Jurycommentaar maart 2026

Hieronder vind je het jurycommentaar van maart 2026. Je kunt het beste CTRL+F/COMMAND+F gebruiken om jouw verhaal te zoeken. Ter info: Juryleden zijn niet verplicht commentaar te geven. Ook hoeft niet bij élk verhaal commentaar te staan. Wel zijn de jurylid-coderingen elke maand hetzelfde. Als je vaker mee hebt gedaan, kun je door de maanden heen de commentaren op jouw verhalen vergelijken

Let op: lezen is voor eigen risico. Sommige juryleden nemen geen blad voor de mond en het lezen van het commentaar kan eventueel een vervelende ervaring voor je zijn. Bedenk alsjeblieft dat onze juryleden ook maar mensen zijn en dat je zelf moet bepalen of je het commentaar ter harte neemt of het naast je neer legt.

Let op: Door omstandigheden hadden we deze maand minder juryleden en bovendien moest één jurylid er door een noodgeval halverwege de maand mee stoppen. Deze plaats werd opgevuld door een oud-jurylid dat echter geen commentaar kon leveren. Er is dus minder commentaar dan jullie van ons gewend zijn. Komende maand is de jury weer voltallig!

Voor manuscriptschrijvers: Wil jij een gratis bespreking van (een deel van) je manuscript ontvangen? Stuur dan een mailtje met MANUSCRIPTBESPREKING + de titel van je manuscript naar verhaalvdmaand[at]gmail.com

-- Maarten

Afbeelding
Georges Perec (7 maart 1936 - 3 maart 1982) was een Frans auteur. Zijn romandebuut in 1965, Les Choses, Une histoire des années 60, beschrijft het ontstaan van de consumptiemaatschappij aan de hand van een eenvoudig verhaal over 'de dingen', statussymbolen die aan de ambities van de hoofdpersonen (een jong koppel) beantwoorden. Het was een sociologische roman die de Prix Renaudot kreeg. (Wikipedia)

Het commentaar

Qwerty    AV

Qwerty    Wi

Dit is wat ik eerder op deze site heb geschreven over het fenomeen ‘gedicht’: “Spanning zat niet in wat er gebeurt, maar in wat er werd opgeroepen: beelden die elkaar versterken, stiltes die betekenis dragen. Personages zijn vaak afwezig, opgelost in een stem of een waarneming. Als ze er zijn, zijn ze symbool of drager van een gevoel.” Volgens mijn eigen definitie is deze bijdrage dus een gedicht en niet een kort verhaal, terwijl deze wedstrijd ‘Verhaal van de Maand’ heet en niet ‘Gedicht van de Maand.’ Verder is de titel voor mij onbegrijpelijk. Ik heb in mijn leven veel in het Frans geschreven, dus Azerty gebruikt, maar ik kan totaal niet volgen hoe azerty in dit gedicht verzeild is geraakt.

Qwerty    Ma

Een miniatuurtje, meer gedachteflits dan verhaal. Best zorgvuldig geschreven, met heldere beelden (de koffie, het toetsenbord, de zolder). De slotregel is meer knipoog dan verklarend. Geen verrassing, geen beweging, geen ontwikkeling. Geen verhaal van de maand.

Qwerty    Ae

In de vorm van een gedicht worden Qwerty en Azerty gevraagd om de rommel van gedachten te ordenen. Zeer kort, en duidelijk verwoord. Lichtvoetig en met humor geschreven.

De kier    Jo

Een flard, een beschrijving, niet verkeerd, maar geen verhaal. Er zitten in dit stukje tekst voldoende aanknopingspunten voor een aardig verhaal. Dit is gewoonweg te weinig.

De kier    MB

De kier    Al

Ontroerend, deze herinnering van een zoon aan zijn vader, en prima geschreven is het ook. Maar een compleet verhaal? Dat is het niet; daarvoor is meer nodig.

De kamer    AV

De kamer    Wi

O wat jammer van die tegeltjeswijsheid in de laatste zin: ”we leven allemaal met onze eigen waarheid.” Dat verpest het niet onaardige, hoewel wat saaie verhaal. Zadel de lezer niet op met opmerkingen over iets dat hij allang heeft begrepen en dan helemaal niet in de vorm van zo’n enorm cliché! Trouwens het gedoe met de vlinders en hoe de hoofdpersoon er op het einde mee omgaat, grenst ook aan een cliché. Waarom niet eens vlinders in een kort verhaal beschreven voor wat ze echt zijn: vreetgrage getransformeerde rupsen in de laatste dagen van hun leven. Het verhaal opent met een zacht gezoem. Als je een dergelijk begrip introduceert in de openingszin, moet je daar in het verhaal wat mee doen, anders is het vals opgebouwde spanning en daar prikt een lezer snel doorheen. Het thema van dit verhaal komt heel, heel erg vaak voor, zeker elke maand wel een keer in deze wedstrijd: Ouder overlijdt, kind begrijpt ouder pas na het overlijden. Een veel gebruikt thema kan best een heel goed verhaal opleveren, maar dan moet dat verhaal wel bijzonder zijn: een ongebruikelijk perspectief, een verrassende twist, een diep doorvoelde emotie of een niet alledaagse setting. Dit verhaal heeft dat allemaal niet. En dat is jammer, want deze schrijver heeft wel een prima taalbeheersing. Graag de volgende keer een spannender verhaal.

De kamer    Ma

Dit verhaal is er eentje van dertien-in-een-dozijn: moeder is dood, dochter herkauwt hun band, in het stille huis van moeders komt ze op nieuwe inzichten. De auteur heeft zijn (haar) best gedaan om mooi te schrijven, maar slaat vaak de plank mis. Dat begint al in de eerste passage: een gezoem beweegt niet, een gevoel trekt niet samen, een sleutel kan niet haperen. Verder worden gevoelens keurig beschreven, maar niet getoond. Geen conflict, geen drama, geen weerstand – en zo glijdt dit verhaal braafjes naar het voorspelbare einde.

De kamer    Ae

Goede beschrijving van een wandeling door het huis van de overleden moeder. De ruimtes worden zichtbaar, en de fysieke hoedanigheid van de hoofdpersoon wordt omschreven als:' In mijn buik trekt een onrustig gevoel samen.' De kamer met de vlinders, en de vlinder die tussen duim en wijsvinger wordt opgepakt - met een gebroken vleugeltje- is cliché. 

De juiste keuze    Jo

Een stroom aan zinnen, die amper iets met elkaar te maken lijken te hebben. De opmaak is niet best, korte hoofdstukken waarboven een cijfer staat, gewoonweg niet doen. Het is niet erg om als lezer in het hoofd van een ietwat ontspoorde hoofdpersoon te zitten, het zou wel fijn zijn om er in elk geval iets van te begrijpen.

De juiste keuze    MB

De juiste keuze    Al

Waanzin    AV

Waanzin    Wi

Een zuur zeurstukje over de miskenning van alweer een kunstenaar. Ja, dat kennen we inmiddels wel, schrijfsels van miskende kunstenaars. Het is één lang monoloog. Toegegeven: met een paar leuk bedachte details, maar als geheel een slaapverwekkend verhaal zoals er al honderden zijn geschreven. Geen queeste, geen persoonlijke ontwikkeling, geen bijzondere twist of bijzonder perspectief, geen andere emotie dan miskenningen of een niet alledaagse setting. Wel een conflict, met de buitenwereld, maar daar wordt niets mee gedaan in dit flutverhaaltje. Klinkt dit hard? Ja, het spijt me schrijver, als dat zo overkomt, maar misschien moet je eens de pareltjes lezen die elke maand tot winnaar worden uitgeroepen in deze wedstrijd en dat eens vergelijking met dit schrijfsel. Zie je het verschil? Ja? Mooi! Volg een schrijfcursus, blijf oefenen en oefenen en oefenen en stuur dan weer eens een verhaal in. Nee? Kies een andere hobby!

Waanzin    Ma

Wederom geen verhaal, maar een mijmering over kunstenaarschap. Grosso modo wel goed geschreven, met hier en daar een rake passage (“Er valt een brief op de mat. Een bericht van buiten. Een blauwe, van de Belastingdienst. Die had ik al. Ik leg hem netjes op de stapel, bij zijn vrienden”). Ha, denk ik, er is geldzorg. Maar dat komt dan weer niet terug. Er gebeurt sowieso niets. Dus ja, ach… fijn gemijmerd, dank voor het delen.

Waanzin    Ae

Mooi geschetste rondleiding door het huis van een kunstenaar. De lichtinval van de zon neemt je mee in de zitkamer waar de kunstenaar over de nutteloosheid van zijn bestaan peinst. Uiteindelijk concludeert hij dat een kunstenaar via kunst moet ontregelen, balsemen en ontroeren. Het  verhaal kan ook doorgaan voor een  filosofisch essay dat met overtuigingskracht naar de pointe toe geschreven is.

Een levende dood    Jo

Met de schrijfstijl in dit verhaal is veel mis. Het leest niet vloeiend, bij dialogen kloppen de aanhalingstekens niet en er staan wat schrijffoutjes in. De schrijver legt veel uit en het voelt wat kinderlijk aan. Het verhaal zelf zou spannend moeten zijn, de spanning is amper voelbaar.

Een levende dood    MB

Een levende dood    Al

Insecten    AV

Insecten    Wi

Het verhaal begint goed, midden in de actie, maar verzandt dan snel in vreselijk nietszeggend en niets toevoegend geneuzel over koffie. En hoezo, tieners met een thermoskan koffie? Hoe wereldvreemd. Het verhaal sukkelt voort op het thema dat veganisten van alles verweten kan worden (en vleeseters ook), als je maar lang en consequent doordenkt. Dit thema is al veel eerder beschreven in korte verhalen en dit verhaal voegt daar niets aan toe. Een nieuw perspectief of een mooie twist aan het einde of een diep doorvoelde emotie of een niet alledaagse setting had dit verhaal nog kunnen redden, maar dit slappe einde absoluut niet. En tegeltjeswijsheden als “Elke daad heeft een gevolg” ook niet.

Insecten    Ma

Deze inzending wordt gedragen door een dialoog tussen twee vrienden. Hoewel de uitgesproken teksten niet slecht zijn, is het geheel niet geloofwaardig. Of deze twee gasten hebben een slecht functionerend brein. Er gebeurt niks wezenlijks, 1400 woorden lang. Veel te lang wordt voornamelijk (of eigenlijk uitsluitend) gekauwd of het doden van insecten je tot een slecht mens maakt. Het zal.

Insecten    Ae

 Vermakelijke dialogen tussen twee mannen die "mekaar een boks' geven en elkaar aanspreken met 'gast' en 'broeder' . Tussen de dialogen door observeert de alwetende verteller de twee mannen in de trant van:' Timo haalde zijn schouders op' en 'Daniel keek hem een poosje geringschattend aan.' De korte dialogen worden opgevolgd door korte observaties. Het niveau van de 'dudes' is niet al te hoog, dus de inhoud van de dialogen zijn niet erg spannend of verheffend.

Verstikte waan    AV

Verstikte waan    Wi

Meer een fragment dan een compleet kort verhaal omdat er zoveel vaag is gelaten. Daardoor kom je er als lezer niet lekker in. Veel schrijvers verwarren ‘wollige vaagheid’ met ‘literair schrijven.’ Het grootste probleem met dit verhaal is dat vooral vertelt wat er gevoeld wordt, maar zelden laat zien waarom. Voorbeeld: ik lees dat de verteller laf was, maar ik zie die lafheid niet. En de ex blijft een schim, waardoor het schuldgevoel veel te abstract blijft. Het slot komt niet als een verrassing (en geeft de lezer dus niet het plezier van het zelf ontdekken). De tekst bevat teveel aanwijzingen dat Isabelle dood. De figuur van Isabelle is wel heel erg cliché, het is geen mens met emoties, maar een sensuele pop met alleen maar schoonheid, mysterie en sexualiteit. En dan ook nog melodramatische formuleringen als ‘mijn muze,’ ‘magische momenten,’ en daar is-ie weer: het cliché van de roes van de overgave in een seksscène. De vrouw als object, ik had toch gehoopt dat niet meer aan te treffen tussen de inzendingen in deze wedstrijd, maar helaas.

Verstikte waan    Ma

Een tamelijk kort kort verhaal; een man die rouwt om een vrouw die hij bewonderde, en omgekeerd zij hem ook. Gemiste kans, onmogelijke liefde, schuld – genoeg voor een gevoelig drama. Best goed geschreven ook, met mooie zinnen. Een erotische droomscène domineert het verhaal en dat is een probleem. Niet omdat seksualiteit niet kan (integendeel), maar het is vooral decoratief en zegt weinig over wat ik zie als de kern: de lafheid van de verteller. Die lafheid wordt verteld ("mijn lafheid van toen"), maar we zien of ervaren dat nergens. Wat heeft hij precies nagelaten? Wat was de dreiging van de ex? Heeft hij haar omgebracht? Wat was daarin de aandeel van de verteller? De droomscène domineert, antwoorden op de prangende vragen ontbreken. Het slot is dan te makkelijk: hij bezoekt het graf en dan slaapt hij wel. Heeft hij er vrede mee dan? Hoe dan? In dit geval is kort té kort naar mijn smaak.

Verstikte waan    Ae

 Er is geen verband tussen het begin en het einde in dit verhaal. In het middenstuk is nog steeds niet duidelijk wat er precies is gebeurd met Isabelle. Een bouquet reeks waardige vorm van erotiek siert het verhaal niet, en geeft geen verdieping aan de karakters.

Verstikte waan    Jo

Een liefdesverhaal, waarin veel misgaat en we als lezer lang niet alles meekrijgen. De vertelstem is prettig en de wijze waarop het verhaal verteld wordt is fijn. Er staan mooie zinnen in en de scene waarom het draait, is goed opgeschreven. Een enkele zin loopt niet lekker, dit doet wat afbreuk aan het geheel, maar het blijft een aardige inzending.

Verstikte waan    MB

Verstikte waan    Al

Sophie met PH    AV

Sophie met PH    Wi

Hier zit een mooi verhaal in, de Belgische taal/cultuur-strijd vanuit een nieuw perspectief. Het idee dat haar identiteit een ideologische fout is in de ogen van haar vader is een hele mooi vondst. Ik waardeer dit thema. De uitwerking behoeft nog veel werk, maar als verhaal is het geslaagd. De formuleringen zijn hier en daar ongeloofwaardig of houterig en dat begon mij, al lezende, steeds meer te storen. Bij voorbeeld deze formuleringen: “het zou niemand in haar positie hebben uitgemaakt,” “sterk ruikende planten,” “doen haar dingen op bepaalde plaatsen voelen,” en zo zijn er meer. Dat geldt overigens ook voor de dialogen: ‘Er zal niks anders overblijven dan een herinnering, en herinneringen doen mij pijn, of ze nu goed of slecht zijn, herinneringen doen altijd pijn.’ Dat is niet de uitspraak van een tiener, dat is schrijverstaal.  Jammer dat de schrijver/ster niet open en rauw durfde zijn, want dit is een rauw verhaal dat een vertelstem verdient dat daar bij past. Verder: de vaderfiguur is overtuigend dreigend, en dat geldt ook voor Machteld als emotieloze favoriet. De beschrijving van de jongen met baard in het begin is over de top: Misschien is het de vastberadenheid in zijn stem. Misschien is het zijn ontwikkelende baard. Misschien....etc.  Het is te cliché-romantisch. Als je ‘uit het hart’ schrijft, zoals de scene met Machteld, dan is het veel indringender. Tenslotte de vele herhalingen. Dit verhaal moet echt korter om de impact te hebben, die er onderhuids al in zit, maar nog naar buiten moet worden gebracht. Werk aan de winkel, schrijver, maar in de basis heb je al iets moois in handen.

Sophie met PH    Ma

Hee, dit is een spin-off van een eerdere inzending (over de archivaris). Wat in dat verhaal een anekdote was, wordt in dit verhaal uitgewerkt. Het contrast tussen de innerlijke wereld en de acties van Sophie en de wereld thuis is heel groot. Door veelvuldig tussen die twee werelden te schakelen kom ik moeilijk in de leesflow; ik snap de keuze, maar het is te vaak en te lang. De prille liefde van Sophie sneeuwt daardoor onder, en dat vind ik jammer: de balans had andersom moeten zijn – nogmaals, voor mij dan. Dit is nou zo’n verhaal waar ik nieuwsgierig ben naar de commentaren van de andere juryleden.

Al gezegd: inkorten had echt gemogen (gemoeten), maar al met al vind ik het een gevoelig verhaal, waarvan het slot mij heeft geraakt. Dus een dikke voldoende. O ja: auteur, let op je interpunctie. Ook gesproken zinnen eindigen met een punt.

Sophie met PH    Ae

Deze Sophie met een ph hebben we al  terloops ontmoet in  het verhaal :'De bliksemschicht van het archief'- waar een flamingante burgemeester in voorkomt, die zich enorm stoort aan het feit dat Sophie 'op zijn frans is geschreven i.p.v. de 'heerlijke Vlaamse 'F '.  De zinsnede 'Rode jongens,  en 'verwijfde en ongemanierde schepsels ' doen vermoeden dat het zich  afspeelt in de jaren tachtig van de vorige eeuw. Het tere seksueel ontwaken van Sophie wordt afgezet tegen de agressiviteit van de vader. De mooie eerste alinea neemt je mee in haar ontluikende verliefdheid: ' Haar hart klopt hoorbaar wanneer hij haar hand neemt.'  Het patriarchaat van de vorige eeuw wordt verontrustend goed beschreven.

Het laatste vinkje    Jo

Heel kort en het einde is wat flauw. De opbouw is goed bedacht en dat werkt. Verder is het niet echt geweldig. Veel verder dan een vreemde dialoog en een bijzondere keuze komt dit verhaal niet.

Het laatste vinkje    MB

Het laatste vinkje    Al

Leuk en krachtig kort verhaal. Vlot en goed geschreven, met een lekkere vaart erin. Na een rustig begin volgt een prima 'romp' en dan een sterk einde. Het verhaal is consequent qua toon en leest gewoon heel lekker weg.

Ubi Caritas    AV

Ubi Caritas    Wi

Dit is voor het grootste gedeelte een verslag. Voor iedereen die wel eens een retraite heeft meegemaakt in een klooster, is duidelijk dat dit een nagenoeg letterlijk, authentiek verslag is van hoe zo’n klooster eruit ziet, voelt en hoe zo’n retraite werkt. En dat is nou net het probleem: de werkelijkheid, het waargebeurde verhaal, is meestal saai. Immers al onze levens zijn saai, daarom vertellen we en lezen we verhalen. Ook dit verhaal is saai. Halverwege lijkt het verhaal even op gang te komen met deze zin: “De monniken die hier vroeger woonden, hechtten zich vast niet aan aardse bezittingen. Waarom kon zij niet loslaten?”, maar helaas met deze gedachte wordt verder niets gedaan in het verhaal. Pas helemaal op het einde komt er iets persoonlijks en lijkt er toch nog een verhaal op gang te komen, maar deze ‘Peter’ komt niet tot leven en daarmee loopt dit verhaal net zo vergeetbaar af als de levens van ons gewone mensen. Dat is jammer, want de schrijver heeft een prima taalbeheersing. Graag de volgende keer een meer fantasierijk of indringend verhaal.

Ubi Caritas    Ma

De opening legt direct uit waarom Fem naar het klooster gaat. Da’s een gemiste kans; laat mij haar verdriet stapje voor stapje ontdekken. Want ik durf nu al te voorspellen hoe het verhaal gaat aflopen. En ja hoor. Best zorgvuldig geschreven, maar veel te braaf

Ubi Caritas    Ae

 De hoofdpersoon gaat op retraite, om haar verdriet te verwerken.  De ruimtes in het kloostergebouw worden met precisie omschreven, begeleid door een show don't tell van de emoties van de hoofdpersoon.  De kerkelijke sfeer, en een dienst waarbij de namen genoemd worden van mensen die gestorven zijn, doet : 'tranen over haar wangen rollen.' Hier wordt het verhaal te voorspelbaar en te vlak.

Een kwestie van naam    Jo

Dit verhaal speelt zich af in een kroeg en veel verder dan kroegpraat komen we niet. Het is oppervlakkig en het gesprek dat we voorgelegd krijgen, is niet echt boeiend. Het noemen van enkele namen van goden is niet voldoende voor een goed verhaal. In een titel van een verhaal liever geen punt gebruiken.

Een kwestie van naam    MB

Een kwestie van naam    Al

Helkat    AV

Helkat    Wi

Ik weet niet of ergens onder deze brei van veel te mooi geconstrueerde zinnen en vreemde metaforen (”Mijn nagels fluisterden in de botten” en “De smaak van paniek hing als een draad tussen de laatste bomen” en nog veel meer) nog een verhaal schuilt dat de moeite waard is. Kwaad ontmoet goed en ze maken een kind, of zoiets. Alleen maar een constatering, geen opbouw, geen spanning. Wel de ontwikkeling van een karakter, maar dat gaat zo geruisloos en gemakkelijk, dat het verhaaltechnisch weinig voorstelt. Jammer, want juist in de ontwikkeling van het karakter van de heikat had mogelijk een interessant verhaal gezeten.

Helkat    Ma

“Mijn nagels fluisterden in de botten van hen die beter hadden moeten weten, want ik omhelsde de angst van leegte en eenzaamheid.” Oké, denk ik. De volgende zin: “Mijn fluwelen vacht verborg de schaduw die ik met me meedroeg, altijd zichtbaar in het robijn van mijn ogen.” Ik zucht maar eens diep. Deze auteur wil literaire spierballen laten zien. En dat doet -ie dan ook, de tekst staat bol met volgezogen beeldspraak. Er wordt geacht dreiging van het wezen uit te gaan, maar daar blijkt maar weinig van. Er is geen psychologische diepte, geen irrationaliteit, geen verrassing in gedrag. De lichtverschijning is nog eendimensionaler: ze is onschuld cq. naïviteit en niets meer. Het kind is letterlijk de symbolische synthese. Minder beeldspraak graag, meer concrete handeling, échte spanning tussen doden en verbinden.

En o ja: mijn AI-meter slaat ver in het rood. Doe er het uwe mee.

Helkat    Ae

 De veelbelovende zin:'Mijn nagels fluisterden in de botten van hen die beter hadden moeten weten' -doet vermoeden dat dit het begin is van een serieus horror verhaal. De schrijver slaagt er in eerstre instantie in om mij mee te nemen in de wreedheid van een feline wezen - totdat er zinnen komen zoals: 'het licht van de maan streelde langs mijn rug als inspiratie'. Ineens hebben we niet meer met een predator te maken maar met een wezen dat 'het licht´ ziet, en zich wil verbinden. De flinke spanningsboog wordt tenietgedaan door een witte poes.

De mystieke ziekte    Jo

Een klassiek sprookje, waarin de lezer nergens verrast wordt. De schrijver legt veel uit, dit kan echt veel minder. Het is niet onaardig gedaan, maar voor een echt verhaal is het net iets te licht. Het verhaal eindigt met het woord: Einde. Ik heb hier persoonlijk veel moeite.

De mystieke ziekte    MB

De mystieke ziekte    Al

Vriendelijk en fantasierijk verhaal met leuke details. Zoals het lievelingseten van kat Vrijdag en de trollen die de tovenaar als maal bereiden met ajuinen en fijngesneden worteltjes. Veel humor zit erin en de auteur heeft er duidelijk plezier in gehad om dit te schrijven. Er zitten veel oneffenheidjes in de tekst, dat stoort wel. De grote vraag is ook: als zowel de heks als de tovenaar zo talentvol zijn met hun toverkunsten, waarom zouden ze dan ook Vrijdag niet kunnen genezen? En het probleem was toch dat de dierenarts dicht was, maar de volgende ochtend wordt de zieke kat daar zonder problemen gedropt. Kortom, er rammelt wel wat in dit verhaal, maar leuk is het zeker!

Boot zonder roeier    AV

Boot zonder roeier    Wi

Dit is wat ik eerder op deze site heb geschreven over het fenomeen ‘gedicht’: “Spanning zat niet in wat er gebeurt, maar in wat er werd opgeroepen: beelden die elkaar versterken, stiltes die betekenis dragen. Personages zijn vaak afwezig, opgelost in een stem of een waarneming. Als ze er zijn, zijn ze symbool of drager van een gevoel.” Volgens mijn eigen definitie is deze bijdrage dus een gedicht en niet een kort verhaal, terwijl deze wedstrijd ‘Verhaal van de Maand’ heet en niet ‘Gedicht van de Maand.’ Dit is best een mooie mijmering over een verloren liefde, maar geen winnend kort verhaal.

Boot zonder roeier    Ma

Wat is dat toch met die overdaad aan witregels de laatste tijd? Ook deze inzending wemelt ervan: tussen elke alinea maar liefst drie. Goed toegepast hebben ze nut, maar op deze manier volstrekt niet. Het volgende wat mij opvalt: het wemelt van de ‘alsof’-vergelijkingen, een typisch ChatGPT verschijnsel. En verder glijdt de tekst vooruit, als een onbemande roeiboot in de avondschemering, op een spiegelgladde zee, voortgetrokken door een onzichtbaar touw, naar een bloedeloos einde. Emoties worden verteld, niet gevoeld, niet beleefd. Geen dialoog, geen interactie. Ik vind dit saai, of beter gezegd: niks. Met of zonder AI, ik denk het eerste.

Boot zonder roeier    Ae

Een afbeelding van een roeiboot vormt een ijkpunt in het gedachtenleven van de hoofdpersoon. De lezer wordt meegenomen in de verleden tijd waarin eigenlijk niets gebeurt. De stilliggende boot wordt als metafoor gebruikt voor de stilliggende tijd. Het niet kunnen communiceren, de verwachtingen van de hoofdpersonen -'dat alles vanzelf'- wel goed komt, blijkt een grove misvatting te zijn. Deze impasse wordt goed beschreven, zodanig dat je er als lezer ballorig van wordt.

De vloek van Grinwold    Jo

Een verhaal over wraak, dat niet uit de verf komt. De schrijfstijl laat veel te wensen over, de schrijver heeft een wat eenvoudige vertelstem. Ook in dit verhaal wordt weer veel uitgelegd, als lezer hoop je meer tussen de regels te kunnen lezen. Inhoudelijk is het geen sterk verhaal.

De vloek van Grinwold    MB

De vloek van Grinwold    Al

Spannend en goed geschreven. Met mooie zinnen en fraaie beelden. Zoals het verlaten dorp met de oude vrouw met het witte gezicht voor het raam, en de wind die haar woorden in het gezicht van de hoofdpersoon smijt. Soms is het wat ongeloofwaardig: zie je als het pikkedonker is dat de oude vrouw een versleten nachtkleed van linnen draagt en dat haar haren lijken op vettige draden? Over het verraad komen we weinig te weten en dat is jammer, maar spannend is zeker dat het hoofdpersonage zich ahw komt aanbieden om boete te doen. Toch wringt er iets na het slot: de hoofdpersoon sterft en schrijft het verhaal daarna op. In een film werkt dit wel, maar in een kort verhaal minder. Maar misschien is dit ook een kwestie van smaak.

De hertshoorn    AV

De hertshoorn    Wi

Dit is een intelligent, zorgvuldig geconstrueerd verhaal met een hele mooie originele vertelstem en kunstig gebruik van ritme en herhaling. Daarmee is de voldoende al binnen. De hertshoorn heb ik even moeten googlen en de foto’s brachten mij terug naar mijn grootouders’ woonkamer. Het is me niet duidelijk geworden waarom je voor zo’n ouderwetse plant hebt gekozen als symbool voor controle en (over)compensatie. Toen ik wat meer over die specifieke plant en zijn onderhoud had gelezen, begreep ik de slotzin. Met die kennis is de slotzin onheilspellend perfect, maar misschien heb je hier iets te veel voorkennis verondersteld bij de lezer, of hebben andere lezers meer plantenkennis? Subtiele homospanning, goed in het verhaal verwerkt, onderkoeld en daardoor dramatisch heel goed. Maar...ik vind het teveel interne monoloog. Lappen interne monoloog worden heel snel saai, en daar heeft dit verhaal ook last van. De denkwereld van Teun bestaan uit psychologische theorieën, niet een leefwereld waar je als lezer gemakkelijk in komt. Minder psychologische concepten en meer actie zou het verhaal goed doen. Ik zie echt wel hoe intelligent dit verhaal is, maar ik voel hem niet echt. Ik ben altijd blij als schrijvers geen overbodige uitleg geven, maar soms is er echt te weinig uitgelegd: Ik wil weten wat er is gebeurd op het moment van falen. Ik weet dat bij militaire oefeningen niet links en recht life ammunitie wordt verstrekt, dus wat er staat klopt niet met wat ik weet. Als ik te weinig weet, is het de taak van de schrijver om me op dat onderwerp wijzer te maken. Dus voor deze lezer blijft de emotionele impact van het falen te abstract. De beide opgevoerde psychologen zijn nogal karikaturaal, dat versterkt het superioriteitsgevoel van de hoofdpersoon, maar maakt hem minder kwetsbaar, terwijl de spanning van dit verhaal zit in het moment dat hij breekt. Jammer dat de schrijver hier en daar zichtbaar is, met als dieptepunt de kafkamerplant. “Kijk eens hoe goed ik leuke woordspelingen kan verzinnen,” heb jij helemaal niet nodig, schrijver! Hou je wat meer in, schrap je leuke vondsten ter ondersteuning van het grote geheel (Kill your darlings) als je wilt dat je verhaal echt impact heeft. Tenslotte: Schrap 20% van de reflecties en dan met name de meta-psychologische zinnen en dit verhaal kan zomaar een heel goed verhaal worden.

De hertshoorn    Ma

Hehe, eindelijk een verhaal met wrijving, psychologische spanning en een innerlijke strijd. Maar het is ook onevenwichtig en soms rommelig in focus. Teun is interessant: mislukt bij defensie, seksuele onzeker, behept met prestatiedrang: genoeg voor toestanden, en da’s voor een lezer fijn. De scene op de schietbaan is chaotisch – en dat past ook bij wat daar gebeurt. Maar het is wel veel hoor. Warcraft, Hegel, calvinisme, literatuurverwijzingen, Pornhub, taalreflecties (crisissen), seksuele gedachten… wow, waar is je focus? De sprongen tussen herinnering, training, plant en reflectie zijn plotseling. Ik merk dat ik dan weer moet zien aan te haken, het onderbreekt mijn leesflow.

Maar: fijne inzending!

De hertshoorn    Ae

De schrijver introduceert 'Target Teun' in de eerste zin om daarna over te gaan naar de hertshoorn die op de vensterbank staat. De overgangen van wat de hoofdpersoon denkt, en wat er daadwerkelijk is gebeurd loopt door elkaar heen, hierin is op kunstige wijze het ontbreken van karakter bij Teun vastgelegd.

Henrys daad    Jo

De schrijfstijl van deze schrijver is niet goed. Veel herhalingen en zinnen die niet prettig lezen. Het verhaal zelf is eigenlijk hetzelfde: rommelig en wat moeizaam om te lezen. Het verhaal zelf is niet veel en het lukt de schrijver niet om dit op een aangename wijze op papier te zetten. Nog veel oefenen, op deze manier wordt de lezer niet in het verhaal getrokken. Cijfers onder de twintig gewoon uitschrijven in letters, geen cijfers gebruiken.

Henrys daad    MB

Henrys daad    Al

Genoeg ingrediënten voor een boeiend verhaal. Toch is het niet zo geslaagd. Het komt nogal traag op gang en wordt eigenlijk pas interessant als Henry in de kroeg door Johan wordt gewaarschuwd. Ook krijg je weinig beeld bij hoe het leven voor de komst van Trevor en zijn soldaten was, door de te eenzijdige nadruk op de verboden oogstvuren. Ook de gebruikte taal is wat saai; veel herhaling van woorden, vaak zelfs in dezelfde zin. Soms roept de tekst vragen op, bijvoorbeeld over de verborgen volgelingen (waar zitten die dan?) en de priesteres (geen priester dus) die in het geheim opereert maar wel bijna elke avond naast de tempel zit. Ook de herhaling dat Henry zich weinig herinnert over een ritueel is storend. Opmerkelijk is dat hij zich even later juist wel de precieze gebedstekst herinnert. Bovendien was dit een van de belangrijkste happenings in een jaar en een belangrijk onderdeel van het verhaal, dan zou hij zich dit juist wel moeten herinneren. Aan het eind lijkt het perspectief ineens te wijzigen naar Trevor. Een akelig einde volgt, wat natuurlijk prima kan en ook wel past bij het verhaal, maar mooier, hoopvoller zou zijn als Henry en de priesteres eerst sneuvelen en de menigte daarna losgaat.

Kay    AV

Kay    Wi

Net onder het maximale aantal woorden. Maar het verhaal is veel te lang. De openingsalinea alleen al, waarin een brief wordt gepost. De details van de enscenering doen voor de rest van het verhaal niet meer ter zake. En dan de zin: “ik ontving een raadselachtige brief.” Dit opschrijven en vervolgens de rest van de alinea vol leuteren over een open raam: fout schrijver! Zo bouw je geen spanning op in een verhaal. Elke verhaal kent versnellingen en vertragingen en na zo’n zin, nog wel met het woord ‘raadselachtig’ erin, moet je verhaal versnellen en juist niet vertragen! En die vertragende zinnen komen overal voor in het verhaal. Kijk nog eens naar deze zin: “Wellicht kan ik je een kopje thee of koffie aanbieden?” Wat doet die zin daar, op die plek? En bovendien: wat doet die er toe? En “ de liefde werd bedreven” en “uit het land van Erich Honecker” wat zijn dat voor ouderwetse formuleringen? Mogelijk is deze tekst uit de jaren tachtig, maar nu, veertig jaar later, kunnen dat soort formuleringen eigenlijk niet meer. De beschrijving van het ambtelijke contact en de mogelijke “diplomatieke rel” lijkt mij zwaar overdreven. De rest van het verhaal inclusief het slot is een verslag van een mislukte en een gelukte immigratie, behangen met clichés. Dit verhaal is de helft te lang en zelfs als je de helft wegstreept blijft er nauwelijks een interessant verhaal over, want veel meer dan een emotieloos verteld levensverhaal, met zoals altijd hoogte- en dieptepunten en veel clichés is het niet.

Kay    Ma

Een memoir, of misschien fictie, met een intrigerend thema: het oude DDR, dreiging van Stasi en politieke verwikkelingen, alles rondom een onverwachte zwangerschap. Daar zit een goed verhaal in – maar dat is dit helaas niet. De openingsscène met Olga belooft een thrillerachtige ontwikkeling. Daarna zakt het verhaal in tempo en verbleekt de gedane belofte. Het lange middenstuk bestaat grotendeels uit dialogen met ambtenaren die van alles uitleggen. De hoofdpersoon krijgt nogal wat op zijn bordje (onverwacht vaderschap, politieke risico’s, morele keuzes) maar blijft daar blijkbaar totaal onbewogen onder. Geen spatje emotie, alleen maar als-dan dialogen. In het derde deel gaat het ineens in de hoogste versnelling, schieten de jaren voorbij, duikt Olga op en verdwijnt ze weer, een jongetje achterlatend. Enorme levensgebeurtenissen, waar nauwelijks zinnen aan worden gewijd. Het rond de vertelling weliswaar af, maar meer dan een ruwe afhechting is het niet.

Ik zou opnieuw beginnen, want de kern van het verhaal is best goed. En dan haast filmisch benaderen: laat het zien, laat mij meevoelen, meehuiveren, de wanhoop, de dilemma’s delen.

Kay    Ae

De ingrediënten van dit verhaal lenen zich eerder voor een korte novelle. De beschreven liefdesgeschiedenis is te complex om in een kort verhaal af te doen. Het verzandt in een: 'en toen, en toen'. Bovendien lijkt het alsof het verhaal uit het Duits is vertaald. De dialogen met consulaire zaken verlopen op onrealistische wijze en zijn niet geloofwaardig.

Zandtapijt    Jo

Een sciencefictionverhaal, het komt niet vaak in deze schrijfwedstrijd en juist deze verhalen lees ik met extra aandacht. Het is een lastig genre, zoals ook weer blijkt uit dit verhaal. Er is over nagedacht, maar de wijze waarop de schrijver het vertelt, is niet goed. Veel afstand tot de personages en we lezen vooral over wat er gebeurd is. Geen spanning, geen gevoel en dat is jammer. Het onderwerp is namelijk de moeite waard.

Zandtapijt    MB

Zandtapijt    Al

Zorgvuldig geschreven verhaal. En het ontbreekt de auteur geenszins aan fantasie, dat is helder. Toch kostte het me moeite het geheel met aandacht uit te lezen, en ik moet bekennen dat ik halverwege zelfs versneld heb doorgescrolled. Het voelt veel als hetzelfde, er lijkt weinig op het spel te staan en mocht dat wel zo zijn, dan wordt de kern erg langzaam duidelijk. Je blijft maar hopen dat er nu toch écht iets gaat gebeuren. Het verhaal is zonder meer te lang. Ook het ritme van de zinnen is onvoldoende gevarieerd, waardoor ik als lezer - tegen mijn zin - na een best aardige start vrij snel afhaakte.

De laatste streek    AV

De laatste streek    Wi

Een verhaal in de Middeleeuwse traditie van de dood die elke dag weer op zoek gaat naar slachtoffers. Hij doet zich voor als geest, of als een zwarte verschijning met zeis. Van iedereen is de sterfdatum al bekend en soms vecht iemand tevergeefs tegen de dood. Je kunt je lot niet ontkomen, is altijd de moraal van die vertellingen. Dit verhaal brengt niets nieuws in dit genre. Vele schrijvers hebben deze vertelling al gesitueerd in de moderne tijd. Er is geen nieuw perspectief, geen verrassende twist, geen diep doorvoelde emotie. Deze schrijver heeft best een goede pen en ik hoop dat die een volgende keer wordt ingezet voor een fantasierijker verhaal.

De laatste streek    Ma

Een mooi verzorgd verhaal. De opbouw is kalm (misschien iets te kalm), stukje bij beetje wordt de suspense opgevoerd. Dat is effectief. Het motief van kijken, bekeken worden, ogen die een cruciale rol spelen is goed doorgevoerd. Echt spannend vind ik het niet worden. Dat komt o.a. doordat in het midden de vertelling zichzelf gaat herhalen (licht aan/uit, schaduwen in de ramen), wat weliswaar sfeer benadrukt maar de vertelling niet vooruit helpt. Het motief blijft onduidelijk, doordat de dokter geen echt profiel krijgt – hetzelfde euvel heeft Maria. Het einde is open gelaten, maar dat is ook vreemd: accepteert het dorp gewoon dat de horror doorgaat?

Kortom, ik ben wat ambivalent over dit verhaal

De laatste streek    Ae

 De veelheid aan personages dient dit verhaal niet. (de timerman, de postbode, de slager, Mevr Jansen enz..) Het is onduidelijk of Maria de hoofdpersoon is. Karakterontwikkeling ontbreekt bij de personages, en hierdoor heeft dit spookverhaal geen fundament.

Brief van het front    AV

Brief van het front    Wi

Ik dacht even aan een vertaling van een frontbrief, zoals gepubliceerd in bundels zoals : “Letters from the Trenches” (een verzameling echte brieven van Britse soldaten uit WOI) en “Letters of a Soldier 1914–1915" (een bundel met persoonlijke brieven van een soldaat aan het front), maar de schrijfstijl is veel te modern en te literair daarvoor, bij voorbeeld formuleringen als: “Tijd gedraagt zich vreemd op deze plek.” En “Herinnering strekt haar benen.” Dat zijn hedendaagse literaire zinnen. Toch lijkt dit verhaal hetzij zwaar geïnspireerd, hetzij gedeeltelijk overgenomen uit een boek als “Memoirs of an Infantry Officer” van Siegfried Sassoon. En ik heb zo’n vermoeden dat de tekst minstens voor een deel AI-gegenereerd is. Heel veel zinnen zijn extreem symmetrisch en essayistisch, bijvoorbeeld: “Heldendom is luid. Volharding is stil.” Dit soort stijlfiguren komen vaak voor in hedendaagse AI-gegenereerde teksten over oorlog. Natuurlijk kan ik dat vermoeden niet bewijzen, dus ik geef een oordeel over de gepresenteerde tekst, of het nu AI is of niet. De poging van de schrijver om vooral literaire zinnen te maken botst met het idee van een brief van het front. Dit is zo’n verhaal waarin de vorm en de vertelstem totaal niet bij elkaar passen. Voor mij betekende dat, dat ik toeschouwer bleef en het verhaal niet meebeleefde.

Brief van het front    Ma

Vond ik het vorige verhaal te kort, deze is te lang. Goed geschreven, een indringende setting, maar het herhaalt zichzelf. De brief heeft een herkenbare stem: beschaafd, beheerst, met een onderlaag van uitputting. Té beschaafd, naar mijn smaak. Nou hoeft de emotie ook niet van elke regel af te druipen, maar het voelt té plechtstatig: “Tijd gedraagt zich vreemd op deze plek. Van een afstand lijkt zij ordelijk, maar van dichtbij draagt zij een ander gewicht. Sommige dagen bezwijken onder hun eigen betekenis. Andere overleven alles.” “Ik vertel je dit niet om je te belasten, maar omdat het verkeerd voelt het binnen te houden. Verdriet wordt niet beter als het wordt verzwegen. Het stremt.”

Dit leest voor mij niet als een brief van een man met heimwee naar zijn gezin, die dagelijks door de dood heen beweegt van het loopgravenfront. En verexcuseer mij als ik het mis heb, maar veel karakteristieken van de tekst duiden op stevig AI gebruik.

Brief van het front    Ae

De lezer wordt met de hoofdpersoon de loopgraven in getrokken. De brief die de hoofdpersoon schrijft aan zijn geliefde is niet alleen prachtig geschreven maar geeft ook filosofische inzichten over oorlog. De opgeschreven vloeiende gedachtenstroom van de hoofdpersoon neemt de lezer mee in heftige dramatiek en in de realiteit van oorlog. Prachtig, en verontrustend.

Brief van het front    Jo

Een kort verhaal in de vorm van een brief, dapper en gewaagd. Het is heel lastig om in één brief een echt verhaal te vertellen en de aandacht van de lezer te houden. Deze schrijver is het gelukt, tenminste bij mij. Prachtig gedaan, veel tussen de regels door te lezen, het voelt authentiek aan. Mooie inzending.

Brief van het front    MB

Brief van het front    Al

Onroerende tekst in brief-vorm. Knap en zorgvuldig verwoorde gevoelens en veel mooie zinnen, die je ook na het lezen aan het denken zetten en ook in een andere context dan een oorlogssituatie niet zouden misstaan. Ik vraag me wel af waarom de auteur voor België, 1917 heeft gekozen. De gebruikte taal sluit daar niet per se steeds goed bij aan. En hoe indringend zou het zijn om juist vanuit het hier en nu, bijvoorbeeld vanaf het front in Oekraïne te schrijven? De tekst doet me ook denken aan de rubriek in de Volkskrant, waarin een oudere dame verslag doet van haar leven sinds Rusland Oekraïne is binnengevallen. Verder met veel interesse gelezen.

Onder de radar    AV

Onder de radar    Wi

Iemand houdt van spannende misdaadfilms en heeft bedacht dat hij dat ook wel in een verhaal kon schrijven. Maar een kort verhaal schrijven is wat anders dan een filmscenario schrijven en helemaal wat anders dan een film kijken. Dit verhaal is een diarree van korte zinnen, zonder pauze, zonder emotie. Toen ik bij deze zinnen aankwam, ben ik gestopt met lezen: “Misschien hebben ze hem gehackt. Volgen ze zijn sporen. Je weet maar nooit. Denkt Adriaan bij zichzelf.” Mogelijk hebben we hier te maken met een hele jonge, nog onervaren schrijver. Beste schrijver, als je je wil bekwamen in het schrijven van korte verhalen, lees dan eest een paar schrijfboeken of volg een schrijfcursus en lees heel veel korte verhalen (o.a. op deze site), zodat je in elk geval eerst de basisvaardigheden leert. En als je dat goed in de vingers hebt, stuur dan nog eens een verhaal in.

Onder de radar    Ma

Er is zoveel mis met dit 2.500 woorden tellend verhaal, dat ik niet weet waar te beginnen. Beste auteur, begin met het lezen van een paar boeken over schrijven. Dit is een wedstrijd, geen coachingsplatform.

Onder de radar    Ae

De auctoriale verteller legt alles uit, waardoor dit verhaal een opsomming van feiten wordt,  het verslapt de spanningsboog. De zin: -' Waarom het pand in Nederweert zich zo vreemd gedraagt?' - doet mij vermoeden dat het verhaal in een enthousiaste vlaag snel is opgeschreven. De eerste alinea belooft wel spanning, maar helaas staat ook daar een fout in.

Game Set    Jo

Een bijzondere schrijfstijl die eigenlijk gedoemd is te mislukken, maar in dit verhaal wonderbaarlijk genoeg aardig werkt. Het is een eenvoudig verhaal, van grote afstand verteld in kort zinnen. Normaal gezien is dit voldoende voor een ruime onvoldoende. Misschien door het uiterst consequent vasthouden aan deze stijl, waarbij vooral de kort zinnen opvallen, komt het verhaal toch binnen. Goed gedaan.

Game Set    MB

Game Set    Al

Vreemde praktijken    AV

Vreemde praktijken    Wi

Jammer van de titel, met daarin een waardeoordeel. Het verhaal zelf is een uitgesponnen anekdote, op zich niet slecht verteld, maar het is niet meer dan een anekdote (zie een eerdere bijdrage van mijn hand op deze site over het verschil tussen een kort verhaal en een anekdote).  Ik vond de dialogen nogal houterig en het middenstuk (de gedetailleerde beschrijving van de wand met potten van maar liefst zo'n 340 woorden!) is echt veel te lang en haalt de spanning weg.

Vreemde praktijken    Ma

Een aardig idee met een paar aardige vondsten (de Dampo-sigaret), maar matig uitgewerkt en een bruuske, ongeloofwaardige ontknoping. De uitweiding over de potten langs de wand is veel te uitgebreid; het is statisch, er gebeurt niets, het roept geen vervreemding of emotie op bij de hoofdpersoon. De personages krijgen nauwelijks, of beter gezegd geen diepgang; de dokter is in alles een cliché. Te veel beschrijving, te weinig dramatische spanning.

Vreemde praktijken    Ae

 De eerste alinea doet al vermoeden dat dit een heel erg leuk verhaal wordt. Vooral de zinsnede: -' een rode hevig jeukende schaduwrand '- . Dit roept bij de gematigde hypochonder al angst op. De interessante beschrijving van de groezelige buurt, de geur, en de geluiden geven het verhaal een goed decor. Dit humoristische verhaal doet mij denken aan Roald Dahl, o.a. aan 'Uncle Oswald'. Ook zijn personages komen in extreem netelige situaties terecht.

Vreemde praktijken    Jo

De schrijfstijl is niet best. Zeker in de eerste zinnen veel woorden tussen aanhalingstekens en gebruik van liggende streepjes. Dit leest niet prettig en omdat het inhoudelijk weinig toevoegt, is het verhaal stroperig en vervelend. Er wordt veel te veel uitgelegd, de eerste anderhalve pagina had gemakkelijk in drie regels gekund. Het verhaal kabbelt voort en in de laatste paar regels lezen we de clou, zonder enige vooraankondiging en totaal ongeloofwaardig. Gewoonweg geen sterk verhaal.

Vreemde praktijken    MB

Vreemde praktijken    Al

Hekel    Jo

We maken een winkelervaring mee, het is niet veel en het is niet best geschreven. De schrijver heeft veel woorden nodig om eigenlijk niets te vertellen. Boosheid gaat gepaard met hoofdletters en andere taalkundige ellende.

Hekel    MB

Hekel    Al

Milka    AV

Milka    Wi

Als je een verhaal, na de openingszin, begint met meer dan 200 woorden topografische les, dan nodigt dat de lezer niet uit tot verder lezen. Het concept: ‘Märklin-land’ is leuk gevonden en origineel, maar geen 200 woorden waarde, zeker niet in het begin van een kort verhaal, dat al met al maar meer dan 1000 woorden kent. Wat deze topografie wel laat zien is dat de hoofdpersoon blijft kijken, analyseren, benoemen, maar hij handelt niet. De “Märklin-land”-metafoor is dus wel relevant, maar veel en veel te lang. In dit verhaal is alles impliciet: de nabijheid, de verjaardag, de wijn, Sabines gezicht dichtbij, zijn vlucht. Er lijkt dan eindelijk iets te gebeuren, maar helaas vond de schrijver het nodig, die ene gebeurtenis nog eens nadrukkelijk te benoemen met “verlangen naar lichamelijk contact.” Dus weg mysterie, weg onderhuidse spanning, die de schrijver toch heel subtiel in het verhaal wist te bouwen. Deze ene zin bederft het hele verhaal. Jammer.

Milka    Ma

Er gebeurt welgeteld niks in dit verhaal. Technisch netjes geschreven, volop kleine observaties – maar nergens urgentie, verontrusting, drama, beweging, conflict, karakterbouw. Er is blijkbaar is met die Milka-reep, waar wat… geen idee. Een fijne mijmering, maar niet meer dan dat.

Milka    Ae

 De goed beschreven vlakke persoonlijkheid van de hoofdpersoon maakt het verhaal een beetje saai. Het ontneemt de spanning. Het duurt even voor ik in de gaten heb dat de Alpine omgeving slechts bestaat uit een speelgoed treintjes scenery. In slaap vallen na drie glaasjes wijn, en zijn vlucht voor de avances van de pensionhoudster verklaren de aanvulling van zijn lunchpakket, - de Milka reep.   

Lisa aan zee    Jo

We zijn getuige van een bijzondere ontmoeting. Het verhaal is anders dan veel andere verhalen. De dialogen zijn apart en bij vlagen goed bedacht. Ik vind het idee achter het verhaal geweldig, de uitwerking jammer genoeg een stuk minder. Een ontmoeting zonder climax, dat is gaaf, nu nog wat lekkerder opschrijven.

Lisa aan zee    MB

Lisa aan zee    Al

Hou op met netjes zijn    AV

Hou op met netjes zijn    Wi

Het thema (heimwee naar en mijmeren over een verbroken relatie) is een veel voorkomend thema in deze wedstrijd. Hij/zij gaat weg en hoe ga je daarmee om? De meeste verhalen met dit thema zijn melancholiek, vol verlangen, herinneringen gemengd met het normale leven, zoals het nu is zonder hem/haar. Deze verhalen kenmerken zich vaak door veel uitleg, opdat de lezer de pijn snapt. Ook dit verhaal heeft daar veel last van en dat leidt tot onnodige zinnen als “Ze keek me aan tot de zin in mij doordrong en verder ging dan katten,” en “Het verschil tussen horen en invullen is klein en groot tegelijk,” en zo zijn er meer. Soms komt de achtergelatene er bovenop, soms niet: dat zijn de twee bekendste uitkomsten van dit soort verhalen. Helaas wijkt dit verhaal verhaaltechnisch in niets af van de vele verhalen met dit thema. In die zin is het dus een saai verhaal. Geen bijzondere twist, geen queeste, geen verrassend perspectief, geen bijzondere setting, geen diep gevoelde of strijdende emotie (behalve gemis). Het is goed te zien dat de schrijver vreselijk zijn best heeft gedaan om mooie zinnen te schrijven. En dat is best wel aardig gelukt, al neigt het soms naar mooischrijverij. Maar in mijn juryrapport krijgt een verhaaltechnisch saai verhaal met een mooie vertelstem per definitie minder punten dat een verhaal met een fantasierijk thema met een saaie vertelstem. Dus schrijver, gebruik je zichtbare schrijftalent om een interessanter verhaal te schrijven en dat wil ik volgende maand dan graag lezen.

Hou op met netjes zijn    Ma

Met grote regelmaat komen er inzendingen binnen, waarin een rouwproces wordt verwoord. Cruciaal daarbij vind ik dat ik de pijn van de rouw voel, mee ervaar met de hoofdpersoon. Want dat rouw overweldigend is, weet ik zo ook wel. Wat maakt deze rouw anders dan al die anderen? Nou – niet veel. De titel, ‘Hou op met netjes zijn’, staat in sterk contrast met de tekst: die is ironisch genoeg extreem netjes. Dat helpt mij niet om mee te voelen met het rouwproces van de hoofdpersoon. Ook de Lize waarom gerouwd wordt krijgt voor mij te weinig smoel, behalve dat ik de indruk krijg dat er in haar bovenkamer een paar schroefjes loszitten. Maar waarom ze verdwijnt (aangenomen suicide) – ik vat het niet. En dus lees ik het proces waar de hoofdpersoon doorheen gaat, en neem dat ter kennisgeving aan.

Hou op met netjes zijn    Ae

Het mooie taalgebruik, neemt je als lezer moeiteloos naar het einde van het verhaal. Zinnen als: 'Het karton dat openvouwde als een gewricht dat lang niet bewogen heeft ' en : 'Bij haar thuis sloeg de verwarming tikjes alsof het huis wilde praten'  en : 'Het is het verschil tussen iemand die leeft en iemand die alleen nog bestaat in de ruimte die je voor haar vrij houdt'.  Deze kunstige zinnen zeggen precies wat ze bedoelen. Prachtig verhaal over loslaten.

Geen snooze    Jo

Een liefdesverhaaltje zonder veel diepgang, de personages zijn plat, de situaties herkenbaar en het verhaal past perfect binnen de setting. Het heeft iets schattigs en meestal betekent dit voor een verhaal weinig goeds, zo ook nu.

Geen snooze    MB

Geen snooze    Al

Vurige liefde    AV

Vurige liefde    Wi

Dit is een ambitieus verhaal, maar het wil veel te veel: een historische setting, een familiedrama, schuld en brand, erotiek, machtsspel, een psychologische wraaktragedie, en dat alles in of rond het leven van de schilder Jan van Eyck. Niets uit het leven van Van Eyk (voor zover bekend) wijst in de richting van dit verhaal, en daarmee is Van Eyk niet meer dan een decorstuk, hij speelt geen rol en deze naam kan dus gewoon weggelaten worden. Zoals de naam nu is gebruikt is het niet meer dan namedropping (oftewel: het verhaal interessanter proberen te maken met oneigenlijke middelen). Het verhaal wil zóveel betekenislagen tegelijk dragen dat het onder zijn eigen symboliek bezwijkt. Behalve Van Eyk weglaten, moet er nog meer weg om dit verhaal spannend te maken. Kies voor één thema en werk dat uit. En doe dat dan op een minder hijgerige manier. De opeenvolging van hele korte zinnen geven de lezer geen adempauze. Ik vond het onprettig lezen en dat interfereerde met de spanningsopbouw. Toch begon het verhaal prima. De openingsscene is beeldend en mysterieus met de regen, de schaar, het atelier. Nodigde uit tot verder lezen. Maar daarna kregen we veel infodump en een veelheid aan karakters (te veel voor een kort verhaal): Philip, Roef, moeder, Van Eyk, dan ook nog de brand, het dolhuis en chantage. Het duurt veel te lang voor de kern van het verhaal duidelijk wordt. De psychologie van Eveline is interessant (voor mij het meest interessante aspect van dit verhaal). Wat goed werkt is haar dubbelheid: verlangen én wrok en haar littekens die zowel fysiek als psychisch zijn. Maar ze schakelt psychologisch te abrupt: ze laat zich verleiden, maar ze walgt, ze geniet, ze twijfelt. Veel losse emoties die samenhang missen. Veel voor een kort verhaal en het wordt teveel als ze ook nog blijkt te moorden. Ik ben van mening dat een dergelijke daad voorafgegaan moet worden door een beslissende innerlijke breuk of een onomkeerbaar inzicht. Maar in dit verhaal gaat ze zonder enige merkbare overgang van het passen van een jurk tot het toesteken met een dolk. Haal minstens 500 woorden weg en veel van de details die uiteindelijk niet ter zake doen, geef de lezer af en toe een adempauze, dan zul je zien dat het verhaal veel krachtiger wordt.

Vurige liefde    Ma

Een ambitieus verhaal in een historische setting. Maar de auteur vertilt zich, met veel geladen woorden, uitmondend in een rammelend verhaal. De brand, de dode moeder, Philip, Roefs schuld, Van Eyck, het schilderij, erotische spanning en een moord - zo veel elementen, met een dunne causale lijn. Philip verdwijnt uit beeld zodra hij niet meer nodig is. De climax (de dolk) is eerder melodramatisch dan het onvermijdelijke gevolg van de psychische teloorgang van de hoofdpersoon. Ze twijfelt, ze verleidt, ze steekt – we zien het, maar het is technisch handelen in plaats van een overweldigende apotheose (om het maar aan het andere kant van het spectrum te positioneren). Te lang, te veel: kook het in, ga naar de essentie en vermijdt te vertellen, ook via de mond van personages. Laat ik dat laatste illustreren. Het is het fenomeen van ‘as you know, Bob’, waarbij personages tegen elkaar praten, met nagenoeg uitsluitend de bedoeling achtergrondinformatie aan de lezer te geven. Drie voorbeelden uit dit verhaal:

“‘Geef Philip maar eens een flink pak slaag,’ bijt ze hem toe. ‘Die gek. Gestoord dat hij toen de deur blokkeerde, omdat hij boos was. Mamma’s geschreeuw…’”

“‘Niemand gelooft jou. Eveline weet dat je de deur op slot deed en boos weggerende. Als nog iemand mij toen had gezien dan wist de hele stad het nu.’”

“Roef legt een hand op de gladde tafelrand. Iets te nonchalant. Zoekt houvast met zijn vingers. Krijgt flitsen in zijn hoofd: hoe kon ik nou weten dat nog iemand binnen was, wilde alleen een waarschuwing geven toen die vrouw hem alweer niet betaalde.’”

Vurige liefde    Ae

Dit is een lang verhaal dat veel vraagt van het uithoudingsvermogen van de lezer. ' Robin Hood meets de vrouwelijke versie van de Phantom of the Opera,' in een Efteling decor. Zinnen als:- 'Eveline leunt tegen een gotische boog, terwijl ze met haar muiltjes ritme zoekt '- maken het niet goed. De dialogen zijn plat, en de personages hebben geen psychologische diepte. De schrijver neemt teveel hooi op zijn/ haar vork.

De pastoorsmoord    Jo

Wraak en een bekend thema: misbruik door een priester. De schrijver probeert het verhaal spannend te beginnen, dit voelt gemaakt aan en het werkt dan ook niet. Het verhaal zelf is zoo voor de hand liggend dat het nergens spannend wil worden. De schrijver gebruikt twee achternamen door elkaar, het geheel maakt een wat rommelige indruk.

De pastoorsmoord    MB

De pastoorsmoord    Al

Zalig kerstmus    AV

Zalig kerstmus    Wi

Grappig doen over de naam van Den Bosch en misverstanden die ontstaan door het gebruik van dialect. Man, man...wat een humor. Maar niet aan mij besteed. Zelfs als anekdote onder de maat, laat staan dat het in aanmerking zou komen als winnaar in een wedstrijd die toch echt ‘Verhaal van de Maand’ heet en niet ‘Anekdote van de Maand.’

Zalig kerstmus    Ma

 Dit verhaal is dik aangezette flauwekul.

Zalig kerstmus    Ae

 Vogelspotters uit heel Noordwest Europa belanden in Blericum en er wordt een nieuwe soort ontdekt. Peerke uit Blericum komt aan het woord in de Eva Jinek talkshow. De meeste schrijvers wagen het niet om een -'dialect sprekende Peerke-' neer te zetten, vooral uit angst dat het Branbantse dialect misschien verplicht wordt op lagere scholen. Deze schrijver doet dit wel. Moedige zet, en Peerke komt goed uit de verf. De schrijver vergeet dat 'De Baardmannetjes' niet bij iedereen bekendheid genieten. Toch is Kerstmus een leuk verhaal, vooral door de grappig beschreven 'gewone' Peerke.

Je was er toch bij    Jo

Het ongemak druipt van dit verhaal af. Twee mensen gaan samenwonen, zij is heel enthousiast, wat hij is, is wat onduidelijker. Hij loopt wat met zijn ziel onder zijn arm door het verhaal heen. Er gebeurt vrijwel niets en toch veel. De onderhuidse spanning wordt niet genoemd, maar is er wel. Een aardig verhaal.

Je was er toch bij    MB

Je was er toch bij    Al

De parkeergarage    AV

De parkeergarage    Wi

Voyeur-verhalen zijn schaars in deze wedstrijd en dat is wel begrijpelijk, want het voyeur-genre is vaak voorspelbaar. Zonder psychologische verdieping, perspectiefverschuiving of thematische gelaagdheid vervalt het snel in herhaling. De enscenering, de opbouw en de afloop van verhalen met dit thema zijn vaak hetzelfde. Deze schrijver is er niet in geslaagd om een nieuwe twist, een bijzonder perspectief of een verrassende ontknoping aan het standaard voyeur-verhaal te geven. Het einde van dit verhaal staat los van de rest en is mogelijk bedoeld om toch een morele justificatie te geven aan de acties van de hoofdpersoon. Een morele draai aan het einde van een kort verhaal werkt alleen als die voortkomt uit de ontwikkeling van het verhaal. Als het voelt, zoals in dit verhaal, als een aangeplakte rechtvaardiging (“zie je wel, het had een bedoeling”), dan ondermijnt dat juist de geloofwaardigheid.

De parkeergarage    Ma

De scene wordt vaardig opgezet; een voyeur, het stelletje dat seks gaat hebben, de verstoring van de voyeur waardoor hij afgeleid wordt en de daaropvolgende twist (de ruzie van het stel). Over de banaliteit van de hitsige parkeerwachter heb ik het verder niet, wel over wat er in de ontknoping gebeurt. Het is totaal onduidelijk waar de twee seksers ruzie over kregen en waarom de vrouw zich zo bedreigt voelt. Dan moet er iets anders in de vertelling zwaarder wegen – maar dat blijkt het feit te zijn dat de vrouw van de parkeerwachter drie jaar eerder is overleden, of van hem weggelopen. Waarom dat zo belangrijk is blijkt nergens uit. En zo gaat een in potentie aardige zedenschets als een nachtkaars uit.

De parkeergarage    Ae

Een scabreuze parkeerwachter observeert wekelijks een paartje dat in een parkeergarage sex heeft in de auto. Hij verandert zelfs zijn dienst om er getuige van te zijn. Op de monitoren volgt hij de handelingen van het paar met de broekrits geopend. Een parkerende klant, een mevrouw met kleding aan -met een 'Vichy Ruitje' - wil alsnog een kwitantie, omdat de betaalmachine het niet doet. Dit verstoort het erotische oponthoud van de parkeerwachter. Realistisch geschreven verhaal, waarin de humor zeker niet ontbreekt. De schrijver verstaat de kunst om de erotische interesses van de parkeerwachter levensecht te beschrijven, en sluit het verhaal af met een aannemelijk alibi.

De noot die solo moest vliegen    Jo

De vader in dit verhaal eist perfectie van zijn dochter. De keuze van de schrijver zou de mijne niet zijn. Door de tussenkopjes lijkt de muziek meer centraal te staan dan de pijn van de hoofdpersoon. Het voelt allemaal te luchtig en te speels voor het zware onderwerp dat centraal staat. Bij mij maakt het geen emoties los.

De noot die solo moest vliegen    MB

De noot die solo moest vliegen    Al

Wat blijft wanneer alles verdwijnt    AV

Wat blijft wanneer alles verdwijnt    Wi

Dit is een populair thema in gedichten en ook deze bijdrage is meer een gedicht dan een kort verhaal. De uitwerking van het thema in deze bijdrage is volledig voorspelbaar (en ook hetzelfde als in eerdere gedichten met dit thema). Geen bijzonder perspectief, een verrassende twist of diep doorvoelde emoties. Dus onvoldoende wat mij betreft.

Wat blijft wanneer alles verdwijnt    Ma

Vreselijk, wat een gezever. Geen karakteropbouw, een hoop gezweef, gladde taal dat veel suggereert maar niks is. AI of niet (ik denk van wel), dit is bagger.

Wat blijft wanneer alles verdwijnt    Ae

 Een mooie eerste zin, en een directe uitnodiging om te lezen. Wat volgt is een goed evenwicht tussen een dialoog en prachtige poetische zinnen. De inhoud is diepzinnig verwoord. Het spanningsaspect is tot het einde voelbaar. Interessant is:  het vraag en antwoord spel tussen een stem zonder identiteit en de hoofdpersoon. Hier herken ik de verteller pur sang.

Wat blijft wanneer alles verdwijnt    Jo

De schrijver kiest voor een afstandelijke benadering van het verhaal. Het lijkt sterk op een Oosters sprookje. De hoofdpersoon krijgt enkele onmogelijke keuzes voorgelegd, waarin hij uiteindelijk niet voor zichzelf kiest. Het is vooral filosofisch van insteek en de moeite waard om te lezen. Uiteindelijk is het verhaal me net iets te ongrijpbaar, het speelt met menselijke gevoelens zonder deze echt aan te raken. Hierdoor blijft het vooral afstandelijk en mis ik het gevoel en de diepgang.

Wat blijft wanneer alles verdwijnt    MB

Wat blijft wanneer alles verdwijnt    Al

De man die weigerde een    Jo

Een vreemde inzending, amper tekst en weinig inhoud. De paar regels die ingezonden zijn, intrigeren me wel. Het is jammer dat de schrijver er niet voor gekozen heeft om een echt verhaal te schrijven.

De man die weigerde een    MB

De man die weigerde een    Al

Slechts zwijgend een god in de trein    AV

Slechts zwijgend een god in de trein    Wi

Enkele zinnen zijn geen kort verhaal. Het kan wel een utrakort verhaal zijn, maar er is heel veel meer nodig dan alleen maar een observatie om een succesvol utrakort verhaal te schrijven (google de eisen die daaraan gesteld worden maar eens).

Slechts zwijgend een god in de trein    Ma

Wat ik hier nou weer mee aan moet… lieve inzenders, DIT IS EEN VERHALENWEDSTRIJD.

Slechts zwijgend een god in de trein    Ae

Waar is de rest van het verhaal?

Rotzooi    Jo

Dit verhaal is vooral vaag. De schrijver sleept er van alles met de haren bij, waardoor het evenwicht in het verhaal volledig zoek is. Het is nergens de moeite waard, mede door de stroom van nutteloze feitjes.

Rotzooi    MB

Rotzooi    Al

De herijking    AV

De herijking    Wi

Een verhaal van een stilistisch zeer hoogstaand niveau dat een gedetailleerde beoordeling verdient, omdat de schrijver zo zichtbaar (en met succes) een geheel eigen stijl heeft ontwikkeld en toegepast, waarin nagenoeg alle clichés ontbreken. Zo, dat is al een voldoende! Het idee van een periodieke “herijking” als administratief ritueel in een post-pandemische samenleving is helder en consistent, maar niet erg origineel: 1984, Het Proces, The Handmaid’s Tale, om maar een paar van de bekendste verhalen te noemen met een vergelijkbaar thema. Helaas is dit verhaal niet verrassend of spannend genoeg in haar uitwerking. De herijking is te vlak, er is geen echte dreiging, geen bijzonder perspectief of verrassende twist. Zo’n jongerenbeweging, daar zat spanning in, maar je hebt er nagenoeg niets mee gedaan. Jammer! Maar verhaaltechnisch heb ik de grootste moeite met de verteller. Die is en blijft uitsluitend observator. Er is geen frictie, noch innerlijke, noch met de buitenwereld. Een verhaal zonder frictie glijdt zo van de lezer af. Als hij klaar is met lezen weet hij nauwelijks meer waar het verhaal over ging (al kan hij nog steeds bewonderend kijken naar de technisch zeer beheerste vertelstem, zoals ik deed). Dan nog een nabrander: Gezien de AI-discussie die eerder heeft gewoed op deze site, kreeg ik toch AI-kriebels bij dit verhaal door de extreem consistente toon. Er is geen enkele stilistische ontsporing en ik zie geen enkel heel persoonlijke, zintuiglijke detail. Alleen maar keurige formuleringen. Omdat de vertelstijl het meest opmerkelijke was van dit verhaal zou het gewoon spijtig zijn als die juist door zware AI-inmenging tot stand was gekomen.  Aangezien dit slechts een vermoeden is van een niet-AI-deskundige, heb ik deze nabrander niet laten meewegen in mijn uiteindelijke cijfermatige oordeel.

De herijking    Ma

Een golf aan korte zinnen, nagenoeg zonder afwisseling. Ik ben al moe als ik pagina 1 amper uit heb, en dan moet ik er nog vijf. We hakkelen ons door een dystopische toekomst, die gode zij dank wel uitgelegd wordt: “Papieren namen het over. Ze boden geen zekerheid, alleen houvast. Elk document had een datum. Elk stempel een geldigheid. Dat gaf rust. Omdat het vastlag.” Dat u dat weet.

Gewichtige woorden zeggen bar weinig: “Langs de weg stonden gebouwen die hun functie hadden verloren. Een school zonder ramen. Een tankstation waar niets meer te halen viel. Soms woonde er nog iemand. Soms was het stil genoeg om dat verschil niet meer te maken.” Als u het nog volgt – ik niet. En dat geldt eigenlijk voor heel dit verhaal. AI of niet: ik vind het helemaal niks.

De herijking    Ae

 Koele dystopische vertelling over een zoon en zijn moeder die zich steeds moeten verplaatsen na een nieuwe 'herijkings ronde'. Deze zin typeert waar het verhaal over gaat: - 'Dit is geen reis naar iets toe '- , het verhaal gaat ook nergens naar toe. Er is geen sprake van enige beschrijving van emoties, het is een- dimensionaal. Het zou hoogstens een proloog kunnen zijn voor een langer verhaal.

Een dagje naar het strand    Jo

Eindeloos flauw en als klap op de vuurpijl krijgt ook de schrijver van het verhaal een plaatsje. Alles in dit verhaal is te: te overdreven, te veel en te flauw. Ik kon nergens om glimlachen en om heel eerlijk te zijn, blij dat ik de laatste regel gelezen had.

Een dagje naar het strand    MB

Een dagje naar het strand    Al

Ontworteld    AV

Ontworteld    Wi

Een verhaal dat begint en eindigt met een flauwe woordgrap (resp. door de bomen...etc en 'in de wilgen hangen'), een sprekende boom opvoert en in het eerste deel is doordrenkt met psychologenjeukjargon en in het tweede deel met heel ouderwets gaiajeukjargon. Verder alleen maar zeurderige interne monologen. OK, het is een treurwilg, maar had dan minstens een verrassende twist aangebracht om het verhaal nog enigszins lezenswaardig te maken. Maar nee, het was een en al treurigheid van begin tot einde.

Ontworteld    Ma

Een pratende treurwilg (denk ik), da’s weer eens wat anders. Therapie helpt hem niet van zijn somberheid af, een dansende neo-hippie wel. Fijn voor ‘m. De kunst van onmogelijkheden verkopen in een verhaal is ervoor te zorgen dat alles eromheen wél geloofwaardig is. Helaas zijn zowel de therapeut als de sjamanka haast nog karikaturaler dan de boom, en is het slot zoet als honing. En dus komt dit verhaal voor mij niet tot leven. Wel een paar aardige woordspelingen, al ligt flauwigheid op de loer.

Ontworteld    Ae

Leuk verhaal over een boom met een mid-life crisis, gedupeerd door: 'Voor altijd in de luwte blijven als een bohemisch stuk wrakhout '. Een dendroloog schiet als traumaverwerking te hulp. Dit wil niet baten, echter, een sjamanka zorgt ervoor dat er weer knoppen in de boom komen. Talig omschreven lot van een boom in nood. Verhaal voor diegenen die niet schrikken van woorden als: -'Neopaganisten '.

Op de rand van de tijd    Jo

De schrijver wil een opvallend verhaal schrijven en dat is gelukt. Het voelt wat magisch realistisch aan, maar wat de schrijver ook probeert, het wel allemaal net niet lukken. Het is te sowieso te lang, waardoor mijn aandacht verslapt en de filosofische bespiegelingen zijn vooral te oppervlakkig. Wel een goede poging.

Op de rand van de tijd    MB

Op de rand van de tijd    Al

Alikruiken    AV

Alikruiken    Wi

Nou, dat was nogal een inspanning. Een rijk gevuld verhaal met vele uitweidingen, niets toevoegende details en veel clichés, zowel in woordkeuze als in beeld. Kijk nou eens naar deze zin: “voelde ik me gegrepen door een vrouw wier juveniele schoonheid me een ogenblik deed vergeten waar ik was.” En deze dan: “met een blos op haar wangen, zacht als bloesem van een kersenboom in mei.” Dit verhaal was als een veel te zware, veel te dikke soep, waar je best zin in had, maar halverwege duw je de kom van je af, geen trek meer. Zo was het ook met dit verhaal. Halverwege geen trek meer, maar toch tegen heug en meug verder gelezen. Er zijn veel te veel thema’s aangehaald in dit verhaal. Ik ga ze niet eens allemaal noemen. Een tijdje geleden las ik in deze wedstrijd nog zo’n kerstboom van een verhaal over het hedendaagse Joodse leven in Amsterdam, met veel teveel thema’s en veel teveel onnutte details. Ik hoop niet dat dat verhaal van deze zelfde schrijver was, want dan heeft hij helemaal niets opgestoken van het jurycommentaar bij dat eerdere verhaal. Goed, herschrijven dus, beste schrijver: haal er 800-1000 woorden aan nodeloze details en uitweidingen uit. Besluit wat het hoofdthema moet zijn van dit verhaal en lees dan opnieuw elke zin om te bepalen of die in dienst staat van het hoofdthema. Vermijd verder mooischrijverij en dit soort toevoegingen in dialoog: “probeerde ik,” “vond ik,” “herhaalde ze” en “merkte ik op.” In alle gevallen gewoon ”zei hij/ik/zij” schrijven, een lezer leest daar overheen en proberen origineel en afwisselend te zijn heeft precies het tegengestelde effect.

Alikruiken    Ma

Bijna 2.600 woorden, maar wat is het verhaal? Keurig geschreven, met scherpe observaties en sprekende scènes. Maar er is geen kop en geen staart: we meanderen met de hoofdpersoon door een dag. De licht ironische stem is vermakelijk, de dialogen doen wat ze moeten doen. De hoofdpersoon krijgt echter nauwelijks profiel, hij blijft vaag waardoor ik niet kan gaan meeleven. Ik mis houvast: waar is conflict, wat staat er op het spel, waar gaat dit naar toe? Afwezig, niets en nergens is het antwoord. En dat maakt dat ik dit verhaal, ondanks de vaardige pen, geen hoogvlieger vind.

Alikruiken    Ae

 Al in de eerste alinea wordt een bulk aan informatie samengeperst. In de tweede alinea gebeurt hetzelfde. De veelheid aan detail beschrijvingen die het verhaal niet dienen laat de lezer vertwijfeld achter. De gezwollen kunstmatige poetische taal helpt niet om het verhaal  verder te ondersteunen.

Poggibonsi    Jo

Het verhaal eindigt anders dan verwacht, dit wil in dit geval niet zeggen dat het een goed verhaal is. Het rammelt en inhoudelijk klopt het volgens mij niet. Op zich is het wel goed gedaan dat de lezer op het verkeerde been wordt gezet, dit deel gaat de schrijver goed af. Als geheel scoort het geen voldoende.

Poggibonsi    MB

Poggibonsi    Al

De sneeuwstorm    AV

De sneeuwstorm    Wi

Er worden niet zoveel echt spannende verhalen ingediend in deze wedstrijd. Deze is een goede uitzondering, maar er is nog veel werk voordat dit een echt goed kort verhaal is Om te beginnen de drie verschillende perspectieven. Bij elk van de drie perspectieven moest weer een infodump komen en pas daarna mocht het verhaal beginnen. De drie verschillende perspectieven houden het verhaal op en zijn totaal onnodig. Alles had vanuit het perspectief van Jan verteld kunnen worden en dan was het verhaal veel eerder op gang gekomen. Verder is er veel te veel uitleg: dingen die de lezer allang had begrepen, worden toch nog eens door de schrijver uitgelegd. Ik geef maar één voorbeeld, maar ik heb er elf geteld in dit verhaal met een vergelijkbaar probleem: “Achtenzestig was hij, een gepensioneerd advocaat.” Vervolgens wordt een hele alinea besteed aan het uitleggen van deze zin. Deze zin kan dus weg, of (zelfs beter): de hele alinea daarna kan weg. Dus schrap minstens 500-800 woorden, dan zul je zien dat het verhaal veel scherper wordt. Tenslotte het slot, dat is prima en dat zorgt toch nog voor een goede voldoende voor dit verhaal.

De sneeuwstorm    Ma

Lieve auteurs: zullen we afspreken dat we de Enter-toets minder vaak gaan gebruiken? Dit verhaal van dik 2.900 woorden strekt zich uit over 13 pagina’s: hoe verder we komen, hoe meer wit op de pagina. Dat leest onprettig. Goed, dat gezegd hebbende, op naar de inhoud.

Op zich maakt deze auteur aardige zinnen, maar een goed verhaal schrijven vergt meer dan dat. In het begin wisselt het vertelperspectief drie keer kort achter elkaar: van Jan naar Aisha naar Sofia en weer terug naar Jan. In amper een pagina wordt de lezer uitgelegd hoe de vork precies in de steel zit: dat is echt vloeken in de kerk. De geloofwaardigheid gaat kort daarna helemaal het raam uit als Jan, de ervaren advocaat, de zojuiste vermoorde man naar binnen sleept, om dan pas te overwegen de politie te bellen, wat hij niet doet. In plaats daarvan gaat hij met de twee hem onbekende vrouwen slepen met een lijk, dumpt deze, om daarna om volstrekt onduidelijke redenen in een achtervolging en schietpartij te belanden. Nog even los van die laatste toestanden: als een hoofdpersoon een persoonlijke omslag maakt, een verandering doormaakt, dan moet dat logisch voelen. Niet zo dus. Leuke poging, beroerd verhaal.

De sneeuwstorm    Ae

Goed geschreven advocaten verhaal a la John Grisham. Een gedesillusioneerde gepensioneerde advocaat neemt het op voor twee dames die op de vlucht zijn. De dames Aisha en Sofia worden iets te snel geïntroduceerd waardoor ze letterlijk met de deur in huis vallen, verhaaltechnisch is dit een zwak moment in het verhaal. Het spanningselement komt goed op gang en wordt tot het einde vastgehouden.  Het is een echte people 's pleaser.

De sneeuwstorm    Jo

Mooi geschreven, maar voor mijn gevoel is het verhaal niet af genoeg. De schrijver neemt veel tijd om de personages te introduceren en te weinig tijd om echt een sterk verhaal te vertellen. Omdat het heel prettig leest, valt niet op dat het verhaal wat dun is en van clichés aan elkaar hangt. Het wil mede hierdoor niet spannend worden. Mocht dit het begin van een veel langer verhaal zijn, hou ik me trouwens aanbevolen, het smaakt naar meer.

De sneeuwstorm    MB

De sneeuwstorm    Al

Rozendoorn    Jo

Een soort filosofisch verhaal dat eigenlijk volledig langs me heengaat. Ik kan het maar met moeite volgen en vind het weinig interessant.

Rozendoorn    MB

Rozendoorn    Al

Opsporing    AV

Opsporing    Wi

Een nogal met zichzelf ingenomen treinreiziger die dingen die ze ziet interpreteert. Dat kan zeker een mooi thema zijn voor een spannend of onderhoudend kort verhaal, maar de uitwerking van dit thema in dit verhaal is nogal teleurstellend. Vooral omdat alles wordt uitgelegd, wat de lezer allang had begrepen. Nergens krijg je als lezer de kans om zelf dingen te ontdekken, elke emotie en elke volgende stap wordt voorgekauwd en voorgeschreven door de schrijver. Ik noem maar één voorbeeld: “Moniek heeft oog voor afwijkingen van het gewone. Misschien door haar jarenlange ervaring in de zorg.” De eerste zin had de lezer al ontdekt, de tweede zin is overbodige uitleg. Verder lees ik hier en daar wat moeizame zinsconstructies. Deze schrijver heeft wel een interessant en fantasierijk thema bedacht, maar er is nog heel veel werk om hiervan een goed kort verhaal te maken.

Opsporing    Ma

Best een leuk thema: de overschatte zelfverzekerdheid van een vrouw die zichzelf als oplettende, sociaal verantwoordelijke burger ziet, maar in werkelijkheid aan racisme grenzende vage vermoedens verpakt als burgerzin. Maar het komt niet echt lekker uit de verf. De verdenkingen van Moniek zijn zo dun onderbouwd, haar zelfrechtvaardiging zo nadrukkelijk aanwezig, dat ik als lezer haar allang door heb, lang voordat het wat vreemde slot de clou levert. Ik had meer met haar willen twijfelen en verdenken. Moniek is als personage functioneel maar vlak. Ze is een en al observatiedrang; haar zelfrechtvaardiging wordt niet verder uitgediept. Die potentieel interessante psychologische kant (hoe bouwt iemand zo'n zelfbeeld op, hoe wordt vooroordeel tot vermeend feit) komt niet aan bod. Technisch is het redelijk verzorgd. De zinnen lopen, de observaties zijn concreet, de opbouw is logisch. Maar een knaller is het dus niet.

Opsporing    Ae

 De brave oppassende burger Moniek vertoont de alertheid die gevraagd wordt van televisie programma 's zoals 'opsporingverzocht '. Het verhaal biedt een goede sfeertekening van personages op het perron. Vanuit de trein observeert Moniek een  allochtoon uitziende man met zijn kind. In de beleving van Moniek hebben wij hier te maken met een potentiele ontvoerder van niet Nederlandse afkomst. De beschrijving van de gelaatsuitdrukkingen, de fysieke handelingen van de vader en de zoon, en het detaillistische en discriminerende opmerkingsvermogen van Moniek komen goed uit de verf.

De zieltoger    Jo

Het verhaal leest fijn en het verhaal is wat triest. Een eenzame man met een aktetas, waarin alles zit wat voor hem van belang is. Deze tas blijft centraal staan en in de laatste regels blijkt hoeveel erin zit. Knap geschreven.

De zieltoger    MB

De zieltoger    Al

Lafaardscuratie    AV

Lafaardscuratie    Wi

Dit is een lang en vol verhaal. De enscenering is mooi neergezet, maar het verhaal is te lang en dat komt voornamelijk door het einde. Ik beschouw het als een beginnersfout van schrijvers, als ze blijven doorschrijven nadat het verhaal is verteld. Dit verhaal geeft blijk van een ervaren schrijver en dan verwacht je zo’n fout toch niet. Het verhaal was klaar met deze zin: “Alleen een kopje koude thee en een pincet waarmee hij alle suikerklontjes in het kopje had laten vallen tot het overstroomde.” De 312 woorden die daarna nog komen zijn overbodige ballast. Verhaaltechnisch is er nog een ander groot probleem, ook typisch een van beginnende schrijvers: iemand overlijdt en de nabestaanden vinden na de dood aanwijzingen die het geheim helemaal verklaren, een foto, een kistje met een brief, in dit geval een kleitablet. Het is een te mooie afronding. In haar laatste adem heeft Mucize exact opgeschreven wat Omar nodig had. Geen angst, geen pijn of verwarring, maar een strak geformuleerde en volledige verklaring. Te mooi voor de werkelijkheid, zelfs te mooi voor een kort verhaal. Door beide bovenstaande punten krijgt dit verhaal verhaaltechnisch een onvoldoende. Schrijftechnisch is het wel voldoende.

Lafaardscuratie    Ma

Waar moet ik beginnen? Ik heb zelden een spannend bedoeld verhaal gelezen dat zo vlak en emotieloos is. Niet dat de schrijver geen ideeën had: die waren er genoeg. Het verhaal opent met een gesprek van meer dan drie pagina’s tussen twee mannen, waarvan een dierbare vriendin van beiden een paar dagen terug gruwelijk om het leven is gekomen. De lezer wordt door hen al pratende op de hoogte gebracht, dat is al een doodzonde als schrijver, maar erger nog: er is geen spatje emotie. Letterlijk nul. Na dat eindeloos lange gesprek racen we ineens met zevenmijlslaarzen door de meest belangwekkende ontwikkelingen, om vervolgens te moeten geloven dat een stervende vrouw (besmet met een chemisch oorlogswapen) de tijd heeft genomen om een heel verhaal in een kleitablet te krabbelen (waar komt dat ding nou weer vandaan?) én te begraven. Dan wordt de ene man boos op de andere, waarna de andere zelfmoord pleegt. Geen psychische duiding, geen geloofwaardigheid. Of dit aan AI ligt of aan de onervarenheid van de auteur durf ik niet met stelligheid te zeggen.

Einde.

Lafaardscuratie    Ae

Interessant en goed geschreven verhaal  over drie hoofdpersonen die uiteindelijk elkaars ondergang bewerkstelligen. Het Syrische decor, en de psychische oorlogsvoering tussen Omar, Malek en Mucize geven naast diepgang, een exotische sfeertekening aan, waarbij  ook oorlogsvoering door middel van zenuwgas ter sprake komt. Dit alles vindt plaats temidden van een setting van archeologische opgravingen. Dimensionaal verhaal, waar in een notendop de complexiteit van de mens en zijn zucht naar materialisme goed weergegeven wordt.

Lafaardscuratie    Jo

Wraak wordt in dit verhaal op een prachtige wijze geserveerd. Enigszins voorspelbaar verhaal, maar door de schrijfwijze en het einde toch een mooi verhaal geworden. Het is fijn om te lezen, rustig van opbouw en de wijze waarop wraak genomen wordt, is echt heel goed.

Lafaardscuratie    MB

Lafaardscuratie    Al

Roosje    AV

Roosje    Wi

Een indrukwekkend verhaal, maar te lang. Het thema is mooi, de onmacht van een vader, en goed uitgewerkt. De notaris-scène is kort en functioneel, maar te weinig geladen. Wat staat er eigenlijk op het spel? Dus ofwel concretiseren, ofwel de hele scene weglaten. De café-scène is sterk, maar te lang. Er is een overdaad aan gedachteflarden en op enkele plekken wordt het te veel. Uiteindelijk ontstaan er herhalingen in zijn gedachtestroom en valt de spanning weg. Het slot vond ik het beste deel van het verhaal. Schrap nog eens 500 woorden uit dit verhaal en je zult zien dat het scherper wordt. De vertelstem is mooi, veel indirecte rede en associatieve gedachtestromen. Dat werkt prima. Uiteindelijk schuurt het verhaal net niet genoeg, jammer dan je niet meer drama hebt durven toevoegen. Walter blijft passief, hij wandelt door het hele verhaal zonder dat hij iets riskeert of iets leert. Dit is denk ik een kwestie van smaak (mijn smaak tegenover die van deze schrijver). In deze vorm, heel beheerst en teruggetrokken geschreven, is het zeker een hele dikke voldoende.

Roosje    Ma

Intrigerende vertelling, met een smakelijke Vlaamse tongval. De binnenwereld van Walter, een voortdurende stroom van half afgedwaalde gedachten, is geloofwaardig en tot mijn lichte verrassing boeiend genoeg om mij bij de les te houden. Vaak zijn innerlijke monologen saai – deze niet, mede door de vrijelijk associatieve bewegingen. Wel op het randje van te lang. De scène in het café vind ik de sterkste. De reus, de chocoladerepen op dezelfde plek als vroeger, de koffietas: het is concreet en speels, met fijne onderhuidse spanning. De relatie tussen Walter en Roosje wordt nergens expliciet gemaakt maar is er gewoon: show, don’t tell. Goed getroffen! Wat het verhaal nou precies is, is een puzzel op zichzelf. Moeder is dood, vader en moeder waren al eerder uit elkaar, vader zorgt nu voor dochter en probeert haar te leren kennen. Ja, ik trek dit verhaal goed. Een van de beste van deze maand!

Roosje    Ae

In filmische scènes beschreven verhaal over een gescheiden vader die na de dood van zijn ex, er alleen voor staat. Hij neemt zijn dochtertje mee naar de notaris en komt expres te laat. De afspraak gaat niet door, wordt uitgesteld. Hiermee verzet hij zich tegen het opkomende fulltime vaderschap. Het kind wordt vervolgens meegenomen naar een cafe, en tussentijds wordt de lezer deelgenoot van al zijn gedachten. Goed geschreven verhaal met heel veel details.

Roosje    Jo

Een man heeft zijn vrouw verloren, de schrijver vertelt dit tussen de regels door. De man is op zoek naar een band met zijn dochter, hij moet nadenken over de toekomst en doet er alles aan om dit uit te stellen. Alles voelt wat verloren in dit verhaal, de dood wordt niet zwaar gebracht, we zien alleen de effecten en die stemmen niet vrolijk. Het verhaal trouwens wel, het is goed geschreven.

Roosje    MB

Roosje    Al

Naar huis Een nieuw begin    AV

Naar huis Een nieuw begin    Wi

Tweede wereldoorlogverhalen moeten verteld blijven worden en dat is gelijk het probleem. Er zijn al zoveel verhalen verteld met dit thema dat een nieuw verhaal echt een bijzonder perspectief moet hebben, of een verrassende twist, of diep doorvoelde emoties om nog boven de middelmaat van verhalen met een vergelijkbaar thema uit te komen. Dit verhaal heeft dat allemaal niet. Heel veel “terugkomen na de oorlog naar een kapotte stad” verhalen hebben een vergelijkbare enscenering, een vergelijkbaar verloop en een vergelijkbare slot, waarin vreugde en verdriet zijn gemengd. Dit verhaal biedt helaas niets nieuws. Als dit een waargebeurd verhaal is, dan heb ik een treurige mededeling voor de schrijver: waargebeurde verhalen zijn meestal saai, zelfs als ze de oorlog betreffen. Dat komt omdat het leven van ons allemaal nogal saai is. Daarom verzinnen en vertellen we verhalen. Als dit een verzonnen verhaal is dan kan ik alleen maar constateren dat het de schrijver voor ddit verhaal niet de fantasie heeft kunnen opbrengen die nodig is voor een goed kort verhaal.

Naar huis Een nieuw begin    Ma

Het verhaal opent met een sterke scène: Nijmegen na het bombardement van februari 1944, de terugkeer van een Arbeitseinsatz-dwangarbeider, het wantrouwen jegens hem (goed geïllustreerddoor de anonieme man die hem beetpakt). Dat is laten zien, in plaats van vertellen. Het weerzien met de moeder en zusjes wordt vervolgens afgeraffeld: het is het emotionele hoogtepunt van zijn terugkeer, maar meer dan drie zinnen krijgt het niet. Hier had de vertelling moeten vertragen. De overgang naar “twee dagen later” is abrupt, en dan pas blijkt de hoofdpersoon ook nog een stille liefde in de stad te hebben. U raadt het al, zij heeft het niet overleefd.

Wat ontbreekt is Pauls emotionele staat. Hij heeft veel meegemaakt, ziet zijn stad aan stukken, zijn moeder en zusjes hervind hij, zijn liefde blijkt dood: we zien wat hij ziet, maar we voelen nauwelijks wat het met hem doet. Daarbij, de verdenking van collaborateurschap is potentieel interessant maar wordt niet uitgewerkt. Naast alle drama had dat de psychologische as van het hele verhaal kunnen zijn.

Al met al: best aardig geschreven, maar na een goede start wordt de diepgang niet gezocht, waardoor het verhaal naar mijn smaak emotioneel te vlak blijft.

Naar huis Een nieuw begin    Ae

 In boeiende vertelstijl volgt de lezer Paul, een  onlangs tewerkgestelde in Duitsland na WO II bij zijn terugkomst in de stad Nijmegen. Zijn tocht door de gehavende stad en zijn onheilsgevoelens zijn beeldend geschreven.

Klootzak    Jo

Niet fijn geschreven, vooral de beeldspraak in het verhaal is er met de haren bijgesleept. Het is geen opwekkend verhaal, maar door de manier waarop het opgeschreven is, wordt het bijna lachwekkend. De hoofdpersoon is zo duidelijk neergezet dat hij bijna een persiflage van zichzelf is.

Klootzak    MB

Klootzak    Al

Meneer K Goossens    AV

Meneer K Goossens    Wi

Zeer positief aan dit verhaal: de mooie, eigen vertelstem: sterk geschreven, verzorgd en beheerst.  Het thema is allesbehalve nieuw: verloren liefde, spijt, een man die niet durft te handelen. Het thema komt vaak voor, ook in deze wedstrijd, en de uitwerking hier is niet vernieuwend, geen bijzonder perspectief, een verrassende twist, en diep doorvoelde emotie of een niet alledaagse setting. Er gebeurt niets onverwachts. Dus verhaaltechnisch was ik niet onder de indruk, stilistisch echter wel. Veel bewonderingspunten voor de zinnen, die ritmisch zijn, de tekst ontspoort nergens, hapert nergens, kleurt nergens buiten de lijntjes. Oftewel een schrijver die elke tekortkoming uit de tekst heeft weten te wringen, op zoek naar stilistische perfectie, of AI die een flinke hand heeft geholpen. Echte menselijke teksten hebben vaak kleine oneffenheden, die de lezer (ook maar een mens) dichterbij haalt. Ik geef vaak het voorbeeld van een life concert. Perfectie is saai, een enkele noot, net gemist, geeft iets menselijks en daardoor emotioneels aan een goed concert. Je weet dan: deze muziek wordt door mensen gemaakt, niet door een computer. De hoofdpersoon is sterk neergezet: hij is geloofwaardig door kleine details: het parkeren, bang zijn om te laat te komen, maar vooral door zijn fantasieën over wat hij zal gaan zeggen. Dat is het sterkste deel van dit verhaal. Ik hoop heel erg op een nieuw verhaal van deze schrijver, met deze prachtige vertelstem, maar dan een verhaal met een interessanter thema (of eventueel een bekend thema, maar dan minder voorspelbaar uitgewerkt).

Meneer K Goossens    Ma

Ik heb doorgaans niet zoveel met dit soort mini-portretjes, maar deze vind ik wel aardig. De naamstelling van de hoofdpersoon (meneer K. Goossens) schept extra afstand tussen de lezer en hem. Dat legt de lat hoog: kan die lezer aansluiting vinden bij het personage? Dat is de crux van dit korte verhaal, want verder is er niet echt sprake van een plot. We leren hem kennen als een ietwat wereldvreemd figuur, die zijn wereld beheerst door te meten, te controleren. En die toch staat te loeren naar een vrouw die de gordijnen dichttrekt. De stijl is beheerst en consistent. De zinnen lopen goed, het tempo klopt, en de benaming werkt voor mij: meneer K. Goossens blijft altijd net buiten handbereik, vermoedelijk ook voor zichzelf. De héél lange zin met de fantasiereis naar de overkant – van het parkeerterrein tot "waarom wou je niet mevrouw K. Goossens zijn?" schetst voor mij dat hij de controle wel eens kwijt kon raken. Dat wordt onderstreept in het slot, als hij autorijdt op kousenvoeten.

Meneer K Goossens    Ae

 De schrijver neemt de lezer mee in de zieleroerselen van Dhr. K. Goossens,  en we volgen hem tot aan de rivieroever. In de eerste alinea wordt al duidelijk hoe deze man in elkaar zit, van zijn precisie inparkeer tic, tot aan zijn plaats- geur- en tijdsbelreving. Hij is ook een man van de tijd want: ''hij vreest de rampen en cataclysmen die verborgen liggen achter de tijd.' Het is zo suggestief geschreven dat de lezer - als hij terug rijdt in zijn Opel Corsa met alleen zijn sokken aan-  begrijpt hoe hard het metaal is van de gaspedaal.

Meneer K Goossens    Jo

Een bijzonder verhaal, aardig om te lezen, maar niet geweldig. Er gebeurt niet veel en dat weet de schrijver goed op papier te krijgen. De keuze voor de achternaam is logisch binnen het verhaal, maar ik vind het storend, net als het benoemen van de merk auto. Al met al een redelijk, maar geen geweldig verhaal.

Meneer K Goossens    MB

Meneer K Goossens    Al

Big boy    AV

Big boy    Wi

Mooi hoor, heel veel onderhuidse spanning, die niet wordt benoemd, maar door het verhaal kruipt. De lezer kan zelf veel details invullen. De openingszin vond ik matig. Waarom is dit in een droom gesitueerd? Dat voegt niets toe aan het verhaal, maar zaait een zaadje ‘o, het is maar een droom’ bij de lezer. Nog een stap verder: de hele eerste alinea kan worden geschrapt en dan heb je ook het rare beeld niet meer nodig van een kat die het negatief is van het konijn. Dat beeld is raar, leidt af en voegt niets toe aan het verhaal. De openingszin zou dan kunnen zijn: 'Elvis heeft geen vacht.' Ik besteed zoveel aandacht aan de opening van dit verhaal omdat hij zo slecht past bij de rest van het verhaal, wat echt goed is. Tenslotte dan nog het Engels van Gita. Dat is niet nodig in een kort verhaal, ook al spreekt iemand buitenlands, je meldt dat kort even en daarna kan de dialoog gewoon in het Nederlands verder. Of Gita heeft Nederlands geleerd, dat doet niets af aan haar persoonlijkheid. De titel zou dan ‘Grote Jongen’ kunnen zijn en dat vind ik persoonlijk nog mooier dan de huidige titel. Maar dit zijn slechts kleinigheden in dit verder voortreffelijke verhaal.

Big boy    Ma

Dit verhaal contrasteert scherp met alle andere inzendingen. Het leest als een koortsdroom (deels is dat het ook), vervreemdend, scherp en wazig tegelijk. De verteller, Gita, de moeder, Elvis: niets wordt uitgelegd, alles krijgt vorm vanuit het verhaal zelf. De naaktkat: spiegelbeeld van de jongen? Ziekelijk, te ver doorgekweekt, verzorging in de handen van Gita. Het opgraven van het kadaver voelt eerder logisch dan bizar, en dat is de verdienste van de vertelling. De traumatische dood van Gita, de impliciete schuld bij de jongen, het verklaart zijn gemankeerde geest zonder het uit te spellen. Literair stevig, uitdagend in vorm en inhoud: wat een goed verhaal!

Big boy    Ae

In korte zinnen wordt beschreven hoe een jongen van acht tot veertien jaar naar zijn kindermeisje Gita aankijkt. Eigenlijk van de melktand periode tot de periode van vaste tanden. De beschrijving van het ouderlijke huis, de kille moeder en tenslotte de tragische dood van Gita wordt in razend tempo opgedist. De beschreven gevoelsarmoede overheerst, en komt rauw binnen bij de lezer.

Big boy    Jo

Het is wat vreemd dit verhaal, het is niet slecht, maar ook niet heel goed. Het is met net iets teveel afstand verteld, waardoor de lezer op afstand blijft. Het verhaal is inhoudelijk niet slecht, het komt onvoldoende bij me binnen. Het is het allemaal net niet.

Big boy    MB

Big boy    Al

Gronn    AV

Gronn    Wi

Een puberale fantasie hoe een fantasy-verhaal verbonden kan worden met de echte wereld. Maar er zit geen diepgang in. Ik lees vooral veel zinloos geweld. En helaas zit het vol met detailfouten. Daar waar heide is, is geen gras, een CFO houdt zich niet met de inhoud van een marketingplan bezig, hooguit met de kosten. En zo zijn er veel meer. Verder hebben we met veel doodlopende straatjes te maken. Zo’n opmerking als “Ik heb nog een eed afgelegd, hè,” staat helemaal los van wat er aan vooraf ging en komt later ook niet meer terug. Kortom, een betekenisloos detail. En dit is nog maar één voorbeeld, zo zijn er nog veel meer. Mogelijk hebben we hier met een jonge, nog onervaren schrijver te maken. Het idee voor het verhaal is fantasierijk, dus dat is een compliment, maar de uitwerking is slordig. Alles wat je beweert in een kort verhaal moet je hetzij heel zeker weten, hetzij door onderzoek hebben bevestigd. Dat wil zeggen als je waarde hecht aan geloofwaardigheid. Als je daar geen waarde aan hecht, neem je de lezer niet mee in je verhaal en blijft die op afstand staan kijken. Dat gebeurde mij in dit verhaal: na een aantal ongeloofwaardige en nutteloze details gelezen te hebben, dacht ik bij de rest van het verhaal: het zal allemaal wel, maar ik ben hier niet bij betrokken. Verder komen er veel te veel bijfiguren voor in dit verhaal, die nauwelijks van elkaar zijn te onderscheiden. En tenslotte vond ik het morele sausje tamelijk irritant. Natuurlijk mag je een moreel standpunt innemen met je verhaal, maar het wordt door veel lezers (en zeker deze lezer) als uitermate hinderlijk gezien als dat standpunt zo wordt opgedrongen. Dus: fantasierijk thema, en daardoor een hele minieme voldoende, maar de uitwerking is ver onder de maat. Een schrijfcursus waarin je opbouw van een verhaal leert, zou deze schrijver goed doen.

Gronn    Ma

Dit zijn twee losse verhalen, die in het derde deel bruusk in elkaar worden geschoven. De openingsscène op de heide is sober, heeft sfeer en een goed tempo. De overgang naar de tweede akte is een radicale, maar de kantooromgeving die geschetst wordt is redelijk oké, inclusief de dilemma’s. Maar dan bestormen de Vikings uit deel 1 de kantoormensen van deel 2: waarom, dat is mij totaal onduidelijk. De hoofdpersoon van deel 2, Lars, ondergaat een nauwelijks onderbouwde transformatie en wordt ook een Viking? Je bent mij helemaal kwijt. Is dit magisch realisme? Satire? Een horrorverhaal? Wat jammer, want ik vind dat deze auteur best aardig schrijft.

Gronn    Ae

In de eerste alinea 's komt de lezer terecht in een soort Harald Blauwtand vertelling, waar strijdvaardige Vikingen bloeddorstig weer klaarstaan voor de volgende strijd. Een aantal show don't tell zinnen laten zien dat de schrijver een vaardige pen heeft. Daarna bevindt de lezer zich in een kantoortuin waar CFO Lars Veldhuis zich met Green planet issues bezig houdt. Zijn broer maant hem aan om zich niet door de Gen Z generatie te laten manipuleren. Hij moet kiezen tussen deugneuzen of terroristen. Goed geschreven.

Coebergh ijs    Jo

Een verhaal in twee delen. Allebei op zich niet verkeerd, maar het wil samen niet echt een verhaal worden. Het voelt vooral gemaakt aan, ik krijg niet het gevoel dat het echte mensen zijn. Veel clichés en het einde is ronduit slecht.

Coebergh ijs    MB

Coebergh ijs    Al

De kenner    AV

De kenner    Wi

Een verhaal met veel dieptepunten: schrijvers die schrijven over schrijven, schrijven meestal een saai verhaal. Hier is dat niet anders. Dit keer is aan de orde hoe een thema voor een verhaal te kiezen, maar dat biedt geen nieuwe inzichten, geen bijzonder perspectief, of een verrassende twist, slechts een saaie opsomming. Het diepste dieptepunt van dit verhaaltje was: “mollige Maartje, de koddige koffiejuffrouw.” Vast leuk bedoeld, helemaal niet leuk uitgevoerd. Tenslotte doet het werkje nogal ouderwets aan, ook in woordgebruik en zinsopbouw. Kan ik dan niks positiefs zeggen over dit verhaal? Ja, één dingetje: het slot geeft aan dat deze schrijver best in staat moet zijn om een interessant verhaal te schrijven, maar dit verhaal was dat zeker niet.

De kenner    Ma

Een paar keer exact dezelfde ‘grap’ en een slot, waar meer perspectief in zit dan in de 90% daarvoor. De verteltoon is archaïsch en omslachtig, met zinnen als "hetgeen hij overduidelijk manifesteerde in zijn manier van optreden" en "hij werd rondgeleid door een reeds eerder overleden, alwetende schrijver". Misschien is dat bewust, als karakterisering van de hoofdpersoon. Als het de eigen stijl is van de auteur, dan is het gewoon te zwaar.

De kenner    Ae

Zeer vermakelijk en humoristisch geschreven verhaal over een kantoormedewerker die toch ook echt schrijver wil worden. Al zijn schrijfsels worden ontkracht door tante Betje uit Friesland. De scenario 's die hij steeds wijzigt zijn volgens tante Betje al lang eens een keer opgeschreven door iemand anders. Als de koffiejuffrouw op kantoor hem wakker maakt met een kopje koffie, vraagt ze : 'of hij zo aardig wil zijn om haar verhaal te lezen- want hij heeft er verstand van'.

Pien en de nachttovenares    Jo

Een lief sprookjesachtig verhaal. Ik ben zeker niet de doelgroep, ik zie wel dat het werkt en voor de kinderen die dit lezen, is het vast een goed verhaal. Niet echt origineel, maar wel wat je verwacht in een verhaal als dit. Met plezier gelezen.

Pien en de nachttovenares    MB

Pien en de nachttovenares    Al

Voorwaardelijk    AV

Voorwaardelijk    Wi

Dit is een schoolvoorbeeld van hoe je juist niet de spanning opbouwt in een verhaal: bijna driehonderd woorden nadrukkelijk over ‘iets’ praten, terwijl de schrijver veel te nadrukkelijk aangeeft: ha ha, lezer, ik weet wat het is en ik vertel het jullie lekker niet. Spanning bouw je langzaam op, door steeds, vaak achteloos, een klein beetje meer informatie te geven. Bovendien beschouw ik deze zin: “Het ding ligt er klein” als valsspelen. Het blijkt dus geen ding maar een levend wezen. Je mag de lezer best op een verkeerd been zetten, maar je mag de lezer niet bewust voorliegen. Dat zijn de spelregels van een kort verhaal. Als je hard liegt, kan het verhaal alle kanten op en dan ontneem je de lezer het plezier van ontdekken. En datzelfde geldt voor de koekoek. De lezer ontdekt (en dat heb je goed gedaan) langzamerhand dat het gaat om een nest met een koekoek. Maar het is jammer dat je het dan ook zo nadrukkelijk benoemt, wederom neem je het plezier weg van de lezer, die zijn zelf gevonden ontdekking uiteen zien spatten, door een volstrekt onnodige uitleg van de schrijver. En wat er dan nog overblijft is het standaard verhaal van de koekoek. Geen nieuw inzicht, geen bijzondere perspectief, geen onverwachte twist. Gewoon, een koekoeksverhaal wat nauwelijks de moeite van het lezen waard is en dus onvoldoende, wat mij betreft.

Voorwaardelijk    Ma

Daar gaan we weer: een overdaad aan witregels, korte zinnen, losse woorden, bombast zonder voelbare emotie. “Iets klopt er niet. De vorm. De geur. De energie. Het ritme. Het schuurt.” Dit ‘verhaal’ schuurt niet, het glijdt vooruit en laat een slijmspoor achter. Ware het niet dat het over een koekoeksjong blijkt te gaan. Echt, verschrikkelijk. Mijn innerlijke AI-bullshitmeter schiet zo ver in het rood, dat het pijn doet.

Voorwaardelijk    Ae

De korte zinnen trekken de spanningsboog van het verhaal strak. Pas op het laatst weet de lezer waar het over gaat. Begrensde liefde en loslaten. De hoofdpersoon voelt 'een dunne onrust.'  Het diepe thema: -het koekoeksjong- zorgt ervoor dat dit zeker geen 'mager' verhaal is. Het is met veel inlevingsvermogen geschreven.

Droom maar lekker verder    AV

Droom maar lekker verder    Wi

Een bijzonder opgezet verhaal dat een uitgebreide beoordeling verdient. Laten we beginnen met de titel: lam (en bovendien verraadt hij het verhaal al). Volgende keer graag een meer geïnspireerde titel. Fijn voor de lezer is dat hij zelf kan gaan ontdekken en altijd goed als de lezer ‘het’ eerder weet dan de hoofdpersoon. Een bekende schrijftruc, hier uitstekend toegepast. Het verhaal is mooi en subtiel opgezet. Dit is een sterk verhaal omdat de metafoor van montage/regie consequent door het verhaal loopt. Maar...deze filmreferenties krijgen uiteindelijk iets herhalerigs. De lezer heeft het al begrepen, streep er een paar weg, zodat het verhaal scherper wordt. Het is dat je zo mooi schrijft, anders was ik gevallen over het (zeer) bekende literaire cliché: de oudere man die bewondering verwart met aantrekkingskracht. Maar in dit geval vergeef ik het, schrijver! Noah is geloofwaardig omdat hij niet pervers is, niet manipulatief, maar toch ontspoord. Hij doet wat editors doen: betekenis creëren door selectie. En dat heb je hier voortreffelijk neergezet! Omdat dit zo goed is gedaan, meen ik een schrijver te herkennen, die eerder heeft meegedaan aan deze wedstrijd (en zeer goed scoorde). Dit is herkenbaar schrijversvakmanschap! Je weet dat wij van de jury de verhalen anoniem krijgen, dus ik heb slechts een vermoeden, wat ik later in de maand kan verifieren). Julia als personage komt minder uit de verf. Ze is te perfect vriendelijk, net niet echt menselijk genoeg. Psychologisch te doordacht voor een eenentwintigjarige. Tenslotte wil ik nog wat zeggen over het slot. Bij eerste lezing dacht ik: perfect! Toen ik later op de dag met mijn 10.000 stappen bezig was en het slot van dit verhaal weer in mijn hoofd kwam, begon ik te twijfelen. Dus nog een keer gelezen en dit is mijn oordeel (doe ermee wat je wilt): V.w.b. het thema van het verhaal is dit slot inderdaad perfect. Het laat zien dat Noah nog altijd de werkelijkheid manipuleert zodat het beeld klopt. Maar toch...Het slot is te koel. Na zo’n psychologische klap verwacht je iets van leegte, schaamte, dissociatie, wat dan ook. Maar Noah reageert te functioneel. Voeg een vertraging in, een moment van desoriëntatie of stilte of interne of externe paniek, voordat hij de tassen recht legt. Dat maakt hem menselijk en begrijpelijk voor de lezer. Het slot is nu een punchline en dit verhaal verdient meer dan een punchline, het verdient medeleven van de lezer.

Droom maar lekker verder    Ma

Het idee achter dit verhaal is goed: een man die zijn karige bestaan als verhaal monteert. De filmmetafoor is consequent doorgevoerd tot en met de ontnuchtering aan het einde (die ik wel zag aankomen): de rugzakken die hij in het midden schuift zodat het beeld klopt is een passende slotzin.

Maar Noah is te weinig mens en te veel concept. We horen voortdurend over zijn manier van kijken, de filmjargon-innerlijke monoloog ("rushes", "ruw materiaal", "snijpunt") komt telkens terug en wordt dan lang aangehouden. Na de derde keer snap ik het wel, daarna begint het te irriteren. Julia vind ik te dun; ze is vooral figurant in Noahs zelfbedrog. Dat is een gemiste kans, want juist haar onschuldige vertrouwen in hem als veilige oudere collega had het verhaal fiks scherper kunnen maken. Mark komt uit de lucht vallen, hoewel ik de ontknoping al vermoedde.

Kortom: aardig verhaal, maar met wat matiging van de filmterminologie en wat meer karakterbouw had het beter geweest.

Droom maar lekker verder    Ae

De lezer bevindt zich ineens tussen de schappen van Albert Heijn, waar hij /zij inzicht krijgt in de gedachtenkronkels van een would be cineast/ vakkenvuller.  De blikjes tomatenpuree worden zodanig gepositioneerd dat ze niet kunnen ontgaan aan het blikveld van de  AH klant. De vakkenvuller - would be cineast-  ontwikkelt een crush voor een nieuwe vrouwelijke collega. De prachtige zin: 'Een bewondering is gevaarlijke brandstof voor een man die dacht dat zijn vuur al lang gedoofd was". Dit is de brandstof die ervoor zorgt dat het verhaal binnenkomt bij de lezer!

Droom maar lekker verder    Jo

Een mooi verhaal, de opbouw is goed en het is fijn geschreven. Als lezer zit je in het hoofd van een van de personages. Langzaam maar zeker wordt dit ongemakkelijk, omdat de lezer voelt dat het niet zal gaan zoals de man denkt dat het zal gaan. Het einde is voorspelbaar, maar past precies bij het verhaal. Het is daarom niet geweldig, maar wel goed.

Droom maar lekker verder    MB

Droom maar lekker verder    Al

Performative reading day    AV

Performative reading day    Wi

Veel sympathie voor het thema van dit verhaal: een instagrammer in de echte wereld. Zelfbeeld versus werkelijkheid, dat levert vaak mooie verhalen op. Maar helaas is de uitwerking niet erg verrassend, het verhaal verloopt precies zoals een lezer die eerder zelfbeeld-werkelijkheidverhalen heef gelezen het verwacht. Geen nieuw perspectief, geen verrassende twist,  geen diepere laag die het verhaal uittilt boven ‘een pijnlijk sociaal momentje.’ Het verhaal schuurt niet, Laurens wordt niet vernederd. Hij wordt niet echt afgewezen. Hij lost gewoon op in de achtergrond. Juliette heeft een vriend is zeer voorspelbaar, evenals Laurens die uiteindelijk alleen staat. Verhaaltechnisch dus onvoldoende wat mij betreft. Schrijftechnisch wel voldoende: De vertelstijl is helder en dialogen lopen geloofwaardig, dus dat is prima. Maar het zijn wel allemaal handelingen, de lezer wordt niet echt toegelaten in het hoofd van Laurens.

Performative reading day    Ma

We volgen in 900 woorden de wankele stappen van Laurens in het sociale leven: een boek dat dient als showartikel op zijn Instagram, een schamele drie likes van usual suspects (zusje, moeder), een ongemakkelijk entree op een feestje. Ook daar komt hij sociaal niet uit de verf, zullen we maar zeggen. De inzet is klein en blijft klein; er staat niets wezenlijks op het spel of zo. Er is geen verrassing of wending die het verhaal optilt. Ik vind het een aardig portretje, niet indrukwekkend of heel bijzonder; gewoon, aardig.

Performative reading day    Ae

De sfeerbeschrijving van het feestje is goed gelukt. Laurens is niet wars van oppervlakkigheden en krijgt op een feestje een spiegel voorgehouden. De vervreemding die volgt geeft het verhaal diepgang. De schrijver heeft een vlotte pen.

itgeklokt    Jo

Tot vlak voor het einde was het verhaal goed, het einde is echt heel slecht. Ik hou niet van verhalen waarin de schrijver een rol speelt. In dit verhaal speelt hij opeens de hoofdrol en dat is jammer.

itgeklokt    MB

itgeklokt    Al

Lege plaatsen    AV

Lege plaatsen    Wi

Een verhaal over eenzaamheid. Verlaten door de partner en het huisdier gaat dood. Een bekend thema in deze wedstrijd. Niet slecht geschreven, maar wel voorspelbaar. Er gebeurt niets verrassends, geen nieuw inzicht, of een nieuw perspectief, geen bijzondere twist of diep doorvoelde emotie. Uiteindelijk zijn de padden niet meer dan een decorstuk. Zinnen als “Wat er daarna gebeurde, was buiten mezelf om” beschouw ik als valsspelen: een kunstmatige manier om de spanning te doen stijgen, in plaats van de spanning op te voeren door actie of dialoog. Uiteindelijk doet de hoofdpersoon enge dingen in een droom, dus is er geen verantwoording verschuldigd. Laat de emotie van het afslachten van beesten maar vol binnen komen en laat dat gevoel botsen met de eenzaamheid, dan heb je een indringend verhaal. Twee keer een droom opnemen in een kort verhaal vind ik de gemakkelijkste weg kiezen. En als je nou iets juist niet moet doen in een kort verhaal is het de gemakkelijkste weg kiezen! Juist de ongemakkelijke emoties maken een verhaal de moeite waard.

Lege plaatsen    Ma

Een potentieel interessant verhaal, maar ik voel mij er niet ingetrokken. De eerste zin suggereert iets van magisch realisme, maar dat komt niet terug. De hoofdpersoon stelt blijkbaar het verlies van een kat gelijk aan het verlies van zijn partner – en dat gaat er bij mij niet in. Het zal best kunnen, maar daar is dan wel meer grondwerk voor nodig voordat een lezer dat aanneemt. De functie van de padden snap ik ergens wel, maar ook weer niet. De hoofdpersoon slacht ze blijkbaar af, een emotionele uitbarsting – maar die lees ik niet terug. En zo hobbelt dit verhaal voor mij op te veel punten net scheef.

Lege plaatsen    Ae

De ingrediënten van dit verhaal: diepe eenzaamheid gehuld in een dikke mist, giftige padden, en de dood van een poes, zorgen ervoor dat de lezer eveneens in een soort niemandsland terecht komt.  Het verhaal zelf gaat ook nergens naar toe.

De engel    Jo

Dit verhaal voelt aan als een wervelwind, even is alles volop in beweging, eenmaal vertrokken stelt het allemaal zoveel niet voor. Het is aangenaam om te lezen, de schrijver weet je er met je oren bij te slepen, maar eenmaal het einde gehaald, lijkt het verhaal in elkaar te zakken.

De engel    MB

De engel    Al

Blik    AV

Blik    Wi

Dit verhaal is geschreven als een spannend jongensboek, maar man, man, wat is dat een lang en langdradig verhaal. En wat een inhoudelijke teleurstelling. Deze zin komt voor in het verhaal: “Semi-intellectueel gebazel,” zei iemand al na vijf minuten. “Ik ga.” Dat is precies wat ik dacht na vijf minuten lezen. Maar ik kon niet gaan, als jurylid wordt ik verondersteld het verhaal helemaal uit te lezen en ook nog te beoordelen. Het thema, maatschappijprotest, is al in honderden verhalen geschreven, zeker al sinds het Maagdenhuisprotest (was dat niet in 1968?), maar waarschijnlijk nog wel eerder. Onenigheid tussen de echte gelover en de meeloper, tussen de fanatiekeling en de twijfelaar komt in bijna al die maatschappijprotest-verhalen voor. Er gebeurt niets verrassends in dit verhaal, en dan is bijna 3000 woorden over een blik tomatensoep lang, heel erg lang. Suggestie: minstens met 1000 woorden inkorten (zo is de hele eerste alinea overbodig. Begin gewoon met de tweede), breng een nieuw perspectief aan, of een verrassende twist, of een diep gevoelde emotie, zodat het minder voelt als een verslag van een protest, maar een echt verhaal wordt.

Blik    Ma

 Een lekker plot: een activistische stunt, met een hoofdpersoon die op het laatste moment kantelt. De setting (Rijksmuseum) is overtuigend neergezet. Maar het leunt ook zwaar op karikaturen en gemakzuchtige etiketten (“witte mensen”, “aziatische bezoekers”, “Manga look”, “patriarchale en koloniale klootzakken”, “bitch”). De ‘woke’ activisten zijn eendimensionaal en voorspelbaar. Daardoor wordt het morele conflict (toch de spil van een verhaal als dit) minder scherp dan het zou kunnen zijn. De zwaan vind ik een aardige vondst; het is ook echt een indrukwekkend schilderij. Goed gekozen om de symboliek daarvan terug te laten komen in het slot. Dat slot wordt op gang gebracht door een wel héél originele variant op “As I Told You, Bob”: de audiotour levert precies die informatie aan Thom (en aan de lezer) die nodig is om ons allen in te laten zien dat zijn collega-activist een misser van jewelste gaat maken.

Kortom: een aardig plot, geloofwaardige setting en een creatief slot, maar te eendimensionaal qua personages en motieven. En het wemelt van de schrijffoutjes. 

Blik    Ae

 'Thom voelde het gewicht van hun aandacht als een hand op zijn schouder.' Deze zin geeft de spanning weer van Thom, die zich heeft laten verleiden om een actie in het Rijksmuseum uit te voeren genaamd 'Art Attacks' . De bewakers houden hem goed in de gaten. Van het begin tot het einde wordt de spanning goed opgevoerd. Het perspectief, de psychologie van Thom, en het tijdsaspect  en de compositie : alles is mooi geincorporeerd.

5 minuten voor onze ontmoeting    Jo

De vraag die veel mensen zich wellicht stellen, wordt in dit verhaal beantwoord. We krijgen in elk geval een antwoord op deze vraag. Het verhaal leest goed en omdat het einde helder is, weet je waar je naartoe leest. Het is meer dan aardig gedaan.

5 minuten voor onze ontmoeting    MB

5 minuten voor onze ontmoeting    Al

Iets om tegenaan te liggen    AV

Iets om tegenaan te liggen    Wi

Een goed opgezet sober verhaal, koel, lichamelijk. De herhaling van zetten (altijd een lastige stijlfiguur, omdat het vaak saai wordt) is hier heel goed uitgevoerd. Verhalen over verlaten worden, eenzaamheid en rouw die leidt tot ritueel gedrag worden met bosjes ingeleverd voor deze wedstrijd, het is een heel erg populair thema. De vondst met de stenen in dit verhaal is goed, niet spectaculair nieuw, maar sterk genoeg voor een interessant verhaal, dat net een beetje uitstijgt boven het niveau van de meeste verhalen over verlaten worden en eenzaamheid. Dus verhaaltechnisch een kleine voldoende, maar de verhaal haalt meer punten met de vertelstem. De korte zinnen werken prima. Alle fysieke verwijzingen ook. Er is weinig tot geen uitleg, de lezer mag het zelf uitvinden en dat leest fijn. De zinnen zijn ritmisch , de tekst ontspoort nergens, hapert nergens, kleurt nergens buiten de lijntjes. Oftewel een schrijver die elke tekortkoming uit de tekst heeft weten te wringen, op zoek naar stilistische perfectie, of AI die een flinke hand heeft geholpen. Echte menselijke teksten hebben vaak kleine oneffenheden, die de lezer (ook maar een mens) dichterbij haalt. Ik geef vaak het voorbeeld van een life concert. Perfectie is saai, een enkele noot, net gemist, geeft iets menselijks en daardoor emotioneels aan een goed concert. Je weet dan: deze muziek wordt door mensen gemaakt, niet door een computer. Dit soort perfect stijl komt vaak uit schrijfopleidingen of uit AI-prompts: “schrijf een minimalistisch kort verhaal over verdriet na verlating met symbolisch gebruik van objecten” Of AI daadwerkelijk heeft meegeschreven hoef ik niet te weten, het verandert mijn oordeel niet. Jammer dat Karel abstract blijft, iets meer kleur, iets meer menselijkheid had het gemis beter invoelbaar gemaakt.

Iets om tegenaan te liggen    Ma

Lichtelijk verontrustend verhaal, over een vrouw die haar (door verlies veroorzaakte) eenzaamheid probeert te beheersen via de lijfelijke nabijheid van keien. De rouw om Karel wordt nergens expliciet benoemd, maar is voelbaar in het glas dat blijft staan en de jas die blijft hangen, net zoals het weerspiegelt in haar contacten met broer, buurman en collega. Ze houdt hen consequent op afstand. Het is netjes geschreven, niks mis mee – en daar zit voor mij het probleem. Want we lezen dik 1300 woorden over haar omgaan met de keien, in verschillende variaties, hoe ze er even afstand van neemt om dan toch weer te beginnen. Met dat het stilistisch deugt en best mooi leest: ik mis ontwikkeling, beweging, iets van conflict. Sterke thematiek, maar weinig dynamiek.

Iets om tegenaan te liggen    Ae

Een vrouw verzamelt stenen om haar eenzaamheid te verdrijven. Als ze in haar bed ligt, plaatst ze de stenen op haar huid, en verplaatst ze daarna weer. Alle stenen krijgen een naam. Het een dimensionale karakter van de vrouw maakt het tot een vlak verhaal, en de overige personages hebben niet echt een rol. De gesuggereerde diepagang komt nergens echt tot uiting.

Marten 97    Jo

Ik heb het verhaal uitgelezen, misschien moet ik het daar maar bij laten. Niet goed.

Marten 97    MB

Marten 97    Al

Verstikte waan    AV

Verstikte waan    Wi

Meer een fragment dan een compleet kort verhaal omdat er zoveel vaag is gelaten. Daardoor kom je er als lezer niet lekker in. Veel schrijvers verwarren ‘wollige vaagheid’ met ‘literair schrijven.’ Het grootste probleem met dit verhaal is dat vooral vertelt wat er gevoeld wordt, maar zelden laat zien waarom. Voorbeeld: ik lees dat de verteller laf was, maar ik zie die lafheid niet. En de ex blijft een schim, waardoor het schuldgevoel veel te abstract blijft. Het slot komt niet als een verrassing (en geeft de lezer dus niet het plezier van het zelf ontdekken). De tekst bevat teveel aanwijzingen dat Isabelle dood. De figuur van Isabelle is wel heel erg cliché, het is geen mens met emoties, maar een sensuele pop met alleen maar schoonheid, mysterie en sexualiteit. En dan ook nog melodramatische formuleringen als ‘mijn muze,’ ‘magische momenten,’ en daar is-ie weer: het cliché van de roes van de overgave in een seksscène. De vrouw als object, ik had toch gehoopt dat niet meer aan te treffen tussen de inzendingen in deze wedstrijd, maar helaas.

Verstikte waan    Ma

Een tamelijk kort kort verhaal; een man die rouwt om een vrouw die hij bewonderde, en omgekeerd zij hem ook. Gemiste kans, onmogelijke liefde, schuld – genoeg voor een gevoelig drama. Best goed geschreven ook, met mooie zinnen. Een erotische droomscène domineert het verhaal en dat is een probleem. Niet omdat seksualiteit niet kan (integendeel), maar het is vooral decoratief en zegt weinig over wat ik zie als de kern: de lafheid van de verteller. Die lafheid wordt verteld ("mijn lafheid van toen"), maar we zien of ervaren dat nergens. Wat heeft hij precies nagelaten? Wat was de dreiging van de ex? Heeft hij haar omgebracht? Wat was daarin de aandeel van de verteller? De droomscène domineert, antwoorden op de prangende vragen ontbreken. Het slot is dan te makkelijk: hij bezoekt het graf en dan slaapt hij wel. Heeft hij er vrede mee dan? Hoe dan? In dit geval is kort té kort naar mijn smaak.

Verstikte waan    Ae

 Er is geen verband tussen het begin en het einde in dit verhaal. In het middenstuk is nog steeds niet duidelijk wat er precies is gebeurd met Isabelle. Een bouquet reeks waardige vorm van erotiek siert het verhaal niet, en geeft geen verdieping aan de karakters.

Verstikte waan    Jo

Een liefdesverhaal, waarin veel misgaat en we als lezer lang niet alles meekrijgen. De vertelstem is prettig en de wijze waarop het verhaal verteld wordt is fijn. Er staan mooie zinnen in en de scene waarom het draait, is goed opgeschreven. Een enkele zin loopt niet lekker, dit doet wat afbreuk aan het geheel, maar het blijft een aardige inzending.

Verstikte waan    MB

Verstikte waan    Al

Brief van het front    AV

Brief van het front    Wi

Ik dacht even aan een vertaling van een frontbrief, zoals gepubliceerd in bundels zoals : “Letters from the Trenches” (een verzameling echte brieven van Britse soldaten uit WOI) en “Letters of a Soldier 1914–1915" (een bundel met persoonlijke brieven van een soldaat aan het front), maar de schrijfstijl is veel te modern en te literair daarvoor, bij voorbeeld formuleringen als: “Tijd gedraagt zich vreemd op deze plek.” En “Herinnering strekt haar benen.” Dat zijn hedendaagse literaire zinnen. Toch lijkt dit verhaal hetzij zwaar geïnspireerd, hetzij gedeeltelijk overgenomen uit een boek als “Memoirs of an Infantry Officer” van Siegfried Sassoon. En ik heb zo’n vermoeden dat de tekst minstens voor een deel AI-gegenereerd is. Heel veel zinnen zijn extreem symmetrisch en essayistisch, bijvoorbeeld: “Heldendom is luid. Volharding is stil.” Dit soort stijlfiguren komen vaak voor in hedendaagse AI-gegenereerde teksten over oorlog. Natuurlijk kan ik dat vermoeden niet bewijzen, dus ik geef een oordeel over de gepresenteerde tekst, of het nu AI is of niet. De poging van de schrijver om vooral literaire zinnen te maken botst met het idee van een brief van het front. Dit is zo’n verhaal waarin de vorm en de vertelstem totaal niet bij elkaar passen. Voor mij betekende dat, dat ik toeschouwer bleef en het verhaal niet meebeleefde.

Brief van het front    Ma

Vond ik het vorige verhaal te kort, deze is te lang. Goed geschreven, een indringende setting, maar het herhaalt zichzelf. De brief heeft een herkenbare stem: beschaafd, beheerst, met een onderlaag van uitputting. Té beschaafd, naar mijn smaak. Nou hoeft de emotie ook niet van elke regel af te druipen, maar het voelt té plechtstatig: “Tijd gedraagt zich vreemd op deze plek. Van een afstand lijkt zij ordelijk, maar van dichtbij draagt zij een ander gewicht. Sommige dagen bezwijken onder hun eigen betekenis. Andere overleven alles.” “Ik vertel je dit niet om je te belasten, maar omdat het verkeerd voelt het binnen te houden. Verdriet wordt niet beter als het wordt verzwegen. Het stremt.”

Dit leest voor mij niet als een brief van een man met heimwee naar zijn gezin, die dagelijks door de dood heen beweegt van het loopgravenfront. En verexcuseer mij als ik het mis heb, maar veel karakteristieken van de tekst duiden op stevig AI gebruik.

Brief van het front    Ae

De lezer wordt met de hoofdpersoon de loopgraven in getrokken. De brief die de hoofdpersoon schrijft aan zijn geliefde is niet alleen prachtig geschreven maar geeft ook filosofische inzichten over oorlog. De opgeschreven vloeiende gedachtenstroom van de hoofdpersoon neemt de lezer mee in heftige dramatiek en in de realiteit van oorlog. Prachtig, en verontrustend.

Brief van het front    Jo

Een kort verhaal in de vorm van een brief, dapper en gewaagd. Het is heel lastig om in één brief een echt verhaal te vertellen en de aandacht van de lezer te houden. Deze schrijver is het gelukt, tenminste bij mij. Prachtig gedaan, veel tussen de regels door te lezen, het voelt authentiek aan. Mooie inzending.

Brief van het front    MB

Brief van het front    Al

Onroerende tekst in brief-vorm. Knap en zorgvuldig verwoorde gevoelens en veel mooie zinnen, die je ook na het lezen aan het denken zetten en ook in een andere context dan een oorlogssituatie niet zouden misstaan. Ik vraag me wel af waarom de auteur voor België, 1917 heeft gekozen. De gebruikte taal sluit daar niet per se steeds goed bij aan. En hoe indringend zou het zijn om juist vanuit het hier en nu, bijvoorbeeld vanaf het front in Oekraïne te schrijven? De tekst doet me ook denken aan de rubriek in de Volkskrant, waarin een oudere dame verslag doet van haar leven sinds Rusland Oekraïne is binnengevallen. Verder met veel interesse gelezen.

Roosje    AV

Roosje    Wi

Een indrukwekkend verhaal, maar te lang. Het thema is mooi, de onmacht van een vader, en goed uitgewerkt. De notaris-scène is kort en functioneel, maar te weinig geladen. Wat staat er eigenlijk op het spel? Dus ofwel concretiseren, ofwel de hele scene weglaten. De café-scène is sterk, maar te lang. Er is een overdaad aan gedachteflarden en op enkele plekken wordt het te veel. Uiteindelijk ontstaan er herhalingen in zijn gedachtestroom en valt de spanning weg. Het slot vond ik het beste deel van het verhaal. Schrap nog eens 500 woorden uit dit verhaal en je zult zien dat het scherper wordt. De vertelstem is mooi, veel indirecte rede en associatieve gedachtestromen. Dat werkt prima. Uiteindelijk schuurt het verhaal net niet genoeg, jammer dan je niet meer drama hebt durven toevoegen. Walter blijft passief, hij wandelt door het hele verhaal zonder dat hij iets riskeert of iets leert. Dit is denk ik een kwestie van smaak (mijn smaak tegenover die van deze schrijver). In deze vorm, heel beheerst en teruggetrokken geschreven, is het zeker een hele dikke voldoende.

Roosje    Ma

Intrigerende vertelling, met een smakelijke Vlaamse tongval. De binnenwereld van Walter, een voortdurende stroom van half afgedwaalde gedachten, is geloofwaardig en tot mijn lichte verrassing boeiend genoeg om mij bij de les te houden. Vaak zijn innerlijke monologen saai – deze niet, mede door de vrijelijk associatieve bewegingen. Wel op het randje van te lang. De scène in het café vind ik de sterkste. De reus, de chocoladerepen op dezelfde plek als vroeger, de koffietas: het is concreet en speels, met fijne onderhuidse spanning. De relatie tussen Walter en Roosje wordt nergens expliciet gemaakt maar is er gewoon: show, don’t tell. Goed getroffen! Wat het verhaal nou precies is, is een puzzel op zichzelf. Moeder is dood, vader en moeder waren al eerder uit elkaar, vader zorgt nu voor dochter en probeert haar te leren kennen. Ja, ik trek dit verhaal goed. Een van de beste van deze maand!

Roosje    Ae

In filmische scènes beschreven verhaal over een gescheiden vader die na de dood van zijn ex, er alleen voor staat. Hij neemt zijn dochtertje mee naar de notaris en komt expres te laat. De afspraak gaat niet door, wordt uitgesteld. Hiermee verzet hij zich tegen het opkomende fulltime vaderschap. Het kind wordt vervolgens meegenomen naar een cafe, en tussentijds wordt de lezer deelgenoot van al zijn gedachten. Goed geschreven verhaal met heel veel details.

Roosje    Jo

Een man heeft zijn vrouw verloren, de schrijver vertelt dit tussen de regels door. De man is op zoek naar een band met zijn dochter, hij moet nadenken over de toekomst en doet er alles aan om dit uit te stellen. Alles voelt wat verloren in dit verhaal, de dood wordt niet zwaar gebracht, we zien alleen de effecten en die stemmen niet vrolijk. Het verhaal trouwens wel, het is goed geschreven.

Roosje    MB

Roosje    Al

Big boy    AV

Big boy    Wi

Mooi hoor, heel veel onderhuidse spanning, die niet wordt benoemd, maar door het verhaal kruipt. De lezer kan zelf veel details invullen. De openingszin vond ik matig. Waarom is dit in een droom gesitueerd? Dat voegt niets toe aan het verhaal, maar zaait een zaadje ‘o, het is maar een droom’ bij de lezer. Nog een stap verder: de hele eerste alinea kan worden geschrapt en dan heb je ook het rare beeld niet meer nodig van een kat die het negatief is van het konijn. Dat beeld is raar, leidt af en voegt niets toe aan het verhaal. De openingszin zou dan kunnen zijn: 'Elvis heeft geen vacht.' Ik besteed zoveel aandacht aan de opening van dit verhaal omdat hij zo slecht past bij de rest van het verhaal, wat echt goed is. Tenslotte dan nog het Engels van Gita. Dat is niet nodig in een kort verhaal, ook al spreekt iemand buitenlands, je meldt dat kort even en daarna kan de dialoog gewoon in het Nederlands verder. Of Gita heeft Nederlands geleerd, dat doet niets af aan haar persoonlijkheid. De titel zou dan ‘Grote Jongen’ kunnen zijn en dat vind ik persoonlijk nog mooier dan de huidige titel. Maar dit zijn slechts kleinigheden in dit verder voortreffelijke verhaal.

Big boy    Ma

Dit verhaal contrasteert scherp met alle andere inzendingen. Het leest als een koortsdroom (deels is dat het ook), vervreemdend, scherp en wazig tegelijk. De verteller, Gita, de moeder, Elvis: niets wordt uitgelegd, alles krijgt vorm vanuit het verhaal zelf. De naaktkat: spiegelbeeld van de jongen? Ziekelijk, te ver doorgekweekt, verzorging in de handen van Gita. Het opgraven van het kadaver voelt eerder logisch dan bizar, en dat is de verdienste van de vertelling. De traumatische dood van Gita, de impliciete schuld bij de jongen, het verklaart zijn gemankeerde geest zonder het uit te spellen. Literair stevig, uitdagend in vorm en inhoud: wat een goed verhaal!

Big boy    Ae

In korte zinnen wordt beschreven hoe een jongen van acht tot veertien jaar naar zijn kindermeisje Gita aankijkt. Eigenlijk van de melktand periode tot de periode van vaste tanden. De beschrijving van het ouderlijke huis, de kille moeder en tenslotte de tragische dood van Gita wordt in razend tempo opgedist. De beschreven gevoelsarmoede overheerst, en komt rauw binnen bij de lezer.

Big boy    Jo

Het is wat vreemd dit verhaal, het is niet slecht, maar ook niet heel goed. Het is met net iets teveel afstand verteld, waardoor de lezer op afstand blijft. Het verhaal is inhoudelijk niet slecht, het komt onvoldoende bij me binnen. Het is het allemaal net niet.

Big boy    MB

Big boy    Al

Droom maar lekker verder    AV

Droom maar lekker verder    Wi

Een bijzonder opgezet verhaal dat een uitgebreide beoordeling verdient. Laten we beginnen met de titel: lam (en bovendien verraadt hij het verhaal al). Volgende keer graag een meer geïnspireerde titel. Fijn voor de lezer is dat hij zelf kan gaan ontdekken en altijd goed als de lezer ‘het’ eerder weet dan de hoofdpersoon. Een bekende schrijftruc, hier uitstekend toegepast. Het verhaal is mooi en subtiel opgezet. Dit is een sterk verhaal omdat de metafoor van montage/regie consequent door het verhaal loopt. Maar...deze filmreferenties krijgen uiteindelijk iets herhalerigs. De lezer heeft het al begrepen, streep er een paar weg, zodat het verhaal scherper wordt. Het is dat je zo mooi schrijft, anders was ik gevallen over het (zeer) bekende literaire cliché: de oudere man die bewondering verwart met aantrekkingskracht. Maar in dit geval vergeef ik het, schrijver! Noah is geloofwaardig omdat hij niet pervers is, niet manipulatief, maar toch ontspoord. Hij doet wat editors doen: betekenis creëren door selectie. En dat heb je hier voortreffelijk neergezet! Omdat dit zo goed is gedaan, meen ik een schrijver te herkennen, die eerder heeft meegedaan aan deze wedstrijd (en zeer goed scoorde). Dit is herkenbaar schrijversvakmanschap! Je weet dat wij van de jury de verhalen anoniem krijgen, dus ik heb slechts een vermoeden, wat ik later in de maand kan verifieren). Julia als personage komt minder uit de verf. Ze is te perfect vriendelijk, net niet echt menselijk genoeg. Psychologisch te doordacht voor een eenentwintigjarige. Tenslotte wil ik nog wat zeggen over het slot. Bij eerste lezing dacht ik: perfect! Toen ik later op de dag met mijn 10.000 stappen bezig was en het slot van dit verhaal weer in mijn hoofd kwam, begon ik te twijfelen. Dus nog een keer gelezen en dit is mijn oordeel (doe ermee wat je wilt): V.w.b. het thema van het verhaal is dit slot inderdaad perfect. Het laat zien dat Noah nog altijd de werkelijkheid manipuleert zodat het beeld klopt. Maar toch...Het slot is te koel. Na zo’n psychologische klap verwacht je iets van leegte, schaamte, dissociatie, wat dan ook. Maar Noah reageert te functioneel. Voeg een vertraging in, een moment van desoriëntatie of stilte of interne of externe paniek, voordat hij de tassen recht legt. Dat maakt hem menselijk en begrijpelijk voor de lezer. Het slot is nu een punchline en dit verhaal verdient meer dan een punchline, het verdient medeleven van de lezer.

Droom maar lekker verder    Ma

Het idee achter dit verhaal is goed: een man die zijn karige bestaan als verhaal monteert. De filmmetafoor is consequent doorgevoerd tot en met de ontnuchtering aan het einde (die ik wel zag aankomen): de rugzakken die hij in het midden schuift zodat het beeld klopt is een passende slotzin.

Maar Noah is te weinig mens en te veel concept. We horen voortdurend over zijn manier van kijken, de filmjargon-innerlijke monoloog ("rushes", "ruw materiaal", "snijpunt") komt telkens terug en wordt dan lang aangehouden. Na de derde keer snap ik het wel, daarna begint het te irriteren. Julia vind ik te dun; ze is vooral figurant in Noahs zelfbedrog. Dat is een gemiste kans, want juist haar onschuldige vertrouwen in hem als veilige oudere collega had het verhaal fiks scherper kunnen maken. Mark komt uit de lucht vallen, hoewel ik de ontknoping al vermoedde.

Kortom: aardig verhaal, maar met wat matiging van de filmterminologie en wat meer karakterbouw had het beter geweest.

Droom maar lekker verder    Ae

De lezer bevindt zich ineens tussen de schappen van Albert Heijn, waar hij /zij inzicht krijgt in de gedachtenkronkels van een would be cineast/ vakkenvuller.  De blikjes tomatenpuree worden zodanig gepositioneerd dat ze niet kunnen ontgaan aan het blikveld van de  AH klant. De vakkenvuller - would be cineast-  ontwikkelt een crush voor een nieuwe vrouwelijke collega. De prachtige zin: 'Een bewondering is gevaarlijke brandstof voor een man die dacht dat zijn vuur al lang gedoofd was". Dit is de brandstof die ervoor zorgt dat het verhaal binnenkomt bij de lezer!

Droom maar lekker verder    Jo

Een mooi verhaal, de opbouw is goed en het is fijn geschreven. Als lezer zit je in het hoofd van een van de personages. Langzaam maar zeker wordt dit ongemakkelijk, omdat de lezer voelt dat het niet zal gaan zoals de man denkt dat het zal gaan. Het einde is voorspelbaar, maar past precies bij het verhaal. Het is daarom niet geweldig, maar wel goed.

Droom maar lekker verder    MB

Droom maar lekker verder    Al

Vreemde praktijken    AV

Vreemde praktijken    Wi

Jammer van de titel, met daarin een waardeoordeel. Het verhaal zelf is een uitgesponnen anekdote, op zich niet slecht verteld, maar het is niet meer dan een anekdote (zie een eerdere bijdrage van mijn hand op deze site over het verschil tussen een kort verhaal en een anekdote).  Ik vond de dialogen nogal houterig en het middenstuk (de gedetailleerde beschrijving van de wand met potten van maar liefst zo'n 340 woorden!) is echt veel te lang en haalt de spanning weg.

Vreemde praktijken    Ma

Een aardig idee met een paar aardige vondsten (de Dampo-sigaret), maar matig uitgewerkt en een bruuske, ongeloofwaardige ontknoping. De uitweiding over de potten langs de wand is veel te uitgebreid; het is statisch, er gebeurt niets, het roept geen vervreemding of emotie op bij de hoofdpersoon. De personages krijgen nauwelijks, of beter gezegd geen diepgang; de dokter is in alles een cliché. Te veel beschrijving, te weinig dramatische spanning.

Vreemde praktijken    Ae

 De eerste alinea doet al vermoeden dat dit een heel erg leuk verhaal wordt. Vooral de zinsnede: -' een rode hevig jeukende schaduwrand '- . Dit roept bij de gematigde hypochonder al angst op. De interessante beschrijving van de groezelige buurt, de geur, en de geluiden geven het verhaal een goed decor. Dit humoristische verhaal doet mij denken aan Roald Dahl, o.a. aan 'Uncle Oswald'. Ook zijn personages komen in extreem netelige situaties terecht.

Vreemde praktijken    Jo

De schrijfstijl is niet best. Zeker in de eerste zinnen veel woorden tussen aanhalingstekens en gebruik van liggende streepjes. Dit leest niet prettig en omdat het inhoudelijk weinig toevoegt, is het verhaal stroperig en vervelend. Er wordt veel te veel uitgelegd, de eerste anderhalve pagina had gemakkelijk in drie regels gekund. Het verhaal kabbelt voort en in de laatste paar regels lezen we de clou, zonder enige vooraankondiging en totaal ongeloofwaardig. Gewoonweg geen sterk verhaal.

Vreemde praktijken    MB

Vreemde praktijken    Al

Wat blijft wanneer alles verdwijnt    AV

Wat blijft wanneer alles verdwijnt    Wi

Dit is een populair thema in gedichten en ook deze bijdrage is meer een gedicht dan een kort verhaal. De uitwerking van het thema in deze bijdrage is volledig voorspelbaar (en ook hetzelfde als in eerdere gedichten met dit thema). Geen bijzonder perspectief, een verrassende twist of diep doorvoelde emoties. Dus onvoldoende wat mij betreft.

Wat blijft wanneer alles verdwijnt    Ma

Vreselijk, wat een gezever. Geen karakteropbouw, een hoop gezweef, gladde taal dat veel suggereert maar niks is. AI of niet (ik denk van wel), dit is bagger.

Wat blijft wanneer alles verdwijnt    Ae

 Een mooie eerste zin, en een directe uitnodiging om te lezen. Wat volgt is een goed evenwicht tussen een dialoog en prachtige poetische zinnen. De inhoud is diepzinnig verwoord. Het spanningsaspect is tot het einde voelbaar. Interessant is:  het vraag en antwoord spel tussen een stem zonder identiteit en de hoofdpersoon. Hier herken ik de verteller pur sang.

Wat blijft wanneer alles verdwijnt    Jo

De schrijver kiest voor een afstandelijke benadering van het verhaal. Het lijkt sterk op een Oosters sprookje. De hoofdpersoon krijgt enkele onmogelijke keuzes voorgelegd, waarin hij uiteindelijk niet voor zichzelf kiest. Het is vooral filosofisch van insteek en de moeite waard om te lezen. Uiteindelijk is het verhaal me net iets te ongrijpbaar, het speelt met menselijke gevoelens zonder deze echt aan te raken. Hierdoor blijft het vooral afstandelijk en mis ik het gevoel en de diepgang.

Wat blijft wanneer alles verdwijnt    MB

Wat blijft wanneer alles verdwijnt    Al

De sneeuwstorm    AV

De sneeuwstorm    Wi

Er worden niet zoveel echt spannende verhalen ingediend in deze wedstrijd. Deze is een goede uitzondering, maar er is nog veel werk voordat dit een echt goed kort verhaal is Om te beginnen de drie verschillende perspectieven. Bij elk van de drie perspectieven moest weer een infodump komen en pas daarna mocht het verhaal beginnen. De drie verschillende perspectieven houden het verhaal op en zijn totaal onnodig. Alles had vanuit het perspectief van Jan verteld kunnen worden en dan was het verhaal veel eerder op gang gekomen. Verder is er veel te veel uitleg: dingen die de lezer allang had begrepen, worden toch nog eens door de schrijver uitgelegd. Ik geef maar één voorbeeld, maar ik heb er elf geteld in dit verhaal met een vergelijkbaar probleem: “Achtenzestig was hij, een gepensioneerd advocaat.” Vervolgens wordt een hele alinea besteed aan het uitleggen van deze zin. Deze zin kan dus weg, of (zelfs beter): de hele alinea daarna kan weg. Dus schrap minstens 500-800 woorden, dan zul je zien dat het verhaal veel scherper wordt. Tenslotte het slot, dat is prima en dat zorgt toch nog voor een goede voldoende voor dit verhaal.

De sneeuwstorm    Ma

Lieve auteurs: zullen we afspreken dat we de Enter-toets minder vaak gaan gebruiken? Dit verhaal van dik 2.900 woorden strekt zich uit over 13 pagina’s: hoe verder we komen, hoe meer wit op de pagina. Dat leest onprettig. Goed, dat gezegd hebbende, op naar de inhoud.

Op zich maakt deze auteur aardige zinnen, maar een goed verhaal schrijven vergt meer dan dat. In het begin wisselt het vertelperspectief drie keer kort achter elkaar: van Jan naar Aisha naar Sofia en weer terug naar Jan. In amper een pagina wordt de lezer uitgelegd hoe de vork precies in de steel zit: dat is echt vloeken in de kerk. De geloofwaardigheid gaat kort daarna helemaal het raam uit als Jan, de ervaren advocaat, de zojuiste vermoorde man naar binnen sleept, om dan pas te overwegen de politie te bellen, wat hij niet doet. In plaats daarvan gaat hij met de twee hem onbekende vrouwen slepen met een lijk, dumpt deze, om daarna om volstrekt onduidelijke redenen in een achtervolging en schietpartij te belanden. Nog even los van die laatste toestanden: als een hoofdpersoon een persoonlijke omslag maakt, een verandering doormaakt, dan moet dat logisch voelen. Niet zo dus. Leuke poging, beroerd verhaal.

De sneeuwstorm    Ae

Goed geschreven advocaten verhaal a la John Grisham. Een gedesillusioneerde gepensioneerde advocaat neemt het op voor twee dames die op de vlucht zijn. De dames Aisha en Sofia worden iets te snel geïntroduceerd waardoor ze letterlijk met de deur in huis vallen, verhaaltechnisch is dit een zwak moment in het verhaal. Het spanningselement komt goed op gang en wordt tot het einde vastgehouden.  Het is een echte people 's pleaser.

De sneeuwstorm    Jo

Mooi geschreven, maar voor mijn gevoel is het verhaal niet af genoeg. De schrijver neemt veel tijd om de personages te introduceren en te weinig tijd om echt een sterk verhaal te vertellen. Omdat het heel prettig leest, valt niet op dat het verhaal wat dun is en van clichés aan elkaar hangt. Het wil mede hierdoor niet spannend worden. Mocht dit het begin van een veel langer verhaal zijn, hou ik me trouwens aanbevolen, het smaakt naar meer.

De sneeuwstorm    MB

De sneeuwstorm    Al

Lafaardscuratie    AV

Lafaardscuratie    Wi

Dit is een lang en vol verhaal. De enscenering is mooi neergezet, maar het verhaal is te lang en dat komt voornamelijk door het einde. Ik beschouw het als een beginnersfout van schrijvers, als ze blijven doorschrijven nadat het verhaal is verteld. Dit verhaal geeft blijk van een ervaren schrijver en dan verwacht je zo’n fout toch niet. Het verhaal was klaar met deze zin: “Alleen een kopje koude thee en een pincet waarmee hij alle suikerklontjes in het kopje had laten vallen tot het overstroomde.” De 312 woorden die daarna nog komen zijn overbodige ballast. Verhaaltechnisch is er nog een ander groot probleem, ook typisch een van beginnende schrijvers: iemand overlijdt en de nabestaanden vinden na de dood aanwijzingen die het geheim helemaal verklaren, een foto, een kistje met een brief, in dit geval een kleitablet. Het is een te mooie afronding. In haar laatste adem heeft Mucize exact opgeschreven wat Omar nodig had. Geen angst, geen pijn of verwarring, maar een strak geformuleerde en volledige verklaring. Te mooi voor de werkelijkheid, zelfs te mooi voor een kort verhaal. Door beide bovenstaande punten krijgt dit verhaal verhaaltechnisch een onvoldoende. Schrijftechnisch is het wel voldoende.

Lafaardscuratie    Ma

Waar moet ik beginnen? Ik heb zelden een spannend bedoeld verhaal gelezen dat zo vlak en emotieloos is. Niet dat de schrijver geen ideeën had: die waren er genoeg. Het verhaal opent met een gesprek van meer dan drie pagina’s tussen twee mannen, waarvan een dierbare vriendin van beiden een paar dagen terug gruwelijk om het leven is gekomen. De lezer wordt door hen al pratende op de hoogte gebracht, dat is al een doodzonde als schrijver, maar erger nog: er is geen spatje emotie. Letterlijk nul. Na dat eindeloos lange gesprek racen we ineens met zevenmijlslaarzen door de meest belangwekkende ontwikkelingen, om vervolgens te moeten geloven dat een stervende vrouw (besmet met een chemisch oorlogswapen) de tijd heeft genomen om een heel verhaal in een kleitablet te krabbelen (waar komt dat ding nou weer vandaan?) én te begraven. Dan wordt de ene man boos op de andere, waarna de andere zelfmoord pleegt. Geen psychische duiding, geen geloofwaardigheid. Of dit aan AI ligt of aan de onervarenheid van de auteur durf ik niet met stelligheid te zeggen.

Einde.

Lafaardscuratie    Ae

Interessant en goed geschreven verhaal  over drie hoofdpersonen die uiteindelijk elkaars ondergang bewerkstelligen. Het Syrische decor, en de psychische oorlogsvoering tussen Omar, Malek en Mucize geven naast diepgang, een exotische sfeertekening aan, waarbij  ook oorlogsvoering door middel van zenuwgas ter sprake komt. Dit alles vindt plaats temidden van een setting van archeologische opgravingen. Dimensionaal verhaal, waar in een notendop de complexiteit van de mens en zijn zucht naar materialisme goed weergegeven wordt.

Lafaardscuratie    Jo

Wraak wordt in dit verhaal op een prachtige wijze geserveerd. Enigszins voorspelbaar verhaal, maar door de schrijfwijze en het einde toch een mooi verhaal geworden. Het is fijn om te lezen, rustig van opbouw en de wijze waarop wraak genomen wordt, is echt heel goed.

Lafaardscuratie    MB

Lafaardscuratie    Al

Meneer K Goossens    AV

Meneer K Goossens    Wi

Zeer positief aan dit verhaal: de mooie, eigen vertelstem: sterk geschreven, verzorgd en beheerst.  Het thema is allesbehalve nieuw: verloren liefde, spijt, een man die niet durft te handelen. Het thema komt vaak voor, ook in deze wedstrijd, en de uitwerking hier is niet vernieuwend, geen bijzonder perspectief, een verrassende twist, en diep doorvoelde emotie of een niet alledaagse setting. Er gebeurt niets onverwachts. Dus verhaaltechnisch was ik niet onder de indruk, stilistisch echter wel. Veel bewonderingspunten voor de zinnen, die ritmisch zijn, de tekst ontspoort nergens, hapert nergens, kleurt nergens buiten de lijntjes. Oftewel een schrijver die elke tekortkoming uit de tekst heeft weten te wringen, op zoek naar stilistische perfectie, of AI die een flinke hand heeft geholpen. Echte menselijke teksten hebben vaak kleine oneffenheden, die de lezer (ook maar een mens) dichterbij haalt. Ik geef vaak het voorbeeld van een life concert. Perfectie is saai, een enkele noot, net gemist, geeft iets menselijks en daardoor emotioneels aan een goed concert. Je weet dan: deze muziek wordt door mensen gemaakt, niet door een computer. De hoofdpersoon is sterk neergezet: hij is geloofwaardig door kleine details: het parkeren, bang zijn om te laat te komen, maar vooral door zijn fantasieën over wat hij zal gaan zeggen. Dat is het sterkste deel van dit verhaal. Ik hoop heel erg op een nieuw verhaal van deze schrijver, met deze prachtige vertelstem, maar dan een verhaal met een interessanter thema (of eventueel een bekend thema, maar dan minder voorspelbaar uitgewerkt).

Meneer K Goossens    Ma

Ik heb doorgaans niet zoveel met dit soort mini-portretjes, maar deze vind ik wel aardig. De naamstelling van de hoofdpersoon (meneer K. Goossens) schept extra afstand tussen de lezer en hem. Dat legt de lat hoog: kan die lezer aansluiting vinden bij het personage? Dat is de crux van dit korte verhaal, want verder is er niet echt sprake van een plot. We leren hem kennen als een ietwat wereldvreemd figuur, die zijn wereld beheerst door te meten, te controleren. En die toch staat te loeren naar een vrouw die de gordijnen dichttrekt. De stijl is beheerst en consistent. De zinnen lopen goed, het tempo klopt, en de benaming werkt voor mij: meneer K. Goossens blijft altijd net buiten handbereik, vermoedelijk ook voor zichzelf. De héél lange zin met de fantasiereis naar de overkant – van het parkeerterrein tot "waarom wou je niet mevrouw K. Goossens zijn?" schetst voor mij dat hij de controle wel eens kwijt kon raken. Dat wordt onderstreept in het slot, als hij autorijdt op kousenvoeten.

Meneer K Goossens    Ae

 De schrijver neemt de lezer mee in de zieleroerselen van Dhr. K. Goossens,  en we volgen hem tot aan de rivieroever. In de eerste alinea wordt al duidelijk hoe deze man in elkaar zit, van zijn precisie inparkeer tic, tot aan zijn plaats- geur- en tijdsbelreving. Hij is ook een man van de tijd want: ''hij vreest de rampen en cataclysmen die verborgen liggen achter de tijd.' Het is zo suggestief geschreven dat de lezer - als hij terug rijdt in zijn Opel Corsa met alleen zijn sokken aan-  begrijpt hoe hard het metaal is van de gaspedaal.

Meneer K Goossens    Jo

Een bijzonder verhaal, aardig om te lezen, maar niet geweldig. Er gebeurt niet veel en dat weet de schrijver goed op papier te krijgen. De keuze voor de achternaam is logisch binnen het verhaal, maar ik vind het storend, net als het benoemen van de merk auto. Al met al een redelijk, maar geen geweldig verhaal.

Meneer K Goossens    MB

Meneer K Goossens    Al