegund, want daar gaat het uiteraard ook om! De laatste zin (Kathleen), daarover is nog twijfel (hoort dit erbij? Is dit een uitspraak? De naam van de auteur?), wie weet hier raad?

Uitzicht    Al

Het offer    Ev

Het verhaal zet in met dreiging en hebzucht, maar weet die belofte niet waar te maken. Er volgen veel handelingen die spanning suggereren, maar door het gebrek aan opbouw en focus blijven ze oeverloos en missen ze een echte spanningsboog. Nergens ontstaat het gevoel dat er werkelijk iets op het spel staat. Het slot is abrupt en bizar, zonder dat het logisch voortvloeit uit het voorafgaande. Door het vele vertellen en het ontbreken van psychologische of dramatische verdieping blijft het verhaal vlak en overtuigt het als geheel onvoldoende.

Het offer    Wi

Alweer een verhaal over een vervloekte graftombe. De beschreven handelingen en gevolgen zijn al zo vaak beschreven in allerlei verhalen (en films). Dit verhaal biedt niets nieuws, geen nieuw perspectief, geen bijzondere setting, geen verrassende twist. Waar het verhaal interessant had kunnen worden, bij “Peter-Jan probeert weerstand te bieden maar gaat onder,” eindigt het. Te gewoontjes dit verhaal, te saai en te weinig fantasierijk.

Het offer    Ma

Inboorlingen… ontrouwe wilden… really? Hallo, het is 2026! Maar goed, dit verhaal speelt zich blijkbaar af in koloniale tijden, dus toe maar. Verder stelt dit verhaal niet zoveel voor. Platte, voorspelbare horror, ontwikkelingen die je op kilometers afstand aan ziet komen… nee, geen succes.

Het offer    Ae

Opgravingen, misselijkheid, de bodem van het pillendoosje in zicht, ondraaglijke hoofdpijn: dit zijn allemaal ingrediënten die doen denken aan de vloek die ook Howard Carter ten deel viel in Egypte. Er zit een goede spanningsboog in, al vind ik de naam Peter-Jan  voor de hoofdpersoon niet exotisch genoeg. Het is goed geschreven, onderhoudend, maar het einde is onduidelijk, dat is jammer.

Politieke B zilver haar en de koffievriend    Jo

Inhoudelijk geen fijn verhaal, het leest niet prettig. Ik schrijf in mijn commentaren vrijwel nooit over spelling, maar in dit geval wil ik het toch eens hebben over het gebruik van de komma. Dit leesteken komt steeds meer voor in de verhalen die ik lees. Een leestekens is vaak noodzakelijk, maar net zo vaak volledig overbodig. In de titel van dit verhaal staat zo’n overbodige komma. Ook in het verhaal zie ik komma’s waar ze niet nodig zijn.

Politieke B zilver haar en de koffievriend    RV

Kleinschalig opgezet verhaaltje waarin Politieke B voornamelijk mijmert maar ook observeert en daarbij twee andere figuren (personages) ziet verschijnen. De observaties - waar dit verhaal het van moet hebben vanwege het beknopte plot - zijn weliswaar rauw en helder, maar kunnen het verhaal in z'n geheel niet helemaal dragen. Het einde (de ontknoping) biedt daarbij enig franje en geeft het verhaal een blikrichting, een standpunt, maar al met al niet om de lezer dezes een onvergetelijke ervaring te geven. Op zinsniveau biedt dit verhaal echter nog voldoende aanknopingspunten, kortom: blijf schrijven!

Politieke B zilver haar en de koffievriend    Al

De wasmachine    Ev

Een rauw en overtuigend verteld verhaal met sterke personages, scherpe maatschappijkritiek en veelzeggende details; de symboliek werkt goed, maar het geheel had met meer redactionele discipline en een strakkere compositie nog aan kracht kunnen winnen.

De wasmachine    Wi

Op zich begint het verhaal midden in de actie, wat door veel lezers, ook deze lezer, op prijs wordt gesteld. Helaas zijn de eerste alinea’s vervuild met infodump: de hoofdpersoon denkt niet ‘Clarissa van twee” of “Iemand stond bij de centrale voordeur van galerijflat Arendshorst in de Slaaghwijk in Leiden.” Verder is het verhaal veel en veel te lang. De hele uitgebreide scène met de race-autootjes voegt weinig toe en kan in twee zinnen worden samengevat. Verder wordt alle hoofdpersonen, Jiska, Riekje en mevrouw Goedhart nogal in clichés beschreven. Geloofwaardig werd het nooit, interessant ook niet. De figuur van Sjaak is wel interessant, maar daar wordt in dit verhaal weinig mee gedaan.

De wasmachine    Ma

Dit is een hard, ontregelend verhaal dat laat zien hoe taal van beleid, zorg en “eigen kracht” botst met de rauwe werkelijkheid. Behoorlijk ontluisterend. Maar een stevige redactie is noodzaak; het is te lang, wiebelt heen en weer en geeft teveel ruimte aan elementen die het verhaal eerder log maken dan vooruit stuwen.

De wasmachine    Ae

 Vanuit sociaal inzicht goed beschreven huiselijke scenes van een gezin aan de onderkant van de samenleving. De alleenstaande moeder Jiska en haar twee kinderen leven van hand tot tand. Tragiek en humor vloeit  moeiteloos door elkaar. Detaillistische omschrijvingen van de verbale communicatie onderling en het geschetste huishouden van Jan Steen verlevendigen de tekst. Jiska krijgt een wasmachine omdat zij een gegadigde is voor het project 'vervuilde gezinnen'. Deze mietert ze van de flatreling omdat het geen bovenlader is. Van de gemeente krijgt ze een bokaal aangeboden omdat ze 'op eigen kracht' als alleenstaand moeder door het leven gaat. Ze krijgt alsnog een bovenlader.

Van harte welkom op het VIVA Forum    Jo

Eindeloos lang ongefilterde berichten die zo van een forum afgehaald hadden kunnen zijn. Met veel moeite heb ik me er doorheen geworsteld. Gewoon niet interessant.

Van harte welkom op het VIVA Forum    RV

Geestig, verrassend en gedurfd verhaal in chat-forum-stijl gegoten. De personages worden daardoor levendig en krijgen een 'eigen' stem. Gaandeweg beginnen de eerste alarmbellen al te rinkelen, bij meerdere deelnemers overigens, maar bij Bregje87 wordt het al snel een tragische (ofwel tragikomische :-)) optelsom. De spanningsopbouw is verzorgd, de plotwendingen geestig en leuk uitgewerkt. Het levert in dit geval geen diepzinnige tragedie op, maar absoluut wel een vermakelijk, lichtvoetig, lezenswaardig en origineel verhaal op dat blijft boeien tot de laatste chat-post, complimenten.

Van harte welkom op het VIVA Forum    Al

Ik is aandacht    Jo

Het ene filosofisch getinte verhaal is het andere niet. Waar ik eerder heel enthousiast werd over een verhaal ben ik dit nu absoluut niet. Het is saai en langdradig. Er wordt wel heel veel uitgelegd en geanalyseerd. Niet lekker in een kort verhaal.

Ik is aandacht    RV

Rustig voortkabbelend, beschouwend verhaal met een filosofische inslag. De hoofdpersoon is zoekende, mijmert en blikt op langgerekte wijze terug op het gemis van aandacht in zijn jeugd. Het contact met zijn UvA-docente filosofie maakt het e.e.a. bij hem los, wat het verhaal weliswaar enige vaart geeft en de spanningsopbouw ten goede komt, maar het einde (ontknoping) kan het lichte plot echter niet geheel dragen, ook al is de hoofdpersoon zeker verder gekomen in zijn ontwikkeling.

Ik is aandacht    Al

De sondezang    Ev

Een klinisch-ijzige bodyhorror met een sterk gecontroleerde stijl en overtuigende zintuiglijke details (geluid, trilling, techniek), die een mooi crescendo opbouwt; tegelijk is het lang en soms repetitief in effect (puls/toon/kramp), waardoor de escalatie voorspelbaarder wordt en de impact van de finale iets afvlakt.

De sondezang    Wi

Horrorverhalen komen niet heel vaak voor in deze wedstrijd en SciFi Horror is nog zeldzamer. En dit is een heel heftig verhaal in die categorie.  Dit verhaal is ambitieus en compromisloos. Een sterk geschreven verhaal, maar uiteindelijk gaat het ten onder aan overdaad. De zinnen zijn strak en doelgericht. De toon is klinisch, technische en totaal gevoelloos. Normaal zou ik dat niet positief beoordelen, hier wel: het maakt de horror alleen maar heftiger.  Maar de stijl wordt zo consequent, zo monomaan, dat hij op den duur niet meer verrast. Maar laat ik vooral dit melden: de opening van dit verhaal is echt fantastisch! De moord op Anna, het vernietigen van de embryo’s, zelfs nog de moord Thomas: beklemmend, ijzersterk opgebouwd, maar ook: intern logisch! Maar daarna ontspoort het: de escalatie gaat van stadsbrede beïnvloeding via wereldwijde ondergang naar het einde van de mensheid. Te veel! De zo zorgvuldig opgebouwde geloofwaardigheid loopt leeg. “En toen, overal tegelijk, begon het grote sterven van de patiënten,” is de cruciale zin. De horror wordt abstract, de lezer leeft niet meer mee.  De stappen die daarop volgen zijn samenvattingen. Maar ik zou al eerder ophouden: Het laatste deel van het verhaal, alles na “Het wezen op de vloer begon een geluid te maken. Een onafgebroken, ultrasone stroom van informatie,” voegt niets meer toe. Deze overduidelijk zeer ervaren schrijver zou die fout niet mogen maken: door blijven schrijven nadat het verhaal is verteld. Dat is toch meestal een beginnersfout, niet een fout die door iemand met een dergelijk schrijftalent gemaakt zou mogen worden. Maar ondanks mijn punten van kritiek is dit een zeer lezenswaardig verhaal en dus een zeer, zeer dikke voldoende.

De sondezang    Ma

Horror met een vibe van Alien. Die film is zo eng, omdat je weet dát het mis zal gaan, maar je weet niet hoe en wanneer. Je bent getuige van de angsten van de hoofdpersonen. Die dreiging is spannender dan de ellende zelf. Dit verhaal, best vaardig geschreven, wandelt tamelijk lineair door het scenario heen zonder dat er wordt gespijkerd aan die spanningsopbouw. Elize is een lege huls – deels passend, maar weinig spannend als er geen intern conflict zichtbaar is. Dan wordt het mechanisch. Dit verhaal zou ofwel kleiner en implicieter moeten blijven, ofwel radicaler moeten kiezen voor apocalyptische horror. Nu blijft het ertussenin hangen.

De sondezang    Ae

Verpleegkundige Eliza werkt in een fertiliteitskliniek waar zij vrouwen begeleidt in het verloop van hun zwangerschap. Zelf is ze ook zwanger en voelt dat er iets niet in orde is. Dit belet haar niet om haar patiënten te vermoorden en om  de gekoelde fertiliteits rietjes onklaar te maken. De foetus in haar buik zendt trillingen uit die voor bloedende oren zorgt en de dood van een arts. De foetus blijkt een kristal te zijn, dat gevat  is in menselijk weefsel. De spanning wordt opgevoerd door de gruwelijke en koelbloedige handelingen van Eliza. Een in staccato van korte zinnen , goed geschreven relaas over een moordzuchtige zuster.

De wisselaar    Jo

Een leuk idee wordt niet sterk in het verhaal verwerkt. Het concept is echt leuk bedacht, al snel vind ik het verhaal leeg en niet de moeite waard.

De wisselaar    RV

Verrassend en origineel verhaal over een 'wisselaar', een obscuur medisch-gebruikt apparaat waarvan de overwacht-fantastische werking enigszins doet denken aan Rob van Essens tijdmachine in 'Ik kom hier nog op terug'. De spanning is bovenmaats en meeslepend, de ontknoping zeer behoorlijk. Toegankelijk geschreven, geestig qua observaties. Enige minpuntje: net iets te kort voor een grondige karakterontwikkeling (en voor de smaak van dit jurylid, aangezien het verhaal naar meer smaakte). Complimenten.

De wisselaar    Al

As    Ev

Dit verhaal overtuigt door zijn sterke zintuiglijke opening en de consequente spanningsboog rond het ontbreken van “iets” dat gaandeweg een emotionele lading krijgt. De paniek in het heden en het rouwproces uit het verleden grijpen zorgvuldig in elkaar, met als hoogtepunt het sobere maar rake slotbeeld van de trein die blijft rijden. Soms is de tekst aan de lange kant in herhaling van emotionele registers; een lichte stilistische aanscherping zou de impact nog vergroten.

As    Wi

Elke maand kiezen enkele inzenders van deze wedstrijd voor de tweede persoonsvorm. Een lastige vertelvorm, want de lezer kijkt dan van zich af in plaats van naar binnen. De meeste schrijvers slagen er dan ook niet in om dit goed te krijgen en de keuze van de tweede persoonsvorm is dan niet meer dan een gimmick, een staaltje mooischrijverij en dat is niet goed voor hoge punten in deze wedstrijd. Maar dit verhaal is anders. Hier is de tweede persoonsvorm juist functioneel. Heel subtiel laat de schrijver de ‘jij’ van het verloren voorwerp en de ‘jij’ van de verloren vriend samenkomen, bijna ongemerkt. Heel erg goed gedaan! Ik heb slechts enkele opmerkingen bij dit verhaal, het zijn maar suggesties die dit al bijzonder goede verhaal nog net iets beter kunnen maken: de titel geeft de ontknoping al weg en dat is echt jammer. Vertrouw erop dat de lezer je subtiele aanwijzingen begrijpt en zelf tot de juiste conclusie komt! Van deze zin: “Maar we zijn je natuurlijk al lang kwijt, voegen mijn gedachten er automatisch aan toe,” is de tweede helft volkomen overbodig en lelijk. Weg ermee! De laatste alinea is te lang en je introduceert nieuwe (niet ter zake doende) elementen, dat moet je niet doen met een kort verhaal. Dit zou mijn suggestie zijn voor de laatste alinea, terug gebracht tot twee zinnen: “Op de spoorlijn rijden verlichte treinen langs en jij reist met een van die treinen mee. Verder dan ik, voor altijd onderweg met de trein.”

As    Ma

Paniek is duidelijk voelbaar in de goed geconstrueerde opening van dit verhaal. Twee zinnen, samen 115 woorden; de hartslag van de lezer gaat omhoog, samen met die van de hoofdpersoon. Een goed voorbeeld van hoe je een lezer het verhaal insmijt! De ‘ik’ is dus iets kwijt, blijkbaar iets wat belangrijk is. Halverwege draait het verhaal van “‘het’ is kwijt” naar “ik zoek ‘jou’” – een lichte vervreemding bij deze lezer, maar even later blijkt dat een bewuste verschuiving te zijn. In het slot wordt duidelijk wat ‘dat’ is en vallen de eerder gevonden puzzelstukjes op zijn plek. En dat in nog geen 900 woorden. Mooi werk!

Er valt nog best winst te halen; hier en daar rammelen de zinnen wat. En ik zou een andere titel kiezen. Maar grosso modo vind ik dit een uitstekend verhaal. 

As    Ae

 Voor mijn smaak is dit verhaal net iets te kort. De detaillistische beschrijving van de paniek die het leeghalen van de rugzakken begeleidt is goed getroffen. Jammer is, dat de titel 'As' is. Dat doet de spanningsopbouw te kort, want het is goed geschreven.

As    Jo

Dit verhaal is echt te eenvoudig. Sowieso haak ik al bijna af door het gebruik van hoofdletters om woorden extra kracht te geven. Als dit niet lukt in de tekst, zijn deze hoofdletters gewoonweg vervelend. Het is ongeloofwaardig om een urn te verliezen en te snel weet de lezer wat er gaat gebeuren.

As    RV

Zowel geestig als dramatisch kort verhaal over de geplande asuitstrooiing van een dierbare, wat misgaat wanneer de urn in de trein vergeten wordt. Orgineel en verrassend bedacht plot. Knap opgebouwd, omdat de lezer niet meteen doorheeft dat het verloren gewaande object - weliswaar belangrijk - om een urn (met vulling) gaat. Het einde (ontknoping) laat echter net te weinig aan de verbeelding en verrassing van de lezer over en laat zich te lang van tevoren eigenlijk al raden. Niettemin een gedurfde en lezenswaardige inzending.

As    Al

Ontroerend verhaal, waarin de paniek van het verlies goed voelbaar is. Dat het om een kwijtgeraakte urn gaat, is wel een beetje voorspelbaar. De vele verkleinwoorden halen de kracht een beetje uit het verhaal en dat is zonde. De opbouw is wat rommelig. Tekstueel kan het ook scherper, en de titel kan spannender: nu geef je meteen te veel weg.

Elise 1895    Jo

Een aangrijpend oorlogsverhaal dat knap verteld is. Het aantal oorlogsverhalen is eindeloos veel, vaak is het vooral veel meer van hetzelfde. Ook dit verhaal is qua inhoud niet verrassend, de vertelwijze en emoties maken heel veel goed. Knap gedaan.

Elise 1895    RV

Een verhaal met rake, rauwe beschrijvingen over een kleindochter die zich buigt over het leven en verleden van haar overgrootmoeder. De vertelling wordt hier en daar afgewisseld met brieffragmenten uit de Eerste Wereldoorlog die authentiek aandoen en de geloofwaardigheid ten goede komen. De vaart van het verhaal (plot) is zorgvuldig en verzorgd, de lezer wordt in rap tempo meegenomen naar de ontknoping, waar de kleindochter haar ontdekkingen overziet en haar conclusies trekt. Het einde overtuigt.

Elise 1895    Al

Het meisje van goud    Ev

Dit verhaal is origineel van perspectief en getuigt van verbeeldingskracht: de keuze voor de lijst als verteller is gedurfd en werkt grotendeels overtuigend. De tekst balanceert mooi tussen sprookjesachtigheid en symboliek, met subtiele verwijzingen naar zorg, loslaten en verantwoordelijkheid. Met name de scènes met het meisje, het andere meisje en de zwaan zijn beeldend en poëtisch. Tegelijkertijd is de allegorie soms nét iets te expliciet uitgelegd richting het einde, waardoor de lezer minder ruimte krijgt voor eigen interpretatie. Iets meer vertrouwen in de kracht van het beeld zou het verhaal sterker maken.

Het meisje van goud    Wi

Een nogal ontoegankelijk verhaal. Een meisje ontsnapt uit een schilderij...nou en? Een kind ontdekt de wijde wereld en dat op zichzelf is geen verkeerd beeld, mooie details ook. Maar een schilderijlijst als personage vraagt te veel van mijn goedgelovigheid. Als persoonlijkheid overtuigt hij niet. Natuurlijk: extra bonuspunten voor het fantasierijke thema, maar ik trek punten af voor de ontoegankelijke hoofdpersoon: de schilderijlijst.

Het meisje van goud    Ma

Een charmant en inventief verhaal. Het duurt even voordat ik setting en perspectief doorheb, en dat is een plus. De scènes met het meisje, de zwaan en het brood zijn op zich sfeervol, maar wel héél braaf. Van mij had de vertelling gaandeweg wat meer mogen gaan bijten, waar volop ruimte voor zou zijn. Het slot is tamelijk voorspelbaar en mist scherpte. Al met al een sympathiek, soepel geschreven verhaal met een mooie invalshoek, maar te braaf.

Het meisje van goud    Ae

Mierzoet sprookje over een lijst van een schilderij die moet waken over een meisje figuurtje op het schilderij, want af en toe neemt ze de benen. De wijze waarop het meisje beschreven wordt; 'sprankelende oogjes, blos op de wangetjes, vlekje op de jurk, 'ondeugend' is erg kitch.

The old masters    Jo

Een wat flauw verhaal over een reisje van wat oude mannen naar Roland Garros. Het komt langzaam op gang en wordt eigenlijk tijdens de reis alleen maar slechter.

The old masters    RV

Vrolijke, doldwaze komedie die met veel zwier en vaart verteld wordt. De schrijfstijl is traditioneel, plechtig bijna en geeft het verhaal een zekere geloofwaardigheid. Hoewel de diepgang niet overal wordt nagestreefd is het plot buitengewoon geestig en onvoorspelbaar, tot aan de ontknoping toe. Plezierige leeservaring!

The old masters    Al

Te goed    Ev

Dit is een uitzonderlijk sterk en intens verhaal, dat volledig leunt op fysieke nabijheid, macht en onderdrukte begeerte zonder ooit expliciet te worden. De schrijfstijl is precies, zintuiglijk en consequent: elke handeling, geur en aanraking draagt betekenis. De spanningsopbouw is voorbeeldig, met een meesterlijk gebruik van herhaling (handen, bloed, cijfers, controle) en een ijzingwekkend slot waarin zorg en onderwerping samenvallen. De vaderfiguur is huiveringwekkend overtuigend zonder karikaturaal te worden. Het verhaal vraagt veel van de lezer, maar beloont die inspanning rijkelijk.

Te goed    Wi

Normaal heb ik weinig geduld voor verhalen die te traag verteld worden, maar dit (heel traag vertelde) verhaal hield mijn aandacht vast. Dat alleen al is goed voor een ruime voldoende. Het enige waar ik me aan ergerde was de herhaling van steeds dezelfde stijlfiguur: twee gesproken woorden, dan een actie of emotie, dan de rest van de gesproken zin. Eén of twee keer in een verhaal kan spanning verhogend zijn, maar hier wordt de herhaling van deze figuur irritant.  Wat erg goed is aan dit verhaal is de lichamelijkheid, het verlangen, de illusie van seks zonder ooit reëel te worden. Alles speelt zich af rond handen, van het begin tot het einde volgehouden. Heel mooi gedaan!  Hier en daar wordt de lichamelijke nabijheid herhaalt zonder dat het verhaal verdiept en dat breekt de spanningsboog. Haal enkele  van die herhalingen uit het verhaal (ik schat zo’n 300-400 woorden) en je zult zien dat het verhaal veel scherper wordt. Linde als hoofdpersoon is sterk neergezet, ze is competent, lichamelijk, innerlijk verscheurd, maar ze blijft te veilig. Jammer dat je niet hebt durven doorzetten: ze begeert, ze overschrijdt bijna de grens, maar ze doet niets onherroepelijks. Uiteindelijk heeft ze niet meer dan emotioneel ongemak. Probeer als schrijver verder te gaan dan je als mens gaat... Laat een van de personage iets doen dat niet meer netjes is. Ook het slot moet harder en korter:  Eén keer iets zeggen is genoeg. Twee keer is nadruk. Drie keer is overbodige uitleg.

Te goed    Ma

We worden diep de scene ingetrokken. Héél diep: het hechten beslaat meer dan 4 pagina’s, waartussen druppelgewijs informatie over setting en achtergrond wordt gegeven. De licht erotische onderlaag wordt geraakt, maar vooral impliciet – dat werkt. Op zich knap geschreven, met sterke observaties, maar toch… erg lang (> 2.800 woorden) voor wat het daadwerkelijk te vertellen heeft.

Te goed    Ae

 De broeierige sfeer die wordt beschreven tussen Linde en haar 'patient' breidt zich uit bij elke hechtingssteek die zij verricht op de snee in zijn hand. Wat Linde wil zeggen wordt steeds onderbroken waardoor er naast de broeierige sfeer ook een spanningsboog ontstaat. De dwang die Linde voelt, die van haar vader afkomstig is, wordt  ook goed weergegeven. Knap staaltje schrijfwerk!

Te goed    Jo

In dit verhaal wordt net iets te veel niet verteld en dan hangt het echt af van de schrijfvaardigheid of een verhaal zich staande houdt. In dit geval lukt dit net, maar dan ook ternauwernood. De setting is mooi en bij vlagen word ik echt in het verhaal getrokken. Te vaak ben ik er juist helemaal niet. Het is jammer, het idee is goed en de verhaallijn de moeite waard.

Te goed    RV

Overtuigend en pakkend verhaal met prikkelende, zintuiglijk beschreven scènes. De fysieke pijn én aantrekking lopen als een rode draad verweven door het verhaal. Betrapt kunnen worden, lichamelijke en morele grenzen die overschreden kunnen worden, toelaatbaarheid, wenselijkheid, eergevoel, intimiteit, pijn en lust buitelen over elkaar en strijden om voorrang in dit zinneprikkelende coming-of-ageverhaal. De jobstijding van de komst van vader via het mobieltje werkt daarbij als herhaaldelijke reminder dat hetgeen niet is toegestaan toch het spannendst is. Het is een opluchting om te constateren dat in dit geval het einde (de ontknoping) de opgewekte verwachtingen ook daadwerkelijk waar kan maken. Een must-read en een ferme aanrader voor leesliefhebbers: grote complimenten!

Te goed    Al

IJzersterk verhaal, loeispannend, en op de juiste momenten broeierig en dan weer kil en beklemmend. Hoe loopt dit af? Dat wil je als lezer dolgraag weten. Als verhaal werkt het uitmuntend, maar in romanvorm zou het ook niet misstaan. Dit smaakt naar meer. Over de titel twijfel ik nog wel een beetje, die kan beter.

De nieuwe wereld    Jo

Dit lijkt vooral op een deel van een veel langer verhaal. Het einde is in elk geval geen einde van een goed kort verhaal. Het voelt wat gekunsteld aan en het leest wat stroef.

De nieuwe wereld    RV

Relaas van een jongeling die besloten heeft koers te zetten naar 'de nieuwe wereld' en zich schrap zet voor al het avontuur en spannends dat op zijn weg komt. Bevat veel zintuiglijke beschrijvingen en een woordkeuze die ietwat 'gedateerd' aanvoelt maar het verhaal ook enige 'authentieke sfeer' verschaft. De ontmoeting met de straatrover - m.n. de dialoog - doet echter wat stijfjes en gekunsteld aan, die met de oude vrouw echter geeft het verhaal weer enige diepgang, gelukkig.

De nieuwe wereld    Al

Overgeleverd    Ev

Dit verhaal overtuigt door zijn scherpe observaties en de overtuigende innerlijke monoloog, waarin macht, kwetsbaarheid en bureaucratische kilte trefzeker samenkomen. De toon is consistent ironisch en pijnlijk eerlijk; vooral de lichamelijke associaties, de kleine vernederingen en de mentale zijpaden zijn sterk uitgewerkt en herkenbaar. Tegelijkertijd is de tekst aan de lange kant en mist hij op momenten een strakkere compositie: enkele uitweidingen (zoals de Feng Shui-episode) zijn inhoudelijk begrijpelijk, maar vertragen het narratieve momentum. Met enige inkorting en focus zou de impact aanzienlijk toenemen.

Overgeleverd    Wi

Ruim 2500 woorden aan een verhaal uit het echte leven. Als het niet (grotendeels) waar gebeurd is, dan heeft de schrijver heel veel moeite gedaan om het zo waar-gebeurd mogelijk te laten klinken. En dat is nu juist het probleem: waargebeurde verhalen zijn bijna altijd saai, het echte leven van de meeste van ons is immers deprimerend saai. Daarom lezen (en schrijven ) we verhalen: om aan de saaiheid te ontsnappen. De opstapeling van problemen van mevrouw Gerritse in dit verhaal zijn eigenlijk allemaal clichés, geen van de problemen of de opstapeling is opmerkelijk of draagt bij de spanning. Idem voor de arts: cliché reacties. Nergens voelde ik opwinding, niet eens interesse, tijdens het lezen. Natuurlijk, de schrijver laat ons meekijken in het hoofd van de hoofdpersson, maar na dat meekijken, legde ik het verhaal weg met de gedachte: mijn god: zo saai kan een leven dus zijn... Het is een verdienste van deze schrijver dat hij/zij deze gedachte in mijn hoofd heeft weten te prenten na het lezen van dit verhaal. En dat alleen al is een voldoende waard, maar meer dan een zesminnetje is het niet.

Overgeleverd    Ma

Weer een verhaal dat veel te lang is voor wat het te vertellen heeft. Beschrijvingen, intern commentaar, lange uitweidingen – het vertraagt zonder al te veel toe te voegen aan het verhaal. De confrontatie met de arts (wat een dramatisch hoogtepunt moet zijn) kabbelt zonder gevaar vooruit, met een assistente in de kamer die er verhaaltechnisch net zo goed niet had kunnen zijn. Het emotionele hoogtepunt – de uitspraak over niet meer wakker willen worden – is sterk, maar wordt daarna gladjes weggestreken. Kortom: best interessant, maar veel te lang uitgesponnen en met gemiste dramaturgische kansen.

Overgeleverd    Ae

Goed uitgebeelde scene in het verhaal waar de keuringsarts indringende vragen stelt om de 'patiënt' weer zo snel mogelijk aan het werk te krijgen. In haar openheid benadrukt Mevr. Gerritse dat het steeds beter met haar gaat, en de beschrijving van het mechanisme hoe ze 'in een fuik' wordt gelokt is  in levendige  dialogen beschreven. Het vage vermoeden dat ze niet afgekeurd gaat worden is komisch:- 'Ships, hij gaat me er waarschijnlijk uitgooien!'

Taschen    Jo

Het verhaal is wat saai opgeschreven. Het is lang, er gebeurt niet veel en wat er gebeurt is niet heel interessant.

Taschen    RV

Beklemmend verhaal over een kansarme jongen in een verder onbenoemd land dat zich waarschijnlijk in het Midden-Oosten bevindt, niet ver van waar een Koerdisch gebied zou kunnen zijn. Een verhaal dat nog lang na het lezen beklijft. De beschrijvingen van de weinig florissante economische vooruitzichten, de afwezige onderwijs- en staatsstructuren, de complexe familiebanden, ze vormen allemaal een zorgvuldig raamwerk waarbinnen Muhammad zich staande moet zien te houden. De beschrijvingen zijn scherp, maar soms iets te 'uitleggerig' (vliegen, kogelgat, etc),de dialogen echter zijn rauw en geloofwaardig. Het einde (ontknoping) had weliswaar iets minder uitgesproken en plastisch mogen zijn, het biedt de lezer toch ook de rauwe context waarbinnen Muhammed het verder moet zien te rooien.

Taschen    Al

David    Ev

Dit verhaal heeft een duidelijke spanningsboog en een effectief horrorconcept: de imaginaire vriend als manifestatie van iets kwaadaardigs is klassiek, maar hier helder en consequent uitgewerkt. De angst van het kind en de machteloosheid van de moeder vormen een goed gekozen emotionele kern, en de climax in de nachtscène is visueel en dreigend. Tegelijkertijd blijft de stijl vrij beschrijvend en expliciet; emoties en ontwikkelingen worden vaak benoemd in plaats van getoond. Met meer stilistische verfijning, scherpere dialogen en minder uitleg zou de spanning subtieler en daardoor sterker kunnen worden.

David    Wi

Dit lijkt de inleiding van een langer verhaal en wat mij betreft voldoet het niet als kort verhaal. Alles, maar dan ook alles, elke emotie, elke actie wordt uitgelegd en herhaald, alsof de lezer niets begrijpt. Deze lezer houdt er niet van om voor dom gehouden te worden door een schrijver. Het dieptepunt t.a.v. dit punt was deze zin: “Mariëlle keek nog een keer, dit keer grondig, maar zag echt niks.” Verder stoorde ik me aan de vele cliché-uitdrukkingen, zoals deze: Het deed haar ongelooflijk zeer,  en later nog zoiets: “ met ongelooflijk veel verdriet.”

David    Ma

Beste auteur, fijn en dapper dat je je verhaal naar VvdM stuurt. Maar met alle respect, je schrijfvaardigheden zijn nog ondermaats. We jureren hier voor kanshebbers voor Verhaal van de Maand, en zijn er niet om basic schrijfcoaching te geven. Mijn belangrijkste tip: verdiep je in ‘show, don’t tell’. Leg mij niet uit hoe je personages zich voelen, laat mij dat ontdekken aan de hand van hun gedragingen. Verder is het tempo brokkelig, zijn de dialogen houterig en slecht genoteerd, en is de ontknoping niet verrassend. Lees vooral véél verhalen van andere schrijvers, investeer in wat schrijfboeken (die van Jan Brokken bijvoorbeeld), volg een cursus.

David    Ae

Marielle lijdt erg onder de psychische stoornis van haar zoon. Haar zoon heeft 's nachts last van angsten waardoor zij ook bijna ten onder dreigt te gaan. De emoties, angst en hopeloosheid zijn goed verwoord, maar soms met teveel woorden. Jammer is, dat  er ineens een auctoriale verteller aan het woord is: -'En geloof mij maar, dat bedoel ik niet positief.'- Hierna wordt er een horror truc ingelast. Die had ik niet zien aankomen! Ondanks het feit dat er teveel uitgelegd wordt, heeft het verhaal potentieel.

Sectie 4B    Jo

Het is aardig bedacht dat iedereen een rekening gepresenteerd krijgt over zijn of haar aandeel in de klimaatramp die ons te wachten staat. Het idee is niet voldoende voor een goed verhaal. Het is vooral heel lang en ook nu weer is het idee dat schuld een ingewikkeld iets is niet voldoende.

Sectie 4B    RV

Beklemmend en spannend verhaal met licht dystopische trekjes dat nog enigszins geloofwaardig in de nabije toekomst gesitueerd zou kunnen zijn. Bevat zorgvuldige en gedetailleerde uitwerkingen. Beschrijvingen en details zijn raak en scherp. Er is veel aandacht gegeven aan de emotionele ontwikkeling van de hoofdpersoon als gevolg van alle politieke ontwikkelingen, in relatie tot zijn dochter. De ontknoping had iets uitgewerkter kunnen zijn en roept m.i. nog iets teveel open vragen op, maar geeft gelukkig ook blijk van een einde dat niet al teveel dichtgetimmerd moet zijn. Al met al een hele prettige leeservaring, complimenten.

Sectie 4B    Al

De bliksemschicht van het archief    Ev

Het verhaal toont verbeeldingskracht en een duidelijke liefde voor ideeën, maar verzandt in uitleg, herhaling en overdaad. De vorm is zwaar aangezet en de spanningsopbouw wordt voortdurend onderbroken door uitweidingen die het verhaal niet dragen. Er is fantasie aanwezig, maar het ontbreekt aan stilistische scherpte, focus en literaire noodzaak om die fantasie overtuigend te laten werken.

De bliksemschicht van het archief    Wi

Elke maand worden in deze wedstrijd verhalen ingediend die dementie als thema hebben. Heel vaak met hetzelfde perspectief, dezelfde enscenering, hetzelfde verloop. Dit dementie-verhaal is een verademing.  Ook al is een dementie-verhaal vanuit het perspectief van de patiënt zeker niet nieuw, de luchtige vertelstem, zonder dat het kolderiek wordt, in dit verhaal word maar zelden vertoond. Fijn om te lezen. Het verhaal is wel wat lang (met name het slot), verwijder 300-400 woorden en je zult zien dat het nog scherper wordt, maar verder heb ik geen suggesties voor deze schrijver. Ik heb dit met plezier gelezen.

De bliksemschicht van het archief    Ma

Keurig geschreven. Het archief dient als vertrouwde mentale ruimte en metafoor voor identiteit van de hoofdpersoon. De ontknoping is een goede twist, zij het niet heel verrassend. Maar er zit wel heel veel in; politieke verwikkelingen, halve intriges. Hoewel amusant trekt het de aandacht weg van de hoofdpersoon. En ik vind het lang voor wat het te vertellen heeft. Neemt niet weg dat de auteur zijn plezier in het schrijven van dit verhaal over weet te brengen. Goede kandidaat!

De bliksemschicht van het archief    Ae

 De toegewijde archivaris Haegemans heeft veel te verduren van frauduleuze gemeenteambtenaren, een flamingante burgemeester. De opbouw van het verhaal en de karakterbeschrijving van de hoofdpersoon verraad nergens het einde. Onderhoudend verhaal.

De bliksemschicht van het archief    Jo

Het idee om een verhaal op te hangen aan het zoeken naar dossier is goed gevonden, het werkt in het eerste deel van het verhaal, daarna wordt het eentonig en wat saai. Ook goed gevonden zijn de verhalen die tussendoor verteld worden, dit houdt nog enige vaart in het stuk. Het einde vind ik gewoonweg niet goed. Dementie, het was even geleden, maar blijft een terugkerend thema in deze schrijfwedstrijd. Vaak levert dit geen hele goede verhalen op. Dit verhaal is uiteindelijk niet heel slecht, een magere voldoend. Herschrijven en inkorten.

De bliksemschicht van het archief    RV

Zorgvuldig opgezet en in verzorgde taal gegoten verhaal over een plaatselijk fenomeen op het gebied van archiveren, een boeiend personage dat de strijd tegen de tijd niet weet te winnen. Interessant gekozen uitgangspunt en met zwier en vaart beschreven. Wanneer er nog iets meer aandacht aan de spanningsopbouw en de ontknoping was gegund, dan zou dit verhaal werkelijk hoge ogen gaan gooien, maar niettemin ligt er nu al een zeer behoorlijke basis om op voort te borduren, complimenten.

De bliksemschicht van het archief    Al

Fijn verhaal, dat de lezer rustig meeneemt in het leven van de hoofdpersoon en zijn dorp, waarin iedereen elkaar kent en waarvan de voor- en nadelen van het wonen in zo'n kleine gemeente treffend worden neergezet. Mooi opgebouwd; als lezer raak je steeds meer nieuwsgierig naar de afloop. Een verrassend einde, pijnlijk maar fraai en uit het leven gegrepen.

Het paradijs    Ev

Het uitgangspunt is origineel en overtuigend uitgewerkt: de psychologie van Adam en Alice en hun wederzijdse heropleving in de ruimte van een ander is geloofwaardig en intrigerend. De sfeer is consistent en de geleidelijke ontregeling werkt goed. Het laatste deel met het nieuwe echtpaar voelt echter als een breuk in het verhaal: het voegt weinig toe en ontneemt juist kracht aan het opgebouwde drama. Zonde, want de terugkeer van de oorspronkelijke buren had hier een veel scherpere en dramatischer ontknoping kunnen opleveren.

Het paradijs    Wi

Veel korte verhalen lezer lekkerder als ze een goede spanningsboog hebben (let wel: er zijn ook uitstekende verhalen met geen of bijna geen spanning). Spanning ontstaat door dialoog of actie, maar soms is duidelijk te zien dat de schrijver heeft ingegrepen om de spanning kunstmatig te verhogen. Ik vind dat gekunsteld, ik zie liever de schrijver niet terug in het verhaal. In dit geval: Adam had het briefje al gelezen, maar de schrijver vertelt lekker niet wat er in staat, dus krijgen we, na wat heen en weer gepraat, de mededeling dat hij het briefje herlas. En dan krijgt de lezer de inhoud pas te horen. Punt eraf wat mij betreft. “De normaliteit van de flat begon hem te ergeren,” is een vreemde zin. Nergens daarvoor was er ook maar een indicatie van opkomende ergernis (en daarna trouwens ook niet). Die kan wel plotseling ontstaan, maar een dergelijke vreemde reactie op het interieur van iemand anders moet beter onderbouwd worden. Crooning (met zelfstandig naamwoord Crooner) is een muziekgenre. Een deel van het repertoire van Elvis Presley valt daarin, maar ‘Hound Dog’ niet. Doe je research, schrijver! En lees het verhaal nog eens door, voor je het indient. Er staan teveel kleine foutjes in: tussen “Alice op Adam” hoort een punt. Deze zin is geen Nederlands: “ik denk dat gestopt ben met roken.” En een blauwtje wordt gelopen, niet opgelopen. Tot zover de kritiek. Na de valse start heeft het verhaal een mooie spanningsopbouw. Het thema is fantasierijk en wordt heel rustig ontwikkeld. Een verhaal zonder haast. En dat is mooi. Maar het einde vond ik weer jammer. Veel en veel te veel! Met deze zinnen: “Vind je het niet raar?’ Kaan wapperde met het briefje voor het gezicht van zijn vrouw. ‘We hebben geen idee wie deze mensen zijn. En nu vragen ze ons op hun appartement te letten” is het verhaal verteld. Alles daarna is ballast. Bonus schrijftip: niet verder schrijven als het verhaal is verteld!

Het paradijs    Ma

Heel aardig verhaal. De opening creëert snel spanning (‘vreemd, dat briefje, hoe zit dat?’) en daarna glij je met de hoofdpersonen als vanzelf de andere realiteit in. Goed opgebouwd, het ongeloofwaardige wordt plausibel neergezet, zonder uitleg; het gebeurt gewoon. Het had wel wat compacter gemogen, vooral het middenstuk gaat zichzelf herhalen. Het slotstuk is mij te uitgebreid, dat had met een enkele zin afgekund. Een snelle tweede lezing geeft toch wat meer aarzeling; het voelt wat gladjes. Nergens iets disruptiefs, een dissonant, iets waarbij ik rechtop schiet. Niet dat dat altijd moet, maar toch.

Het paradijs    Ae

Adam en Alice moeten op het huis van de buren passen als deze op wereldreis zijn. Het zorgen voor het huis van de buren roept een zodanig prettig gevoel op dat het koppel zelfs gaat verhuizen. Het verliezen van zicht op de tijd, verantwoordelijkheid en ook het verlies van decorum wordt met soepele pen op hilarische wijze beschreven, en wat een verrassend einde!

Het paradijs    Jo

Wat een heerlijk verhaal. Magisch realisme ten top en daar houd ik enorm van. De schrijver heeft een mooie schrijfstem, het verhaal leest lekker weg en de inhoud is gewoonweg heerlijk.

Het paradijs    RV

Knap neergezet en geconstrueerd verhaal over o.a. een echtpaar, een appartement, escapisme, continuïteit om maar een paar dingen te noemen). De spanning wordt zorgvuldig opgebouwd, als lezer voel je aan dat er een keer een wending gaat komen. Weliswaar is de opzet (onbekende buren die zo'n vergaand verzoek indienen) helaas ietwat ongeloofwaardig, het vervolg en de uitwerking zijn dat wel. Omdat het plot zulke sterke elementen bevat, kan het einde (ontknoping) helaas niet alle verwachtingen inlossen, maar toch wel veel. Een mooie, aangename leeservaring in prettige, toegankelijk geschreven zinnen. Complimenten.

Het paradijs    Al

Een verhaal dat je in één keer uitleest. Na een vlotte start krijgt het verhaal al snel een verrassende wending en beland je als lezer in een nieuwe wereld. Mooi hoe zowel de man en de vrouw als het appartement van de onbekende buren wordt neergezet. Liefdevol en beeldend met sympathieke details is dit verhaal geschreven, met een grappig en passend einde, al had een verrassend en spannender slot ook gemogen en was het ook mooi geweest als er niet een derde stel geïntroduceerd werd maar het bij de hoofdpersonen zou blijven.

De pianoleraar    Ev

Het verhaal is ambitieus, thematisch gelaagd (macht, manipulatie, schuld, historische erfenis, genade) en zorgvuldig opgebouwd. De sfeer is consistent en sommige scènes – vooral de pianoles en de kerk – zijn sterk en geladen. De schrijfvaardigheid is onmiskenbaar aanwezig: zintuiglijk, gecontroleerd tempo, goede dialogen. Helaas is het verhaal overvol: veel motieven, veel uitleg, en een sterke neiging tot expliciteren (zeker richting het einde en in de auteursnoot). De ontknoping voelt moreel en thematisch te netjes afgerond, bijna didactisch, waardoor de rauwheid van het voorafgaande deels wordt ingekapseld. De stem van de auteur dringt zich soms vóór die van het personage, wat spanning kost. Kortom: literair serieus, inhoudelijk interessant, maar niet volledig scherp of vrij genoeg uitgewerkt om echt te blijven hangen.

De pianoleraar    Wi

De noot van de auteur lijkt aan te geven dat dit een bewerking is van een boek dat onlangs is uitgegeven. Echter een dergelijk boek of auteur is niet te vinden. Een fictieve noot, die een zwijm van authenticiteit moet geven aan het verhaal? Of is het een kort verhaal, gedestilleerd uit een nog uit te geven boek? De schrijver heeft een puzzel toegevoegd aan zijn verhaal, die ik wel intrigerend vind, maar die ook afleidt van het verhaal. Het verhaal is goed opgebouwd, met een keurig einde. Verhaaltechnisch heb ik slechts één opmerking: het had korter gekund. Uiteraard speelt dit verhaal zich af in een tijd zonder internet, vandaar de wat gekunstelde omweg via de Nederlandse penvriend, die klaarblijkelijk wel over goede informatiebronnen beschikte. Dat deel vond ik niet zo geloofwaardig. Ik heb wel schrijftechnisch opmerkingen: Behalve typische fouten als deze zin: “Om redenen die zelf niet begrijpt,” is het taalgebruik vaak houterig, geen spreektaal, met name in de dialogen. Bv deze zin: “Je bent mijn laatste klant van de dag,” waar je toch eerder “Je bent mijn laatste klant vandaag” verwacht zou hebben, of in de uitdrukking ‘zelden of nooit’.  Maar ook deze zin: “Hem wat schade kan toebrengen, zoals hij haar zojuist schade heeft toegebracht," is nauwelijks geloofwaardig als interne monoloog van een tiener. Ook tussenzinnetjes als: “vervolgt haar beste vriendin,” zijn hinderlijk. Helemaal niet nodig, de hechte vriendschap blijkt al uit de tekst.

De pianoleraar    Ma

Dit verhaal vertilt zichzelf. Het wil te veel, waardoor er feitelijk niets écht uit de verf komt: tienerfrustratie, wraak, de pianist met het duistere verleden, zijn morele bekering én brave vergeving. De sprong tussen het voornemen tot wraak en de direct daaropvolgende vergevingsscene is veel te groot. De auteursnoot doet de deur voor mij dicht: wat doet dit onder dit verhaal? Is het echt, of onderdeel van de vertelling? Wat voegt het toe?

De pianoleraar    Ae

Mooi: 'waar de noten helder als kristal van de muren ricocheren.' Missie en Cassie verliezen zichzelf in puberale gedachtenstromen en hebben zin in een verzetje. Pianoleraar H wordt het slachtoffer. De beschrijving van de onbewuste afbraak van morele codes ontsproten aan het puberbrein is heel erg goed neergezet.

De pianoleraar    Jo

Ik had moeite om dit verhaal tot het einde te lezen. Het wil niet tot leven komen en is daardoor niet boeiend genoeg. De noot van de auteur kan me eerlijk gezegd gestolen worden. Ik vind dat een verhaal voor zichzelf moet spreken en een noot als deze is gewoonweg niet nodig.

De pianoleraar    RV

Indringend verhaal over je verhouden als scholier tot volwassenen, over een dramatische ontdekking uit de geschiedenis, over medeplichtigheid, verantwoordelijkheid en genade. Het verhaal leest vlot, de spanningsopbouw en het toegankelijke taalgebruik helpen hierbij. Over het einde (ontknoping) had ik gaandeweg het lezen iets meer verwachtingen die niet geheel zijn ingelost, maar al met al resteert er een zeer behoorlijk verhaal, complimenten.

De pianoleraar    Al

Wat een sterk verhaal. Levendig, spannend, zorgvuldig opgebouwd, met scherpe dialogen. Uiterst geloofwaardig, hoe de auteur schrijft vanuit de belevingswereld van tiener Maisie en haar vriendin Cassie. Maisie's wensen, dromen én schaamte zijn knap weergegeven, treffend, vlot en in eerlijke taal. Een gedurfd verhaal ook, maar zorgvuldig aangepakt. Je zou er ook best een young adultboek van willen lezen.

En de ondervinding hoop    Ev

Dit verhaal is stilistisch volledig beheerst is en elke zin draagt functioneel bij aan de onderhuidse spanning. De psychologie van Teresa wordt niet uitgelegd maar voelbaar gemaakt, vooral in haar totale identificatie met de zorgrol. Het Bijbelcitaat werkt inhoudelijk door tot in de finale en krijgt daar een wrange, moreel geladen betekenis. Het is geen decor maar motor. De ontmoeting met de man uit de buurt fungeert subtiel als spiegel van een ongeleefd alternatief leven. De ‘aardige man’ is een briljante katalysator. Het slot confronteert de lezer met een moreel onoplosbaar moment, zonder oordeel of sentiment, en juist daardoor blijft het hangen. Kort gezegd: dit verhaal is formeel strak, psychologisch scherp, thematisch gelaagd en eindigt met een onoplosbare morele knoop zonder uitleg of verontschuldiging.

En de ondervinding hoop    Wi

Een mooi en lief verteld verhaal over mantelzorg. Al zo vaak verteld...maar deze heeft een bijzonder (al is het niet heel erg origineel) einde. Deze schrijver heeft de terughoudendheid gehad om dingen niet toe te lichten, niet uit te leggen, niet met de mantel der liefde te bedekken, terwijl hij/zij toch toegeschreven heeft naar dit mooie en zorgvuldig geschreven einde. Goed gedaan! Verhaaltechnisch is de enige opmerking die ik heb dat de oud-collega er niet geprononceerd genoeg uitkomt. Hun interactie is meer van hetzelfde: hij praat, zij zwijgt. Het was mooi geweest als dat eens of tweemaal doorbroken was geweest, zodat ze beiden juist wat meer profiel hadden gekregen. Schrijftechnisch verbaasde het me dat in het begin de schrijver kiest voor een stijl, waarbij het onderwerp achteraan komt: “Door de straat schuifelt Teresa,” “en toch valt er uit het niets sneeuw.” Het is een niet-actieve stijlvorm, misschien wel opzettelijk gekozen door de schrijver om al in het begin het tempo van het verhaal te vertragen. Maar juist in het begin moet de lezer actief worden binnengetrokken in het verhaal, midden in de actie. Vertragen kan altijd nog. Dus een heel mooi einde, maar de opening mag nog wat scherper.

En de ondervinding hoop    Ma

Een beheerst en moreel ongemakkelijk verhaal. Sobere taal, aanvankelijk weinig uitleg waardoor de lezer zijn eigen beeld kan vormen van Teresa (die naam is niet toevallig gekozen). Teresa’s binnenwereld wordt niet uitgespeld maar blijkt door details: natte laarzen, beleefd knikken, het niet herkend worden, het citaat uit Romeinen. Stukje bij beetje beweegt het naar het haast onvermijdelijke einde, dat door toeval wordt geïnitieerd. De slotzin vind ik steengoed: groots en onverschillig tegelijkertijd.

Kan het beter? Ja natuurlijk. De opening is wel héél lang in vergelijking met de rest van het verhaal. Levi blijft te veel figurant, instrumenteel haast. Richting het einde sluipt de uitleg er toch in, overbodig. Een redactiebeurt had dit verhaal echt goed gedaan. Wat niet wegneemt dat ik het een goede inzending vind.

En de ondervinding hoop    Ae

Geslaagd verhaal met een realistische beschrijving van een oudere vrouw die de zorg heeft voor haar invalide man. De beschrijving van de sneeuw, de gladheid en de gesprekken bij de bakker en de uiteindelijke 'belofte' die zij voelt, geven dit verhaal een klein resume van de condition humaine.

En de ondervinding hoop    Jo

Een prachtig verhaal. Heel mooi geschreven, niets mis met de opbouw. Het onderwerp is zwaar en de wijze waarop de schrijver dit vertelt, is bewonderenswaardig goed. Heel goed gedaan, met een mooi einde.

En de ondervinding hoop    RV

Knap geconstrueerd verhaal over een oudere dame die thuis een bedlegerige echtgenoot te verzorgen heeft. Haar omgang met de wereld om haar heen is rauw en indringend beschreven, in toegankelijk woordgebruik. Na haar omgang - soms tenenkrommend, dan weer gemakkelijk - met een bebaarde buitenstaander meandert het verhaal naar haar thuissituatie en nadert de ontknoping, die mooi is neergezet: er worden plausibele vragen opgeroepen, zonder dat het verhaal vervolgens helemaal wordt dichtgetimmerd en er geen ruimte meer is voor eigen invulling (integendeel, gelukkig). Kortom, een waardig einde voor dit fraaie verhaal.

En de ondervinding hoop    Al

Dit is zo'n verhaal waarvan je er vele wilt lezen. Je wordt erin gezogen, het neemt je mee en laat je niet meer los. Een verhaal waarin hoofdpersoon Teresa krachtig wordt neergezet, zonder al te veel woorden of beschrijvingen en puur door wat er om haar heen gebeurt, haar gedachten en de interactie met anderen. Zonder al te veel weg te geven over wat haar man is overkomen, krijg je voldoende informatie over wat er speelt en zelfs een indruk van een groot deel van Teresa's leven. Hoe knap is dat? En wat prachtig: dat alleen die suikerkipjes op het bloemenschaaltje voor iets glanzends zorgen in de verder doffe slaapkamer vol leed. Een parel, dit verhaal.

Binnenzee    Ev

Het verhaal bevat sterke beelden en een voelbare thematiek rond overprikkeling en verlies van regie, maar mist samenhang en focus. De opeenstapeling van scènes en motieven zorgt ervoor dat de spanningsboog verbrokkelt en het lezen stroef wordt. Als lezer raak je gaandeweg de lijn kwijt, waardoor de emotionele impact minder sterk is dan mogelijk zou zijn.

Binnenzee    Wi

Jammer, eerst die infodump van 235 woorden, voordat het verhaal dan eindelijk mag beginnen. Een betere opening is de tweede alinea, verderop kan dan de info uit de eerste alinea in het verhaal verwerkt worden. Het is een heel lief verhaal, een te lief verhaal. Reine is perfect, behalve haar ziekte (helaas uitgedrukt in therapeutenjeukjargon: “Alle prikkels kwamen direct bij haar binnen”). De relatie is ook perfect. Perfectie is dodelijk saai. Saai (en veel te lang) is het gedeelte waarin Tuun & Driek samen klussen: het gaat allemaal perfect, er zijn veel herhalingen. Maar daarna wordt het interessant, namelijk als Driek weg is. Mooi verteld wat er bij Tuun in het hoofd omgaat en daar had ik meer over willen lezen. En dan eindigt het verhaal weer in volledige perfecte. Ja, er zitten interessante delen in dit verhaal en ja, deze schrijver heeft een uitstekende taalbeheersing, maar mag het de volgende keer wat minder saai zijn?

Binnenzee    Ma

Mooi, sfeervol en zorgvuldig geschreven. De zorg van Tuun voor Reine is voelbaar en emotioneel kloppend. De trance waar Tuun uiteindelijk in terecht komt geeft voor mij goed weer hoezeer hij belast is, zich inspant (in overdrive). De slotscene vind ik het minst sterk; ’t is wel héél veilig en zoetjes. Iets meer bijten had van mij gemogen. Maar: mooi verhaal!

Binnenzee    Ae

In flarden omschreven ontwikkelingen op psychologisch niveau betreffende een echtpaar dat midden in een verbouwing hulp inroept van een overactieve klusser. De spanningen die deze man bij het prikkelgevoelige koppel oproept is  goed 'in de verf' gezet. De schrijver beschikt over een goede pen.

Binnenzee    Jo

Een te lang verhaal waar snel de vaart uit is. Dit kan echt de helft korter, te snel is mijn interesse in de rest van het verhaal weg, omdat je wel kan raden hoe het eindigt. Te lang en te voorspelbaar.

Binnenzee    RV

Fraai neergezet drama van een jong koppel dat te kampen heeft met de nodige tegenslagen op fysiek en metaal gebied (Reine) en op klus- en organisatorisch gebied (de verbouwing, Driek). De tenenkrommende samenwerking met de indringende (niet alleen qua geur!) Driek is nauwgezet, herkenbaar en invoelend beschreven. De ontknoping (het zelfstandig omarmen van het 'falen' en de verlossing door Reine) zijn speels en breekbaar verwoord, knap gedaan. Hoewel er hier en daar op zinsniveau nog wel wat gesnoeid kan worden om enkele onnodige herhalingen en "show,don't-tell's" eruit te halen, is het verhaal an sich nu al knap, verzorgd en indrukwekkend genoeg, chappeau.

Binnenzee    Al

Liefdevol verhaal over twee personen met een bijzondere relatie die elkaar haarfijn aanvoelen. Met een mooi begin, midden en eind. Wie Driek precies is, wordt niet helemaal duidelijk. Daar zou nog wel een 'laagje' toegevoegd worden. Wat bindt het drietal en waarom komt juist hij opdraven voor het harde gezwoeg? Wat ging hieraan vooraf? Verder erg mooi gedaan.

Semantische oorlog    Ev

Alsof ik een goed geschreven stuk science fiction las. Iets wat niet kan, lijkt gewoon te bestaan. De eerste zin 'Niemand merkte het meteen.' geeft een verwachting die ook eindigt met 'De semantische oorlog was begonnen. Daartussen een geweldige beschrijving van hoe het ging, wat er gebeurt. Van dit verhaal heb ik genoten. Chapeau!

Semantische oorlog    Wi

Dit is als concept heel sterk met een fantasierijke, originele kern (taal als autonome macht), die elke liefhebber van taal (en zijn we dat niet allemaal in deze Verhaal van de Maand gemeenschap?) zou moeten aanspreken. Dus veel bewonderingspunten voor de fantasie van de schrijver. Tegelijk is het overbelast en op cruciale momenten meer essay dan verhaal. Nogmaals: deze wedstrijd heet Verhaal van de Maand, niet Essay van de Maand. Wat uitzonderlijk goed is, is het begin: “Als taal sterft, gaat dat niet met een knal…” verdient de prijs voor de mooiste zin in alle verhalen van deze maand. Perfect gebruik van abstracties. Hier en daar gaat het mis met het teveel aan metaforen, wat overigens met een stevige redactieslag kan worden opgelost. Wat mij meer stoorde, en wat minder gemakkelijk kan worden verholpen, is de stroom aan zekerheden die verderop in het verhaal op gang komt en geen ruimte laat voor mij als lezer, om te genieten, om me in te leven. Het verhaal bevat teveel harde waarheden, die werken als hamerslagen op de lezer, bv “Zwijgen was geen leegte,” “Op dit niveau is dat verschil opgeheven,” en “Betekenis is niet bezitbaar.” Ik voel me als lezer behandeld als kind, door de schrijver die wel even de absolute waarheid zal vertellen. Verhaaltechnisch loopt de spanning weg in het middenstuk, dat is gewoon te lang en heeft teveel herhaling van zetten. Als lezer dacht ik, ja, ja ik begrijp de situatie nu wel, maar hoe gaat het verhaal nu verder? Dus: schrap minstens één, zo niet twee kubusscènes. Maak Veldkamp óf scherper als antagonist óf schrap haar volledig. Ik vermoed dat dat pijn gaat doen bij de schrijver, die dit allemaal met zichtbaar plezier heeft bedacht. Maar onthou deze belangrijke schrijfregel: ‘Kille your darling.” Ondanks de verhaaltechnische zwakheden krijgt deze inzending van mij een dikke voldoende, vanwege het zeer fantasierijke thema.

Semantische oorlog    Ma

O jee, 24 pagina’s tekst? Een korte uitleg van mijn werkproces als jurylid: ik kopieer de tekst van een verhaal uit de mij toegezonden mail en plak deze in een vooraf gedefinieerd Word-sjabloon. Zo zien alle verhalen er hetzelfde uit, in mijn favoriete lettertype en -grootte. Die 24 pagina’s bevatten een kleine 2.400 woorden, gemiddeld 100 per A4. En dus hebben we te maken met een auteur die héél kwistig is met witregels. Tip voordat ik ga lezen: wees daar bescheiden mee, gebruik dat functioneel – een tijdssprong, wisseling van scene, zoiets. Het onderbreekt de leesflow en bij random gebruik gaat dat tegen je werken. Nu ja, ik ga lezen.

De tweede o jee. Die overdaad aan witregels poogt nadruk te leggen op korte zinnetjes, ze gewichtiger te maken dan ze zijn. Irritant. En dat is jammer, want de these is interessant genoeg om aandacht te wekken en te houden.

De derde o jee laat niet lang op zich wachten. Ik struikel over typische AI-zinsconstructies – of beter gezegd, ik glij erover uit. Glibbertaal. Dat dan eerst checken (ja, ik heb daar gereedschap voor. Nee, ik zeg niet welk gereedschap, om voor de hand liggende redenen). De uitkomst van deze analyse bevestigt mijn vrees; er is met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid AI gebruikt om dit verhaal te schrijven. Daar zijn bij VvdM (nog) geen regels voor, maar ik heb wel richtlijnen voor mijzelf. Dit jurywerk kost veel tijd en inzet. Dat doe ik, omdat ik ploeterende schrijvers graag een handje help. Niet om AI-geknutsel te lezen en te beoordelen. En dus stop ik nu met lezen.

Beste auteur, mocht je diep verontwaardigd zijn en je in je eer aangetast voelen; laat mij dat dan weten via VvdM. Maar ik denk dat ik niets ga horen.

Semantische oorlog    Ae

Ingewikkeld verhaal met veel witte spaties waarin taal een eigen leven gaat leiden o.a. in het leven van Eva . De sensorische sensaties die Eva nu beleeft, namelijk  een extra verscherpt vermogen van alle zintuigen, is met precisie omschreven-  en wordt filmisch neergezet. Het ontwrichtende effect van het taalstoornis incident wordt beklemmend neergezet.

Semantische oorlog    Jo

Een bijzonder origineel verhaal, dat voor mij echt te ongrijpbaar is. Het is goed geschreven, met de opbouw is niets mis en het verhaal is echt knap uitgedacht. Ik merk dat ik snel mijn aandacht begin te verliezen, het lukt me gewoonweg niet om echt in het verhaal te komen. Ik zie dat het knap geschreven is, maar het doet mij niets.

Semantische oorlog    RV

Verontrustend, bij vlagen ongrijpbaar, ontoegankelijk en mystiek verhaal over o.a. taal, identiteit, uitdrukkingsvermogen en verlies. De spanningsopbouw is diffuus en onvoorspelbaar, wat de 'flow' helaas niet altijd ten goede komt. Het verhaal is daarentegen wel vervat in fraaie, verzorgde zinnen die tot denken aanzetten. Het einde (ontknoping) laat echter (te) lang op zich wachten, het narratief had ook in iets minder uitvoerige bewoordingen vervat kunnen worden.

Semantische oorlog    Al

Een complex, intrigerend, veelal naargeestig en voortdurend spannend sf-verhaal, knap bedacht en knap opgeschreven. Erg origineel, zowel qua idee als taal en uitwerking. Om het echt goed te bevatten en tot me te laten doordringen, zal ik het zeker nogmaals moeten lezen. Maar dat is zeker geen straf, integendeel. Knappe, intelligente prestatie.

Laat maar zakken    Ev

Het verhaal is verzorgd geschreven en laat schrijftalent zien. De ontwikkeling en opbouw werken in grote lijnen goed, met name de scène waarin de begrafenisondernemer schrikt bij het besef dat het gewassen lichaam niet de persoon is van wie afscheid wordt genomen; die reactie is invoelbaar en overtuigend. Wat stoort, zijn expliciete statements van de verteller die het verhaal stilzetten, zoals: ‘wie zoveel stoeltjes gevuld krijgt, heeft iets goed gedaan.’ Zulke oordelen horen niet thuis in een verhaal en blijven bovendien betwistbaar. Ook opmerkingen als ‘te vaak de laatste jaren’ bij de doodsoorzaak voegen niets toe aan de vertelling en leiden af, temeer daar de precieze doodsoorzaak voor het verhaal niet relevant is. Minder expliciete duiding en meer vertrouwen in de scène zelf zouden het verhaal sterker maken. De tekst wint aan kracht wanneer de verteller minder expliciet oordeelt en de scènes het werk laat doen.

Laat maar zakken    Wi

Een goed verpakte anekdote! De schrijver heeft een gewaardeerde poging gedaan om de aloude en al vaak beschreven anekdote van het verkeerde lijk bij een uitvaart te vatten in een kort verhaal.  In het begin leest het als een verslag, klinisch, zakelijk, ontdaan van alle emoties. Ik hou best wel van een dergelijke vertelstem, maar het moet niet doorslaan. Net op het moment dat dat mij begon te storen, kwam de verdieping. Het slot is uitstekend, maar ik adviseer de schrijver om met name in het begin toch te proberen iets meer emotie in te bouwen. Minstens beroepstrots en mogelijk wat medeleven aan de ikfiguur meegeven. Uitstekende taalbeheersing, dus mijn algemene oordeel over dit verhaal is zeer ruim voldoende. Ik had 'goed' gegeven als het thema iets fantasierijker was geweest.

Laat maar zakken    Ma

Hahahaa! Onder de 1.000 woorden en he-le-maal goed. De brave scene bij de uitvaartdienst, de twist met de tatoeage, de volgende twist van de verwisseling, het daarop volgend slot: ik heb hardop gelachen. Niks te kort, niks te lang, geen onnodige details of uitstapjes, volkomen geloofwaardig verteld. De titel is briljant. Voor mij een van de winnaars van deze maand (al moet ik er nog 13+5 lezen).

Laat maar zakken    Ae

 Dit is een verhaal met een speciale twist. Ten eerste de tongue in cheek humor in de beschrijving van de dienst in het uitvaartcentrum, en de vergissing dat het verkeerde lijk in de verkeerde kist ligt. Ten tweede de knappe beschrijving van de paniek van de uitvaartverzorger die er in slaagt om van dit alles niets te laten merken. Een top verhaal.

Laat maar zakken    Jo

Het begin is wel heel standaard, de plottwist is leuk bedacht, maar onvoldoende voor een goed verhaal. Mijn aandacht verslapt te snel en ook het einde is niet briljant.

Laat maar zakken    RV

Geestig, verrassend en onderhoudend verhaal over een menselijke fout bij de voorbereiding van een uitvaart. De opbouw is zodanig knap en zorgvuldig, zodat de lezer niet meteen kan vermoeden dat het om een mix-up gaat. Hoewel het gegeven niet zozeer geloofwaardig is, zijn de beschrijving dat weldegelijk, net als de overwegingen en overpeinzingen van de hoofdpersoon. Het einde (ontknoping) kan daardoor als passend en als 'waardig slot' op een verder vermakelijk en tragi-komisch beschreven verhaal gezien worden, complimenten.

Laat maar zakken    Al

Vlot geschreven, met een bedekte, milde spot en vanuit een origineel perspectief: vanuit de uitvaartbegeleider die een voor de aanwezigen emotionele gebeurtenis afstandelijk en wat sceptisch beziet. De woordkeuzes sluiten daar goed bij aan, zoals het bekloppen van een geschokte rug, het verkeerd labellen in het mortuarium en de aan het mahonie hangende weduwe die losgepeuted moet worden. De hoofdpersoon leren we niet echt kennen, een ontwikkeling maakt hij evenmin door, maar dat mag de pret niet echt drukken. Het blijft een leuk verhaal, met een goed gekozen titel.

Ranja met een mariakaakje    Ev

Dit is een rijk en zorgvuldig opgebouwd verhaal waarin verleden en heden organisch in elkaar grijpen. De dialogen zijn natuurlijk en functioneel, met een sterke onderhuidse spanning die nergens wordt uitgelegd maar steeds voelbaar blijft. De personages zijn geloofwaardig en gelaagd: zowel Ivo, de verteller als Mia krijgen reliëf zonder psychologiserende uitleg. De terugkerende motieven (roken, eten, ranja, mariakaakjes, te laat/te vroeg) zijn subtiel verweven en krijgen gaandeweg emotionele lading. Met name de scènes rond Mia zijn sterk: het verlangen, de terughoudendheid en het misverstand tussen intimiteit en timing worden overtuigend en pijnlijk precies neergezet. Het slot is ingetogen en raak, zonder effectbejag, en geeft het verhaal zijn thematische afronding. Wat dit verhaal onderscheidt, is het vertrouwen in de lezer: er wordt weinig uitgelegd, maar veel getoond. De stijl is helder, gecontroleerd en consequent, met oog voor detail zonder dat het verzandt in overbodigheid. Dit is een volwassen, goed verteld verhaal dat zowel inhoudelijk als stilistisch overtuigt.

Ranja met een mariakaakje    Wi

Ja, er zit een mooi verhaal over gemiste kansen in dit verhaal. Maar het thema is begraven onder veel te veel onnodige zijwegen en details die er niets te doen. Jammer, want de schrijver heeft zichtbaar de schrijfvaardigheid om een goed verhaal neer te zetten, een verhaal dat schuurt, dat de lezer meetrekt en achterlaat met een ongemakkelijk gevoel. Dat is wat zo’n thema hoort te doen!  Begin eens om minstens 600 woorden weg te strepen. Dat dwingt je om echt naar de essentie te kijken en niet gemakzuchtig gewoon maar op te schrijven wat je aardig of nuttig lijkt. Dit verhaal kan in 1000-1200 woorden worden verteld, zonder de essentie aan te tasten. De ik-figuur zoals hier geëtaleerd is te gemakzuchtig, hij observeert, volgt, maar doet niets en voelt niets. Hij stelt vragen, maar confronteert niet, zelfs zijn ontmaagding overkomt hem. Geef die man gevoel, geef hem ballen en pas dan gaan de gemiste kansen leven (en schuren...).

Ranja met een mariakaakje    Ma

Een goed geschreven verhaal. De kracht zit in wat er níet gebeurt. De relatie tussen Joris, Ivo en Mia is zorgvuldig neergezet. De dialogen zijn geloofwaardig en kleuren het verhaal en de drie personages. Goed gedaan.

Het middenstuk had van mij compacter gemogen. De flashback naar de omgang van Joris met Mia komt wel op een logisch punt, maar onderbreekt de vertelling best lang. Maar een goed verhaal!

Ranja met een mariakaakje    Ae

Het grote voordeel van kinderloos zijn is geen kinderen hebben.' Dit soort kern quotes doen het goed in dit verhaal waarin er ook sprake is van een interessante karakteropbouw van de hoofdpersonages. De dialogen komen natuurlijk over terwijl de beschreven scènes naar het absurde neigen. De beschrijving van de verholen lust voor de bejaarde moeder is hier een voorbeeld van.

Ranja met een mariakaakje    Jo

Het lijkt een standaardverhaaltje te zijn, twee jeugdvrienden die elkaar na lange tijd ontmoeten in een restaurant. Tijdens het voortkabbelen van het verhaal komt de lezer veel te weten over hun jeugd. Veel wordt verteld, net zoveel blijft in de lucht hangen, waardoor het verhaal tot de laatste zin boeiend blijft. Het is mooi gedaan en is goed geschreven. Een hard verhaal, op een zachtaardige manier opgeschreven.

Ranja met een mariakaakje    RV

Prachtig gelaagd verhaal waarin verschillende thema's worden verkend, zoals huiselijk geweld/misbruik, vriendschap, eerlijkheid, vertrouwen, aantrekkingskracht en loyaliteit. Zorgvuldig is de opbouw en de gaandeweg verstrekte voorgeschiedenis/informatie over de volwassen, hernieuwde, kennismaking met Mia/mevrouw Leenders, maar ook over de jeugdjaren van de twee vrienden. Af en toe spant de spanningsboog aan in het verhaal bij Mia en de hoofdpersoon.Joris, die weliswaar ietwat onbeholpen, knullig en rauw wordt beschreven maar nergens over-the-top wordt. Het einde (ontknoping) is enigszins verrassend en verhelderend tegelijk. Complimenten.

Ranja met een mariakaakje    Al

Goed geschreven, met messcherpe dialogen die het verhaal dragen. Verleden en heden zijn mooi met elkaar vervlochten. Als lezer had ik iets eerder duidelijk willen hebben dat de hoofdpersoon een man is (om de een of andere reden kreeg ik de indruk dat het om een vrouw ging en daardoor moest ik er laat in het verhaal opnieuw inkomen). Dat hij erotische gevoelens had en heeft voor de moeder van zijn vroegere vriendje wil er niet goed in, nu die vrouw nogal eigenaardig gedrag vertoonde. Dat vraagt om een verklaring, al is het kort en impliciet. Dat geldt helemaal voor als ze oud en breekbaar is en in bijna niets doet denken aan de vrouw van weleer. Dit maakt het allemaal wat ongeloofwaardig, terwijl het toch de kern is van het verhaal. Verder met veel plezier gelezen.

As    Ev

Dit verhaal overtuigt door zijn sterke zintuiglijke opening en de consequente spanningsboog rond het ontbreken van “iets” dat gaandeweg een emotionele lading krijgt. De paniek in het heden en het rouwproces uit het verleden grijpen zorgvuldig in elkaar, met als hoogtepunt het sobere maar rake slotbeeld van de trein die blijft rijden. Soms is de tekst aan de lange kant in herhaling van emotionele registers; een lichte stilistische aanscherping zou de impact nog vergroten.

As    Wi

Elke maand kiezen enkele inzenders van deze wedstrijd voor de tweede persoonsvorm. Een lastige vertelvorm, want de lezer kijkt dan van zich af in plaats van naar binnen. De meeste schrijvers slagen er dan ook niet in om dit goed te krijgen en de keuze van de tweede persoonsvorm is dan niet meer dan een gimmick, een staaltje mooischrijverij en dat is niet goed voor hoge punten in deze wedstrijd. Maar dit verhaal is anders. Hier is de tweede persoonsvorm juist functioneel. Heel subtiel laat de schrijver de ‘jij’ van het verloren voorwerp en de ‘jij’ van de verloren vriend samenkomen, bijna ongemerkt. Heel erg goed gedaan! Ik heb slechts enkele opmerkingen bij dit verhaal, het zijn maar suggesties die dit al bijzonder goede verhaal nog net iets beter kunnen maken: de titel geeft de ontknoping al weg en dat is echt jammer. Vertrouw erop dat de lezer je subtiele aanwijzingen begrijpt en zelf tot de juiste conclusie komt! Van deze zin: “Maar we zijn je natuurlijk al lang kwijt, voegen mijn gedachten er automatisch aan toe,” is de tweede helft volkomen overbodig en lelijk. Weg ermee! De laatste alinea is te lang en je introduceert nieuwe (niet ter zake doende) elementen, dat moet je niet doen met een kort verhaal. Dit zou mijn suggestie zijn voor de laatste alinea, terug gebracht tot twee zinnen: “Op de spoorlijn rijden verlichte treinen langs en jij reist met een van die treinen mee. Verder dan ik, voor altijd onderweg met de trein.”

As    Ma

Paniek is duidelijk voelbaar in de goed geconstrueerde opening van dit verhaal. Twee zinnen, samen 115 woorden; de hartslag van de lezer gaat omhoog, samen met die van de hoofdpersoon. Een goed voorbeeld van hoe je een lezer het verhaal insmijt! De ‘ik’ is dus iets kwijt, blijkbaar iets wat belangrijk is. Halverwege draait het verhaal van “‘het’ is kwijt” naar “ik zoek ‘jou’” – een lichte vervreemding bij deze lezer, maar even later blijkt dat een bewuste verschuiving te zijn. In het slot wordt duidelijk wat ‘dat’ is en vallen de eerder gevonden puzzelstukjes op zijn plek. En dat in nog geen 900 woorden. Mooi werk!

Er valt nog best winst te halen; hier en daar rammelen de zinnen wat. En ik zou een andere titel kiezen. Maar grosso modo vind ik dit een uitstekend verhaal. 

As    Ae

 Voor mijn smaak is dit verhaal net iets te kort. De detaillistische beschrijving van de paniek die het leeghalen van de rugzakken begeleidt is goed getroffen. Jammer is, dat de titel 'As' is. Dat doet de spanningsopbouw te kort, want het is goed geschreven.

As    Jo

Dit verhaal is echt te eenvoudig. Sowieso haak ik al bijna af door het gebruik van hoofdletters om woorden extra kracht te geven. Als dit niet lukt in de tekst, zijn deze hoofdletters gewoonweg vervelend. Het is ongeloofwaardig om een urn te verliezen en te snel weet de lezer wat er gaat gebeuren.

As    RV

Zowel geestig als dramatisch kort verhaal over de geplande asuitstrooiing van een dierbare, wat misgaat wanneer de urn in de trein vergeten wordt. Orgineel en verrassend bedacht plot. Knap opgebouwd, omdat de lezer niet meteen doorheeft dat het verloren gewaande object - weliswaar belangrijk - om een urn (met vulling) gaat. Het einde (ontknoping) laat echter net te weinig aan de verbeelding en verrassing van de lezer over en laat zich te lang van tevoren eigenlijk al raden. Niettemin een gedurfde en lezenswaardige inzending.

As    Al

Ontroerend verhaal, waarin de paniek van het verlies goed voelbaar is. Dat het om een kwijtgeraakte urn gaat, is wel een beetje voorspelbaar. De vele verkleinwoorden halen de kracht een beetje uit het verhaal en dat is zonde. De opbouw is wat rommelig. Tekstueel kan het ook scherper, en de titel kan spannender: nu geef je meteen te veel weg.

Te goed    Ev

Dit is een uitzonderlijk sterk en intens verhaal, dat volledig leunt op fysieke nabijheid, macht en onderdrukte begeerte zonder ooit expliciet te worden. De schrijfstijl is precies, zintuiglijk en consequent: elke handeling, geur en aanraking draagt betekenis. De spanningsopbouw is voorbeeldig, met een meesterlijk gebruik van herhaling (handen, bloed, cijfers, controle) en een ijzingwekkend slot waarin zorg en onderwerping samenvallen. De vaderfiguur is huiveringwekkend overtuigend zonder karikaturaal te worden. Het verhaal vraagt veel van de lezer, maar beloont die inspanning rijkelijk.

Te goed    Wi

Normaal heb ik weinig geduld voor verhalen die te traag verteld worden, maar dit (heel traag vertelde) verhaal hield mijn aandacht vast. Dat alleen al is goed voor een ruime voldoende. Het enige waar ik me aan ergerde was de herhaling van steeds dezelfde stijlfiguur: twee gesproken woorden, dan een actie of emotie, dan de rest van de gesproken zin. Eén of twee keer in een verhaal kan spanning verhogend zijn, maar hier wordt de herhaling van deze figuur irritant.  Wat erg goed is aan dit verhaal is de lichamelijkheid, het verlangen, de illusie van seks zonder ooit reëel te worden. Alles speelt zich af rond handen, van het begin tot het einde volgehouden. Heel mooi gedaan!  Hier en daar wordt de lichamelijke nabijheid herhaalt zonder dat het verhaal verdiept en dat breekt de spanningsboog. Haal enkele  van die herhalingen uit het verhaal (ik schat zo’n 300-400 woorden) en je zult zien dat het verhaal veel scherper wordt. Linde als hoofdpersoon is sterk neergezet, ze is competent, lichamelijk, innerlijk verscheurd, maar ze blijft te veilig. Jammer dat je niet hebt durven doorzetten: ze begeert, ze overschrijdt bijna de grens, maar ze doet niets onherroepelijks. Uiteindelijk heeft ze niet meer dan emotioneel ongemak. Probeer als schrijver verder te gaan dan je als mens gaat... Laat een van de personage iets doen dat niet meer netjes is. Ook het slot moet harder en korter:  Eén keer iets zeggen is genoeg. Twee keer is nadruk. Drie keer is overbodige uitleg.

Te goed    Ma

We worden diep de scene ingetrokken. Héél diep: het hechten beslaat meer dan 4 pagina’s, waartussen druppelgewijs informatie over setting en achtergrond wordt gegeven. De licht erotische onderlaag wordt geraakt, maar vooral impliciet – dat werkt. Op zich knap geschreven, met sterke observaties, maar toch… erg lang (> 2.800 woorden) voor wat het daadwerkelijk te vertellen heeft.

Te goed    Ae

 De broeierige sfeer die wordt beschreven tussen Linde en haar 'patient' breidt zich uit bij elke hechtingssteek die zij verricht op de snee in zijn hand. Wat Linde wil zeggen wordt steeds onderbroken waardoor er naast de broeierige sfeer ook een spanningsboog ontstaat. De dwang die Linde voelt, die van haar vader afkomstig is, wordt  ook goed weergegeven. Knap staaltje schrijfwerk!

Te goed    Jo

In dit verhaal wordt net iets te veel niet verteld en dan hangt het echt af van de schrijfvaardigheid of een verhaal zich staande houdt. In dit geval lukt dit net, maar dan ook ternauwernood. De setting is mooi en bij vlagen word ik echt in het verhaal getrokken. Te vaak ben ik er juist helemaal niet. Het is jammer, het idee is goed en de verhaallijn de moeite waard.

Te goed    RV

Overtuigend en pakkend verhaal met prikkelende, zintuiglijk beschreven scènes. De fysieke pijn én aantrekking lopen als een rode draad verweven door het verhaal. Betrapt kunnen worden, lichamelijke en morele grenzen die overschreden kunnen worden, toelaatbaarheid, wenselijkheid, eergevoel, intimiteit, pijn en lust buitelen over elkaar en strijden om voorrang in dit zinneprikkelende coming-of-ageverhaal. De jobstijding van de komst van vader via het mobieltje werkt daarbij als herhaaldelijke reminder dat hetgeen niet is toegestaan toch het spannendst is. Het is een opluchting om te constateren dat in dit geval het einde (de ontknoping) de opgewekte verwachtingen ook daadwerkelijk waar kan maken. Een must-read en een ferme aanrader voor leesliefhebbers: grote complimenten!

Te goed    Al

IJzersterk verhaal, loeispannend, en op de juiste momenten broeierig en dan weer kil en beklemmend. Hoe loopt dit af? Dat wil je als lezer dolgraag weten. Als verhaal werkt het uitmuntend, maar in romanvorm zou het ook niet misstaan. Dit smaakt naar meer. Over de titel twijfel ik nog wel een beetje, die kan beter.