Jurycommentaar april 2026

Hieronder vind je het jurycommentaar van april 2026. Je kunt het beste CTRL+F/COMMAND+F gebruiken om jouw verhaal te zoeken. Ter info: Juryleden zijn niet verplicht commentaar te geven. Ook hoeft niet bij élk verhaal commentaar te staan. Wel zijn de jurylid-coderingen elke maand hetzelfde. Als je vaker mee hebt gedaan, kun je door de maanden heen de commentaren op jouw verhalen vergelijken

Let op: lezen is voor eigen risico. Sommige juryleden nemen geen blad voor de mond en het lezen van het commentaar kan eventueel een vervelende ervaring voor je zijn. Bedenk alsjeblieft dat onze juryleden ook maar mensen zijn en dat je zelf moet bepalen of je het commentaar ter harte neemt of het naast je neer legt.

Voor manuscriptschrijvers: Het gaat hier uitsluitend om de verhalen, de manuscripten staan hier niet bij. Wil jij een gratis bespreking van (een deel van) je manuscript ontvangen? Stuur dan een mailtje met MANUSCRIPTBESPREKING + de titel van je manuscript naar verhaalvdmaand[at]gmail.com

-- Maarten

Afbeelding

Sadegh Hedayat (Teheran, 17 februari 1903 – Parijs, 9 april 1951) was een Iraanse schrijver, vertaler en intellectueel. Hij is het meest bekend door zijn roman Boof-e koor (De Blinde Uil) en was een van de eerste Iraanse schrijvers die literair modernisme toepaste in zijn werk. Wikipedia

Het commentaar

Goudvissen    Ma

 “Een dag na haar drieënzeventigste verjaardag was Rita met bed en al door het keukenplafond gezakt en op de eettafel beland.” Wat een lekkere openingszin! Verderop tref ik nog zo’n leuke: “Als je het maar hard genoeg wil, past een volledige fles wijn in een enkel glas.” Onder dit vlot geschreven verhaal ligt een aardig idee. Een oude, excentrieke vrouw verdwijnt in het riool en brengt door de plee gespoelde dode goudvissen terug naar hun eigenaren. Tegelijk blijkt ze allang overleden te zijn, maar de teruggebrachte vissen zorgen toch voor commotie in de ‘echte’ wereld. De kunst is om een onmogelijkheid als dit zo te brengen, dat het voor de lezer toch geloofwaardig genoeg is – denk bijvoorbeeld aan De neus van Nikolaj Gogol. De verteller is in dit verhaal apert onbetrouwbaar, maar als lezer ga je wel met hem mee. Dat komt vooral omdat de echte inconsistenties pas later in dit verhaal gestalte krijgen, terwijl er daarvoor al genoeg was om over te twijfelen (overigens, in De Neus is het op de eerste bladzijde al raak). Ik vind dat de auteur hierin slaagt, en dat is de grootste verdienste van dit verhaal. Een goed fundament en echte verbeeldingskracht doen hun werk.

Maar dan. Rita zelf blijft een silhouet: excentriek ingericht, maar innerlijk nogal leeg, haast karikaturaal. De kleindochter die nooit belt: één zin, en weg. Juist daar had het verhaal diepte kunnen krijgen. De rechtbankscène met de rechter en zijn toga had ik zonder aarzelen geschrapt: grappig bedoeld, maar het breekt de vaart en leidt af van Rita (ondanks de fantastische zin die ik aan het begin aanhaalde). En het slot is net iets te glad. Kortom: veelbelovend (echt!), maar nog niet af.

Goudvissen    Ae

De auctoriale verteller neemt de lezer mee in het leven van Rita, een hoarder. De eerste alinea zou een goede intro zijn als het verhaal niet vol stond met details, teveel 'tell ' en geen show. De platte personages en het absurdisme kunnen de ontbrekende struktuur van het verhaal niet stutten.

Goudvissen    AT

Goed verhaal met een paar grappige momenten. Het is erg morbide, maar wordt verlicht door de absurditeit van het gebeuren. Graag had ik ook nog gezien dat er een 'wijze les' te leren was. Niet elk verhaal heeft dat nodig en soms is het ook niet wenselijk, maar in dit verhaal zou het passen.  Op sommige momenten is het verhaal echter niet te volgen. Dan springt het of er wordt van de lezer verwacht dat ze veel context begrijpen zonder dat die context expliciet wordt genoemd.

Goudvissen    Mu

Leuk bedacht, maar niet echt boeiend.

Goudvissen    Ca

Fantastisch beschreven, een ode aan de zelfstandige en koppige ouderen die alsmaar de tehuizen weten te ontwijken.

De goede Greet    Jo

We zitten in dit verhaal in het hoofd van een vrouw, die moeder is van een jong kind. Ze vermoedt dat haar buurmeisje mishandeld wordt. Deze vrouw komt zo wereldvreemd over dat het lastig is om te weten of dit ook echt zo is. We zien een wereld die in het echt zomaar heel anders kan zijn en door de manier waarop de schrijver die verhaal opgeschreven heeft, kom je hier als lezer niet achter. Een verhaal dat vragen oproept, vind ik vaak fijn, in dit geval blijf je als lezer met een groot vraagteken zitten, dat is een stuk minder. Er staan in dit verhaal net iets te veel schrijffoutjes in.

De goede Greet    MB

De goede Greet    Wi

Dit verhaal is veel en veel te lang, en dat zal ik zo meteen toelichten, maar eerst moet mij dit van het hart: Waarom kiezen zoveel deelnemers aan deze wedstrijd voor zo’n ouderwetse enscenering? Of zijn dat verhalen die al vijftig jaar op de plank liggen, voordat de schrijver ze eindelijk instuurt voor deze wedstrijd? Het nuffige jaren vijftig sfeertje dat in dit verhaal wordt getekend kennen we inmiddels wel. Zet zo’n verhaal in de huidige tijd, dan leest het een stuk frisser. Terug naar dit verhaal: Dat begint met 427 woorden infodump en niet ter zake doende details. Het verhaal mag daarna pas beginnen. Over het algemeen waarderen lezers een verhaal dat midden in de actie begint, waar ze gelijk ingetrokken worden. Dus begin het verhaal met de overkant, en dan niet de constatering dat daar weer iemand komt wonen (ook al overbodig, volgt immers uit dat wat volgt), maar ‘`Wat een gedoe hè dat verhuizen’ zou een prima openingszin zijn voor dit verhaal. Alles daarvoor kan weg. Zo dat zijn al 544 woorden geschrapt. De zinnen daarna zijn prima geformuleerd en lezen lekker weg, als lezer krijg je gelijk een goed beeld van Greet, dus al die details die daaraan vooraf gingen zijn al helemaal niet meer nodig. Wat zich daarna ontvouwt is helemaal geen slecht verhaal, al is het wat lang. Bedwing de neiging om elk gevoel uit de leggen aan de lezer, vertrouw hem wat meer! Schrap nog eens minstens 500-800 woorden daaruit en je zult zien dat het verhaal zoveel scherper wordt.

De goede Greet    Ge

Het verhaal heeft absoluut positieve aspecten in zich: het idee heeft potemtie, het dilemma is volkomen duidelijk en Greet heeft als personage best veel body meegekregen. Ik zie haar voor me en het is duidelijk dat ik blij ben dat zij niet mijn buurvrouw is. Daarom is het bijzonder jammer dat dit verhaal niet af is. Het heeft geen staart. Als lezer wordt je aan het einde bijna letterlijk het bos in gestuurd. Daarnaast is het taalgebruik hier en daar wat rommelig. Aardappels koken bijvoorbeeld niet, dat is het water waarin ze liggen. Ten slotte verdient het perspectief hier en daar wat aandacht.

De goede Greet    An

Een aardige schets van een tijdsbeeld, maar het is vrij lang niet duidelijk waar het verhaal naartoe gaat. Het is een beetje langdradig en het leest wat mij betreft moeizaam omdat het niet zo goed geschreven is.

Als je haar maar goed zit    Ma

En wéér een overdaad aan witregels. Waarom toch? Het verhaal is verder even leeg als die witregels. Best aardig neergepend, maar dik 600 woorden over schaamhaar… In mijn commentaar op een andere inzending (Goudvissen) ga ik in op wat er nodig is om het absurde geloofwaardig te maken voor een lezer. Waar daar werkte, werkt hier niet. Het wordt te oppervlakkig, te snel verteld. Ik krijg geen ruimte om mee te gaan met de verbeelding van de auteur, ik moet het maar geloven. En dat doe ik dus niet.

Als je haar maar goed zit    Ae

 De obsessie van de hoofdpersoon met zijn schaamhaar, en ook  - met die ene lange haar - wordt irritant. De lezer bevindt zich in een saai decor dat bij Albert Heijn begint, en met ene Mariska eindigt. De inhoud van de dialogen is vlak en onbenullig.

Als je haar maar goed zit    AT

Ik heb niet genoten van dit verhaal. Het was voornamelijk erg vies en misselijkmakend. Dit soort verhalen bestaan en hebben een plek in de literatuur, maar hebben vaak een thema wat het wilt verkennen. Dit verhaal lijkt geen thema te hebben of een boodschap dat het de lezer mee wilt geven.

Als je haar maar goed zit    Mu

Snap het nut niet van dit verzinsel.

Als je haar maar goed zit    Ca

Blinkend schoon    Jo

In dit korte verhaal lijkt het heel kort dat de hoofdpersoon vreemdgegaan is. Al snel is duidelijk dat het anders zit, de ontknoping is dan ook niet verrassend. Het is een wat eenvoudig verhaaltje, heel kort, waarin nauwelijks iets gebeurt.

Blinkend schoon    MB

Blinkend schoon    Wi

Een erg mager thema: vrouw schaft hond aan zonder dat dominante man dat weet. Helemaal niet slecht opgezet, deze schrijver kan prima schrijven. Maar het is wel een heel erg mager verhaaltje. Mark is een heel erg platte één-dimensionale figuur, trouwens de ikpersoon ook. Ik mis emotionele diepgang en ik vermoed dat deze schrijver dat wel kan. Maar een kort verhaal schrijven is ploeteren en proberen, en schrappen en herschrijven en herschrijven en herschrijven. Voor een winnend kort verhaal is meer tijdinvestering nodig dan dat er aan dit verhaaltje is besteed.

Blinkend schoon    Ge

Leuk en goed geschreven verhaal met een fijne draai aan het eind, waardoor ineens de dubbele bodem zichtbaar wordt. Van de laaste zin zou je misschien je de toegevoegde waarde kunnen afvragen en ik denk dat het verhaal nog meer kracht zou hebben uitgestraald als de eerste twee alinea's zouden worden omgewisseld. Dat is een smaakkwestie. Ik heb Blinkend schoon met veel plezier gelezen.

Blinkend schoon    An

Wel een leuk, klein verhaal.

Dit is geen reis    Ma

Ik heb flink moeite moeten doen om mijn aandacht bij dit verhaal te houden. Nu aarzel ik wat ik erover ga zeggen. Kort samengevat: ik vind het een bombastische draak, dat bol staat van semi-filosofisch gedreutel. Veel zinnen willen literair zijn, maar zijn gebakken uit lucht. Nikszeggende, mooidoenerige taal. Nagenoeg elke zin heeft hetzelfde ritme: korte hoofdzin, dan verklarende of relativerende bijzin. Pagina na pagina. Er is geen escalatie, geen ontwikkeling, geen dramatische logica die de lezer naar het einde trekt. Geen karakter dat boeit, geen emotie die beklijft. Alles blijft even statisch. Heel misschien is hier publiek voor: ik behoor daar zeker niet toe. En ja, ik denk dat AI daar debet aan is.

Dit is geen reis    Ae

 Dit is een dystopische vertelling rondom de schilder Magritte. Het komt in de buurt van een kunst essay meets creative writing. De emotionele kilte, en het nihilisme van de hoofdpersoon zorgen ervoor, dat de lezer de neiging heeft om af te haken. Het is een passieloze reis, maar wel geschreven door iemand die goed kan schrijven.

Dit is geen reis    AT

Snelle comment tijdens het lezen: De eerste zin(nen) van het verhaal hoort de lezer te pakken. Dat gebeurt nu niet. De vergelijking die gemaakt wordt tussen sirenes en een vergadering lijkt uit het niets te komen. Het schets geen duidelijk beeld voor de lezer.

Dit verhaal lijkt de lezer van stuk te willen brengen door veel tegenpolen te noemen. Zoals, 'officieel, maar op papier' of 'loketten sloten en openden tegelijk' of 'over de minister die de oorlog dan wel dan niet bekend of onkent'. dit gebeurt te veel en hindert de belevenis van het verhaal. Wat beter was geweest is om één tegenstelling te benoemen in de eerste zin. Zoals ' het werd ochtend in Brussel, maar de zon kwam niet op.'. Op deze manier pak je de aandacht vd lezer en begrijpt de lezer dat er iets mis is. Dan heb je meer tijd om aan het werkelijke verhaal te besteden en niet aan het zetten vd toon.

De rest van het verhaal is moeilijk een verhaal te noemen. Het zijn gebeurtenissen die worden verteld.

Dit is geen reis    Mu

Onsamenhangend. Hersenspinsels? Moet dit voorstellen dat mensen robotten zijn geworden? Het verhaal boeit niet.

Dit is geen reis    Ca

Een nieuw begin    Jo

Hetverhaal is op zich boeiend, maar met veel afstand vertelt. Als lezer word je niet in het verhaal gezogen, waardoor het niet geweldig is om te lezen. De setting en de personages zijn goed bedacht en dit zorgt ervoor dat het verhaal nog enigszins overeind blijft.

Een nieuw begin    MB

Een nieuw begin    Wi

Als ChatGpT is ingezet als redacteur, dan is mijn dringend advies om deze redacteur te ontslaan en een andere te nemen (nog beter: een menselijke, in plaats van een artificiële redacteur). Dit zijn de vijf kenmerken van een kort verhaal dat is geschreven met zware inzet van ChatGpT: 1. Zeer correct en foutloos taalgebruik. 2. Vrij algemene, neutrale stijl, formuleringen zijn netjes maar vaak voorspelbaar. 3. Veel uitleg van gevoelens in plaats van subtiele suggestie. 4. Logische maar vrij voorspelbare opbouw: introductie of enscenering -> een probleem of conflict -> reflectie -> een afgeronde conclusie, die teruggrijpt op eerdere verhaalelementen. 5. Herhaling van bepaalde formuleringen of zinsconstructies. Al deze kenmerken komen ook in menselijke teksten voor; ze zeggen dus alleen iets wanneer meerdere kenmerken tegelijk en sterk aanwezig zijn en dat is het geval met dit verhaal. Dit verhaal heeft alle vijf kenmerken. Dan zijn er nog kleine aanwijzingen: ChatGpT houdt erg van liggende gedachtestreepjes (daarmee staat het vol in dit verhaal) en lijkt soms moeite te hebben met het juist inzetten van zintuigelijke waarnemingen (dat is nu nog het geval in de Nederlandstalige versie, dat is vast volgend jaar verholpen). In dit verhaal wordt er te pas (maar vooral te onpas) overal geroken. Maar ik zie ook nog fouten van de schrijver zelf: in de openingszin valt een beitel naar beneden. Daaropvolgende wordt die beitel steeds aangeduid als ‘het ding’. Waarom? De schrijver heeft eerlijk toegegeven dat AI is ingezet bij de redactie (en dat is te waarderen), maar ook zonder deze erkenning zou dit verhaal van mij de prijs voor het meest door AI geïnfesteerde verhaal van de laatste zes maanden hebben gekregen. In dit verhaal heeft AI de leiding en dat kan ik niet met een voldoende waarderen. Een verhaal waarbij de schrijver de leiding houdt is daarvoor toch wel het allerminste.

Een nieuw begin    Ge

Het verhaal is prima voor de liefhebber van het genre. Waarschijnlijk door de invloed van AI is het taalgebruik ronduit onnatuurlijk en gekunsteld. Ik zou best graag de niet geredigeerde versie eens willen lezen. Die versie zou zomaar eens veel beter kunnen zijn.

Een nieuw begin    An

Veel korte zinnetjes, daar is op zich niets mis mee, maar het geheel doet een beetje gekunsteld aan. Wel een origineel thema.

I accuse    Ma

Om te beginnen, een herhaalde oproep aan alle inzenders. Kap nou toch met al die witregels in je tekst! Gebruik ze functioneel: bij een wisseling van scène of perspectief, of een schokkend moment. Dat gezegd hebbende, op naar dit verhaal. Het heeft geen grote literaire ambities, maar pretendeert dat ook niet. Dit is een komisch verhaal, leunend op herkenbare beelden van Nederlanders op vakantie. Hier en daar krijg ik een glimlach, een lichte grinnik ook nog. Maar om écht te slagen, moet er nog veel gebeuren. Het over-en-weer steenkolenengels is initieel grappig, maar na een paar alinea’s weet ik het wel. De twist over de oorzaak van de voedselvergiftiging is aardig, maar kan veel beter uitgespeeld worden in interactie tussen het kersverse stel. De plotselinge POV wisseling naar Vera en weer terug is ongelukkig en onnodig. Blijkbaar heeft ze iets tegen de dokter, maar waarom blijft onbeantwoord. Bovendien speelt die antipathie geen merkbare rol in het verhaal. Plus wat schrijftechnische slordigheden, bijvoorbeeld in dialogen (“Hello, Vera, this is Martin” and you made his wife very sick. Big problem”). Al met al voldoende, maar geen hoogvlieger.

I accuse    Ae

 De opzet van het verhaal is leuk bedacht, en een ieder die een vervelende buikgriep heeft opgelopen in het buitenland, of waar dan ook,  kan meeleven met zowel het slachtoffer als de partner. Het koeterwaals Engels voegt helaas geen humor toe, en de personages worden al snel karikaturen van zichzelf. Het is niet overal duidelijk wie iets zegt tegen de ander: de dialogen zijn niet altijd helder aangegeven. De persoon Maarten wordt in zijn  -'moeite met verantwoordelijkheid dragen voor een ander -'  wel goed neergezet.

I accuse    AT

Goed verhaal, ik heb een paar keer luidkeels gelachen. Het einde was goed, maar voelde mijns inziens ietwat zwak aan doordat er niet meer nadruk ligt op hoeveel problemen ze het hotel hebben bezorgd. Stel dat het hotel veel moest compenseren, meerdere mensen moest ontslaan en met de politie te maken kreeg, alleen om er achter te komen dat het de fout was van de man. Dat geeft het einde van het verhaal toch een extra kick.

I accuse    Mu

Leuk geprobeerd. En waarom die vreemde lay-out?

I accuse    Ca

Bevrijdingsdag    Jo

Voor een kort verhaal is dit veel te beschrijvend. Het voelt veel meer als onderdeel van een roman, waar het goed zou passen. Het leest prettig, maar het is vooral heel traag en er gebeurt te weinig voor een kort verhaal. Ook het einde is meer het einde van een hoofdstuk dan dat van een kort verhaal.

Bevrijdingsdag    MB

Bevrijdingsdag    Wi

Een verslag van hoe een zoon van een NSBer in het verzet belandde. Geen nieuw thema, er zijn al vele verhalen geschreven met dit thema. Om nog boven de middelmaat uit te komen van al die bekende NSB- en verzetsverhalen, moet een nieuw verhaal met dit thema een nieuw perspectief bieden, een bijzondere enscenering, een verrassende twist of een diep doorvoelde emotie van de hoofdpersoon. Niets van dat alles in dit verhaal. De enige emotie in dit verhaal is angst, en die wordt beschreven, niet doorvoelt. De spreekstem is saai: en toen...en toen....en toen en bovendien staan er nogal wat moeizame zinnen in, zoals deze: “Hij begrijpt alleen niet goed waarom hij, als gevolg van wat hij heeft gezegd, hem zo kwaad heeft gemaakt.’ Op zichzelf is de spanningsopbouw best in orde, maar het is teleurstellend dat het slot berust op een toevallige ontmoeting. Voor veel lezers, ook deze lezer, is zo’n einde een teleurstelling. Niet mijn verhaal.

Bevrijdingsdag    Ge

Bijzonder goed geschreven met een originele invalshoek. Het is heel knap om met zo weinig woorden een duidelijk thema vertonend uit te werken en dat ook nog eens te larderen met een vleugje humor. Deze schrijver verstaat het ambacht van het kortverhaal. 

Bevrijdingsdag    An

Goed geschreven, sterke titel.

Blije dagen    Ma

Een fabel, corporate satire in vermomming. Geen verrassingen: vanaf het moment dat de tovenaar vertrekt en Ibin arriveert, weet ik hoe dit afloopt. Cor leert niets. De andere pony's leren niets. De ironie is er wel, maar bijt niet. De dialoog is functioneel maar nergens écht geestig. Het verhaal vertelt braafjes van A naar B.

Blije dagen    Ae

 Is dit een persiflage op werkomstandigheden? Dan is dit aardig gelukt. De pony's , het werkvolk, en de paarden : 'de edele dieren... '  Helaas komt de tovenaar niet echt uit de verf. Dat veel vergaderingen nergens toe dienen is duidelijk, maar dat het - 'een blije dag'-  oplevert niet. Het is aardig geschreven, maar helderheid ontbreekt. De alliteratie in de eerste alinea roept in eerste instantie bevreemding op, maar versterkt het cynische toontje van het verhaal.

Blije dagen    AT

Het thema is goed gevonden en heeft iets wat velen zullen herkennen. De doelgroep waarop het gericht is, zal deze wereld echter niet interressant vinden. De doelgroep bepaal ik door naar het thema te kijken; doen vs praten/vergaderen. Dit spreekt mensen die in een bedrijf werken aan. De wereld van het verhaal is echter gericht aan kinderen. Deze mismatch zal er voor zorgen dat er geen doelgroep is voor dit verhaal.

Blije dagen    Mu

Is het een fantasy? Verhaal boeit niet, karakters zijn niet uitgewerkt.

Blije dagen    Ca

Het seksleven van een plantenspuit    Jo

Dit verhaal is kort, de insteek is even boeiend, maar al heel snel is het gewoonweg saai. Eigenlijk is de titel een perfecte samenvatting van het hele verhaal. Alleen dit lezen is eigenlijk al voldoende.

Het seksleven van een plantenspuit    MB

Het seksleven van een plantenspuit    Wi

Een heel erg mager verhaaltje, een beetje met woorden spelen, maar geen diepgang, laat staan dat een lezer kan meeleven met de hoofdpersoon. Het zou nog een humorvol verhaal kunnen zijn (de titel doet immers zoiets vermoeden), maar zelfs de humor ontbreekt. Mogelijk heeft dit allemaal een hele diepe betekenis, maar die is dan volstrekt aan mij voorbij gegaan. Andere juryledne zullen die betekenis wellicht wel snappen.

Het seksleven van een plantenspuit    Ge

Techisch uitstekend geschreven. De beginzin grijpt je letterlijk bij de keel, de opbouw is spannend en zorgt ervoor dat de aandacht geen moment verslapt. De flashback maak veel duidelijk en dat maakt dit korte verhaal rond. Mijn positieve gevoel kan ik het beste uitdrukken door te zeggen dat het lot van Jurgen mij ook na de laatste zin blijft bezighouden. Wat mij betreft een topverhaal dat ik met genoegen las.

Het seksleven van een plantenspuit    An

Goed geschreven, grappig.

Zonder titel    Ma

 Nog geen 1.400 woorden, over 15 pagina’s uitgesmeerd. Weer zo’n witregelfetisjist… Het effect van al dat wit is, dat het verhaal verbrokkeld leest. De lezer komt moeilijker in de flow. Het ziet er esthetisch misschien fraai uit, maar het leest ruk. Pas na 10 pagina’s wordt iets duidelijk over de schaduw die de hoofdpersoon achter zich ziet. Ik ben dan allang afgehaakt. Komt bij dat emoties vlak zijn en het nergens echt spannend wordt. En ik vermoed veel AI.

Zonder titel    Ae

 De spannende opbouw van het verhaal is met geduld geschreven. De lezer volgt de hoofdpersoon in alle stadia van beginnende paranoia. De korte zinnen verhogen de spanningsboog. De hoofdpersoon probeert steeds rationele verklaringen te vinden voor de schaduw die haar volgt, de fysieke en psychologische beklemming die zij voelt, worden messcherp beschreven. Goed doordacht verhaal met mooie zinnen als: "'het verleden is een schaduw die geduldig achter je blijft staan.'

Zonder titel    AT

Wat eigenlijk meteen opvalt is dat de hoofdpersoon geen persoonlijkheid heeft. We zien niet dat ze iets verandert aan haar gedrag, terwijl vrijwel iedereen íets zou ondernemen als ze iets dergelijks zouden meemaken. Niets doen is eigenlijk geen optie. Een goede regel om te onthouden is dat de hoofdpersoon het verhaal draaiende hoort te houden. Het einde is pakkend, ik kreeg een vleugje kippenvel en dit is bewijs dat je beschikt over goede schrijfvaardigheid. Als ik, als lezer, me ook kon verplaatsen in de schoenen van de hoofdpersoon, zou het verhaal rond zijn.

Zonder titel    Mu

Waarom die rare regelafstand? Is dat voor het dramatische effect?

Zonder titel    Ca

Wat ik vergat te vertellen    Jo

Een verhaal waarin maar liefst twee schrijvers een rol spelen en er sprake is van een aangekondigde romance. Ook het einde is voorspelbaar. Je zou denken dat alle ingrediënten aanwezig zijn om dit verhaal niet goed te vinden, maar het tegenovergestelde is waar: dit verhaal is prachtig. Mooi geschreven, een mooie boodschap op een mooie manier verpakt.  Eigenlijk klopt alles aan dit verhaal, het is goed geschreven, leest heerlijk weg en op deze manier geef je een boodschap door aan je lezers.

Wat ik vergat te vertellen    MB

Wat ik vergat te vertellen    Wi

Waarom nou weer eerst de enscenering? Begin het verhaal gewoon met een zin die de aandacht trekt, bv: “Tommy keek op zijn horloge. Nog drie minuten.” Ook de drie zinnen daarna zijn integrerend, dat zou een goede opening zijn. Alles wat daarvoor komt is overbodig (of kan, als je er aan gehecht bent, worden samengevat in één, hooguit twee zinnen, na de openingszin). De zin “Hij was achtendertig,” komt volkomen uit de lucht vallen, met geen enkele binding met het voorgaande. En vervolgens komt er een informatiedump. Dit is de opening van een beginnend schrijver (en overigens van nagenoeg alle schrijvers van 75 jaar of langer geleden): enscenering -> infodump -> en dan mag eindelijk het verhaal beginnen. Mag het alsjeblief actiever en moderner: Midden in de actie beginnen, enscenering en info alleen toevoegen als die echt onmisbaar is voor het verhaal en dan ook nog in kleine plukjes. En toen kregen we deze zin: “En voor Elza, de bibliothecaresse, die een bepaalde autoriteit bezat die hij opwindend vond,” een zin die dringend “show don’t tell” nodig heeft. Laat ZIEN dat Elza opwindend is, VERTEL het niet! Als het verhaal dan eindelijk op gang komt, hou ik mijn hart vast: alweer een verhaal over schrijvers. Meestal saai, zelden anders, opwindend of verrassend. Waarom typt Elza op haar telefoon als ze achter een computer zit? Op een gegeven moment kreeg ik genoeg van alle one-liners, zoals “Mensen die schrijven kijken anders” en “Het leven is sterker dan literatuur,” en begon ik te verlangen naar het einde. Na een (voor het verhaal) volkomen overbodig cliché uitstapje naar zoenen in de kelder, beginnen de schrijversclichés zich ook op te stapelen, met deze als dieptepunt: ‘Hij wil niet gevonden worden. Dat is het meest literaire gebaar dat een schrijver kan maken.’ Verhaaltechnisch is er dus heel veel aan te merken op dit verhaal. Ik denk ook niet dat het verhaal met redactionele ingrepen nog te redden valt. Verhalen over schrijvers zijn nu eenmaal bijna altijd saai. Schrijftechnisch heb ik geen opmerkingen. Deze schrijver heeft een keurige vertelstem, niet opvallend of vernieuwend, maar geschikt om korte verhalen te schrijven. Graag een volgend keer met een fantasierijker thema (en minder clichés!)

Wat ik vergat te vertellen    Ge

Het moet gezegd: deze tekst stemt tot nadenken en zou als column zeer geslaagd zijn. Daarmee is gelijk gezegd waarom het wat mij betreft in deze wedstrijd door de mand valt. Het is namelijk op geen enkele manier een verhaal.

Wat ik vergat te vertellen    An

Komt stroef op gang. Ik heb ook moeite met de vergelijkingen: 'versleten als hoeren in een achterafstraatje', 'als botten in een kast'.

De piramide    Ma

 Ruim over de grens van 3.000 woorden. Geen respect voor de spelregels, dan ook geen jurering van mij.

De piramide    Ae

 De directe actie in het begin van het verhaal trekt de lezer mee in de gewelddadige ontvoering van de hoofdpersoon -  van snijdende tie wraps, tot aan de jute zak die hij over zijn hoofd krijgt. Daarna ontspint het verhaal zich in een - 'en toen, en toen' - modus. De overgang van het spannende begin naar -  'Tilly liep trillend naar binnen'-   verloopt niet soepel. Pas wanneer de hoofdpersoon zelf, het heft in handen neemt, komt de vaart er weer in. De dialogen zijn functioneel en houden het slotstuk overeind.

De piramide    AT

Het verhaal is goed geschreven en is duidelijk. Op geen enkel moment raakte ik verdwaald in de woorden. Het enige kritiek wat ik heb is dat dit verhaal al duizend keer eerder is verteld en dat het niks nieuws probeert. Dit is niet persé slecht, maar het heeft impact op het leesplezier.

De piramide    Mu

Er is verschil tussen een verhaal vertellen en de zaken opnoemen. Als het een betere bewerking had gehad, zou het de woordlimiet niet hebben overschreden.

De piramide    Ca

De spookschrijver    Jo

Het verhaal waarvan je wist dat het zou komen. Na alle discussies over AI was het vooral afwachten hoe dit door een schrijver verwerkt zou worden. In dit stuk tekst speelt de schrijver met waar of niet waar. De hele discussie over AI vind ik persoonlijk niet interessant, net als dit verhaal.

De spookschrijver    MB

De spookschrijver    Wi

Ik ben niet zo’n fan van schrijvers die schrijven over schrijven. Dergelijke verhalen zijn meestal saai met dezelfde thema’s en hetzelfde perspectief vol schijversclichés. Maar dit verhaal is anders: interessant en ambitieus en alleen daardoor al goed voor een voldoende. Maar dit voelt aan als een eerste versie van iets dat nog geslepen moet worden. Het idee is sterk, maar deze uitvoering legt te veel uit, stuurt de lezer te expliciet en verliest daardoor spanning. De opening is heel sterk, sfeervol geschreven met een mooie vertelstem, maar mijn enthousiasme zakte af, naarmate het verhaal vorderde. Je vertrouwt de lezer niet, en dat zie je in zinnen als “Wanneer inspiratie overgaat in imitatie…”, “Creativiteit is altijd een palimpsest geweest…” “Misschien is het probleem niet de machine…” Dit zijn zinnen die thuishoren in een essay over de inzet van AI in het schrijfproces, niet in een kort verhaal! Op deze plek in het verhaal was wat mij betreft de spanning helemaal weg en viel het mij op dat veel zinnen er bedacht uitzien: mooi schrijven, in plaats van een verhaal vertellen, waarin de lezer meegetrokken wordt. In het tweede deel van het verhaal komen er ook steeds meer herhalingen van hetzelfde idee, waardoor het verhaal zwaar en opgeblazen aanvoelt. Toen ik bij het slot aankwam, restte mij nog slechts teleurstelling: de vertelstem wordt zwaar, prekerig en de lezer wordt ook nog eens aangesproken op een arrogante toon, bv met deze zin: “Dus doe nou niet zo heilig.” Dit breekt de subtiliteit, waarmee dit verhaal zo mooi begon volledig af. En zo zakt het verhaal af van Intrigerend naar belerend. Dit is geen mislukt verhaal, integendeel! Dit is een te ambitieus verhaal dat zichzelf kapot uitlegt. Mijn advies: het begin: zo houden, het middenstuk flink inkorten en het slot volledig herschrijven.

De spookschrijver    Ge

Mooi geschreven ode aan de literatuur.

De spookschrijver    An

Stof tot nadenken!  Een actueel en boeiend thema, maar toch raakt het verhaal mij niet.

Schatzi    Ma

Aardig memoir, verder weinig om het lijf.

Schatzi    Ae

 Als ik het goed begrijp wilde Neema een klein katje. Dit personage komt niet in beeld, dat is jammer want dan had het verhaal een breder perspectief gehad. Qua stijl heeft het veel weg van een verslag, wat niet nodig is, aangezien het einde een verrassende invalshoek laat zien: (waar de hoofdpersoon badend in het zweet wakker wordt en de biep van de chip hoort) - hier had het  verhaal mee kunnen beginnen. De zinnen vertonen hier en daar een -'engelse zinsopbouw'-  misschien vertaald uit het engels? Prettig en onderhoudend geschreven, het is een aanrader voor kattenliefhebbers.

Schatzi    AT

Dit verhaal doet goed wat de schrijfer wilt dat het doet. Het lijkt een momentopname van een ervaring met een kat, bijna alsof elk moment daadwerkelijk heeft plaatsgevonden. Het verhaal is enkel iets te kort voor wat het wilt doen. Ik zou verwachten dat we iets meer ingaan op de emoties die spelen. Op dit moment  gebeuren de grootste emoties op het moment dat het aankomt op geld. Het kost 350 euro! Als laatste blijft de vraag wat er overblijft aan het eind van het verhaal. Wat wilt de schrijver dat we meenemen? Welke emoties wilt het loskrijgen? Dat is een stuk wat nog mist.

Schatzi    Mu

Emotieloos vertelsel.

Schatzi    Ca

De krantenjongen    Jo

Er zitten veel mooie ideeën in dit verhaal, maar de schrijver weet er geen eenheid van te maken. Tijdens het lezen merk ik dat het alle kanten op zwalkt, er zit amper een lijn in en het kost me moeite om te begrijpen wat er precies staat. De schrijver probeert het oprecht, maar het lukt hem niet om een verhaal met een duidelijke kop en staart te presenteren.

De krantenjongen    MB

De krantenjongen    Wi

Voor iemand die wel vaker Amerikaanse historische verhalen leest met als thema rassendiscriminatie, is dit geen nieuw verhaal.  Wat ontbreekt is een eigen, onmiskenbare invalshoek, een bijzonder perspectief, een diep gevoelde emotie of een verrassende twist aan het einde. Deze twist was niet onaardig, maar weinig fantasierijk en dus voorspelbaar voor lezers vertrouwd met dit genre. Het verhaal rust op een historische setting in het achtergebleven gebied in het Zuiden van de VS, maar voegt niets nieuws toe. De overgang van de luchtige setting in het begin naar het ongemakkelijke is goed opgezet. Maar het middenstuk is veel te lang en uitleggerig (waarom moeten de Indianen erbij worden gesleept?) Geen emoties, wel veel historische feitjes, waarvan ik me afvroeg of die allemaal wel nodig zijn voor dit verhaal. Toen het racisme expliciet werd en de lynchpartij was genoemd, was het voor mij wel duidelijk waar dit heen ging. En de niet op komen dagende krantenjongen als afleidingsmanoeuvre is een bekende schrijverstruc (‘even de lezer op het verkeerde been zetten’). De twist was daardoor geen echte verrassing, slechts een bevestiging. De buurman is een platte figuur, de racistisch monsterlijke zuiderling, zonder enige psychische diepgang en ook de ikfiguur mist psychische diepgang. Schrijftechnisch heb ik geen opmerkingen, anders dan dat de vertelstem nogal saai is, terwijl het verhaal wel vloeiend leest (vaak een AI-indicator: keurig vloeiend, maar saai en fantasieloos). Voorbeeld: de scène met het lijk boven het water. Dit zou visueel expliciet, fysiek, zelfs misselijkmakend moeten zijn, maar het is keurig opgeschreven en alles behalve intens. Tenslotte is het slot nogal slap: het overgeven is de veiligste emotionele reactie. Ik kan me diverse reacties voorstellen die veel heftiger zijn en daarom meer impact zouden hebben gehad op de lezer.

De krantenjongen    Ge

Na een wat stroef, langdradig begin ontstaat er ineens een knap geconstrueerd en verrassend verhaal met horrorelementen. Met een compacter begin zou dit verhaal beter uit de verf komen. Je loopt nu het risico dat de lezer voortijdig afhaakt, hetgeen zonde zou zijn. De ontknoping is echt goed.

De krantenjongen    An

Liefhebben is loslaten    Ma

Rouw om een overleden vader drukt het achterblijvende gezin in een verstikkende stilte, waardoor ze elkaar meer en meer kwijt raken. De tekst leest als doorleefd, en toch houdt de auteur afstand. Ze (?) vertelt voortdurend wat het zou moeten laten zien. "De stilte heeft mijn brein aangetast." "Alles is op zijn best middelmatig." "Ik heb mezelf verloren in de zoektocht naar mijn broer." Zin na zin benoemt de toestand in plaats van deze te laten zijn. De lezer wordt niet in de situatie getrokken, die wordt erover geïnformeerd. Daardoor komt de emotie nooit echt los. De vraag over het vakantieland is een goede vondst (concreet, treurig, een beetje absurd) maar ook die wordt te snel toegelicht. "Mama ziet dat ik simpelweg contact zoek." Dat hoefde er echt niet bij.

Liefhebben is loslaten    Ae

Goed weergegeven emoties van een adolescente hoofdpersoon die probeert te communiceren met haar gezin, dat lamgeslagen is door een noodlottig ongeluk. Haar verongelukte broer zit roerloos in een okergele stoel. Dit personage wordt te weinig belicht in het verhaal. Het zou het verhaal dienen om deze persoon  meer 'body'  te geven. De verstikkende sfeer in het gezin, waar niet gecommuniceerd wordt, is goed beschreven vanuit de optiek van een adolescent.

Liefhebben is loslaten    AT

Het thema dat dit verhaal probeert te ontdekken is interesseant. Vaak focused een verhaal zich op de persoon die een trauma meemaakt, maar minder gaat het over de mensen eromheen. Het middenstuk van het verhaal heeft naar mijns inziens nog werk nodig. Het enige wat we zien is dat de hoofdpersoon in haar hoofd nadenkt en uiteindelijk besluit te vertrekken. Er is geen tussenfase waardoor dit besluit natuurlijker lijkt. Misschien doet ze eerst heel rebels? Misschien schreeuwt ze en probeert ze ruzie te zoeken. Alles om maar een reactie te krijgen. Dat zien we nu niet gebeuren. Ook kan het handig zijn om een derde persoon te introduceren, een psychiater bijvoorbeeld, zodat er toch interactie is in het verhaal.

Liefhebben is loslaten    Mu

Opsomming van onsamenhangende gebeurtenissen. Verhaaltje boeit niet.

Liefhebben is loslaten    Ca

De witte kamer    Jo

Een lief verhaal, fijn om te lezen. Nergens origineel en vooral te lang voor de inhoud, maar wel fijn. Ik heb het met plezier gelezen. Dit verhaal is zeker geen winnaar, daarvoor is het veel te dun, maar soms is het gewoon lekker om een verhaal als dit te lezen: pretentieloos en schattig.

De witte kamer    MB

De witte kamer    Wi

Mooie vertelstem, persoonlijk, warm en optimistisch (gelukkig niet aangetast door AI-inzet). “Man-blijft-eenzaam-achter-nadat-vrouw-hem-heeft-verlaten-" verhalen komen elke maand wel langs, maar deze steekt boven de middelmaat uit, met name door die mooie heel persoonlijke vertelstem. Ook verhaaltechnisch deel ik een compliment uit: de ontwikkeling van de hoofdpersoon wordt subtiel verteld via objecten en handelingen, niet via uitleg. Kritiekpuntje: het verhaal is te lang, langer dan nodig is om dit verhaal te vertellen, met name in het begin. Haal er eens 200-300 woorden uit, dan zul je zien dat het scherper wordt. De ontmoeting met de kiosk-vrouw gebeurt relatief laat, dus haal vooral woorden weg uit het stuk dat voorafgaat aan de eerste vermelding van deze persoon. Anders geformuleerd: het verhaal begint te vroeg, en om in de structuur te blijven: begin op woensdag. De reeks: parkiet, gerbil, cavia en goudvissen voelt als te bedacht, het is teveel. Streep er één weg, dat maakt het verhaal sterker. Het slot is weer uitstekend: ‘Twee smileys op een bankje’ is een uitstekende zin en ‘het lekkerste ijsje dat hij ooit had gegeten,’ ook En deze zin zou de laatste zin kunnen zijn. Alles daarna maakt het verhaal iets te rond, te bedacht, los van de natuurlijke flow. Maar algemeen oordeel: met heel veel plezier gelezen.

De witte kamer    Ge

Rommelig geschreven met een overvloed aan clichés. Welk doel heeft de schrijver met dit verhaal?

De witte kamer    An

Geklutst    Ma

Goed idee, lekker geschreven en een goede twist richting het eind. De auteur heeft duidelijk plezier gehad bij het schrijven. Het middenstuk (de weken van angst, de slaaploosheid, de waanbeelden) is te snel en te vertellend, zeker na de kalm opgebouwde opening. Juist daar had de absurde horror van de situatie kunnen blijken. Nu is het een samenvatting die de lezer op afstand zet. Neemt niet weg dat ik dit een goed verhaal vind.

Geklutst    Ae

 Het interessante perspectief dat het verhaal biedt, namelijk enerzijds -  'de administrateurs van de dood met klembord' -  op het perron/station (van het leven), en de allesomvattende angst van de hoofdpersoon die enorm in beslag wordt genomen door de voorspelling op het klembord. De opbouw van het verhaal is erg sterk, de dialogen helder en het einde magnifiek. Af en toe heb ik moeten schaterlachen.

Geklutst    AT

Goed samenhangend verhaal met een leuke twist. Het onderwerp is goed gevonden en goed uitgebeeld. Ik kan me voorstellen dat hier een langer verhaal over verteld wordt, of meerdere korte verhalen, waarvan dit de laatste is.

Geklutst    Mu

Dit korte verhaal heeft een begin en een einde, en een verrassende plotwending aan het einde

Geklutst    Ca

Geklutst    Jo

Een alleraardigst verhaal, leuk bedacht, goed uitgewerkt en lekker geschreven. Het is vooral wat licht van toon en hoewel de inhoud redelijk origineel is, is het verhaal als geheel niet heel interessant. Leuk, dat wel.

Geklutst    MB

Geklutst    Wi

Dit is een kunstig geconstrueerd kort verhaal. Niets aan te merken op het taalgebruik en de vertelstem. Wel de zorgvuldigheid in het oog houden: eerst schrijf je dat de ikpersoon al een aneurysma heeft, later vreest hij dat hij er een krijgt, maar wat hij vreest is dat zijn aneurysma gaat scheuren. Ik vond het slot maar matig. Hij is 100 geworden en dat is het dan. Dit verhaal verdient echt een beter slot, iets duisters, of juist iets vrolijks of een onverwachte twist.

Geklutst    Ge

Mooi hoe het verhaal van een beangstigend beeld door een subtiele wending plotseling eindigt in een relativerende en in zekere zin luchtige ontknoping. Technisch goed geschreven waarbij terecht geen woord te veel is gebruikt.

Geklutst    An

Louise    Jo

Louise vertelt ons dat ze een relatie heeft met een getrouwde man. In het verhaal probeert de schrijver ons amper in het verhaal te trekken. Het is een eindeloos gedoe en het wil niet boeiend worden. Ik voel geen emoties en ik lees braaf wat me voorgeschoteld wordt, dit is redelijk, maar verre van goed.

Louise    MB

Louise    Wi

Het verhaal begint met 400 woorden infodump. Clichés en nog erg saai opgeschreven ook. Waarom begint dit verhaal niet midden in de actie: “Pierre belt. Pierre is niet zijn echte naam...enz. De helft van die 400 woorden zijn tamelijk overbodig, maar de rest kan samengevat worden in plukjes tekst die je naderhand kunt invoegen. Helaas wordt het allereerste moment van actie, namelijk dat Pierre belt, weer opgevolgd door een lange infodump, nu over wie Pierre is. En daar is hij weer: een hoofdpersoon die psychologie studeert of psycholoog is, met het klaarblijkelijk daar altijd bijhorende jeukjargon. Het woord ‘hechtingsstijlen’ hoort niet thuis in een kort verhaal, bewaar dat maar voor je scriptie of een patiëntendossier. Ook zinnen als “Misschien is dat mijn grootste tekortkoming, dat ik mijn gevoel van waarde laat bepalen door fragmenten” horen niet thuis in een kort verhaal, dat is een dagboekfragment. In dit verhaal worden veel gevoelens verteld, verteld ja, niet doorleefd. Dit verhaal heeft heel veel ‘show don’t tell’ nodig om interessant te worden. En als je voor zo’n clichéthema kiest, dan moet je verhaal een bijzonder perspectief hebben, een verrassende twist of diepdoorvoelde emoties, om boven de middelmaat van dit soort verhalen uit te komen. Dit verhaal doet dat op geen enkel vlak.

Louise    Ge

Louise    An

Alle volwassenen zijn leugenaars    Ma

Een wirwar aan Enters maakt dit verhaal onleesbaar. Een snelle scan leert mij dat dat in dit geval niet erg is.

Alle volwassenen zijn leugenaars    Ae

Qua stijl heb ik het vermoeden dat dit geen verhaal is. Het lijkt eerder op een script voor een cabaretier. De ritmische herhaling  -  'hee!' -  komt steeds terug om 'het publiek'  bij de les te houden. De inhoud: 'waarom ouders liegen' is grappig gebracht en de vlaamse tongval doet mij aan een aflevering van Samson en Gert denken.

Alle volwassenen zijn leugenaars    AT

Het verhaal beschikt over de perfecte humeurige en satirische toon en is in staat om perfect de toon van de schrijver weer te geven. Het enige wat nog miste was een leuke wending aan het verhaal. Iets waardoor alles wat al gezegd was teniet werd gedaan. Maar dat is een klein punt. Goed gedaan!

Alle volwassenen zijn leugenaars    Mu

Zeker geschreven door iemand die frustraties van zich af wilde schudden.

Alle volwassenen zijn leugenaars    Ca

Kweekvlees    Jo

Het lijkt dat de schrijver vooral wil choqueren, prima, maar dat is niet gelukt. Dan blijft een flinterdun verhaaltje over dat nergens tot leven komt. Saai en inhoudsloos.

Kweekvlees    MB

Kweekvlees    Wi

Het thema is zeker fantasierijk: een verhaal op het snijpunt van biotechnologie en de morele grens van kannibalisme. Dat alleen is al genoeg voor een voldoende, maar de uitwerking viel me tegen. Om te beginnen de anekdote van een vliegtuigcrash gevolgd door overlevingskannibalisme. Dit is een heel bekend thema, al vele malen in korte verhalen en boeken opgenomen. Je mag best een historisch feit (de crash van Uruguay Air Force vlucht 571 op 13 oktober 1972) verwerken in een kort verhaal, maar je moet er wel iets mee doen, zodat de lezer kan meeleven, of iets nieuws kan beleven. Dit relaas over die vliegramp is een bijna letterlijk verslag van wat er in de publiciteit is gekomen. Dus het verhaal van Wouter, dat toch bijna 70% van deze inzending beslaat, is een verslag (en niet een kort verhaal). Het crash-kannibalisme durf ik inmiddels wel een cliché te noemen, er zijn inmiddels talloze thrillers en horrorverhalen verschenen met dit thema. Overigens: de ethische sprong naar kweek-mensenvlees is wél een originele draai, maar wordt volledig overschaduwd door het tamelijk saai opgeschreven crashverhaal. Dus: de crash korter maken en het morele dilemma langer uitwerken. Het personage van Vincent is plat: hij is ambitieus, maar verder zien we geen karakter, geen emotie. Zijn queeste bestaat uit het van de grond krijgen van zijn bedrijfje, als thema voor een verhaal heel oninteressant, als daar geen emotionele laag aan wordt toegevoegd. En dat is hier helaas niet gedaan.

Kweekvlees    Ge

Redelijk geschreven verhaal met een aantal horrorelementen. In het begin wel veel onnodige details die de spanning wegnemen. Wel knap is hoe Vincent in zo'n kort verhaal behoorlijk uit de verf komt. Een tip: kijk nog eens naar de volgende zinnen: "we zijn neergestort op 5 kilometer hoogte" en "zo zaten we binnen tien dagen op het vliegveld naar huis". 

Kweekvlees    An

De dialogen zijn niet realistisch weergegeven; zo praten mensen niet met elkaar. Het verhaal over de crash is gekopieerd van de Andesvliegramp.

Slecht nieuws    Ma

Slecht nieuws    Ae

 In dit goed geschreven verhaal worden verschillende perspectieven op intelligente wijze verbonden. De hoofdpersoon ziet een zwerm spreeuwen op de vlucht vanuit haar huiskamer,  en daarna een foto in de krant van een kinderarmpje dat onder puin ligt. Instinctief probeert ze de foto te verbergen voor haar jonge dochter, die erg nieuwsgierig is, maar ook afgeleid wordt door de spiralende zwerm spreeuwen. Via heldere dialogen en de invoelbare  beschrijving van de denkwijze van de hoofdpersoon wordt - 'hoe je aspecten van het wrede leven' -   op een aanvaardbare en werkbare wijze kunt verklaren aan kinderen,  aannemelijk.

Slecht nieuws    AT

Het thema van dit verhaal is iets waar velen zich thuis in zullen vullen, vooral in deze tijden. Het geeft ook een oplossing voor ouders die moeite hebben met het spreken over dit soort onderwerpen met hun kinderen. Enkel wordt deze 'les' verteld en niet laten zien. In een verhaal kunnen karakters fouten maken, zonder dat dat echte impact heeft. Het hoeft niet perfect te lopen en ik denk dat dat nu wel gebeurt. Laat ons zien wat er gebeurt als je niet openlijk spreekt over bepaalde onderwerpen met de kinderen. Welke gevolgen heeft dat? Nu worden er vele woorden gespendeerd aan dingen die eigenlijk niet heel relevant zijn. De vogels, waarom ze samen vliegen, het vervolg van de vogels, een flashback. Probeer elk woord dat geschreven wordt er ook daadwerkelijk toe te laten doen.

Slecht nieuws    Mu

Als dit verhaal zonder gebruik van AI was geschreven had het een 8 verdiend.

Slecht nieuws    Ca

Ik fantaseer soms dat je doodgaat    Ma

Dit verhaal opent sterk: ik zit er direct in. Via kleine, alledaagse bekentenissen die steeds een stapje verder gaan, zakt uiteindelijk en onvermijdelijk de grond onder het huwelijk weg. De stemmen (Morgan en een naamloze ander) zijn een geslaagde vondst: geen psychose, maar het geweten als dramatische motor. Ze dringen aan, de hoofdpersoon ontwijkt, soms hald, uiteindelijk helemaal. Waarmee de kernvraag uiteindelijk niet beantwoord wordt – waarom zou ze haar man dood willen.

De Mikkel-parallel is eveneens effectief. De vertaalster die woorden zoekt terwijl ze haar eigen woorden niet kan vinden, met een verhaal in een verhaal waarin haar eigen verhaal gespiegeld wordt. Mooi gevonden.

De scène rondom de hamster is het hoogtepunt; uiteindelijk ontwijkt ze toch wat ze werkelijk wilde zeggen, terwijl de parallellen duidelijk zijn. Een kind dat liefde en destructie niet uit elkaar kan houden, die herinnering als proxy voor iets wat ze haar man nog altijd niet kan zeggen.

Dan de mindere elementen. De man is toch iets te functioneel als reactiemachine. Hij vertrekt twee keer op precies dezelfde manier, op precies hetzelfde moment in de scène-opbouw. De tweede keer is daardoor meer een echo dan een zelfstandige actie. De functie van de tweede stem (die zonder naam) is te vaag. Ik zou die schrappen; Morgan is effectief genoeg op zichzelf.

De vraag die overblijft: wat wil dit verhaal uiteindelijk zeggen over de fantasie van zijn dood? Die wordt geïntroduceerd als het diepste onzegbare, maar daarna nauwelijks uitgewerkt. Het blijft een tussenstap. Dat is geen enorme misser of zo, maar het maakt dat de titel meer belooft meer dan het verhaal waarmaakt.

Dat gezegd hebbende: een uitstekend, zorgvuldig geschreven verhaal.

Ik fantaseer soms dat je doodgaat    Ae

 Op minutieuze wijze omschrijft de hoofdpersoon haar relarie met haar echtgenoot. De communicatie wordt met korte dialogen verhelderd. De stemmen die zij hoort geven het verhaal een verontrustende ondertoon die tot het einde wordt doorgevoerd. De knappe show don't tell vertelwijze siert de schrijfkunst van deze auteur.

Ik fantaseer soms dat je doodgaat    AT

Ik fantaseer soms dat je doodgaat    Mu

Ik fantaseer soms dat je doodgaat    Ca

Het verhaal is eerlijk en zonder gêne geschreven. Wat ik nog miste was een duidelijke introductie die uitlegt waarom ze zich eerlijker op gaat stellen tegenover haar man. "Hij kent je niet" en "Je moet eerlijker tegen de mensen zijn" zijn duidelijk de stem van Morgan (uiteraard haar eigen gedachten). Wat schuurt is de vraag waarom Morgan juist nu invloed op haar uitoefent. Wat is het omslagpunt om naar die stem te luisteren.

Ik fantaseer soms dat je doodgaat    Jo

Het is vooral een heel vaag verhaal. Het leest op zich lekker, maar ik vraag me continue af wat ik aan het lezen ben. Er lijkt geen lijn in te zitten. 

Ik fantaseer soms dat je doodgaat    MB

Ik fantaseer soms dat je doodgaat    Wi

Wat een prachtig verhaal! Ik heb niets voor deze schrijver, behalve heel veel bewonderingspunten! Heel mooi, in enkele korte zinnen, beschreven wat ‘vertalen’ eigenlijk is (‘schrijf je ‘vriend’ of ‘makker’?). Dat is waarom AI uiteindelijk niet echt kan vertalen, ook al denkt iedereen dat. Ikzelf blijf dagelijks AI-vertalingen uit het Frans verbeteren. Slechts één piepklein puntje: de titel. Natuurlijk, de titel is op zichzelf perfect, dekt de essentie van het verhaal, maar hij leest niet lekker als titel. En een titel is wat je het eerste leest. Ik betrapte mijzelf erop dat ik bij het lezen van die titel dacht: ...o dat zal wel weer zo’n verhaal worden...Maar het werd niet 'zo’n verhaal’. Het werd een prachtig verhaal, met een prachtige vertelstem. Ik ben diep onder de indruk!

Ik fantaseer soms dat je doodgaat    Ge

Intrigerend geschreven. Vooral het begin is mooi. De eerste zin rukte me gelijk het verhaal in.

Ik fantaseer soms dat je doodgaat    An

Je hebt het gevoel dat je echt een inkijkje in het hoofd van de vrouw krijgt.

Aline Rosenberg    Ma

Aline Rosenberg    Ae

 Bij de zin: '.. houdt de rivier de Huangpu het schijnsel van de skyline vast als een omgekeerde hemel...' bevind ik mij naast de hoofdpersoon op het balkon van een chique hotel in Shanghai.  De hoofdpersoon slaapt moeilijk in, en aanschouwt het schilderachtige Shanghai by night. Zij is wars van Pr optredens, maar zal er toch aan moeten geloven om haar cello muziek te promoten. Haar cello heeft een lange weg afgelegd via haar oma. Geschiedenis en drama komen samen in slechts een paar subtiele zinnen. Er is een inscriptie op de cello 'IG farben, Birkenau. Tijdens de interviews ontdekt ze dat haar fans makkelijker kunnen inslapen als zij luisteren naar haar muziek. Nu weet ze eindelijk, hoe dit komt. In plaats van een rauw drama te schetsen, wordt met een paar impressionistische woorden aangegeven hoe sterk het menselijke lot verbonden is met de geschiedenis.

Aline Rosenberg    AT

Het verhaal heeft een duidelijke toon en karakter en heeft een duidelijke opbouw. Een verhaal over een voorwerp met een duistere geschiedenis is echter geen onbekend verhaal en is al vaker verteld. Ik zoek naar iets wat het apart doet zetten van andere soortgelijke verhalen.

Aline Rosenberg    Mu

Niet duidelijk waarom ze haar cello verbrand, terwijl ze er succesvol mee is, verhaaltje met veel opsommingen en AI gebruikt

Aline Rosenberg    Ca

Voeten    Jo

We zijn getuige van een moord, het wordt langzaam, maar niet overtuigend opgebouwd. De schrijfstijl is goed, het verhaal wat lastig te volgen en de moord niet op een geweldige manier gebracht.

Voeten    MB

Voeten    Wi

Sekswerkers die hun pooier vermoorden, er zijn al heel veel verhalen geschreven over dit thema. Nagenoeg altijd vanuit hetzelfde perspectief (de sekswerker/dader), met dezelfde motivering (‘hij heeft mijn leven verwoest’) en nagenoeg altijd met dezelfde uitkomst, al heb ik wel eens een verhaal gelezen waarbij de moord mislukte en dat gaf toen ineens een heel ander thema. Om nog indruk te maken met een verhaal met dit thema, moet het boven de middelmaat uitsteken, door een onverwachts perspectief, met diep doorvoelde emoties, met een verrassende twist of een anders-dan-anders enscenering. Dat is allemaal niet het geval hier. Dit is echt niet slecht geschreven, de schrijver heeft een vlotte pen, maar gebruik die in de toekomst liever voor een verhaal met een fantasierijker thema.

Voeten    Ge

Goed uitgewerkt verhaal. In het begin lijkt er een erotische setting te ontstaan; door een subtiele wending in het verhaal zitten we ineens in een thriller. Heel mooi! Het einde is absoluut bevredigend, maar nodigt wel uit verder uitgewerkt te worden.

Voeten    An

Geestige manier van schrijven die de aandacht wel vasthoudt, maar het wordt me niet helemaal duidelijk wat Humbert nou precies gedaan heeft en hoe ze van de carriere als novice weer in haar ouderlijk huis beland is als prostituee, maar dat ligt wellicht aan mij. Daarom vind ik het lastig te volgen en een beetje ´too much´. Wel goed geschreven en opgebouwd.

Het verkeerde boek    Ma

Het verkeerde boek    Ae

 De eerste alinea kan beter. De zinnen zijn te lang . Hier en daar een punt zetten in plaats van een komma werkt beter. Nog voor de helft van het verhaal wordt de dystopische spanning ontkracht omdat de boekhandelaar zegt: ' - komt u voor het boek dat u leven zult?'-  Het verhaal verloopt volgens mij beter als de schrijver deze opmerking weglaat.  De stijl van vertellen is apart, zinnen als: -'de tramrails glommen als natte darmen' - geven het verhaal een macabere toets.  Een zin als:  -'iemand die te weinig groenten vrat-" valt dan erg tegen.

Het verkeerde boek    AT

De basis van elk verhaal is oorzaak -> gevolg. In dit verhaal lijkt dit niet te gebeuren. Gebeurtenissen gebeuren zonder oorzaak, zonder logica. Dit soort verhalen bestaan, denk aan Alice in Wonderland, maar daar draait het verhaal om te ontdekken wat er aan de hand is, oplossingen vinden en de logica van de wereld te ontdekken en is gericht op het maken van woordgrappen, wat het humor geeft. Het is tevens een kinderverhaal. Ook zijn er onderliggende thema's waarvan de schrijver gebruik maakt. Als je meer van dit soort verhalen wilt schrijven, is een goed startpunt om Alice in Wonderland te analyseren.

Het verkeerde boek    Mu

Vanwege de AI anders 8. Lijkt wel een droom die iemand heeft gehad, ‘de ondergang’

Het verkeerde boek    Ca

De alverteller    Ma

Een origineel idee, zorgvuldig uitgewerkt. Het contrast tussen de psychiater (bondig, klinisch, efficiënt) en zijn subject geeft scherpte aan het verhaal, al verwoordt het iets te veel de verwondering die bij de lezer opgewekt moet worden. De combinatie bij John van de dwang met het vadermisdrijf (niet uitgelegd, enkel aangestipt met de geniale zin "Hij had uiteindelijk ook maar één vader natuurlijk") geeft hem troebele diepte zonder dat hij psychologisch ontleed wordt. Slim! De holocaustbeelden als trigger zijn een rake vondst: het verhaal kantelt hier naar iets dat meer existentieel lijkt te zijn dan het minutieus vertellen van vroege jeugdherinneringen doet vermoeden.

In de slotscène wordt duidelijk hoezeer John meegesleurd is in zijn wanen; echter kan haast niet. Dat dat de finale is van de carriere van de psychiater is schijnlogica, maar ergens ook weer niet.

Dan wat kritische noten. Het middenstuk, de consultatie van de oud-collega, is noodzakelijk maar ook relatief zwak: te veel dossier, te weinig leven. De beschrijving van O'Doherty's bestaan als magazijnbediende is fraai van toon maar haalt het tempo omlaag. Dat terwijl het verhaal juist baat heeft bij opbouw, bij het gevoel dat het systeem van O'Doherty zich uitbreidt en steeds verder bij de psychiater binnendringt. Het misdrijf waardoor hij bij de psychiater is gekomen blijft onbenoemd; nu is het louter de onderbouwing van het waarom hij daar zit, zonder iets toe te voegen aan de kern.

Al met al: geen meesterwerk, maar een goed verhaal met persoonlijkheid, een heldere stem en een idee dat iets zegt over obsessie, schuld en de onmogelijke van streven naar volledigheid. Dat is best veel.

De alverteller    Ae

De verteller, een psychiater probeert het trauma van zijn client bloot te leggen. Na een boeiende inleiding van het verhaal, en de geleidelijke beschreven opbouw van de relatie tussen client en psychiater, blijkt het toch onmogelijk om de client van zijn trauma af te helpen. De client is chroniqueur van zelfs de kleinste details van zijn leven, en overleeft dit uiteindelijk niet. De stijl die de schrijver hanteert is detaillistisch en breedsprakig, -het is een toonzetting  die goed past bij het verhaal.

De alverteller    AT

De alverteller    Mu

De alverteller    Ca

Een kundig verhaal dat de gedachtenwereld van zowel de psychiater als de patient fantastisch ontrafelt. Ik was geintrigeerd vanaf het startschot en de schrijver wist de vreemde gebeurtenissen gaandeweg steeds meer te betrekken op de psychiater zelf. Tegelijkertijd begreep ik niet waarom de psychiater zo heftig reageert eerder in het verhaal. Het is onvoldoende duidelijk waarom dit de psychiater zo raakt.

De alverteller    Jo

Boeiend, maar wat klinisch. Qua inhoud is dit verhaal de moeite waard, maar het is wat vlak verteld. Het kost me moeite om iets te voelen bij de personages, wat bijzonder is, omdat het verhaal inhoudelijk wel sterk is.

De alverteller    MB

De alverteller    Wi

Dit is een geweldig idee voor een kort verhaal, maar het resultaat heeft te veel uitleg en te weinig drama. De schrijver schrijft: “Maar goed, laat ik nu zelf zijn valkuil maar proberen te vermijden,” doelend op breedsprakigheid, om vervolgens zeer wijdlopig de volgende alinea op te schrijven. Dat brengt mij bij een filosofische vraag: als je het verhaal wil vertellen van een man die het leven van alles wat ooit bestaan heeft wil documenteren, moet je dat dan doen in een verhaal waarin alles en iedereen in detail is vastgelegd? Daarvoor pleit dat vorm en inhoud overeenkomen, altijd fijn voor de lezer en iets waar de meerderheid van de indieners van verhalen in deze wedstrijd niet 100% in slaagt (dat alleen al leidt tot een voldoende voor dit verhaal!) Daartegen pleit dat het een dodelijk saai verhaal wordt, tenzij je zorgvuldig de drama opvoert, met name door elke overbodige zin en elke herhaling te schrappen.. Ik vond het moment met het lieveheersbeestje bijzonder goed, toen begon het thema van dit verhaal te resoneren.  Duidelijk zichtbaar hier is dat we te maken hebben met een ervaren schrijver, de stijl is consistent, strak en nagenoeg foutloos. Maar je legt te veel uit, vooral in het middenstuk. Wat eigenlijk overbodig is : het lange stuk met de collega en het delen van de dossieranalyse. Een kwart van het middenstuk schrappen zou de spanningsboog zeer ten goede komen!

De alverteller    Ge

De alverteller blinkt uit in originaliteit en vertelkunst. De opbouw is geweldig en het verhaal wordt heel degelijk afgesloten. Het enige minpuntje voor mij was het taalgebruik. Dat had hier en daar wat moderner gemogen naar mijn smaak.

De alverteller    An

Mooie schrijfstijl.

Daarna    Ma

Daarna    Ae

Na het sterke begin van het verhaal over Joanna die in een kartonnen doos woont in een loods, -wordt het  snel duidelijk dat de schrijver teveel informatie in het verhaal wil stoppen. Verbindende elementen worden niet toegepast , waardoor er een - 'hak op de tak-' structuur ontstaat.  Ridder Koen en ridder Mark komen uit het niets tevoorschijn en laten de lezer in verwarring achter. Dit verhaal heeft veel potentieel. Herschrijf het, en maak een verbinding tussen de verhaallijnen.

Daarna    AT

Het verhaal heeft een interessante hoofdpersoon en setting. We voele goed mee met de hoofdpersoon en kunnen ons in haar klaustrofobische situatie verplaatsen. Het verhaal springt echter iets te vaak tussen scenes, waardoor het chaotisch aan kan voelen. Daarnaast mocht het verhaal meer de onmogelijke situatie verkennen door dieper in te spelen op wat het verhaal interessant maakt. Hoe leeft een persoon in een dergelijke omstandigheid. De nieuwe baby is het nieuwe lichtpunt van haar leven, ze hoort er met alle kracht aan vast te klampen. Logica doet er niet meer toe. Deze scenario kun je naar verre plekken brengen. Wat er nu is, lijkt de meest logische en plausibele optie. Verken in een verhaal het onmogelijke.

Daarna    Mu

AI gebruikt

Daarna    Ca

Surfen naar Atlantis    Jo

Dit verhaal is vooral een experiment. Er worden foto’s beschreven en daaromheen teksten geplaatst. Het is vooral heel rommelig, het verhaal moet je als lezer zelf in elkaar zetten. Het idee is heel leuk, de uitvoering is niet geweldig, waardoor voor het gevoel van rommelig overblijft.

Surfen naar Atlantis    MB

Surfen naar Atlantis    Wi

Deze chaotische vertelstem, weer eens iets anders dan anders en goed gedaan! De schrijver heeft een bekend drama-principe gebruikt, dat uitstekend werkt in dit verhaal: de officiële stem versus de chaotische familie. Verhaaltechnisch zit het goed in elkaar: de herhalingen werken prima (veel herhalingen in een kort verhaal wekken bij mij vaak irritatie op, hier niet, hier is dat prima uitgevoerd). Maar...het verhaal is echt te lang (sommige familieruzies herhalen hetzelfde element). Ga nog eens met de stofkam door dit verhaal en bedenk bij elke zin of hij nodig is voor het verhaal. Ik denk dat er zo 500 woorden geschrapt kunnen worden en je zult zien dat het verhaal nog scherper wordt. De climax, de bekentenis van Sterre, komt precies op tijd en de slotzin past perfect bij dit verhaal. Mijn enige zware opmerking bij dit verhaal is dat Merlijn zelf nauwelijks als persoon bestaat. We leren wat dingen van hem en zijn leven, maar ik voelde het niet. Hij krijgt nergens een eigen stem en dat is een gemiste kans. Als contrast: de persoon van Sterre is uitstekend uitgewerkt: ze is scherp, defensief en haar schuldgevoel is geloofwaardig. Kimberley blijft een plat figuur, maar dat begrijp ik wel, er zitten veel personen in dit korte verhaal, je kunt ze niet allemaal in detail uitwerken. Met een paar kleine ingrepen kun je van dit goede verhaal een uitstekend verhaal maken.

Surfen naar Atlantis    Ge

Hoewel de laatste zin het een beetje goedmaakt, mis ik de echte emotie die je bij een dergelijk verhaal zou verwachten. Daarnaast zijn er zoveel personages aan het woord dat het lastig is te onderscheiden wie wat denkt en voelt. Het cliché "less is more"zou het verhaal naar mijn idee sterker hebben kunnen maken.

Surfen naar Atlantis    An

Best een originele opzet. Maar de weergave van de dialogen maken het lastig te volgen. Het komt niet binnen terwijl het verhaal die ingedriënten wel in zich heeft.

De heksenkring    Ma

De heksenkring    Ae

 Als een metronoom klapten zijn emoties van links naar rechts en dat gaf onrust, wanorde en paniek .'  Vanuit dit perspectief wordt de door twijfel getergde hoofdpersoon uitmuntend uit de doeken gedaan. De goede beschrijving van het - 'voorzichtige en gecontroleerde leven'-  van de hoofdpersoon werkt niet echt toe naar een conflict. Dat de hoofdpersoon zich uiteindelijk tot wicca magie aangetrokken voelt lijkt mij zeer onwaarschijnlijk.

De heksenkring    AT

Het verhaal heeft iets heel persoonlijks, wat het interessant maakt. Tegelijk leest het als een kruising tussen verhaal en samenvatting. We lezen vooral wat er gebeurd ipv dat we zien wat er gebeurd. De interactie tussen moeder en zoon was bijvoorbeeld een goed punt om dialoog in het verhaal te introduceren. Het onderwerp heksen en heksenkringen werd plots zonder setup geintroduceerd. Bij mij riep het de vraag op wat heksen nou weer met het verhaal te maken hadden. Ik begrijp nog steeds niet waarom de hoofdpersoon aan heksen of heksenkringen dacht. De manier om dit uit te leggen in het verhaal is door dialoog. Vertel het niet, laat het zien. De setup voor heksenkringen kan ook al eerder in het verhaal voorkomen. Dan noemen mensen het 'foreshadowing'. Het einde laat ook veel vragen achter. Wat is er met de moeder gebeurd? Wat voor impact heeft dit avontuur op hem gemaakt? Het einde heeft een twist, maar het is onduidelijk wat het betekent. Betekent het dat er meer mensen zoals hij er zijn? So what? Het verhaal leest nu als een doodlopende weg. Één potentiele manier om dit te verhelpen is door het kiezen van een thema voor het verhaal.

De heksenkring    Mu

Goed geschreven. Verrassend einde.

De heksenkring    Ca

De terugreis    Jo

Een wat vaag en onsamenhangend verhaal. Het zijn wat observaties achter elkaar geplakt, zo lijkt het. Er zit eigenlijk geen verhaal in.

De terugreis    MB

De terugreis    Wi

Dit is een situationele schets van een terloopse ontmoeting. Vaak is de trein daarvoor de enscenering (de NS maakt er zelfs reclames mee), dus dat begint zo langzamerhand een cliché te worden. Dit stukje is geschreven met een vlotte pen, waaruit blijkt dat de schrijver een prima taalbeheersing heeft. Het slot is prima, en toch was ik het verhaal na een uur al weer vergeten. En dat had een verhaaltechnisch reden: de enscenering is te voor de hand liggend en de beschrijving van de ontmoeting ook. Er is iets bijzonders nodig, bv een ander perspectief, een opmerkelijke enscenering, een diep doorvoelde emotie of een verrassende twist om zo’n simpel verhaaltje boven de middelmaat te laten uitsteken. En helaas heeft dit verhaal dat allemaal niet. Gebruik je schrijftalent een volgende keer voor een verhaal met meer fantasie en vooral: meer durf!

De terugreis    Ge

De terugreis    An

Wel goed geschreven, maar voor mijn gevoel is het geen 'rond verhaal'.

Sinterklaas    Ma

Sinterklaas    Ae

 Boeiend geschreven verhaal over twee alcoholisten. Een is dakloos, en de ander heeft een chique huis geerfd en is uit de opvang gezet.  De opbouw van het verhaal is in goede etappes opgedeeld. Vanaf het centraal station tot aan de chique buurt waar de erfgenaam woont. Op ludieke wijze wordt beschreven hoe de buitenwereld naar de haveloze mannen kijkt. Ook het leegdrinken van de wijnkelder in het chique huis van de zwerver/erfgenaam  -evenals de dramatische ontknoping-  worden  met een soort tongue in cheek humor beschreven. De sociale verschillen komen als een Koefnoen sketch binnen.   De link met de baard van Sinterklaas is de kers op de taart. Een minpuntje kan genoteerd worden: de introductie van Sjaak in de vierde zin,  eerste alinea  -kan beter.

Sinterklaas    AT

Dit is een rauw verhaal over de sombere kant van het leven. We leren de karakters kennen en voelen op momenten met ze mee. Het einde heeft ook een mate van ironie, de hoofdpersoon is eindelijk sinterklaar geworden. Één kritiekpunt wat ik heb over het verhaal is dat ik als lezer niet geinvesteerd ben in de hoofdpersoon, Sjaak. Als lezer heb ik geen interesse in zijn leven kunnen vinden. Vergelijk dat met de populaire karakter, Harry Potter. We voelen ons meteen slecht voor de jongen omdat hij in een bezemkast leeft. De toestand van Sjaak is vele malen erger, laat ons dat ook voelen. Het verhaal hoeft niet realistisch te zijn. Laat Sjaak een jongeman zijn zodat de lezer voor hem voelt. Laat de benarde situatie van Sjaak zien, alles zodat de lezer een band op kan bouwen met de hoofdpersoon.

Sinterklaas    Mu

Leuk verhaal, maar wel te lang. Goed geschreven met een tevredenstellend einde.

Sinterklaas    Ca

Sinterklaas    Jo

In dit verhaal gebeurt net iets te veel dat gewoonweg echt niet kan, waardoor het hele verhaal ongeloofwaardig is. Het heeft iets weg van Flodder en ik heb het met een kleine glimlach gelezen. Dat de man die overleden is door niemand gemist wordt, is al vreemd. Het einde is nog vreemder en dit haalt het verhaal zo goed als helemaal onderuit.

Sinterklaas    MB

Sinterklaas    Wi

Dit verhaal is verteld in de ...en toen...en toen...en toen vorm. Erg saai. Bovendien veel te lang. Er zijn 420 woorden besteed aan een toeristische beschrijving van een wandeling door Leiden. Dergelijke lappen tekst die er niet toe doen nemen de spanning weg uit het verhaal. En het verhaal stond ook nog eens vol met thuislozen-clichés. Deze schrijver kan echt wel schrijven, maar dit vond ik dus geen boeiend verhaal. Mogelijk zijn er collega-juryleden die er meer in zien.

Sinterklaas    Ge

Op zichzelf best een leuk verhaal met originele aspecten. Toch schuurt de ontknoping voor mij. Jiska verschijnt te onverwacht en hoewel een open einde natuurlijk altijd een keuze van de auteur kan en mag zijn, had ik het als lezer toch graag wat meer afgerond en duidelijker gezien. 

Sinterklaas    An

Marjan    Jo

Veel korte zinnen, waardoor het verhaal een wat vervelend ritme krijgt. Er gebeurt het een en ander, ik zie niet in wat het allemaal met elkaar te maken heeft. Het is vooral wat onsamenhangend.

Marjan    MB

Marjan    Wi

Een mitrailleurvuur van korte zinnen. Dat leest heel hijgerig. Geef de lezer af en toe een adempauze en wissel korte en lange zinnen af. Verder is dit een verslag, nergens, maar dan ook nergens krijgt de lezer toegang tot de emoties van de hoofdpersoon. En dan zijn er nog de volkomen nutteloze en verkeerde details (hoezo een containerpark, weet je wel wat dat dit? In elk geval niet wat je hier beschrijft. Tenzij die term in Vlaanderen voor totaal iets anders wordt gebruikt). Het slot ziet er diepzinnig uit, maar heeft geen relatie met de eerste 2/3 van het verhaal. Kortom: niet mijn verhaal.

Marjan    Ge

De bedoeling van dit verhaal moest even bij mij 'landen'. Knap gedaan om de juiste woorden te gebruiken en om juist de andere (vvor de hand liggende) woorden weg te laten. Dan lees je tussen de regels door en gaat een verhaal leven.

Marjan    An

Beeldend geschreven, maar ik begrijp het verhaal niet zo goed.

Ontmaskerd    Ma

Ontmaskerd    Ae

 Het perspectief van het verhaal begint op interessante wijze: De werkloze actrice Eva kijkt uit een raam van een cafe en verbeeldt zich dat mensen haar 'herkennen'. Als er een aantrekkelijke man binnenkomt hoort ze in gedachten de stem van David Attenborough: '...He approaches...'  De beschrijving hoe de man dit doet: '-hij komt naar haar toe, niet direkt op het doel af, meer alsof hij onderweg nog kan besluiten om een andere richting in te gaan-'  is bijzonder treffend en goed verwoord.  Ze maken kennis, hij is kunstenaar, ook alleen in zijn gedachten. De natuurlijke dialogen sieren het verhaal, en de ontknoping is verrassend.

Ontmaskerd    AT

Het verhaal is origineel en goed verteld. Je neemt precies genoeg tijd om de scene te laten ademen. De karakters zijn interessant, je wilt meer over ze leren en begrijpen waarom ze hebben gedaan wat ze hebben gedaan. Was dat telefoontje van haar moeder wel echt? Is Max wel een werkelijk persoon? Daarnaast wil ik ook weten wat er daarna gebeurd. Komen ze elkaar nog een keer tegen? Wat gebeurd er dan. Blijven ze nep doen, of biechten ze het op?

Ontmaskerd    Mu

Het idee is goed, maar het verhaal te simplistisch geschreven.

Ontmaskerd    Ca

Ontmaskerd    Jo

Twee mensen die zo af en toe in een fantasiewereld leven, het is leuk bedacht en het werk in het eerste deel van het verhaal. Het einde is wat ontnuchterend en wat erger is, ik voel er niets bij. Dit verhaal blijft heel mild voor haar personages, waar ik meer pijn had verwacht. Dit doet het best aardige verhaal veel tekort.

Ontmaskerd    MB

Ontmaskerd    Wi

‘Tell me lies, tell me sweet little lies’ van Fleetwood Mac kwam in mijn hoofd toen ik dit las. Een vlot geschreven verhaal, met een voor de goede lezer een voorspelbare afloop en met een thema dat al honderden, duizenden keren is gebruikt voor korte verhalen, romans, films en songteksten. Het verhaal leest lekker weg, dus een prima vertelstem. Ik zie ook geen fouten, dus een prima beheersing van het Nederlands, maar het verhaal raakte me niet echt. Gebruik dat zichtbare schrijftalent om volgende keer een verhaal te schrijven met een interessanter thema. Dat wil ik dan graag lezen.

Ontmaskerd    Ge

Heel mooi hoe beschreven wordt dat twee personages met gelijke hoogmoedswaanzin uiteindelijk hetzelfde deksel op de neus krijgen. Als je dat als auteur voor elkaar krijgt, snap je het specialisme van het korte verhaal.

Ontmaskerd    An

Wat ik me nog afvroeg    Jo

De schrijver werkt met twee belangrijke verhaallijnen die aan het einde goed samenvallen. Dat stukje is goed gedaan. De aanloop naar het einde is wat langdradig. Het duurt allemaal lang en ik heb al snel de neiging om stukken tekst over te slaan. De compositie is gelukkig goed, als geheel valt het toch iets tegen.

Wat ik me nog afvroeg    MB

Wat ik me nog afvroeg    Wi

Mooi opgebouwd verhaal, met fantasievolle karakters en gebeurtenissen. Het verhaal staat bol van de actie en daar hou ik persoonlijk wel van. De sandwich vertelling (heden, lange terugblik, terug naar het heden) is een bekende verhaaltechniek en hier heel goed toegepast. Maar toch...het voelt meer als een verslag. Als de hoofdpersoon een psychologische laag extra had gekregen in het verhaal, had ik meer met hem kunnen meeleven. Nu is de ik-persoon niet veel meer dan toeschouwer bij de gebeurtenissen, zeker in het verleden, maar ook in het heden. En daarmee blijf ik, als lezer, ook toeschouwer, terwijl ik liever deelnemer ben. Dit is een zeer vakkundig geschreven verhaal door een schrijver met overduidelijke uitstekende taalbeheersing, maar voor een echt goed verhaal komt het net wat tekort.

Wat ik me nog afvroeg    Ge

Het verhaal had veel korter gekund, waardoor het aan kracht zou hebben gewonnen. Nu blijf ik achter met een gevoel dat de echte spanning en beleving er eenvoudigweg niet is.

Wat ik me nog afvroeg    An

Goed opgebouwd verhaal. Knap hoe de zware onderwerpen heel luchtig worden gebracht, neergezet in de sfeer van een beetje een naargeestig dorp.

Een persoonlijke reis    Ma

Een persoonlijke reis    Ae

 De ondragelijke zwaarte, de onvervulde verlangens, de sterren, de maan, de zon, en '- alles wat later wordt, en stilstand alleen maar vooruitgaat, zullen wij dan nog steeds onbegrijpelijk doorgaan?'- zijn elementen in dit poetische relaas over het bestaan. Er ontbreekt perspectief, spreekt de ik figuur tot mij of de autoriale verteller?

Een persoonlijke reis    AT

-

Een persoonlijke reis    Mu

Hersenspinsels, geen verhaal

Een persoonlijke reis    Ca

Verbranding    Ma

Het idee is goed. Een moeder verbrandt foto's van haar transgender dochter in een dystopisch Nederland waar de "Norm" heerst, en het verhaal (zoals ze zelf zegt, meer een brief) eindigt abrupt met een politierapport. Zo’n slot is niet origineel, maar vind ik hier goed werken: bureaucratische kille taal als afsluiter van iets persoonlijks en intiem. Het grootste probleem is dat de tekst te informatief en te weinig dramatisch is. Pagina na pagina wordt mij uitgelegd over hoe de samenleving is veranderd — de NVA, de Normaliseringskampen, de gedwongen deportaties, de brand in de databank. Noodzakelijk als achtergrond, misschien. Maar de auteur vertrouwt mij als lezer niet. Alles wordt toegelicht en geduid. De vertelster is een moeder die afscheid neemt van het verleden van haar kind, maar ik voel haar nauwelijks: ik lees haar dossier. Een moeder die foto's verbrandt en tegelijk een politiek overzicht schrijft, dat is niet geloofwaardig. De zin die het verhaal had kunnen zijn staat bijna aan het einde: "Ik zie in je geen man, geen vrouw. Ik zie mijn kind." Dát is waar dit verhaal naartoe had moeten werken. De rest had achtergrond moeten blijven.

Verbranding    Ae

Een moeder verbrandt alle familiefoto's van haar zoon die een geslachtsoperatie heeft ondergaan tot vrouw. Tijdens het verbranden van de foto's wordt de lezer deelgenoot van een goed beschreven intens verdriet. Ze leeft in een dystopische maatschappij, waarin gender issues niet getolereerd worden. Er wordt een mooie link gelegd tussen het verbranden van de foto's,  en het niet mogen zijn wie je bent.

Verbranding    AT

Verbranding    Mu

Verbranding    Ca

Op zich een leuk concept onder het near sci-fi genre, vanuit een uniek Nederlands en queer perspectief. Het miste echter een verhaal. Een gedetailleerde wereld, maar een die ik toch wel vaker voorbij heb zien komen.

Verbranding    Jo

Een mooi bedacht toekomstbeeld van Nederland: angstaanjagend en eng, maar vreemd genoeg ook voorstelbaar. Dit deel is knap gedaan, maar de manier waarop de schrijver dit in een kort verhaal verwerkt is niet goed. Het overgrote deel van dit verhaal bestaat uit het uitleggen van de nieuwe wereld, dit maakt dat het geen echt verhaal wil worden. Flarden zijn mooi, het is goed geschreven en ik zou zeggen: maak er een novelle of zelfs een roman van.

Verbranding    MB

Verbranding    Wi

Heel langzaam ontvouwt zich het verhaal, eerst ik, dan jij, dan de Staatspolitie...mooi gedaan hoor! Alleen die alinea over het schrijven (tweede alinea) is veel te lang en staat vol met clichés. Die kan weg of samengevat in twee zinnen. Mijn belangrijkste opmerking is dat dit verhaal veel te lang is. Vooral het middenstuk valt in herhalingen en haalt er details bij die niet echt nodig zijn voor dit verhaal (o.a. de verhuizing naar Groningen). Dat deel kan echt met de helft korter, moet met de helft korter om lezers te blijven boeien. Haal alle details weg die niets toevoegen aan de kern van dit verhaal, en je zult zien dat het verhaal scherper, schrijnender, wordt. Het einde is wel weer prima.

Verbranding    Ge

Wat mij betreft is dit een topverhaal. Het geeft op pijnlijke en originele wijze een toekomstbeeld dat weinigen gelukkig zal maken en toch niet onrealistisch is. De slotzin (boven het bewijsstuk) is ronduit prachtig.

Verbranding    An

God eet hotdogs    Ma

God eet hotdogs    Ae

 Persiflage van een morsige en alcoholische god en een volgzame pintjesdrinker. De morsige god komt goed uit de verf, helaas is zijn tegenspeler wars van conflict waardoor het verhaal plat wordt. De geslachtsverandering van god, noch de dans op een zomeravond kunnen het verhaal redden.

God eet hotdogs    AT

Het verhaal komt satirisch over zonder dat het duidelijk is waar de sataire zich op richt. Het verhaal lijkt geen thema te hebben en geen echte karakters.

God eet hotdogs    Mu

God eet hotdogs    Ca

De rode regenjas    Jo

“omdat sommige dingen niet bedoeld zijn om begrepen te worden.” Prachtige slotzin van een mysterieus verhaal, dat zeer goed geschreven is. Het is heel klein, wellicht net iets te klein, maar het verhaal klopt en blijft bewust ongrijpbaar. Ik ben groot fan van verhalen als deze. Omdat het in dit geval toch net iets te leeg is, niet het allerhoogste cijfer.

De rode regenjas    MB

De rode regenjas    Wi

Het verwerken van jeugdtrauma’s is een veel voorkomend thema van verhalen die worden ingediend in deze wedstrijd. Om nog boven de middelmaat van dit soort verhalen uit te komen, dient een nieuw verhaal met dit thema een bijzonder perspectief te hebben, een ongewone enscenering, een diep doorvoelde psychische ontwikkeling of een verrassende twist op het einde. Niets van dit alles in dit verhaal. Een droom geeft de schrijver honderd procent vrijheid om op te schrijven wat maar bij hem op komt. Immers, de schrijver hoeft bij een droom niets te doen aan geloofwaardigheid, aan het proberen binnen te trekken van de lezer. Een droom in een kort verhaal is vaak een teken van een luie schrijver. Ook dit verhaal wordt vervuild door een droom, maar ook een zeer onnatuurlijke dialoog, die alles perfect verwoord wat de hoofdpersoon nodig had. Niemand praat zo.

De rode regenjas    Ge

Een droom en herinnering vervat in een kortverhaal, waarbij op sommige momenten de formulering wat strakker had gemoeten om de aandacht vast te houden. Het zou ook de leesbaarheid ten goede komen.

De rode regenjas    An

De cello die achterbleef    Ma

De cello die achterbleef    Ae

 De algehele sfeer van het verhaal begint met een mooie beschrijving van een regenachtige dag, waarbij de diepe tonen van de cello op de achtergrond klinken. De hoofdpersoon Frans neemt afscheid van zijn cello, en stelt het ter beschikking aan toekomstige joodse cellisten. De vloeiende overgangen tussen het heden en het verleden, en de heldere dialogen maken het verhaal boeiend.

De cello die achterbleef    AT

Het verhaal is goed verteld en is makkelijk te volgen. Het is enkel een verhaal wat al een honderd maal eerder is verteld (alleen al in de zendingen van deze maand is een soortgelijk verhaal verteld). Verhalen als dit horen meer te brengen. Een andere hoek, een ander perspectief. De centrale vraag is, waarom zou iemand dit verhaal lezen?

De cello die achterbleef    Mu

Goed gegeven, maar hak op de tak. Niet duidelijk aangegeven wanneer er tijdverspringingen zijn.

De cello die achterbleef    Ca

Cornelis    Jo

In dit verhaal komen veel dialogen voor, deze zijn niet goed geschreven, waardoor het verhaal moeizaam leest. Er is nagedacht over de opbouw en de schrijver heeft het verhaal opgedeeld in duidelijk afzonderlijke delen. Deze delen maken niet een geheel, sterker nog, het blijven losse flarden tekst.

Cornelis    MB

Cornelis    Wi

Dit verhaal is opgebouwd uit een aantal opvolgende scènes (het is niet nodig om in een kort verhaal die afzonderlijke scènes ook nog een titel te geven). Maar het zijn losse anekdotes, er zit geen dramatische escalatie in, elke scène herhaalt hetzelfde patroon. Dus is er geen spanningsboog, dus een verhaal dat eigenlijk niet de moeite waard is om te lezen. Voor een lezer die toevallig weet wat Genelyn Arterial Ultra (of voor een lezer, zoals ik, die het gelijk opzoekt als hij iets onbekends tegenkomt) wordt het verhaal eigenlijk al in de eerste alinea weggeven. En dat is zonde, want het thema is fantasierijk en kleurrijk: een lichaam dat telkens als object wordt doorgegeven. Het verhaal heeft dus wel de macabre humor als in de verhalen van Roald Dahl. Dus complimenten voor de schrijfstijl, maar verhaaltechnisch was ik niet onder de indruk. Daar moet nog een hele redactieslag overheen, en wel door een redacteur (AI of levend), die verstand heeft van verhaal- en spanningsopbouw. En van het schrijven van een goed slot, want dit is wel heel minnetjes: het lichaam breekt en wordt afval. Dat kan een heel stuk sterker!

Cornelis    Ge

Voor een kort verhaal is het eigenlijk allemaal net iets te veel. Veel locatiewisselingen met een behoorlijk aantal personages maken het verhaal gehaast en daardoor onduidelijk. Ik had het graag wat korter en bondiger gezien. Zeker het deel 'de overdracht' biedt hiervoor ruimte en mogelijkheden (als dit deel al toegevoegde waarde heeft).

Cornelis    An

Het is een beetje onsamenhangend.  Veel vertellen is niet per se beter. 

Wilsbeschikking    Ma

Wilsbeschikking    Ae

De schrijver beschikt over een groot vocabulaire, en maakt gebruik van mooie zinnen die niet onnatuurlijk overkomen. Het hoofdpersonage wordt door een onzichtbare verteller goed in beeld gebracht. De karakter tekeningen van de hoofdpersoon en 'de tante' zijn geloofwaardig en de spanningsopbouw naar het einde toe is goed geslaagd.

Wilsbeschikking    AT

Je weet de sfeer goed neer te zetten. Ik kan me de setting helemaal voor me zien, inclusief de, in haar eigen woorden, hoogbejaarde tante, die eng voor zich uit schuifeld. Af en toe mis ik nog wel contrast zodat de setting tot leven komt. Denk aan een witte punt in een zee van zwart. Dat wit zal witter lijken dan welk ander wit. Zo ook kan een verhaal enger of beklemmender te worden, door juist meer normale aspecten te benoemen. Ook valt het me op dat het lezen van de tekst bij momenten moeizaam gaat. Dit komt (denk ik) door een teveel aan filler-woorden; woorden die er niet toe doen. Ik zal een paar voorbeelden geven uit de 2de alinea.. 'Werktuigelijk' (Dit woord probeert veel betekenis met zich mee te brengen. Het is mij onduidelijk wat hier precies mee wordt bedoelt, en belangrijker, wat de meerwaarde er van is.), 'die zich daaraan had vastgeplakt' (Dit is vanzelfsprekend. Hierdoor lijkt het alsof de lezer twee maal hetzelfde leest.), 'terwijl hij... te laten doordringen'( Dit is een ingewikkelde zin met woorden die niet vaak gebruikt woorden. Als lezer is de vraag die bij mij opkomt waarom het zo ingewikkeld hoort te zijn. Probeer je iets te bewijzen? Zijn alle woorden wel nodig? Vaak zijn simpelere zinnen beter, behalve als elk woord er echt toe doet.) 'bepaald ongemakkelijk' (Weer een moeilijke manier om iets makkelijks te vertellen. 'ongemakkelijk' volstaat. 'bepaald' is niet nodig.) 'manier waarop hij was verwelkomd' (Kan ook net zo makkelijk vervangen kunnen worden door 'begroeting' of 'ontvangst'. Daarmee zeg je evenveel met minder woorden.)

Wilsbeschikking    Mu

Goed verhaal met goeie plot

Wilsbeschikking    Ca

De prijs van troost    Jo

Twee personen met vermoedelijk pleinvrees, of iets wat daarop lijkt. Dit ligt ten grondslag aan dit verhaal, dat ternauwernood in de steigers is gezet. Het lukt de schrijver overtuigend om het gevoel van een van de hoofdpersonen te beschrijven, hier blijft het zo’n beetje bij. Er gebeurt te weinig om over een goed verhaal te praten.

De prijs van troost    MB

De prijs van troost    Wi

Dit hele verhaal schrijft toe naar die ene slotzin, die de schrijver wellicht als eerste heeft bedacht. Hij klinkt diepzinnig maar hij zegt niets: “Schuld en Troost zijn één.”  Het verhaal is veel te vaag om er als lezer goed in te komen. De lichamelijke uitingen van schuld of angst worden wel heel erg geprononceerd in dit verhaal gebracht, en ook nog eens vaak herhaald. Ik vind het verhaal veel goedkoop effectbejag hebben en een groot tekort aan echte psychische diepgang.

De prijs van troost    Ge

Dit verhaal met een licht filosofische inslag is op zich keurig geschreven, hoewel iets meer vertoning (ipv vertellen) het nog krachtiger zou hebben gemaakt. Voorbeeld: zeker een ik-personages zou moeten kunnen laten voelen wat het betekent 'onwel te zijn'. Dat echte gevoel mis ik hier. 

De prijs van troost    An

Soto Pelle    Ma

Soto Pelle    Ae

 Een leidinggevende van een zorgcentrum voor dementerende patienten ervaart een gemis aan communicatie, zowel thuis als op haar werk.  De ergernis hierover kruipt onder haar huid. Tijdens de kerstdagen huurt ze een poezie bot die een foto maakt van de bewoner(s), en produceert op basis van een AI algoritme tevens een gedicht over de betreffende persoon. Dit moet wat meer vreugde en communicatie in het tehuis teweeg brengen. Een patient  - een aantrekkelijke man-  heeft altijd een poeziebundel binnen handbereik, maar de inhoud ontgaat hem.  Ook hij gaat op de machine staan. Er verschijnt geen gedicht maar wel de zin: Sotto Pelle (onderhuids). In het verhaal wordt dus een link gelegd tussen de onderhuidse wrevel thuis, en die van de patient. Het is jammer dat de lezer niet komt te weten wat voor een gedicht de machine afgeeft als de leidinggevende er zelf gebruik van maakt, dat had het verhaal meer betekenis gegeven. Ondanks dit gemis is het een goed geschreven verhaal met een interessant thema.

Soto Pelle    AT

Ik merk dat er in het verhaal vaak sprongen worden gemaakt die niet altijd te volgen zijn. We gaan van een tamelijk luchthartige introductie van de hoofdpersoon in alinea 2 (ze is vijftig jaar), naar het diepmenselijk verdriet wat ze voelt. Daarna leren we heel snel dat dat verdriet veroorzaakt wordt door een 'hem' en vervolgens, hak op de tak, hebben we het over ai en daarna opeens over poezie. Het is goed om het verhaal te laten ademen. Wie is de hoofdpersoon, hoe ziet ze er uit? De 'hem' mag mysterieus blijven, we hoeven niet alle details te weten, maar een verhaal over poezie mag dit toch wel poetischer brengen. Iets chlichés als het benoemen van haar koude bed kan al volstaan. Het verhaal heeft verder goede ideeen en is erg origineel. Het samennemen van twee tegenpolen in Ai en poezie doet wonderen en ik kan me voorstellen dat dit ooit een langer verhaal kan worden.

Soto Pelle    Mu

Niet al te duidelijk uitgewerkt.

Soto Pelle    Ca

Madeia    Jo

Een verhaal over pijn en verdriet. De schrijver weeft heden en verleden mooi door elkaar. We zitten vast in het hoofd van de hoofdpersoon en dit werkt. Het is net iets te vaak gedaan om echt verrassend te zijn, het is wel goed geschreven en daarom zeker een ruime voldoende waard.

Madeia    MB

Madeia    Wi

Grappig dat deze schrijver een hoofdpersoon kiest die redacteur is van beroep. Deze tekst moet namelijk dringend door een goede redacteur worden aangepakt. Zo een die weet dat het nuttig is om lange en korte zinnen af te wisselen in een kort verhaal, om de lezer enige adempauze te bieden tussen (heftige) scenes. Zo’n redacteur weet ook dat je niet zomaar verleden en tegenwoordige tijd door elkaar moet gebruiken in een kort verhaal (tenzij gebruikt om flash-backs aan te duiden) en dat 16 keer ‘als’ of ‘alsof,’ als inleiding op een metafoor, veel te veel voor een verhaal van net iets meer dan 1500 woorden. Verhalen over hallucinaties op een IC-afdeling of als element in een sterfscène komen natuurlijk vaak voor. Hier wordt het woord ‘dromen’ daarvoor gebruikt en persoonlijk heb ik een hekel aan dromen in een kort verhaal (in een novelle of roman kunnen ze zeker een functie hebben). In een kort verhaal is het meestal gemakzucht: de schrijver kan alles opschrijven, het hoeft niet logisch, of navolgbaar of geloofwaardig te zijn, immers het is maar een droom. En de lezer is dan geneigd te denken, ja laat maar. Ik had, na eerste lezing, geen zin om het verhaal voor een tweede keer te lezen om het thema goed te doorgronden. Dat doe ik alleen met verhalen, die iets in mij beroeren. Dit verhaal deed dat niet.

Madeia    Ge

De wijze waarop dit verhaal is geschreven toont het belang aan van de spelregels rondom het schrijven van dialogen. Kort gezegd: inspringen op een nieuwe regel wanneer een nieuw personage iets zegt. Het grote voordeel is dat een verhaal veel rustiger gaat ogen en dat bevordert het leespplezier. Bovendien is het veel minder vaak nodig te vermelden wie iets zegt. Dat maakt een verhaal eigenlijk per definitie minder saai om te lezen. Verder had er in dit verhaal wat meer verrassing gemoeten om het een topper te laten zijn.

Madeia    An

Veel korte zinnen waardoor je een beetje 'naar adem hapt' en daarnaast weer alinea's die lange, een beetje gekunstelde zinnen bevatten. Voor mij stroomt het verhaal niet goed genoeg.

Bewijsstuk    Ma

Bewijsstuk    Ae

De verhaalopzet wordt gevormd door een verslag van een rechtbankzitting. De feitelijke beschrijving van de hoofdpersoon, die eigenlijk geen schuld wil bekennen maar daar min of meer toe gedwongen wordt door zijn advocaat is goed verwoord. Het een -dimensionale karakter van de man maakt het verhaal plat. Helaas zorgt de 'feitelijkheid' (-ook van de video die getoond wordt van de mishandelde man-) ervoor, dat er geen sprake is van enige spanningsopbouw.

Bewijsstuk    AT

Het verhaal is meesterlijk vertelt. Na elke alinea wilde ik meer weten, wat is er precies gebeurd? Wie is deze man? De reden voor geen hoger cijfer, is omdat het verhaal geen progressie heeft. Het begint met een hopeloze situatie, en eindeigt er ook mee. Het verhaal kan ingekort worden tot één zin, zonder veel te verliezen. Een makkelijk draai kan zijn geweest dat de hoofdpersoon en advocaat niet van de video op de hoogte waren. Dat we een meesterlijke defensie van de advocaat zien en dat Jan de tegenpartij beschudligd van liegen en opzetterij. De lezer zit dan op het puntje van de stoel, heeft hij het nou wel of niet gedaan? Om daarna de knoop door te hakken met de video.

Bewijsstuk    Mu

Niet altijd even duidelijk uitgewerkt

Bewijsstuk    Ca

De laatste ronde van Jannus van der Leegte    Jo

Een man die zo te lezen niet goed past in deze samenleving. De hoofdpersoon wordt goed beschreven en dat is het wel zo’n beetje, er gebeurt verder gewoonweg te weinig.

De laatste ronde van Jannus van der Leegte    MB

De laatste ronde van Jannus van der Leegte    Wi

Het spijt mij, maar dit verhaal staat zo overvol met clichés, dat er bijna geen doorkomen aan was. Alleen al de eerste drie regels. Een typische clichémanier om aan de lezer te vertellen dat Jannus stil en teruggetrokken was. Nog even los van het cliché, is er hier ook een show, don’t tell-probleem: je moet de lezer niet vertellen dat Jannus teruggetrokken was, je moet het laten zien. Pas dan leeft de lezer mee met het verhaal. Wat zich verder ontwikkelt is zo’n beetje een statusrapport van deze Jannus, hoe het nu gaat in zijn leven, weer volgehangen met clichés. Het verhaal eindigt met: “En zolang hij ....(vul daar maar iets in).....was hij nog geen opgegeven mens.” Meer dan een tegeltjeswijsheid is het niet. Of nu de schrijver of AI al die clichés bij elkaar heeft gezet, weet ik niet, maar het is gewoon niet boeiend.

De laatste ronde van Jannus van der Leegte    Ge

Het gevoel van eenzaamheid bij Jannus wordt op een mooie manier duidelijk gemaakt. Daardoor lees je dit verhaal met plezier. Let wel op de interpunctie: gedachten niet tussen aanhalingstekens en waarom staat het cursief gedrukt?

De laatste ronde van Jannus van der Leegte    An

Het vruchtgebruik    Ma

Het vruchtgebruik    Ae

 Het verhaal telt drie hoofdpersonen. Dhr van den Berg, die op het huis moet passen, Sanderse die moet controleren of hij het goed doet, en het twaalfjarige meisje die het huis komt opeisen. Buiten het feit dat er tussendoor een piano wordt gestemd, gebeurt er bitter weinig. Er is geen plot, geen karakterverieping van de personages, en het allerbelangrijkste: nauwelijks een belangwekkende inhoud.

Het vruchtgebruik    AT

Het verhaal begint goed, het trekt meteen de aandacht van de lezer. De focus op detail ( telt de stenen, 10 centimeter) zorgen er voor dat de lezer ook aandacht toont. Ik kan me het huis helemaal voor me zien en zelfs bijna ruiken. Het moment dat het meisje komt is (misschien opzettelijk) hilarisch. Hoe de oude man uit zijn comfortzone raakt is ook fascinerend om te zien. Één punt van kritiek is de snelle overgang van de oude man. ik vindt het me lastig voor te stellen dat de man zo snel van gewoonte kan veranderen. Misschien is deze keuze gemaakt door het limiet aan woorden, maar graag lees ik het langer verhaal met een langzamere acceptatie van de oude man (wat zal leiden tot meer hilarische momenten).

Het vruchtgebruik    Mu

Veel te veel opsommingen en geen vertellingen, boeit niet echt.

Het vruchtgebruik    Ca

Het vruchtgebruik    Jo

Een bijzondere wereld en een zeer afstandelijke vertelstijl. Normaal gesproken werkt dit laatste niet of slechts met veel moeite, hier past het naadloos bij het verhaal. Het verhaal is vervreemdend, niets is logisch, terwijl het juist heel strak gecomponeerd is. Mooi gedaan.

Het vruchtgebruik    MB

Het vruchtgebruik    Wi

Deze schrijver heeft een bizar maar geloofwaardig maatschappelijk systeem opgezet. Heel sterk aan dit verhaal is dat de schrijver niets uitlegt, maar deze bizarre wereld onthuld via kleine details. De stijl is consistent en beheerst: korte zinnen, droge dialogen, kille observaties zonder emotie. Jammer dat die vertelstem niet is volgehouden tot het einde. De schrijver gaat naar het einde toe meer uitleggen, daarmee wordt het verhaal niet slecht, maar wel minder scherp. De hoofdpersoon is uitstekend neergezet. Zijn karakter wordt zichtbaar via gedrag en zo hoort het ook in een goed kort verhaal. Het meisje is minder goed gekozen. Ze is te wijs, te symbolisch en nergens eengeloofwaardige 12 jaar. Als je kiest voor zo’n specifieke leeftijd, moet daar een verhaaltechnische reden voor zijn. Als je de leeftijd niet had genoemd had ik aan een volwassene gedacht, zonder specifieke leeftijd. Tenslotte het slot. Niet slecht, maar te lang en te expliciet. Zo’n zin als: “dat de bewaker weg is, en dat de mens is teruggekeerd,” is onnodige uitleg. En ‘hij ruikt de vrijheid’ is natuurlijk een enorm clichébeeld, ik beschouw dat als ‘ff nie gezien,’ immers deze schrijver zou dat nooit doen.

Het vruchtgebruik    Ge

Origineel verhaal. Het is jammer dat het leesplezier enigszins te lijden heeft onder de grote hoeveelheid zinnen beginnend met "Hij". Iets meer afwisseling hierin was welkom geweest.

Het vruchtgebruik    An

De bodem    Ma

Wat begint als een vermakelijk vader-kind gedoetje loopt tegen het einde fiks verkeerd. Maar ik kan er niets aan doen: het verhaal grijpt mij geen moment. Vader en dochter zijn beide karikaturaal neergezet, zeker de dochter op het bloedirritante af. Geen diepte, geen verlangen (nou ja, zij naar zwemmen), het speelt zich louter in het moment af op het kleine uitstapje naar de zwemles na. Treurig dat hij het loodje legt bij de reddingsactie, zeker. Maar mij doet het niets.

De bodem    Ae

Dit onderhoudende verhaal is geschreven vanuit het perspectief van een ouder die geen -'nee' - kan zeggen tegen haar kind. De korte dialogen geven krachtig aan  - dat het kind-  de ouder in alle situaties de baas is. De getergde ouder is goed neergezet, en de onmacht is zeer invoelbaar beschreven.

De bodem    AT

De bodem    Mu

De bodem    Ca

Een gevatte, grappige, en af en toe pijnlijke momentopname van hoe het is om ouder te zijn. De climax escaleert wel heel snel, wat mij tijdelijk uit het verhaal haalt. 

De bodem    Jo

Het verhaal eindigt met de titel. Het leest prettig, de schrijfstijl is goed. Het verhaal zelf gaat over angst, het is net iets te netjes geschreven om dit echt te voelen. Een redelijk verhaal.

De bodem    MB

De bodem    Wi

Het verslag van een moeder die moeite heeft met een peuter. Al duizend keer verteld. Dit verhaal is zeker met mooie details opgefleurd, maar het blijft toch vooral een verslag. Er zijn veel zinnen die dringend ‘show, don’t tell’ nodig hebben, zoals deze: “ik heb er de energie niet voor” en deze: “Mijn lichaam en geest voelen slap en verslagen.” En het slot is ongeloofwaardig: Verdrinking in een zwembad terwijl iemand volledig bij bewustzijn is, is nagenoeg onmogelijk, omdat de automatische ademreflex het lichaam dwingt om boven water te komen. Zelfs als het bewustzijn is of wordt verloren. Nog moeilijker als de betreffende persoon kan zwemmen.

De bodem    Ge

Heel goed dat het verhaal 'in media res' begint. Ik voel de situatie daardoor veel sneller en makkelijker aan. Beschrijvingen en spanningsopbouw is ook prima verzorgd. Hier en daar misschien wat overbodige details. Waarom ik als lezer moet weten waarom de tas van de Lidl is, is niet duidelijk. In een kortverhaal kunnen (moeten?) dat soort details gewoon achterwege worden gelaten. 

De bodem    An

Vlot geschreven, kwetsbaar verhaal.

Sputterbak    Ma

Sputterbak    Ae

 Soms kan een enkele zin, aan het begin van een verhaal het hele verhaal meetrekken in de kwaliteit ervan. 'Ze had een nieuwe vriend. Mijn motorkap zat nog geen week onder het gele stuifmeel van de wervelende lente, toen hij als een duiveltje uit een doosje in haar leven opdook.' De auctoriale verteller is een auto. Dit perspectief is erg origineel, en misschien iets voor auto fetisjisten.  Heerlijk verhaal. Super leuke zin:''Die man behandelde haar als een aanhangwagen...'

Sputterbak    AT

Wat een origineel verhaal! Het doet me denken aan de serie over een kleine auto die vanzelf kan rijden en avonturen meemaakt die ik als kind op tv keek. De auto heeft veel karakter en eigen wil.

Het is om een verhaal als dit te schrijven, vooral omdat het vanuit de ik-perspectief is. Het probleem waar dit verhaal tegenaanloopt is dat de auto eigenlijk niet de hoofdpersoon is, terwijl we alles wel vanuit dat perspectief bekijken. In principe doet Adam zich voor als hoofdpersoon en verteller (narrator) in één. Het ik-perspectief schaadt het verhaal om deze reden potentieel meer dan het helpt. Ik zou aanraden om de 2 rollen van elkaar te scheiden. Daarnaast heeft de auto weinig autonomie. Een veelvoorkomende valkuil voor schrijvers is dat de hoofdpersoon te passief blijft, terwijl ze een actiefe rol horen te spelen in het verhaal. De hoofdpersoon hoort eigenlijk de dicteren wat er gaat gebeuren. Een auto die zelf niet kan rijden als hoofdpersoon, is om die reden dan ook lastig om te shchrijven, want het kan niks dicteren. De vraag is eigenlijk of deze genre wel past bij dit verhaal. Een avontuur verhaal past misschien beter, waarbij de autonomie van de auto kan worden getoond

Sputterbak    Mu

Het begin van dit verhaal is erg onduidelijk, waardoor je geen zin hebt verder te lezen.

Sputterbak    Ca

Sputterbak    Jo

Het verhaal wordt verteld door een auto, een aardigheidje dat andere schrijvers ook met enige regelmaat proberen met huisdieren. Meestal gaat het mis en ook dit verhaal blijft niet overeind. Het is zeker niet slecht geschreven, maar na de eerste pagina’s voel ik niet in het verhaal. Het werkt voor mij gewoonweg niet.

Sputterbak    MB

Sputterbak    Wi

Heel leuk, hoor, maar ook nogal oppervlakkig. Overigens, elke Opel Adam zou moeten weten dat een Daihatsu Copen weliswaar in rood is geleverd, maar niet in koraalrood. Daihatsu zelf noemt het ‘Matador Red.’ De schrijver heeft een prima vertelstem, subtiel gevoel voor humor, dus zet dat een volgende keer in voor een wat diepzinniger verhaal.

Sputterbak    Ge

Dit verhaal verdient voor mij in ieder geval de originaliteitsprijs voor deze maand. Om het perspectief op deze wijze te gebruiken, getuigt niet alleen van lef, het geeft vooral de kwaliteit van deze auteur aan. En als er dan in de ontknoping ook nog een leuke plotwijziging volgt, is het feest helemaal compleet.

Sputterbak    An

Ik kan het niet zeggen    Jo

Een eindeloze reeks aan korte zinnen die niet willen samensmelten tot een verhaal. Het leest heel stroef en inhoudelijk is het niet de moeite waard.

Ik kan het niet zeggen    MB

Ik kan het niet zeggen    Wi

Het spijt me, ik ben niet verder gekomen dan halverwege. Dit verhaal wemelt zo van de fouten, dat ik de schrijver slechts kan meegeven: lees een verhaal nog een of twee of vier keer door voor je hem opstuurt, waarvan minstens één keer hardop. Normaal ben ik minder streng op taal- en stijlfouten, als het verhaal fantasierijk is en goed in elkaar steekt. Maar halverwege is het mij wel duidelijk, dat aan deze beide eisen (of wensen) niet is voldaan. Laat ik een paar voorbeelden geven van het slechte taalgebruik: In regel 1 gaat het om een schip met de naam ‘de liefde’. Zet de naam tussen aanhalingstekens, zodat de lezer de zin begrijpt. Regel 2: wat doet die komma daar? Met die komma staat er onzin, zonder komma staan er een begrijpelijke zin. Regels 3: zeewater druk je nooit uit in liters, dat is heel vreemd (en ook niet passend in het vervolg van dit verhaal). Wat is tenslotte een litertje zeewater? Je bedoelt waarschijnlijk  ‘golven en golven.’ En zo kan ik in heel veel regels de fouten, slordigheden of onduidelijkheden aangeven.

Ik kan het niet zeggen    Ge

Het klinkt misschien hard, maar in mijn  ogen is dit verhaal roduit slecht geschreven. Taal- en redekundige fouten volgen elkaar op. Doordat letterlijk iedere zin op een nieuwe regel begint raak je door de verbrokkeling die daaroor ontstaat de draad van het verhaal volledig kwijt. 

Ik kan het niet zeggen    An

De dialogen en de verhaallijn konden mijn aandacht niet goed vasthouden, maar ga vooral door met schrijven.

Was ik haar besluit    Ma

Was ik haar besluit    Ae

Demi, mama, oma,  en pa zijn personages die niet goed uit de verf komen. Waarom niet? De lezer heeft meer uitleg nodig. Zinnnen als:' hoe mama zich niet makkelijk kan verplaatsen in de wanen van haar bevelende daden...' verwarren de lezer. De alles wetende verteller voert een gesprek met zichzelf, stelt vele vragen, en laat de lezer met lege handen achter.

Was ik haar besluit    AT

Het verhaal is lastig te volgen. Alleen omdat het poezie is, is geen reden om vaag te zijn. Deze tekst leest alsof het vaag wilt zijn, alleen om vaag te zijn (of in andere woorden, om 'poetischer' over te komen.). Laat dit niet lijdend zijn. Vertel het verhaal hoe jij dat wilt vertellen, zonder te bekommeren over wat hoort en wat niet.

Was ik haar besluit    Mu

Onsamenhangend, absoluut niet duidelijk waar dit verhaaltje over gaat.

Was ik haar besluit    Ca

A crazy night    Jo

Dit verhaal kan me niet bekoren. Ik was al geen fan toen ik ook nog op enkele zinnen in het Engels stuitte. In een Nederlands verhaal zou het fijn zijn als de schrijver zo min mogelijk buitenlandse vermijdt. In dit geval kan dit eenvoudig opgelost worden, dit maakt het verhaal er zeker niet beter op.

A crazy night    MB

A crazy night    Wi

Dit is een verhaal van gemakzucht. Persoonlijk heb ik een hekel aan dromen in een kort verhaal (in een novelle of roman kunnen ze zeker een functie hebben). In een kort verhaal is het meestal gemakzucht: de schrijver kan alles opschrijven, het hoeft niet logisch, of navolgbaar of geloofwaardig te zijn, immers het is maar een droom. En de lezer is dan geneigd te denken, ja laat maar. Ik had, na eerste lezing, geen zin om het verhaal voor een tweede keer te lezen om het thema goed te doorgronden. Dat doe ik alleen met verhalen, die iets in mij beroeren. Dit verhaal deed dat niet. Dan de tussenkop ‘twee dagen eerder’. In films kan dat nog wel gebruikt worden, in korte verhalen is dat voor mij een indicatie van hetzij gebrek aan schrijfvaardigheid, hetzij een gemakkelijke uitweg. Flashbacks hebben zeker een rol in korte verhalen, maar zo moeten er in verwerkt worden, zodat de lezer kan meeleven, niet zo plompverloren met een tussenkopje. Verder is ook de schrijfstem nogal gemakzuchtig, nagenoeg nergens heeft de schrijver moeite gedaan de hoofd- of bijfiguren psychisch te doorgronden. En als laatste puntje van gemakzucht: hele dialogen in het Engels. Als er buitenlands wordt gesproken in een kort verhaal, dan kun je dat even aangeven bij de eerste keer en daarna doorgaan in het Nederlands.

A crazy night    Ge

Dit is oprecht een leuke verhaal, met name door de gekozen constructie. Normaal gesproken is een sprong in de tijd in zo'n kort verhaal erg risicovol (het wordt al snel rommelig en gehaast). Hier werkt het wonderwel en geeft het zelfs een extra dimensie. Dat er hier en daar een slordigheidfoutje is blijven steken, is de auteur daarom vergeven. Top gedaan!

A crazy night    An

Origineel verhaal.

Frank    Ma

Frank    Ae

Dat de dood bij sommigen ook de behoefte aan sex oproept is inmiddels een geliefd onderwerp in boeken en films. Hier verklapt de eerste zin teveel. De opmerkingsgave van Frank aangaande de andere personages tijdens de rouwdienst is in boeiende bewoordingen weergegeven, de persoonsverwisseling van - 'de vriend van overledene '- ook. De korte zinnen verhogen de spanning, maar helaas is de ontknoping zwak. Een heftige wortelkanaalbehandeling was misschien beter geweest.

Frank    AT

De openingszin doet me denken aan iets wat een beroemde schrijver ooit vertelde over een spreekbeurt op school. Zijn docent had verteld dat de openingszin pakkend moest zijn om de aandacht van iedereen te pakken. Dus tijdens zijn spreekbeurt begon hij;'Sex sex sex! En nu gaan we het hebben over radiosignalen.' Zo is dit verhaal ook. Er is weinig tot geen substantie in het verhaal, enkel de drijfveer van de hoofdpersoon om intiem te zijn.

Frank    Mu

AI gebruikt

Frank    Ca

Noodweer stormy weather    Jo

Een verhaal bestaande uit een brief, het kan soms heel goed werken, maar dan moet je echt goed kunnen schrijven. In dit geval is niet overtuigend genoeg. Het leest wat stroef en inhoudelijk vind ik het niet heel sterk.

Noodweer stormy weather    MB

Noodweer stormy weather    Wi

Wat een rommelig en rammelend verhaal, vol met stijl- en taalfouten. Ik noem deze zin maar als voorbeeld: “Het bandje van halvegare had zich tegen me had gespannen.” Maar ook inhoudelijk rammelt het. Dit verhaal speelt in New York en de schrijver schrijft: “moet U dat niet eerst eens onderzoeken, beste juryleden?”. Nou nee, de jury in het Amerikaanse rechtssysteem onderzoekt helemaal niets. En een brief van de verdachte aan de jury kan ook helemaal niet. De verdachte had deze brief hooguit naar de rechter kunnen sturen. Tenslotte is het een goede gewoonte dat als je als schrijver een uitspraak gebruikt van een bekende persoon, dat je die persoon dan ook de credit geeft. Anders is het plagiaat. De uitspraak “Don’t threaten me with love, baby” is van de Amerikaanse jazz-zangeres Billie Holiday. Kortom, zowel schrijftechnisch als verhaaltechnisch vind ik dit verhaal ver onder de maat. Misschien had deze schrijver juist AI wat meer moeten inzetten als redacteur, dan was ons, juryleden, veel van de haperingen in dit verhaal bespaard gebleven.

Noodweer stormy weather    Ge

Ik zal deze brief benaderen als een verhaal. Dan moet gezegd dat er veel technische elementen van de fictie zijn terug te vinden: het personage is rond, heeft een duidelijk doel en het geheel is wel degelijk afgerond. Niet slecht dus! En toch had ik liever gezien dat deze brief onderdeel van iets 'groters' zou zijn geweest. Ik mis de kop en de staart.

Noodweer stormy weather    An

Darling papa    Ma

Witregels witregels witregels witregels. Gad-ver-damme. Wat de auteur voor effect aanziet is voor deze lezer effectbejag, en het werkt averechts: het tempo zakt, de pagina's vullen zich met lucht. En dan zinnen. Die. Uit. Een enkel. Of iets meer. Woord. Of woorden. Bestaan. Ook effectbejag. U doet er deze literair criticus geen plezier mee.

Dan de inhoud. Zodra ik de Kennedys herken, verdwijnt de fictie en wordt het een gereconstrueerde biografie of iets dergelijks. Niet meer een eigen universum maar een navertelling van de werkelijkheid. En dan begint het te knagen: wat voegt het toe wat ik nog niet wist? Wat verzint de auteur hier eigenlijk? Daarbij vind ik het tempo heel laag (mede door die verdomde overdaad aan witregels) en het verhaal niet boeiend genoeg. Geen hoogvlieger, sorry.

Darling papa    Ae

Het gevecht van Rosemary om de goedkeuring van 'Darling papa' te krijgen, wordt door de tragische toonzetting pijnlijk duidelijk. De lezer ontdekt uiteindelijk dat het om Rosemary Kennedy gaat. De historische beschrijving van haar tragische leven is op ware feiten gebaseerd. De verhaalopzet is een mix van historische gegevens  -en de heldere stem van Rosemary -  die door het verhaal  heen klinkt.

Darling papa    AT

Darling papa    Mu

Darling papa    Ca

Een schrijnend en fascinerend verhaal gebaseerd op het leven van John F. Kennedy's zus. De relatie tussen Rosemary en haar vader staan centraal, maar ik had dit iets verder uitgewerkt willen zien in de periode dat ze was opgenomen (na de lobotomie). Hoewel ik de vader niet persé hoef te mogen, mis ik toch nog dat moment waar ik kan begrijpen waarom hij daadwerkelijk zo'n afschuwelijke daad verricht. De hoofdpersoon zit in de slachtofferrol vanaf het begin tot het eind, en voor het verhaal kan het de moeite waard zijn om de feiten wat meer te verdraaien om zo een interessantere dynamiek tussen de karakters te creëren. Kortom een verhaal met potentie.

Darling papa    Jo

Aan het einde van het verhaal blijkt dit verhaal gebaseerd te zijn op het leven van een beroemde vrouw. Als je even opzoekt wie de hoofpersoon is, valt alles samen. Tijdens het verhaal, dat goed geschreven is, is het vooral wat zoeken. Het is de moeite waard.

Darling papa    MB

Darling papa    Wi

Dit verhaal is gebaseerd op bekende biografische bronnen, met name “Rosemary: The Hidden Kennedy Daughter” uit 2015 en mogelijk fragmenten uit Rosemary’s eigen dagboeken uit de jaren dertig.  Ik ben altijd wantrouwend met historische literaire fictie of biografische fictie. Is het plagiaat? Is het een vertaling vanuit het Engels? Is het een samenvatting van wat een andere auteur al heeft onderzocht en geschreven? Voor zover ik kan nagaan is de biografie niet letterlijk overgenomen, maar als literair motief gebruikt. Historische literaire fictieverhalen zijn heel erg populair momenteel (wie kent Annejet van der Zijl niet?) en er zullen dus ook zeker juryleden gecharmeerd zijn van dit verhaal. Ik zie een sterke vertelstem (niet helemaal mijn smaak, maar dit genre is ook niet helemaal mijn smaak), maar wel consistent. Kritiekpuntje: vrijwel elke alinea heeft hetzelfde ritme met korte zinnen en alleen observatie, zonder actie of reflectie. Op een gegeven moment wordt dat saai. De tekst is te lang, er is een redactieslag nodig, er kunnen zo 300 tot 500 woorden worden geschrapt, vooral in het middenstuk. Maar het verhaal is lezenswaardig, behalve dan het slot. Als je persé wil dat de lezer begrijp over welke historische figuur het gaat, dan moet je daarmee beginnen en niet eindigen. Als je het niet belangrijk vindt, dan kun je het aan de fantasie van de lezer overlaten of hij wil weten om wie het precies gaat of niet. Maar, echt, die laatste regel moet echt weg! Toch nog even wat mij het meest aansprak in dit verhaal: de beheerste vertelstem, nauwkeurig perspectief (je blijft echt heel dicht bij de hoofdpersoon) en de spanningsopbouw van het verhaal. Wat me minder aansprak: de te grote emotionele afstandelijkheid. De vader is eendimensionaal, meer symbool dan mens en dat verzwakt de tragiek van de hoofdpersoon. Maak hem meer mens en je zult zien dat het verhaal dan nog schrijnender wordt.

Darling papa    Ge

Wauw, wat een goed geschreven en ontroerend verhaal. Vooral de manier waarop het gevoel van Rosemary met de juiste (en weinige) woorden levend wordt gemaakt is raak. Bravo!

Darling papa    An

Goed geschreven verhaal over de voor mij onbekende geschiedenis van Rosemary, interessant.

Eva    Ma

 Sterk verhaal. Beheerst, zintuiglijk, met een sterke opening (de schuld van de hoofdpersoon is duidelijk in de allereerste zin) en een verstild slot. De toevoegingen aan die schuld die later worden gedaan zijn eigenlijk overbodig (“Net één glas te veel.”  “Ik had je nog gezegd om niet te rijden …”) en geven mij twijfels over haar houding jegens de hoofdpersoon -  twijfels die niet worden ingevuld in het verdere verhaal. Maar dat is eigenlijk de enige dissonant. De beschrijving van Eva in de ochtendschemering is sensueel maar niet ordinair. Een precaire balans die de auteur goed heeft gevonden.

Eva    Ae

 Vanaf het fatale ongeluk wordt de lezer deelgenoot van de nachtelijke overpeinzingen van de 'ik-persoon´: '-Terwijl zijn hand traag het slapende lichaam van zijn vriendin beroert , overziet hij de schade die hij heeft aangericht. Zo wordt de lezer meegetroond op een ontdekkingstocht naar de aard van de kwetsuur die hij heeft aangericht. Het is een tedere show don't tell, en pijnlijke schuldbekentenis.

Eva    AT

Onsamenhanged verhaal en niet compleet. Het begint ingrijpend, maar verandert dan van koers.

Eva    Mu

Als dit verhaaltje over moet komen als iets tragisch, is dat niet gelukt.

Eva    Ca

Ik fantaseer soms dat je doodgaat    Ma

Dit verhaal opent sterk: ik zit er direct in. Via kleine, alledaagse bekentenissen die steeds een stapje verder gaan, zakt uiteindelijk en onvermijdelijk de grond onder het huwelijk weg. De stemmen (Morgan en een naamloze ander) zijn een geslaagde vondst: geen psychose, maar het geweten als dramatische motor. Ze dringen aan, de hoofdpersoon ontwijkt, soms hald, uiteindelijk helemaal. Waarmee de kernvraag uiteindelijk niet beantwoord wordt – waarom zou ze haar man dood willen.

De Mikkel-parallel is eveneens effectief. De vertaalster die woorden zoekt terwijl ze haar eigen woorden niet kan vinden, met een verhaal in een verhaal waarin haar eigen verhaal gespiegeld wordt. Mooi gevonden.

De scène rondom de hamster is het hoogtepunt; uiteindelijk ontwijkt ze toch wat ze werkelijk wilde zeggen, terwijl de parallellen duidelijk zijn. Een kind dat liefde en destructie niet uit elkaar kan houden, die herinnering als proxy voor iets wat ze haar man nog altijd niet kan zeggen.

Dan de mindere elementen. De man is toch iets te functioneel als reactiemachine. Hij vertrekt twee keer op precies dezelfde manier, op precies hetzelfde moment in de scène-opbouw. De tweede keer is daardoor meer een echo dan een zelfstandige actie. De functie van de tweede stem (die zonder naam) is te vaag. Ik zou die schrappen; Morgan is effectief genoeg op zichzelf.

De vraag die overblijft: wat wil dit verhaal uiteindelijk zeggen over de fantasie van zijn dood? Die wordt geïntroduceerd als het diepste onzegbare, maar daarna nauwelijks uitgewerkt. Het blijft een tussenstap. Dat is geen enorme misser of zo, maar het maakt dat de titel meer belooft meer dan het verhaal waarmaakt.

Dat gezegd hebbende: een uitstekend, zorgvuldig geschreven verhaal.

Ik fantaseer soms dat je doodgaat    Ae

 Op minutieuze wijze omschrijft de hoofdpersoon haar relarie met haar echtgenoot. De communicatie wordt met korte dialogen verhelderd. De stemmen die zij hoort geven het verhaal een verontrustende ondertoon die tot het einde wordt doorgevoerd. De knappe show don't tell vertelwijze siert de schrijfkunst van deze auteur.

Ik fantaseer soms dat je doodgaat    AT

Ik fantaseer soms dat je doodgaat    Mu

Ik fantaseer soms dat je doodgaat    Ca

Het verhaal is eerlijk en zonder gêne geschreven. Wat ik nog miste was een duidelijke introductie die uitlegt waarom ze zich eerlijker op gaat stellen tegenover haar man. "Hij kent je niet" en "Je moet eerlijker tegen de mensen zijn" zijn duidelijk de stem van Morgan (uiteraard haar eigen gedachten). Wat schuurt is de vraag waarom Morgan juist nu invloed op haar uitoefent. Wat is het omslagpunt om naar die stem te luisteren.

Ik fantaseer soms dat je doodgaat    Jo

Het is vooral een heel vaag verhaal. Het leest op zich lekker, maar ik vraag me continue af wat ik aan het lezen ben. Er lijkt geen lijn in te zitten. 

Ik fantaseer soms dat je doodgaat    MB

Ik fantaseer soms dat je doodgaat    Wi

Wat een prachtig verhaal! Ik heb niets voor deze schrijver, behalve heel veel bewonderingspunten! Heel mooi, in enkele korte zinnen, beschreven wat ‘vertalen’ eigenlijk is (‘schrijf je ‘vriend’ of ‘makker’?). Dat is waarom AI uiteindelijk niet echt kan vertalen, ook al denkt iedereen dat. Ikzelf blijf dagelijks AI-vertalingen uit het Frans verbeteren. Slechts één piepklein puntje: de titel. Natuurlijk, de titel is op zichzelf perfect, dekt de essentie van het verhaal, maar hij leest niet lekker als titel. En een titel is wat je het eerste leest. Ik betrapte mijzelf erop dat ik bij het lezen van die titel dacht: ...o dat zal wel weer zo’n verhaal worden...Maar het werd niet 'zo’n verhaal’. Het werd een prachtig verhaal, met een prachtige vertelstem. Ik ben diep onder de indruk!

Ik fantaseer soms dat je doodgaat    Ge

Intrigerend geschreven. Vooral het begin is mooi. De eerste zin rukte me gelijk het verhaal in.

Ik fantaseer soms dat je doodgaat    An

Je hebt het gevoel dat je echt een inkijkje in het hoofd van de vrouw krijgt.

De alverteller    Ma

Een origineel idee, zorgvuldig uitgewerkt. Het contrast tussen de psychiater (bondig, klinisch, efficiënt) en zijn subject geeft scherpte aan het verhaal, al verwoordt het iets te veel de verwondering die bij de lezer opgewekt moet worden. De combinatie bij John van de dwang met het vadermisdrijf (niet uitgelegd, enkel aangestipt met de geniale zin "Hij had uiteindelijk ook maar één vader natuurlijk") geeft hem troebele diepte zonder dat hij psychologisch ontleed wordt. Slim! De holocaustbeelden als trigger zijn een rake vondst: het verhaal kantelt hier naar iets dat meer existentieel lijkt te zijn dan het minutieus vertellen van vroege jeugdherinneringen doet vermoeden.

In de slotscène wordt duidelijk hoezeer John meegesleurd is in zijn wanen; echter kan haast niet. Dat dat de finale is van de carriere van de psychiater is schijnlogica, maar ergens ook weer niet.

Dan wat kritische noten. Het middenstuk, de consultatie van de oud-collega, is noodzakelijk maar ook relatief zwak: te veel dossier, te weinig leven. De beschrijving van O'Doherty's bestaan als magazijnbediende is fraai van toon maar haalt het tempo omlaag. Dat terwijl het verhaal juist baat heeft bij opbouw, bij het gevoel dat het systeem van O'Doherty zich uitbreidt en steeds verder bij de psychiater binnendringt. Het misdrijf waardoor hij bij de psychiater is gekomen blijft onbenoemd; nu is het louter de onderbouwing van het waarom hij daar zit, zonder iets toe te voegen aan de kern.

Al met al: geen meesterwerk, maar een goed verhaal met persoonlijkheid, een heldere stem en een idee dat iets zegt over obsessie, schuld en de onmogelijke van streven naar volledigheid. Dat is best veel.

De alverteller    Ae

De verteller, een psychiater probeert het trauma van zijn client bloot te leggen. Na een boeiende inleiding van het verhaal, en de geleidelijke beschreven opbouw van de relatie tussen client en psychiater, blijkt het toch onmogelijk om de client van zijn trauma af te helpen. De client is chroniqueur van zelfs de kleinste details van zijn leven, en overleeft dit uiteindelijk niet. De stijl die de schrijver hanteert is detaillistisch en breedsprakig, -het is een toonzetting  die goed past bij het verhaal.

De alverteller    AT

De alverteller    Mu

De alverteller    Ca

Een kundig verhaal dat de gedachtenwereld van zowel de psychiater als de patient fantastisch ontrafelt. Ik was geintrigeerd vanaf het startschot en de schrijver wist de vreemde gebeurtenissen gaandeweg steeds meer te betrekken op de psychiater zelf. Tegelijkertijd begreep ik niet waarom de psychiater zo heftig reageert eerder in het verhaal. Het is onvoldoende duidelijk waarom dit de psychiater zo raakt.

De alverteller    Jo

Boeiend, maar wat klinisch. Qua inhoud is dit verhaal de moeite waard, maar het is wat vlak verteld. Het kost me moeite om iets te voelen bij de personages, wat bijzonder is, omdat het verhaal inhoudelijk wel sterk is.

De alverteller    MB

De alverteller    Wi

Dit is een geweldig idee voor een kort verhaal, maar het resultaat heeft te veel uitleg en te weinig drama. De schrijver schrijft: “Maar goed, laat ik nu zelf zijn valkuil maar proberen te vermijden,” doelend op breedsprakigheid, om vervolgens zeer wijdlopig de volgende alinea op te schrijven. Dat brengt mij bij een filosofische vraag: als je het verhaal wil vertellen van een man die het leven van alles wat ooit bestaan heeft wil documenteren, moet je dat dan doen in een verhaal waarin alles en iedereen in detail is vastgelegd? Daarvoor pleit dat vorm en inhoud overeenkomen, altijd fijn voor de lezer en iets waar de meerderheid van de indieners van verhalen in deze wedstrijd niet 100% in slaagt (dat alleen al leidt tot een voldoende voor dit verhaal!) Daartegen pleit dat het een dodelijk saai verhaal wordt, tenzij je zorgvuldig de drama opvoert, met name door elke overbodige zin en elke herhaling te schrappen.. Ik vond het moment met het lieveheersbeestje bijzonder goed, toen begon het thema van dit verhaal te resoneren.  Duidelijk zichtbaar hier is dat we te maken hebben met een ervaren schrijver, de stijl is consistent, strak en nagenoeg foutloos. Maar je legt te veel uit, vooral in het middenstuk. Wat eigenlijk overbodig is : het lange stuk met de collega en het delen van de dossieranalyse. Een kwart van het middenstuk schrappen zou de spanningsboog zeer ten goede komen!

De alverteller    Ge

De alverteller blinkt uit in originaliteit en vertelkunst. De opbouw is geweldig en het verhaal wordt heel degelijk afgesloten. Het enige minpuntje voor mij was het taalgebruik. Dat had hier en daar wat moderner gemogen naar mijn smaak.

De alverteller    An

Mooie schrijfstijl.

Verbranding    Ma

Het idee is goed. Een moeder verbrandt foto's van haar transgender dochter in een dystopisch Nederland waar de "Norm" heerst, en het verhaal (zoals ze zelf zegt, meer een brief) eindigt abrupt met een politierapport. Zo’n slot is niet origineel, maar vind ik hier goed werken: bureaucratische kille taal als afsluiter van iets persoonlijks en intiem. Het grootste probleem is dat de tekst te informatief en te weinig dramatisch is. Pagina na pagina wordt mij uitgelegd over hoe de samenleving is veranderd — de NVA, de Normaliseringskampen, de gedwongen deportaties, de brand in de databank. Noodzakelijk als achtergrond, misschien. Maar de auteur vertrouwt mij als lezer niet. Alles wordt toegelicht en geduid. De vertelster is een moeder die afscheid neemt van het verleden van haar kind, maar ik voel haar nauwelijks: ik lees haar dossier. Een moeder die foto's verbrandt en tegelijk een politiek overzicht schrijft, dat is niet geloofwaardig. De zin die het verhaal had kunnen zijn staat bijna aan het einde: "Ik zie in je geen man, geen vrouw. Ik zie mijn kind." Dát is waar dit verhaal naartoe had moeten werken. De rest had achtergrond moeten blijven.

Verbranding    Ae

Een moeder verbrandt alle familiefoto's van haar zoon die een geslachtsoperatie heeft ondergaan tot vrouw. Tijdens het verbranden van de foto's wordt de lezer deelgenoot van een goed beschreven intens verdriet. Ze leeft in een dystopische maatschappij, waarin gender issues niet getolereerd worden. Er wordt een mooie link gelegd tussen het verbranden van de foto's,  en het niet mogen zijn wie je bent.

Verbranding    AT

Verbranding    Mu

Verbranding    Ca

Op zich een leuk concept onder het near sci-fi genre, vanuit een uniek Nederlands en queer perspectief. Het miste echter een verhaal. Een gedetailleerde wereld, maar een die ik toch wel vaker voorbij heb zien komen.

Verbranding    Jo

Een mooi bedacht toekomstbeeld van Nederland: angstaanjagend en eng, maar vreemd genoeg ook voorstelbaar. Dit deel is knap gedaan, maar de manier waarop de schrijver dit in een kort verhaal verwerkt is niet goed. Het overgrote deel van dit verhaal bestaat uit het uitleggen van de nieuwe wereld, dit maakt dat het geen echt verhaal wil worden. Flarden zijn mooi, het is goed geschreven en ik zou zeggen: maak er een novelle of zelfs een roman van.

Verbranding    MB

Verbranding    Wi

Heel langzaam ontvouwt zich het verhaal, eerst ik, dan jij, dan de Staatspolitie...mooi gedaan hoor! Alleen die alinea over het schrijven (tweede alinea) is veel te lang en staat vol met clichés. Die kan weg of samengevat in twee zinnen. Mijn belangrijkste opmerking is dat dit verhaal veel te lang is. Vooral het middenstuk valt in herhalingen en haalt er details bij die niet echt nodig zijn voor dit verhaal (o.a. de verhuizing naar Groningen). Dat deel kan echt met de helft korter, moet met de helft korter om lezers te blijven boeien. Haal alle details weg die niets toevoegen aan de kern van dit verhaal, en je zult zien dat het verhaal scherper, schrijnender, wordt. Het einde is wel weer prima.

Verbranding    Ge

Wat mij betreft is dit een topverhaal. Het geeft op pijnlijke en originele wijze een toekomstbeeld dat weinigen gelukkig zal maken en toch niet onrealistisch is. De slotzin (boven het bewijsstuk) is ronduit prachtig.

Verbranding    An

De bodem    Ma

Wat begint als een vermakelijk vader-kind gedoetje loopt tegen het einde fiks verkeerd. Maar ik kan er niets aan doen: het verhaal grijpt mij geen moment. Vader en dochter zijn beide karikaturaal neergezet, zeker de dochter op het bloedirritante af. Geen diepte, geen verlangen (nou ja, zij naar zwemmen), het speelt zich louter in het moment af op het kleine uitstapje naar de zwemles na. Treurig dat hij het loodje legt bij de reddingsactie, zeker. Maar mij doet het niets.

De bodem    Ae

Dit onderhoudende verhaal is geschreven vanuit het perspectief van een ouder die geen -'nee' - kan zeggen tegen haar kind. De korte dialogen geven krachtig aan  - dat het kind-  de ouder in alle situaties de baas is. De getergde ouder is goed neergezet, en de onmacht is zeer invoelbaar beschreven.

De bodem    AT

De bodem    Mu

De bodem    Ca

Een gevatte, grappige, en af en toe pijnlijke momentopname van hoe het is om ouder te zijn. De climax escaleert wel heel snel, wat mij tijdelijk uit het verhaal haalt. 

De bodem    Jo

Het verhaal eindigt met de titel. Het leest prettig, de schrijfstijl is goed. Het verhaal zelf gaat over angst, het is net iets te netjes geschreven om dit echt te voelen. Een redelijk verhaal.

De bodem    MB

De bodem    Wi

Het verslag van een moeder die moeite heeft met een peuter. Al duizend keer verteld. Dit verhaal is zeker met mooie details opgefleurd, maar het blijft toch vooral een verslag. Er zijn veel zinnen die dringend ‘show, don’t tell’ nodig hebben, zoals deze: “ik heb er de energie niet voor” en deze: “Mijn lichaam en geest voelen slap en verslagen.” En het slot is ongeloofwaardig: Verdrinking in een zwembad terwijl iemand volledig bij bewustzijn is, is nagenoeg onmogelijk, omdat de automatische ademreflex het lichaam dwingt om boven water te komen. Zelfs als het bewustzijn is of wordt verloren. Nog moeilijker als de betreffende persoon kan zwemmen.

De bodem    Ge

Heel goed dat het verhaal 'in media res' begint. Ik voel de situatie daardoor veel sneller en makkelijker aan. Beschrijvingen en spanningsopbouw is ook prima verzorgd. Hier en daar misschien wat overbodige details. Waarom ik als lezer moet weten waarom de tas van de Lidl is, is niet duidelijk. In een kortverhaal kunnen (moeten?) dat soort details gewoon achterwege worden gelaten. 

De bodem    An

Vlot geschreven, kwetsbaar verhaal.

Darling papa    Ma

Witregels witregels witregels witregels. Gad-ver-damme. Wat de auteur voor effect aanziet is voor deze lezer effectbejag, en het werkt averechts: het tempo zakt, de pagina's vullen zich met lucht. En dan zinnen. Die. Uit. Een enkel. Of iets meer. Woord. Of woorden. Bestaan. Ook effectbejag. U doet er deze literair criticus geen plezier mee.

Dan de inhoud. Zodra ik de Kennedys herken, verdwijnt de fictie en wordt het een gereconstrueerde biografie of iets dergelijks. Niet meer een eigen universum maar een navertelling van de werkelijkheid. En dan begint het te knagen: wat voegt het toe wat ik nog niet wist? Wat verzint de auteur hier eigenlijk? Daarbij vind ik het tempo heel laag (mede door die verdomde overdaad aan witregels) en het verhaal niet boeiend genoeg. Geen hoogvlieger, sorry.

Darling papa    Ae

Het gevecht van Rosemary om de goedkeuring van 'Darling papa' te krijgen, wordt door de tragische toonzetting pijnlijk duidelijk. De lezer ontdekt uiteindelijk dat het om Rosemary Kennedy gaat. De historische beschrijving van haar tragische leven is op ware feiten gebaseerd. De verhaalopzet is een mix van historische gegevens  -en de heldere stem van Rosemary -  die door het verhaal  heen klinkt.

Darling papa    AT

Darling papa    Mu

Darling papa    Ca

Een schrijnend en fascinerend verhaal gebaseerd op het leven van John F. Kennedy's zus. De relatie tussen Rosemary en haar vader staan centraal, maar ik had dit iets verder uitgewerkt willen zien in de periode dat ze was opgenomen (na de lobotomie). Hoewel ik de vader niet persé hoef te mogen, mis ik toch nog dat moment waar ik kan begrijpen waarom hij daadwerkelijk zo'n afschuwelijke daad verricht. De hoofdpersoon zit in de slachtofferrol vanaf het begin tot het eind, en voor het verhaal kan het de moeite waard zijn om de feiten wat meer te verdraaien om zo een interessantere dynamiek tussen de karakters te creëren. Kortom een verhaal met potentie.

Darling papa    Jo

Aan het einde van het verhaal blijkt dit verhaal gebaseerd te zijn op het leven van een beroemde vrouw. Als je even opzoekt wie de hoofpersoon is, valt alles samen. Tijdens het verhaal, dat goed geschreven is, is het vooral wat zoeken. Het is de moeite waard.

Darling papa    MB

Darling papa    Wi

Dit verhaal is gebaseerd op bekende biografische bronnen, met name “Rosemary: The Hidden Kennedy Daughter” uit 2015 en mogelijk fragmenten uit Rosemary’s eigen dagboeken uit de jaren dertig.  Ik ben altijd wantrouwend met historische literaire fictie of biografische fictie. Is het plagiaat? Is het een vertaling vanuit het Engels? Is het een samenvatting van wat een andere auteur al heeft onderzocht en geschreven? Voor zover ik kan nagaan is de biografie niet letterlijk overgenomen, maar als literair motief gebruikt. Historische literaire fictieverhalen zijn heel erg populair momenteel (wie kent Annejet van der Zijl niet?) en er zullen dus ook zeker juryleden gecharmeerd zijn van dit verhaal. Ik zie een sterke vertelstem (niet helemaal mijn smaak, maar dit genre is ook niet helemaal mijn smaak), maar wel consistent. Kritiekpuntje: vrijwel elke alinea heeft hetzelfde ritme met korte zinnen en alleen observatie, zonder actie of reflectie. Op een gegeven moment wordt dat saai. De tekst is te lang, er is een redactieslag nodig, er kunnen zo 300 tot 500 woorden worden geschrapt, vooral in het middenstuk. Maar het verhaal is lezenswaardig, behalve dan het slot. Als je persé wil dat de lezer begrijp over welke historische figuur het gaat, dan moet je daarmee beginnen en niet eindigen. Als je het niet belangrijk vindt, dan kun je het aan de fantasie van de lezer overlaten of hij wil weten om wie het precies gaat of niet. Maar, echt, die laatste regel moet echt weg! Toch nog even wat mij het meest aansprak in dit verhaal: de beheerste vertelstem, nauwkeurig perspectief (je blijft echt heel dicht bij de hoofdpersoon) en de spanningsopbouw van het verhaal. Wat me minder aansprak: de te grote emotionele afstandelijkheid. De vader is eendimensionaal, meer symbool dan mens en dat verzwakt de tragiek van de hoofdpersoon. Maak hem meer mens en je zult zien dat het verhaal dan nog schrijnender wordt.

Darling papa    Ge

Wauw, wat een goed geschreven en ontroerend verhaal. Vooral de manier waarop het gevoel van Rosemary met de juiste (en weinige) woorden levend wordt gemaakt is raak. Bravo!

Darling papa    An

Goed geschreven verhaal over de voor mij onbekende geschiedenis van Rosemary, interessant.

Geklutst    Ma

Goed idee, lekker geschreven en een goede twist richting het eind. De auteur heeft duidelijk plezier gehad bij het schrijven. Het middenstuk (de weken van angst, de slaaploosheid, de waanbeelden) is te snel en te vertellend, zeker na de kalm opgebouwde opening. Juist daar had de absurde horror van de situatie kunnen blijken. Nu is het een samenvatting die de lezer op afstand zet. Neemt niet weg dat ik dit een goed verhaal vind.

Geklutst    Ae

 Het interessante perspectief dat het verhaal biedt, namelijk enerzijds -  'de administrateurs van de dood met klembord' -  op het perron/station (van het leven), en de allesomvattende angst van de hoofdpersoon die enorm in beslag wordt genomen door de voorspelling op het klembord. De opbouw van het verhaal is erg sterk, de dialogen helder en het einde magnifiek. Af en toe heb ik moeten schaterlachen.

Geklutst    AT

Goed samenhangend verhaal met een leuke twist. Het onderwerp is goed gevonden en goed uitgebeeld. Ik kan me voorstellen dat hier een langer verhaal over verteld wordt, of meerdere korte verhalen, waarvan dit de laatste is.

Geklutst    Mu

Dit korte verhaal heeft een begin en een einde, en een verrassende plotwending aan het einde

Geklutst    Ca

Geklutst    Jo

Een alleraardigst verhaal, leuk bedacht, goed uitgewerkt en lekker geschreven. Het is vooral wat licht van toon en hoewel de inhoud redelijk origineel is, is het verhaal als geheel niet heel interessant. Leuk, dat wel.

Geklutst    MB

Geklutst    Wi

Dit is een kunstig geconstrueerd kort verhaal. Niets aan te merken op het taalgebruik en de vertelstem. Wel de zorgvuldigheid in het oog houden: eerst schrijf je dat de ikpersoon al een aneurysma heeft, later vreest hij dat hij er een krijgt, maar wat hij vreest is dat zijn aneurysma gaat scheuren. Ik vond het slot maar matig. Hij is 100 geworden en dat is het dan. Dit verhaal verdient echt een beter slot, iets duisters, of juist iets vrolijks of een onverwachte twist.

Geklutst    Ge

Mooi hoe het verhaal van een beangstigend beeld door een subtiele wending plotseling eindigt in een relativerende en in zekere zin luchtige ontknoping. Technisch goed geschreven waarbij terecht geen woord te veel is gebruikt.

Geklutst    An

Sinterklaas    Ma

Sinterklaas    Ae

 Boeiend geschreven verhaal over twee alcoholisten. Een is dakloos, en de ander heeft een chique huis geerfd en is uit de opvang gezet.  De opbouw van het verhaal is in goede etappes opgedeeld. Vanaf het centraal station tot aan de chique buurt waar de erfgenaam woont. Op ludieke wijze wordt beschreven hoe de buitenwereld naar de haveloze mannen kijkt. Ook het leegdrinken van de wijnkelder in het chique huis van de zwerver/erfgenaam  -evenals de dramatische ontknoping-  worden  met een soort tongue in cheek humor beschreven. De sociale verschillen komen als een Koefnoen sketch binnen.   De link met de baard van Sinterklaas is de kers op de taart. Een minpuntje kan genoteerd worden: de introductie van Sjaak in de vierde zin,  eerste alinea  -kan beter.

Sinterklaas    AT

Dit is een rauw verhaal over de sombere kant van het leven. We leren de karakters kennen en voelen op momenten met ze mee. Het einde heeft ook een mate van ironie, de hoofdpersoon is eindelijk sinterklaar geworden. Één kritiekpunt wat ik heb over het verhaal is dat ik als lezer niet geinvesteerd ben in de hoofdpersoon, Sjaak. Als lezer heb ik geen interesse in zijn leven kunnen vinden. Vergelijk dat met de populaire karakter, Harry Potter. We voelen ons meteen slecht voor de jongen omdat hij in een bezemkast leeft. De toestand van Sjaak is vele malen erger, laat ons dat ook voelen. Het verhaal hoeft niet realistisch te zijn. Laat Sjaak een jongeman zijn zodat de lezer voor hem voelt. Laat de benarde situatie van Sjaak zien, alles zodat de lezer een band op kan bouwen met de hoofdpersoon.

Sinterklaas    Mu

Leuk verhaal, maar wel te lang. Goed geschreven met een tevredenstellend einde.

Sinterklaas    Ca

Sinterklaas    Jo

In dit verhaal gebeurt net iets te veel dat gewoonweg echt niet kan, waardoor het hele verhaal ongeloofwaardig is. Het heeft iets weg van Flodder en ik heb het met een kleine glimlach gelezen. Dat de man die overleden is door niemand gemist wordt, is al vreemd. Het einde is nog vreemder en dit haalt het verhaal zo goed als helemaal onderuit.

Sinterklaas    MB

Sinterklaas    Wi

Dit verhaal is verteld in de ...en toen...en toen...en toen vorm. Erg saai. Bovendien veel te lang. Er zijn 420 woorden besteed aan een toeristische beschrijving van een wandeling door Leiden. Dergelijke lappen tekst die er niet toe doen nemen de spanning weg uit het verhaal. En het verhaal stond ook nog eens vol met thuislozen-clichés. Deze schrijver kan echt wel schrijven, maar dit vond ik dus geen boeiend verhaal. Mogelijk zijn er collega-juryleden die er meer in zien.

Sinterklaas    Ge

Op zichzelf best een leuk verhaal met originele aspecten. Toch schuurt de ontknoping voor mij. Jiska verschijnt te onverwacht en hoewel een open einde natuurlijk altijd een keuze van de auteur kan en mag zijn, had ik het als lezer toch graag wat meer afgerond en duidelijker gezien. 

Sinterklaas    An

Ontmaskerd    Ma

Ontmaskerd    Ae

 Het perspectief van het verhaal begint op interessante wijze: De werkloze actrice Eva kijkt uit een raam van een cafe en verbeeldt zich dat mensen haar 'herkennen'. Als er een aantrekkelijke man binnenkomt hoort ze in gedachten de stem van David Attenborough: '...He approaches...'  De beschrijving hoe de man dit doet: '-hij komt naar haar toe, niet direkt op het doel af, meer alsof hij onderweg nog kan besluiten om een andere richting in te gaan-'  is bijzonder treffend en goed verwoord.  Ze maken kennis, hij is kunstenaar, ook alleen in zijn gedachten. De natuurlijke dialogen sieren het verhaal, en de ontknoping is verrassend.

Ontmaskerd    AT

Het verhaal is origineel en goed verteld. Je neemt precies genoeg tijd om de scene te laten ademen. De karakters zijn interessant, je wilt meer over ze leren en begrijpen waarom ze hebben gedaan wat ze hebben gedaan. Was dat telefoontje van haar moeder wel echt? Is Max wel een werkelijk persoon? Daarnaast wil ik ook weten wat er daarna gebeurd. Komen ze elkaar nog een keer tegen? Wat gebeurd er dan. Blijven ze nep doen, of biechten ze het op?

Ontmaskerd    Mu

Het idee is goed, maar het verhaal te simplistisch geschreven.

Ontmaskerd    Ca

Ontmaskerd    Jo

Twee mensen die zo af en toe in een fantasiewereld leven, het is leuk bedacht en het werk in het eerste deel van het verhaal. Het einde is wat ontnuchterend en wat erger is, ik voel er niets bij. Dit verhaal blijft heel mild voor haar personages, waar ik meer pijn had verwacht. Dit doet het best aardige verhaal veel tekort.

Ontmaskerd    MB

Ontmaskerd    Wi

‘Tell me lies, tell me sweet little lies’ van Fleetwood Mac kwam in mijn hoofd toen ik dit las. Een vlot geschreven verhaal, met een voor de goede lezer een voorspelbare afloop en met een thema dat al honderden, duizenden keren is gebruikt voor korte verhalen, romans, films en songteksten. Het verhaal leest lekker weg, dus een prima vertelstem. Ik zie ook geen fouten, dus een prima beheersing van het Nederlands, maar het verhaal raakte me niet echt. Gebruik dat zichtbare schrijftalent om volgende keer een verhaal te schrijven met een interessanter thema. Dat wil ik dan graag lezen.

Ontmaskerd    Ge

Heel mooi hoe beschreven wordt dat twee personages met gelijke hoogmoedswaanzin uiteindelijk hetzelfde deksel op de neus krijgen. Als je dat als auteur voor elkaar krijgt, snap je het specialisme van het korte verhaal.

Ontmaskerd    An

Het vruchtgebruik    Ma

Het vruchtgebruik    Ae

 Het verhaal telt drie hoofdpersonen. Dhr van den Berg, die op het huis moet passen, Sanderse die moet controleren of hij het goed doet, en het twaalfjarige meisje die het huis komt opeisen. Buiten het feit dat er tussendoor een piano wordt gestemd, gebeurt er bitter weinig. Er is geen plot, geen karakterverieping van de personages, en het allerbelangrijkste: nauwelijks een belangwekkende inhoud.

Het vruchtgebruik    AT

Het verhaal begint goed, het trekt meteen de aandacht van de lezer. De focus op detail ( telt de stenen, 10 centimeter) zorgen er voor dat de lezer ook aandacht toont. Ik kan me het huis helemaal voor me zien en zelfs bijna ruiken. Het moment dat het meisje komt is (misschien opzettelijk) hilarisch. Hoe de oude man uit zijn comfortzone raakt is ook fascinerend om te zien. Één punt van kritiek is de snelle overgang van de oude man. ik vindt het me lastig voor te stellen dat de man zo snel van gewoonte kan veranderen. Misschien is deze keuze gemaakt door het limiet aan woorden, maar graag lees ik het langer verhaal met een langzamere acceptatie van de oude man (wat zal leiden tot meer hilarische momenten).

Het vruchtgebruik    Mu

Veel te veel opsommingen en geen vertellingen, boeit niet echt.

Het vruchtgebruik    Ca

Het vruchtgebruik    Jo

Een bijzondere wereld en een zeer afstandelijke vertelstijl. Normaal gesproken werkt dit laatste niet of slechts met veel moeite, hier past het naadloos bij het verhaal. Het verhaal is vervreemdend, niets is logisch, terwijl het juist heel strak gecomponeerd is. Mooi gedaan.

Het vruchtgebruik    MB

Het vruchtgebruik    Wi

Deze schrijver heeft een bizar maar geloofwaardig maatschappelijk systeem opgezet. Heel sterk aan dit verhaal is dat de schrijver niets uitlegt, maar deze bizarre wereld onthuld via kleine details. De stijl is consistent en beheerst: korte zinnen, droge dialogen, kille observaties zonder emotie. Jammer dat die vertelstem niet is volgehouden tot het einde. De schrijver gaat naar het einde toe meer uitleggen, daarmee wordt het verhaal niet slecht, maar wel minder scherp. De hoofdpersoon is uitstekend neergezet. Zijn karakter wordt zichtbaar via gedrag en zo hoort het ook in een goed kort verhaal. Het meisje is minder goed gekozen. Ze is te wijs, te symbolisch en nergens eengeloofwaardige 12 jaar. Als je kiest voor zo’n specifieke leeftijd, moet daar een verhaaltechnische reden voor zijn. Als je de leeftijd niet had genoemd had ik aan een volwassene gedacht, zonder specifieke leeftijd. Tenslotte het slot. Niet slecht, maar te lang en te expliciet. Zo’n zin als: “dat de bewaker weg is, en dat de mens is teruggekeerd,” is onnodige uitleg. En ‘hij ruikt de vrijheid’ is natuurlijk een enorm clichébeeld, ik beschouw dat als ‘ff nie gezien,’ immers deze schrijver zou dat nooit doen.

Het vruchtgebruik    Ge

Origineel verhaal. Het is jammer dat het leesplezier enigszins te lijden heeft onder de grote hoeveelheid zinnen beginnend met "Hij". Iets meer afwisseling hierin was welkom geweest.

Het vruchtgebruik    An

Sputterbak    Ma

Sputterbak    Ae

 Soms kan een enkele zin, aan het begin van een verhaal het hele verhaal meetrekken in de kwaliteit ervan. 'Ze had een nieuwe vriend. Mijn motorkap zat nog geen week onder het gele stuifmeel van de wervelende lente, toen hij als een duiveltje uit een doosje in haar leven opdook.' De auctoriale verteller is een auto. Dit perspectief is erg origineel, en misschien iets voor auto fetisjisten.  Heerlijk verhaal. Super leuke zin:''Die man behandelde haar als een aanhangwagen...'

Sputterbak    AT

Wat een origineel verhaal! Het doet me denken aan de serie over een kleine auto die vanzelf kan rijden en avonturen meemaakt die ik als kind op tv keek. De auto heeft veel karakter en eigen wil.

Het is om een verhaal als dit te schrijven, vooral omdat het vanuit de ik-perspectief is. Het probleem waar dit verhaal tegenaanloopt is dat de auto eigenlijk niet de hoofdpersoon is, terwijl we alles wel vanuit dat perspectief bekijken. In principe doet Adam zich voor als hoofdpersoon en verteller (narrator) in één. Het ik-perspectief schaadt het verhaal om deze reden potentieel meer dan het helpt. Ik zou aanraden om de 2 rollen van elkaar te scheiden. Daarnaast heeft de auto weinig autonomie. Een veelvoorkomende valkuil voor schrijvers is dat de hoofdpersoon te passief blijft, terwijl ze een actiefe rol horen te spelen in het verhaal. De hoofdpersoon hoort eigenlijk de dicteren wat er gaat gebeuren. Een auto die zelf niet kan rijden als hoofdpersoon, is om die reden dan ook lastig om te shchrijven, want het kan niks dicteren. De vraag is eigenlijk of deze genre wel past bij dit verhaal. Een avontuur verhaal past misschien beter, waarbij de autonomie van de auto kan worden getoond

Sputterbak    Mu

Het begin van dit verhaal is erg onduidelijk, waardoor je geen zin hebt verder te lezen.

Sputterbak    Ca

Sputterbak    Jo

Het verhaal wordt verteld door een auto, een aardigheidje dat andere schrijvers ook met enige regelmaat proberen met huisdieren. Meestal gaat het mis en ook dit verhaal blijft niet overeind. Het is zeker niet slecht geschreven, maar na de eerste pagina’s voel ik niet in het verhaal. Het werkt voor mij gewoonweg niet.

Sputterbak    MB

Sputterbak    Wi

Heel leuk, hoor, maar ook nogal oppervlakkig. Overigens, elke Opel Adam zou moeten weten dat een Daihatsu Copen weliswaar in rood is geleverd, maar niet in koraalrood. Daihatsu zelf noemt het ‘Matador Red.’ De schrijver heeft een prima vertelstem, subtiel gevoel voor humor, dus zet dat een volgende keer in voor een wat diepzinniger verhaal.

Sputterbak    Ge

Dit verhaal verdient voor mij in ieder geval de originaliteitsprijs voor deze maand. Om het perspectief op deze wijze te gebruiken, getuigt niet alleen van lef, het geeft vooral de kwaliteit van deze auteur aan. En als er dan in de ontknoping ook nog een leuke plotwijziging volgt, is het feest helemaal compleet.

Sputterbak    An