Jurycommentaar mei 2026

Hieronder vind je het jurycommentaar van mei 2026. Je kunt het beste CTRL+F/COMMAND+F gebruiken om jouw verhaal te zoeken. Ter info: Juryleden zijn niet verplicht commentaar te geven. Ook hoeft niet bij élk verhaal commentaar te staan. Wel zijn de jurylid-coderingen elke maand hetzelfde. Als je vaker mee hebt gedaan, kun je door de maanden heen de commentaren op jouw verhalen vergelijken

Let op: lezen is voor eigen risico. Sommige juryleden nemen geen blad voor de mond en het lezen van het commentaar kan eventueel een vervelende ervaring voor je zijn. Bedenk alsjeblieft dat onze juryleden ook maar mensen zijn en dat je zelf moet bepalen of je het commentaar ter harte neemt of het naast je neer legt.

Voor manuscriptschrijvers: Het gaat hier uitsluitend om de verhalen, de manuscripten staan hier niet bij. Wil jij een gratis bespreking van (een deel van) je manuscript ontvangen? Stuur dan een mailtje met MANUSCRIPTBESPREKING + de titel van je manuscript naar verhaalvdmaand[at]gmail.com

-- Maarten
Afbeelding

Lu Xun (Shaoxing, 25 september 1881 - Shanghai, 19 oktober 1936), pseudoniem van Zhou Shuren, was een van de beroemdste Han-Chinese schrijvers van de twintigste eeuw, en ook een van de eerste schrijvers die schreef in een taal die dicht bij de Chinese spreektaal stond, in plaats van in het klassiek Chinees. Hij schreef verhalen, gedichten, essays en vertalingen. Zijn werk is vaak zeer kritisch jegens gangbare maatschappelijke en ethische opvattingen. In oudere Nederlandse publicaties van en over zijn werk, wordt zijn naam soms gespeld als Loe Sjuun, Loe Siuun, Lu Hsun of Lu Sun.

Het jurycommentaar

De Wereld die Terugkeek    Ma

Goed verhaal, wat naar mijn mening nog beter zou kunnen. Het idee is interessant: de schepper die zijn schepping wordt, de schilder die in het doek verdwijnt. De inversie aan het einde (de schilder wordt geschilderd) is alleen meer logisch dan een verrassing. Wat ik mis is psychologische duiding van de hoofdpersoon. Vanwaar zijn langdurige eenzaamheid, waarom schildert hij dit, wat drijft hem? Ik vind hem te passief neergezet. Er is geen conflict, geen keuze, geen wrijving. Dat maakt het verhaal wat vlak, en dat is jammer. Maar, prima inzending en fijn om hiermee deze maand te beginnen! Ga door, auteur, je hebt een goede schrijversstem.

De Wereld die Terugkeek    Ae

Dit surrealistische verhaal is goed geschreven. Het enige minpuntje is de eerste alinea, waar teveel informatie in staat: de lezer zou hier kunnen afhaken. De hoofdpersoon Emanuel is schilder. Hij heeft een schilderij gemaakt dat tot leven komt als hij ernaar kijkt. Het schilderij maakt zelfs geluid. Op indringende wijze wordt verhaald hoe Emanuel geobsedeerd raakt door zijn schilders passie en uiteindelijk zelf in het schilderij verdwijnt. De spanning wordt geleidelijk opgebouwd en is boeiend tot het einde.

De Wereld die Terugkeek    AT

We leren nu te veel over het schildersdoek, terwijl die tijd en woorden ook benut kan worden aan het kennen van de hoofdpersoon, die we eigenlijk aan het eind van het verhaal nog niet goed kennen.

De Wereld die Terugkeek    Ca

De Wereld die Terugkeek    Jo

Een schilder die een schilderij wordt, een leuk idee, maar een leuk idee alleen is niet voldoende voor een goed verhaal. Omdat er verder amper iets gebeurt, blijft het eigenlijk vooral hangen bij het idee. De schrijver laat na om meer te doen dan alleen het idee op papier te zetten. Het is trouwens goed geschreven.

De Wereld die Terugkeek    Wi

O, weer eens een schrijver die lange zinnen durft te schrijven en die nog kloppen ook! Natuurlijk moest ik aan J.J. Voskuil denken: secuur, observerend, licht afstandelijk. De opbouw van het verhaal is schoolboek-perfect en dat vind ik een probleem: het wordt te voorspelbaar. Halverwege wist ik al dat het zou eindigen in een omkering en dat is natuurlijk jammer. Als lezer wil je verrast worden. Probeer het verhaal minder voorspelbaar te maken door hier en daar een vreemde storing, een onverwachte twist of een ‘red herring’ en dan kun je nog altijd hier eindigen, maar dan heb je de lezer wel verrast. Dus: uitstekend geschreven, maar te voorspelbaar. Het thema is natuurlijk niet nieuw en deze schrijver heeft er ook geen nieuwe twist aan gegeven: Schepper vs schepping. Ik moest heel erg aan “The Picture of Dorian Gray” denken, maar Oscar Wilde heeft nog een morele/emotionele laag toegevoegd aan datverhaal, die hier jammer genoeg ontbreekt. Het verhaal is niet volledig origineel als concept, maar wel lekker geschreven. Ondanks mijn opmerkingen, toch een dikke voldoende.

De Wereld die Terugkeek    Ge

Technisch bijna volmaakt geschreven. De beelden en thematiek zijn krachtig neergezet.

De Wereld die Terugkeek    An

Ondanks de lange zinnen leest het heel gemakkelijk, ik word daardoor direct meegenomen in het verhaal. Goed gedaan.

De Wereld die Terugkeek    BM

De slak    Jo

Twee christelijke jongens gebruiken drugs. In dit verhaal wordt dit verteld, er zit weinig diepgang in en ik voel amper iets van spanning bij het lezen. Het is een platgetreden pad en als het dan ook nog op deze manier opgeschreven wordt, heb ik er weinig mee.

De slak    Wi

Echt? Nog zo’n verhaal van hoe het is om een joint te roken? De jaren zestig toen dit revolutionaire verhalen waren zijn nu echt wel voorbij. De streng-kerkelijke ouders in dit verhaal zijn niet meer dan clichés. Er is geen spanning, geen ontwikkeling, Tim en Jaap zijn nog precies dezelfde personen aan het einde, als aan het begin. Kortom, een verhaal waarin niets gebeurt. En dat is jammer, want op schrijfniveau heb ik geen opmerkingen, dus deze schrijver kan echt wel schrijven. Volgende keer graag een verhaal dat wel de moeite waard is.

De slak    Ge

Het idee achter het verhaal is best aardig en wat mooi is dat dit niet expliciet benoemd wordt. Het braken aan het einde is hiervan een mooi voorbeeld. Toch is het verhaal rommelig geschreven met een stevige hoeveelheid overbodige details: wanneer je schrijft dat een half uitgestoken wordt, kan het woord vragend achterwege blijven. Eem ander voorbeeld is Dylan die even ten tonele verschijnt zonder dat duidelijk wordt gemaakt wie hij is en wat zijn rol in het verhaal behelst. De dialogen zijn in het algemeen matig, waarbij de dialoog in de tweede alinea een schoolvoorbeeld van een "as you know, Bob" is.

De slak    An

Wel een aardig verhaal. Staccato schrijfstijl die niet onprettig leest. De derde alinea is niet goed opgesteld, onlogische volgorde ook. Naar mijn mening is dit verhaal niet goed genoeg geschreven. Dat komt wellicht ook door het AI gebruik.

De slak    BM

 Lekker puber verhaal hoe het kan gaan in een christelijk gezin. De afloop is jammer genoeg afgezwakt. Stoppen bij:  ’Jij in de ban van de slag, zij in die van God.’, zou sterker geweest zijn.

Pasen    Ma

 “Ze zeggen dat Pasen over leven gaat. Ik kreeg die ochtend een lijk.” Kijk, zo open je een verhaal. Boem pats, mijn aandacht heb je. De verdere opening vind ik goed. De drassige grond, de kisten die drijven, de zerk die verschoven is; het zet de sfeer.

Maar dan begint het te rafelen. Het stuk over het dossier van het lijk is te lang en te expliciet. De Lazarus-theorie wordt via de patholoog in één gesprek volledig uitgeserveerd — inclusief de naam van het syndroom. Weg verrassing, de rest is een invuloefening. Laat de rechercheur daar zelf naartoe werken, laat de lezer het stukje bij beetje ontdekken!

De dialogen met de vrouw doen het ook niet. Ze is een raadselsprekend orakel, geen mens van vlees en bloed. Bovendien verkondigt ze ‘wijsheid’ die nergens op stoelt en nergens heen gaat. Hetzelfde geldt voor de rechercheur zelf: we weten niets over hem. Wat staat er voor hem op het spel? Wat verliest hij als dit niet oplosbaar is? Wat wordt er in hém geraakt?

Pasen    Ae

 Het lijk van David Vermeer ligt niet in zijn graf, maar ernaast. De rechercheur van de politie die ook hoofdpersoon is, moet dit vreemde verschijnsel oplossen. Is David naar analogie van 'de opstanding' zelf uit het graf geklommen?   Was hij nog niet dood? De rechercheur onderzoekt of er een misdaad heeft plaatsgevonden en verplaatst zich van het kerkhof naar o.a. kantoor, en naar een kerk waar esotherische bijeenkomsten gehouden worden. De verplaatsing van de rechercheur wordt niet aangegeven, wij weten niet hoe hij van de ene plaats naar de andere komt. Het middenstuk verzandt in een - 'en toen en toen' -scenario, net waar het spannend moet worden. De dialogen doen onnatuurlijk aan. Het kan een verhaal met potentie worden als tijd en ruimte niet kris kras door elkaar lopen.

Pasen    AT

Dit verhaal gaat te snel, het krijgt geen tijd om te ademen. Als ik het lees, voelt het alsof ik spontaan astma krijg. Dit komt doordat het ritme hoog ligt en het ritme ook niet verandert. Het zijn veel korte zinnen, soms zelfs steekwoorden.

Pasen    Ca

Te laat    Jo

In dit verhaal is een man in een ravijn gevallen en hij ligt op sterven. Waarschijnlijk hallucineert hij en raakt in gesprek met een wombat. Dit zou een prachtig verhaal kunnen opleveren, alleen is de dialoog tussen de stervende man en het beest niet best. De twee pingpongen wat met woorden en betekenissen, als de schrijver kracht bij zijn woorden wil bijzetten, gebruikt hij hoofdletters, dit doet afbreuk aan het verhaal. Een goede schrijver heeft dit niet nodig. Het is vooral een gemiste kans dit verhaal, omdat het uitgangspunt zeker niet slecht is.

Te laat    Wi

Het thema van dit verhaal is belangrijk en de uitwerking door een conversatie in doodsstrijd is fantasierijk. Dat moet een goede basis zijn voor een uitstekend kort verhaal. Dit verhaal is dat niet. Om te beginnen verhaaltechnisch: Nergens gaat de discussie tussen Peter en de Wombat dieper dan oppervlakkigheden. Waar het dan dieper probeert te gaan, blijft alles hangen in vage zinnen, die heel nodig ‘Show don’t tell’ nodig hebben, bijvoorbeeld:  “de erbarmelijke toestand van mijn lichaam is veelzeggend” (beschrijf dat lichaam, vertel het niet!), “Dat ik mezelf ongefundeerd ZO erg haat!?” (uitroepteken en vraagteken achter elkaar: niet doen in een kort verhaal), en “Dat ik geen last meer heb van die absurde gevoelens.” Maar zo zijn er meer. En graag ook therapeutenjeukjargon vermijden zoals: “de culturele, maatschappelijke en identiteit gebaseerde definities van vrouw zijn.” Schrijftechnisch lees ik: informeer ik, mompel ik, schatert hij, grinnikt hij, grom ik. En nog veel meer, terwijl ‘zei hij’ is bedoeld. Door te proberen ‘zei hij’ te vervangen door andere uitdrukkingen met een gevoelswaarde, dwing je de lezer in de door de schrijver voorgeschreven gevoelens. Dat moet je niet doen, de meeste lezers vinden dat hinderlijk. Omdat dit verhaal nogal veel beginnersfouten bevat, kan ik de schrijver alleen maar aanraden eens een goede schrijfcursus te volgen, want het thema van dit verhaal is interessant en de enscenering is fantasierijk. Allemaal ingrediënten om er een heel goed verhaal van te maken.

Te laat    Ge

Dit verhaal laat weer eens zien dat een goed verhaal hebben en dat daarna goed op papier krijgen twee verschillende dingen zijn. Het idee is bijzonder origineel, maar door de matige technische uitvoering komt het voor mij niet uit de verf. Het meest storend is het totale gebrek aan een alinea-indeling.

Te laat    An

Te laat    BM

Sterk! Heel mooi perspectief om deze ingewikkelde materie te beschrijven. Volgens mij zijn er wel hier en daar hiaten in de setting: bijvoorbeeld: als een drilpudding in elkaar zakken en even later tegen een steen schoppen voelt voor mij raar en het vlot komt voor mij uit de lucht vallen.

De kaart die ik nooit stuurde    Ma

De eerste witregelfetisjist van deze maand. Zucht. Het zal niet de oorzaak zijn dat ik dit geen goed verhaal vind, maar helpen doet het zeker niet. De opening is sterk. De kaart in het scheefstaande rek, de twee vrouwen uit de jaren zeventig, het hondje, de jongen bij de kassa die niet opkijkt: concreet, inleefbaar, raak. De scène op het terras, de zin die wordt onderbroken, de onheilsboodschap. Tot zover klopt het, daarna wordt het problematisch.

De verteller tracteert ons op directe rouwbespiegeling; maar ik ken haar niet, en die Johan ook niet. Grote zinnen als "dat gesprekken vanzelf een vervolg krijgen", "een bezigheid geworden die niets oplost", "woorden die zich laten ordenen tot iets wat op betekenis lijkt" doen mij dan ook niets. Het is beschrijvend, niet tonend. De slotpagina is volledig retorisch: vraag en antwoord, meta-commentaar op het schrijven zelf, zinnen die zichzelf omschrijven. "Niet als troost. Niet als afsluiting. Maar als iets dat nog beweegt." Mag ik de duiding zelf doen?

De Kopland-diefstal is wel goed, de anekdote over de galerij ook. Dat zijn momenten waarop Johan even smoel krijgt. Maar ze zijn te kort en het zijn er te weinig. Johan blijft een schim waarover door de verteller wordt nagedacht; ik zie hem geen moment voor mij. Nu is het een rouwessay, maar geen verhaal.

De kaart die ik nooit stuurde    Ae

 De lezer bevindt zich gelijk midden in het verhaal door een detaillistische beschrijving van een ansichtkaart die de hoofdpersoon aan zijn vriend Johan wil sturen. Het is zo gemakkelijk en vloeiend geschreven dat het is alsof je aan de keukentafel luistert naar een begaafde spreker. Geleidelijk aan begrijp je dat Johan is overleden, en dat de ansichtkaart niet verstuurd zal worden. Er komt wel een posthume tekst op de achterkant. Goed verhaal, met uitzondering van de passage over  Rutger Kopland, die geen functie heeft in het verhaal.

De kaart die ik nooit stuurde    AT

Ik beoordeel verhalen puur en alleen op de eigenschappen van het verhaal vertellen. Dit verhaal eindigt vroeg (al op de helft van de tekst) en draaft daarna nog lang door zonder dat het veel toevoegt aan het verhaal. Als het verhaal eerder was gestopt, had ik het hoger gescoord.

De kaart die ik nooit stuurde    Ca

De stoel    Jo

Een kort verhaal, wat ongrijpbaar en niet al te best geschreven. Het heeft intrigerende zinnen, maar als geheel is het niet sterk genoeg. Het ongrijpbare maakt het mooi, het lukt de schrijver alleen niet om dit op een goed niveau op te schrijven.

De stoel    Wi

Dit is een verhaal van iemand die zichtbaar goed schrijft. Maar jammer dat dit het resultaat is geworden. Op schrijfniveau: het ritme is prima, maar ben wat zuiniger met betekenisvolle bijvoeglijke naamwoorden. Bijvoorbeeld zo’n zin: “Ik stond weer alleen in de gang van het containerachtige gebouw met de vierkanten blokkendoosgroen gras eromheen.” Dat soort mooischrijverij heb jij helemaal niet nodig, schrijver! Probeer ook therapeutenjeukjargon te vermijden: woorden als ‘depressieve klachten’ horen niet in een kort verhaal en moeten vervangen worden door ‘show don’t tell.’ Op verhaalniveau schrijf ik nu iets wat ik maar hoogst zelden schrijf in mijn jurycommentaar in deze wedstrijd: dit verhaal is te kort om echt te boeien. De beide personen in dit verhaal blijven te oppervlakkig, ze verdienen een diepere psychische laag. Probeer die erin te brengen zonder het ritme van dit verhaal aan te tasten, en je hebt een geweldig goed verhaal!.

De stoel    Ge

Op zichzelf een mooi klein geschreven verhaal, hoewel ik hier en daar wel worstel met het perspectief. Omdat er alleen wordt gesproken over een 'ik' , 'hij' en 'een vriendin' is het niet altijd duidelijk wie precies wat doet en zegt. Het noemen van  concrete namen zou helderheid hebben verschaft.

De stoel    An

Voor mij komt het verhaal net niet genoeg uit de verf.

De stoel    BM

Voor mij erg onduidelijk verhaal. Volgens mij continue perspectief wissel waardoor het op gegeven moment niet meer duidelijk is of de ik-persoon nog steeds dezelfde ik-persoon is. Wat die stoel nu precies is of betekent, wordt mij niet duidelijk.

Taal aantrekkelijkheid vind ik wel groot. Zeker de eerste alinea hoe Berlijn beschreven wordt.

De tas    Ma

Dit verhaal opent ronduit goed. De eerste twee zinnen: “Op de stoel tegenover me ligt een handtas in krokodillenleer. Ik kijk om me heen, maar ik ben de enige in de coupé.” Boem, ik zit direct op het bankje naast de hoofdpersoon, geïnteresseerd in wat er gaat gebeuren. Niks inleiden, niet eerst omgeving beschrijven: iedereen weet hoe een treincoupé eruitziet. En daar ligt een blijkbaar achtergelaten handtas. In dezelfde alinea een prachtig gebruik van show, don’t tell: “De conducteur komt langs, knipt mijn kaartje en kijkt steels naar de handtas. Ik glimlach wat ongemakkelijk.” Ik weet (of denk te weten) dat de hoofdpersoon een man is en dat hij denkt dat de conducteur denkt dat dat krokodillenleren handtasje van hem is. Niet verder uitleggen: deze twee zinnetjes doen uitstekend hun werk. Blij lees ik verder, maar dan loopt dit verhaal uit de rails. Er onstaat alsnog verwarring in mijn hoofd over de gender van de hoofdpersoon, pas tegen het einde snap ik pas dat hij Jasper heet en homoseksueel is. De opzet van het achterlaten van de tas is veel te geconstrueerd; hoe moet dat gedaan zijn, zonder dat Jasper de persoon die de tas achterliet had gezien? De verzuchting “Waarom heb ik een biseksuele man gekozen?" is inhoudelijk raadselachtig. Wat suggereert dat precies? Dat biseksualiteit gelijkstaat aan ontrouw? Dat voelt wel heel naïef. De brief is het tegenovergestelde van de subtiliteit van het begin: Maarten legt alles uit (de fotoshop, de intentie, het aanzoek. Geen verrassing meer over voor mij als lezer, want alles wordt dubbel verteld: eerst de brief, dan de reactie van Jasper. Deze auteur wilde te snel, na een mooi begin is haastwerk waar het misgaat.

De tas    Ae

Goed opgebouwd verhaal, beginnend in de trein, waar een tas is vergeten door een treinreiziger. De hoofdpersoon neemt de tas mee naar huis. De telefoon rinkelt in de tas en de hoofdpersoon checkt van wie de telefoon is, en wie er een berichtje stuurt. Nu pas weet de lezer dat de hoofdpersoon een man is. Via het berichtje komt hij erachter dat zijn vriend vreemd gaat met de eigenaresse van de tas.  De hoofdpersoon vindt ook een brief  in de tas met een huwelijksaanzoek. De schrik , en teleurstelling en de gevoelens van de hoofdpersoon zijn goed beschreven, ook het verrassende einde stelt niet teleur.

De tas    AT

Het einde is nagenoeg niet te volgen. Neem tijd en ruimte om je verhaal te schrijven. Laat het een paar dagen tot een week staan, en lees het dan nog een keer. Vaak valt je dan op dat hetgeen je voorheen dacht duidelijk te zijn, onduidelijk was.

De tas    Ca

Schandaalnacht in Blankenberge    Jo

Het zou een schandaal moeten zijn waar over lezen in dit verhaal. Echt schandalig wil het wat mij betreft niet worden, het zijn twee jongens die aan het stappen zijn. De schrijver kiest vooral voor een beschrijving van alles wat er gebeurt. We zijn getuige, maar op verre afstand, het verhaal komt bij mij dan ook niet binnen. Omdat het ook niet al te lekker geschreven is, het hele verhaal wordt als het ware opgedreund, word ik er niet warm of koud van.

Schandaalnacht in Blankenberge    Wi

Dit is een eindeloos voortdreutelend verslag van bijna drieduizend woorden, zonder enige diepgang, zonder persoonsontwikkeling, zonder spanningsboog, zonder interessant perspectief, over een avondje uit vol met homo-erotische clichés. Dit was misschien veertig jaar geleden nog vernieuwend, maar nu vooral heel erg langdradig en dodelijk saai. Ik geef eerlijk toe dat ik het einde van dit verhaal niet heb gehaald. Ik heb best een redelijk grote tolerantie voor zich voortslepende verhalen, maar dit was me echt teveel.

Schandaalnacht in Blankenberge    Ge

De openingszin is ijzersterk. Het rukt me op slag het verhaal in. Het vervolg is uiterst prettig leesbaar en onderhoudend. Knap is verder om prikkelend te zijn zonder vulgair te worden. Deze auteur slaagt daar uitstekend in. Ik heb het verhaal met plezier, geboeid zitten lezen.

Schandaalnacht in Blankenberge    An

Opsommend geschreven zonder enige gelaagdheid. Een lange saaie brij aan woorden, die door de expliciete taal misschien geestig bedoeld is, maar voor mij slaat de schrijver de plank volledig mis. De puberale tekst wordt nergens boeiend.

Schandaalnacht in Blankenberge    BM

Erg plat en langdradig. Clou ontgaat me volledig, die lijkt haast discriminerend te zijn. De juiste termen die je gebruikt in de (plezier)scheepvaart missen volledig, wat het nog meer ongeloofwaardig maakt.

Over boeren en bezit    Ma

 De openingszinnen laten direct zien waarom een goede redactie noodzaak is. “Ergens te lande. Omringd door sparrenbossen, raaigras en een modderig beekje. Op een steenworp van Roversbeek lag een veld.” Dat is een hinkstapsprong, onnodig ingewikkeld. Zeg liever “Op een steenworp van Roversbeek lag een veld, omringd door sparrenbossen, raaigras en een modderig beekje.” Dan het verhaal in. Probleem is dat het échte drama (de dood van zijn zoon en echtgenote, in een paar zinnen worden afgeraffeld. De vete met Devecker krijgt daarentegen alle ruimte, zonder ergens echt spannend te worden. De tijdslijn is rommelig, het slot nauwelijks een finale. Daar komt bij dat er veel ongeloofwaardigheden in staan: de man is landbouwer, landbouwers hebben geen beerput. En niemand spuit (spoot) meerdere keren per week pesticiden. Alles bij elkaar: dit verhaal heeft best een aardig thema, maar de uitwerking is ondermaats.

Over boeren en bezit    Ae

De lezer volgt het lot van boer Lamberts. Hij gebruikt teveel pesticiden.  Landbouw commissies en boer/buur Marijn azen op zijn ondergang en op zijn grond. Het verhaal is in de verleden tijd geschreven. Het zou beter tot zijn recht zijn gekomen als het in de tegenwoordige tijd geschreven zou zijn, en uit monde van boer Lambrechts verhaald zou worden. De - 'alles wetende' - doet nu relaas van de tragische gebeurtenissen. Het is een mooi verhaal, alleen de lange zinnen vallen uit de toon.

Over boeren en bezit    AT

De loop van het verhaal is te voorspellen, wat de spanning verlaagt.

Over boeren en bezit    Ca

Jake vs de dinosaurussen    Jo

Dit verhaal eindigt met Wordt vervolgd kan geen goed kort verhaal zijn. Dit verhaal lijkt geschreven te zijn door een onervaren schrijver. Het staat vol met taalfoutjes en de schrijfstijl lijkt te wijzen op een jonge schrijver. Het ontbreekt de schrijver niet aan fantasie, dat is eigenlijk het enige dat positief is.

Jake vs de dinosaurussen    Wi

Zeer ruim over het maximaal aantal woorden van deze wedstrijd. Als een schrijver zich niet aan de wedstrijdregels houdt, voel ik mij niet verplicht om het verhaal te lezen en beoordelen.

Jake vs de dinosaurussen    Ge

Dit verhaal is niet veel meer dan een poging tot een fantasy-vertelling. Om het tot een topper te laten worden is er vooral veel meer spanning nodig. Naar mijn smaak wil deze schrijver het verhaal te groot maken. Het helpt daarnaast voor het leesplezier ook niet mee dat het taalkundige deel ronduit zwak is.

Jake vs de dinosaurussen    An

Het verhaal is veel te lang en ook niet goed opgebouwd. Het woord ‘ zijn ‘ komt snel achter elkaar wel tien keer voor in de  1e alinea, bijvoorbeeld. Het verhaal kon mij niet boeien en het heeft ook wat te veel schrijffouten, dat stoort.

Jake vs de dinosaurussen    BM

Komt op mij onsamenhangend over, wat inderdaad nog een vervolg nodig heeft. Zou wel een leuk avonturen verhaal kunnen worden voor een boek. Er zit een aantrekkingskracht in waardoor je wilt doorlezen. Geen kort verhaal met clou en volgens mij daarmee niet hier op zijn plek.

De Volmaakte Stilte tussen Wit en Zwart    Ma

Feitelijk is dit een essay, of beter een filosofisch betoog over kunst en schepping, vermomd als verhaal. De vrouw en kinderen van de kunstenaar worden één keer genoemd en verdwijnen daarna. Het schilderij van de voorvader belooft een vervolg, dat niet komt. Ze zijn franjes, versierseltjes om de hoofdpersoon acht pagina’s lang in zijn uppie te laten denken en peinzen. Nergens ontstaat er wrijving, laat staan een conflict (intern noch extern). Op zich is deze vertelling niet oninteressant: de paradox van het onaangeraakte doek als voltooid werk heeft wel iets, de spiegeling wit/zwart is kundig uitgewerkt en het zwart dat zijn oorsprong vindt in dode materie vind ik een goede vondst. Maar de verteller prent mij constant in wat ik moet denken en vinden. Heel vermoeiend. De finale is log en bombastisch: “De totale loslating. Alle kunst lag in deze werken besloten. De volmaakte verwording. Het ultieme kunstwerk verwezenlijkt.” Ik geloof er geen reet van.

De Volmaakte Stilte tussen Wit en Zwart    Ae

 Dit verhaal is eerder een filosofische metabeschouwing over kunst, waarbij de beschrijving van de hoofdpersoon slechts mondjesmaat aan de orde komt. De summiere beschrijving van het atelier en de minimale informatie over de schilder geven het verhaal niet genoeg diepgang. Na breedsprakige uitleg over schilderen en kleurgebruik, blijft er nog enkel een wit en een zwart doek over. De schrijver heeft talent voor schrijven en kan dit talent beter aanwenden voor een echte story. Een redactie van een kunsttijdschrift zal deze tekst zeker op prijs stellen.

De Volmaakte Stilte tussen Wit en Zwart    AT

Als dit een verhaal is, waar is het conflict? Te filosofisch, weinig substantie.

De Volmaakte Stilte tussen Wit en Zwart    Ca

De Bittere Echo van Inkt    Jo

Het lijken losse, aan elkaar geplakte teksten. Ik kan er in elk geval niets mee. Er valt geen lijn in te ontdekken en ik begrijp eigenlijk niet goed wat ik lees.

De Bittere Echo van Inkt    Wi

Dit verhaal bewijst dat de schrijver kan schrijven. Maar hij lijkt nog niet te weten wat hij moet weglaten. Dit stuk wil literair zijn, griezelig, origineel, stijlvol en diepzinnig. Een torenhoge ambitie die helaas niet wordt waargemaakt. Positief is de verbeelding van de schrijver en schrijvers met een goede fantasie krijgen van mij bijna altijd een voldoende. Maar verbeelding is niet hetzelfde als beheersing. De schrijver lijkt te denken dat intensiteit ontstaat door steeds méér woorden, méér duisternis, méér metaforen en méér twists toe te voegen. Vrijwel elke alinea schreeuwt: Kijk hoe goed ik kan schrijven. De beste verhalen zijn verhalen alsof ze zonder inspanning bijna uit het niets zijn verschenen. In dit verhaal is het zwoegen en ploeteren van de schrijver in bijna elke zin te lezen. De tekst zit vol zinnen die bezwijken onder hun eigen gewicht. Bijvoeglijke naamwoorden worden gestapeld totdat de lezer (dat wil zeggen deze lezer) serieus geïrriteerd raakt. ‘Meer is minder,’ vooral als het om bijvoeglijke naamwoorden gaat! Geen enkele passage is eenvoudig of geeft rust. Als alles intens is, is uiteindelijk niets intens. Het verhaal probeert indruk te maken doordat de lezer het verhaal wordt en de schrijver het slachtoffer. Dat klinkt intelligent, maar blijft in dit verhaal te oppervlakkig uitgewerkt. Het concept wordt uitgelegd aan de lezer, in plaats van dat de lezer het beleeft. Dat dit een vertaling is uit het Arabisch, verklaart mogelijk de over-de-top schrijfstijl. Ik heb het eerder gezien met uit het Arabisch vertaalde literatuur: plechtiger en bombastischer dan moderne Nederlandse verhalen. Naar mijn mening moet een vertaling klinken alsof zij oorspronkelijk in de doeltaal geschreven is. Deze tekst klinkt geregeld als letterlijk vertaalde retoriek en levert daarmee een prima bewijs voor mijn stelling dat vertalen een echt vak is, en dat dat vak (als het om literatuur gaat) nog niet wordt beheerst door AI.

De Bittere Echo van Inkt    Ge

De auteur geeft eerlijk aan dat het verhaal met behulp van AI is vertaald. Op zich is daar niks mee, hoewel er bij mij wel enige twijfel is in hoeverre de vertaling gelijk is aan het origineel. Anders gezegd: zijn alle beelden en vergelijkingen in het verhaal origineel van de auteur. Wanneer ik de auteur hierin het voordeel van de twijfel geef, kan ik niet anders zeggen dan dat het resultaat er echt mag zijn. Mooie barokke schrijfstijl, waarbij alleen het gebruik van de bijvoegelijke naamwoorden hier en daar wat overweldigend overkomt.

De Bittere Echo van Inkt    An

Een beetje een grimmig fantasy verhaal. Normaal gesproken is dat niet mijn favoriete genre maar dit verhaal pakte me wel.

De Bittere Echo van Inkt    BM

 Mooi geschreven, mooi verhaal. Clou is lastig, maar dat maakt het juist in dit verhaal mooi. Je blijft er wel even over nadenken.

De viool en de rivier    Ma

Elke maand zitten ze ertussen: inzendingen die de limiet van 3.000 woorden overschrijden. In dit verhaal zijn het er slechts 14 en het is de enige in mijn mailbox, dus voor de verandering ga ik het toch maar lezen. Tweede observatie: (heel) veel onzinnige witregels. Mijn afkeer daarvan mag inmiddels bekend verondersteld worden. In dit verhaal brengt het het toch al lage tempo verder omlaag.

Dik drieduizend woorden verder heb ik nog maar nauwelijks een idee van wie Vincent is. De tekst observeert, beschrijft personen en emoties, maar laat mij ze nergens voelen. De rol van Baker is mij onduidelijk, behalve dat zij hem in contact brengt met Anton, die hem later laat vallen. En dus (?) gooit hij zijn viool in het water, nadat hij drie uur lang een verhaal (?) heeft geschreven. Oftewel, ik weet mij niet verbonden met de hoofdpersoon en dus deel ik zijn persoonlijk drama niet. Radicaal inkorten, focussen op het innerlijk van Vincent (show, don’t tell), meer afwisseling in zinslengte en minder vlakke taal (ik vermoed een sterke AI invloed bij beiden) kunnen dit verhaal wellicht redden.

De viool en de rivier    Ae

 Een muzikant op een cruise observeert zijn publiek als hij viool speelt. Er huist ook een schrijver in hem, en hij noteert zijn observaties in een schrift. Hij droomt van een carriere en waant zich in gedachten al in Berlijn. Dit zijn de 'main ingredients.' Helaas zijn de personages plat. De emoties van de hoofdpersoon Vincent zijn erg vlak waardoor het verhaal niet goed op dreef komt. Tijd en ruimte worden schoksgewijs gewijzigd zonder een vloeiende overgang.

De viool en de rivier    AT

Het verhaal begint stroef, het is namelijk niet duidelijk welke richting het verhaal op wilt gaan. Is het een detective waarbij we minieme details horen te onthouden, of is het het avontuur van een jongeman die naar Berlijn wilt reizen? Blijkbaar geen van beiden. Ook vind ik het jammer dat karakters geen grotere rol in het verhaal spelen. Ze verdwijnen nadat ze hun rol vervuld hebben. In een kort verhaal als dit is het handiger om meerdere rollen aan één individu te geven. Het verhaal is voor de rest goed geschreven en ik heb er halverwege de tekst van genoten.

De viool en de rivier    Ca

De versierkunstenaar    Ma

Jaaa, géén overbodige witregels! “Het begint deze keer gelijk goed”, aldus de openingszin. Zo is dat. En de rest stelt mij ook niet teleur. Sterker nog: dit is een knap opgebouwd verhaal, dat stapje voor stapje ontspoort tot aan een ronduit spannende ontknoping: geen expliciet geweld, geen morele les, alleen de griezeligheid van wat er net niet is gebeurd en wat er volgende keer wel gaat gebeuren. Geen woord teveel, geen overbodige sensatielust, gewoon… eng. Maar dan ook echt eng. Het beeld van Alwin in het hoofd van lezer kantelt van nerd tot griezel, zonder dat ik mij daartoe gepusht voel. Show, don’t tell in optima forma. Wat een lekker verhaal. Beste auteur, dit is vakwerk! Op één misser na (‘ik zeg: “Stop hiermee Alwin. Mijn stem breekt, maar ik blijf het herhalen: stop, stop, stop.”), maar dat mag de pret niet drukken.

De versierkunstenaar    Ae

 Aardig verhaal over een 'versiercoach' die haar pupil (een onzekere man) via een oortje en camerabeelden volgt in zijn 'versierpogingen.'  Geleidelijk aan, -het verhaal wikkelt zich af in het tempo van de waarnemingen van de coach,- schrikt zij van het monster dat zij heeft losgelaten op argeloze en kwetsbare vrouwen. Alwin, 'de versierder' is een enge vent. Dit aspect had de schrijver iets groter moeten maken, om de trage opbouw met een klapper te laten eindigen.

De versierkunstenaar    AT

De versierkunstenaar    Ca

Een slimme keuze om het perspectief te kiezen van de 'trainer'. Iemand waar je het eigenlijk niet mee eens bent, maar die gaandeweg steeds meer inziet wat de gevolgen zijn van zijn daded. Uiteraard een thema dat je vaak terugziet in het nieuws tegenwoordig (de menosphere). Wellicht daarom hoopte ik juis op een wat onverwachtere wending tegen het einde aan.

De versierkunstenaar    Jo

Een jongen hoort een stem in zijn oor en het verhaal lijkt erop uit te draaien dat hij mede hierdoor een jonge vrouw gaat aanranden. Het loopt anders af, dat is positief en de manier waarop de schrijver deze jongen neerzet is goed. Het is een wat naargeestig verhaal en de vraag is vooral wat er een volgende keer zal gebeuren. Je blijft al lezer achter met de juiste vragen, een compliment derhalve voor de schrijver.

De versierkunstenaar    Wi

Dit verhaal is duidelijk geïnspireerd door de film ‘Hitch”, maar de schrijver heeft er een mooie, donkere en verontrustende twist aan gegeven. Het heeft spanning, een originele vertelconstructie en een sinistere escalatie, die voorspelbaar leek, maar toch een onverwachte twist kreeg. Mooi hoor! Het verhaal heeft ook een origineel vertelperspectief waardoor thema’s als mannelijkheid, manipulatie, coaching, maar ook online radicalisering kunnen worden ingebracht, zonder ze expliciet te hoeven benoemen. Helaas worden de sterke scènes te vaak onderbroken door specifieke uitleg, bij voorbeeld: “Daarom wil ik ze van beeldschermen weg krijgen…” en “Je moet jezelf een beetje afsluiten.” Veel van die verklarende passages kunnen worden geschrapt en je zult zien dat het verhaal dan veel scherper wordt. De figuur Alwin heb je nodeloos te zwaar negatief aangezet. Hij is in alles negatief, dat maakt hem plat, geen levend mens. Laat hem ook eens kwetsbaar of sympathiek zijn, dan wordt zijn ontsporing nog enger. De titel vond ik zwak, ik herken het woord ‘kunstenaar’ nergens in. De Versiercoach is beter, maar misschien te voor de hand liggend.

De versierkunstenaar    Ge

De versierkunstenaar    An

Het vehaal bouwt goed op in spanning, het leest vlot. Goed gedaan.

De versierkunstenaar    BM

 Gek verhaal en toch goed. Moet een beetje glimlachen: wie wordt er nu beet genomen? Zijn de oortjes niet een stemmetje in het hoofd van Alwin?

Spiegel    Ma

Voor mij is de crux van een geslaagd realistisch verhaal dat ik het geloof, dat het waargebeurd zou kunnen zijn. Deze auteur waagt zich aan een scene van partnergeweld, dat legt voor mij de lat nog hoger: het onderwerp is enorm gevoelig. Helaas overstijgt dit verhaal de clichés niet, is het plot ongeloofwaardig, zijn de dialogen onnatuurlijk en blijven de vier personages van bordkarton.

De opening is goed; we zitten direct midden in de actie. Na die twee zinnen vervliegt de spanning, alles wordt alvast uitgelegd. Iedereen vindt Maarten aardig, maar thuis is hij een amfetamine-slikkende vrouwenmeppende tiran waardoor zijn partner Eva geïsoleerd is geraakt. Tell, geen show dus. Dit soort backstory’s doen er niet toe, wat relevant voor de lezer is moet blijken uit wat de personages zeggen en doen. De reactie van haar schoonmoeder is absurd. Blijkbaar moet dat de verklaring van het gedrag van Maarten stutten (zijn eigen vader hield zijn handjes ook niet thuis), maar hoe zij zich opstelt naar de mishandelde Eva is totaal ongeloofwaardig. Dan stormt Eva’s zus Linda naar binnen en weet ik direct dat zij de tegenpool zal zijn van de moeder. En jawel. Als klap op de vuurpijl draait ook de moeder van Maarten als een blad aan de boom om. Ik ben met mijn gedachten inmiddels bij het volgende verhaal.

Spiegel    Ae

 Goed beschreven relaas  van een 'misbruik' relatie, waarbij de hoofdpersonen duidelijk uit de verf komen en waarbij de oorzaak van de mishandelingen helder wordt.  De dialogen komen natuurlijk over en geven zicht op ieders perspectief. De verhaalopbouw is strak en de schrijver werkt toe naar een einde waar het slachtoffer dapper haar leven in eigen handen neemt.

Spiegel    AT

Het verhaal is sterk. De emotie spat van het 'blad' af. Elke dreun en elke slag sleept je mee het verhaal in en de spanning wanneer de moeder aan de kant van haar zoon staat wordt ook met de zin groter. Het is ook goed dat de slechterik niet slecht is zonder reden. Hij heeft een traumatische jeugd gehad. Toch had ik iets minder clichés willen zien. Dat de moeder niet aan haar kant staat is te verwachten, de traumatische jeugd is ook al (te) vaak gebruikt en de redding op het laatste moment was ook te voorzien. Daarnaast is het achterhouden van informatie van de lezer (dat ze al aan de telefoon hadden gesproken) lezersbedrog en een goedkope manier om spanning in het verhaal te introduceren.

Spiegel    Ca

17 12    Jo

Een verhaal over een geboorte en een overlijden die aan het einde van het verhaal samenkomen. Ik heb moeite met dit verhaal, het is wat fragmentarisch verteld en het einde voelt wat klef.

17 12    Wi

Dit verhaal is kundig geschreven, geen enkele twijfel aan het schrijftalent van deze schrijver. Maar de schrijfstijl is te glad. Elke scène is beheerst. Elk detail staat functioneel klaar. Elk motief keert terug op het juiste moment. Alles is netjes gedoseerd. De symboliek is zichtbaar geconstrueerd, alles op hetzelfde tijdstip, heel elegant, maar als lezer zie ik te nadrukkelijk dat het geconstrueerd is. Als je dit in het echt meemaakt, dat belangrijke gebeurtenissen op exact hetzelfde tijdstip plaatsvinden, dan is het bijzonder, maar in een kort verhaal werkt het niet. Immers de schrijver kan elk tijdstip voor elk evenement verzinnen. Doordat de klok voortdurend terugkomt weet je als lezer heel snel (veel te snel) hoe dit gaat aflopen. Dus de onthulling op het einde is meer een bevestiging. Een verhaal is beter als het onvermijdelijke onverwacht gebeurt. Hier gebeurt het verwachte netjes. Lena is een acterende hoofdpersoon, maar geen voelende. Ze observeert, loopt, beslist, wacht, reist. Maar geen gevoel van woede, schaamte, opluchting of wat dan ook. Ik ben een groot fan van actiegevulde korte verhalen, maar dan wel met een gevoelsleven. Verder is het middenstuk (het reizen) veel te lang en gedetailleerd, daar zakt de spanning volledig is. Dit deel van het verhaal biedt erg veel logistieke details, maar geen nieuwe psychologische laag. Lena reist, maar ontwikkelt zich niet tijdens de reis. En, dat moet ik de schrijver nageven, die verplaatsingen zijn echt heel mooi beschreven, maar een mooi geschreven verplaatsing is nog geen ontwikkeling. Het hele verhaal is daarmee emotioneel te beheerst, bijna steriel. Bij zulke enorme levensgebeurtenissen als geboorte en dood blijft dit verhaal afstandelijk en gecontroleerd. Jammer dat de schrijver de chaos in het hoofd van Lena niet durfde te verkennen. Toon meer durf, bij een volgend verhaal, om een pijnlijke kant, een meer chaotische kant te laten zien, dan kun je ongetwijfeld met dit schrijftalent en dat wil ik volgende maand dan graag lezen.

17 12    Ge

De kracht van dit verhaal zit in de eigen stijl van deze auteur. Er is wel degelijk sprake van een 'eigen stem'. Daarnaast is verhaal technisch goed geschreven. Het onderwerp is daarentegen weinig origineel en de ontknoping is ronduit voorspelbaar. Deze punten voorkomen dat dit verhaal voor mij een topper zou kunnen zijn. En dat is jammer, want deze auteur heeft duidelijk meer in zijn mars.

17 12    An

17 12    BM

  Mooi beschreven verhaal over stilstaan van de tijd en dood en nieuw leven. Niet echt een clou of wending.

Hubris    Ma

Een klassiek thema in een klassieke setting – maar even levenloos als het marmer van Paros, waar dit verhaal begint. Keurig geconstrueerde taal (te keurig), een lineaire vertelling zonder enige verrassing of spanning. De karakters zijn van bordkarton: de pijn van Lysander wordt weliswaar benoemd maar niet inleefbaar gemaakt, en waar het echte dilemma zich aandient (zijn leven voor dat van zijn zoon) ‘aarzelt hij geen seconde’. Daarmee skipt de auteur het enige dat dit verhaal kon redden: innerlijke strijd. Geen aarzeling, geen angst, geen herinnering die hem terugtrekt. De nimf is eveneens eendimensionaal: ze is een Mysterieuze Bovennatuurlijke Figuur en verder niets. Het slot is even braafjes als de rest. Conclusie: mooischrijverij levert kitsch op.

Hubris    Ae

 Prachtig verhaal met  een goede openingszin waardoor de lezer zin krijgt om door te lezen. Het schets een goed beeld van een griekse held die rouwt om de dood van zijn echtgenote en zich naar de grot van nimfen gaat begeven om zijn zieke zoon te laten leven. Mooie zinnen worden door het verhaal heen gevlochten en de lezer wordt meegenomen in de angst van de held Ook wordt de lezer deelgenoot van de prachtig omschreven omgeving, kleuren en geuren. Knap gedaan. Een zin vond ik overbodig, namelijk: ' Je durft de rust van de Nereiden te verstoren?' Heb Nereiden moeten opzoeken op google.

Hubris    AT

Elk woord uit dit verhaal lijkt met veel aandacht en intentie te zijn gekozen. Het leest vloeiend en de vergelijkingen dragen bij aan de sfeer en setting. Soms gebeurt dit te veel, maar dat kan ook een bewuste stijl keuze zijn geweest, het neemt in ieder geval niet af van het verhaal. Het einde is ietwat zwak doordat er weinig conflict in het verhaal aanwezig is. In het begin van het verhaal wordt hij gewaarschuwd dat het redden van zijn kind zijn leven zal kosten. Aan het eind van het verhaal gebeurt dat. Letterlijk. Daarnaast vraag ik me af wat dit verhaal met hubris (hoogmoed/brutaliteit) te maken heeft. Ik zie het niet terug in het verhaal

Hubris    Ca

De kreeft    Ma

De ingrediënten voor een goed verhaal zijn er. Maar de uitvoering is zwaar onder de maat. De dialogen zijn onnatuurlijk: niemand praat zo. Ze functioneren als gevers voor plot-informatie, niet als mensen. De interventie door de RvdK is een karikatuur. Dat is niet een kwestie van smaak maar van feitelijke geloofwaardigheid: het fundament van het verhaal. Als die wegvalt, valt alles in elkaar. De marktscène is eveneens een probleem: de auteur verwart detail met diepgang. Kruts, Brugemann's, Mabroek, Harteveld, het is een boodschappenlijstje, geen invulling van de wereld van het verhaal. Hetzelfde geldt voor de televisiegids: Temptation Island, Lotto Weekend Miljonairs, Dancing with the Stars, Animal Planet. Vulsel.

Jimmy die van het dak lazert is met de haren erbij gesleept. De catastrofe komt niet als onvermijdelijk voort uit het plot, maar is geconstrueerd. De kreeft (nota bene de titel van het verhaal) lost zijn belofte niet in. Hij heet Sjakie en dat is het. De spin in de openingsscène doet ironisch genoeg meer voor het verhaal.

Ik klink geïrriteerd, en dat ben ik ook. Er is genoeg te doen rondom jeugdzorg, en het gebrek aan waarheidsvinding is inderdaad een probleem. Prima om daar een verhaal aan op te hangen, maar doet dat dan alstublieft zorgvuldig.

En ik heb niks gezegd over de overdaad aan witregels. Nu wel.

De kreeft    Ae

De ontwikkelingen in dit verhaal komen stapsgewijs tot stand in een verteltoon - alsof je met de verteller rondom de keukentafel zit- en waarin het drama dat zich ontspint stoicijns wordt opgevat. Hierdoor komt de tagiek van de hoofdpersoon die voor het ongeluk geboren lijkt te zijn sterk naar voren. Goede schrijfstijl.

De kreeft    AT

De kreeft    Ca

Mooi omschreven, echter voelt het momenteel nog als twee verhalen die (bijna) zijn samengehecht. De relevantie van de kreeft is mij niet helemaal helder, ik zocht naar een metafoor of diepere betekenis die nooit kwam.

De kreeft    Jo

Het gaat in dit verhaal van kwaad tot erger, op een mooie manier verteld. Het is een verhaal over een scheiding en een aanklacht voor seksueel misbruik. Dat er een kreeft een rol in het verhaal speelt, maakt het leuk en speels. Het is knap geschreven, goed opgebouwd en het einde past perfect bij het verhaal.

De kreeft    Wi

Het is voor volwassenen vaak moeilijk om een verhaal te schrijven vanuit het perspectief van een tiener. Dat vereist een zorgvuldig opgebouwde vertelstem. Omgekeerd geldt hetzelfde: het is voor een tiener vaak moeilijk om een verhaal te schrijven vanuit een volwassen perspectief. Dit verhaal heeft een vertelstem die past bij de gedachtenwereld van een tiener, niet bij die van een volwassen vader van twee jonge kinderen. Zinnen als deze: “Hoewel ik me niet kan voorstellen dat je nog vrienden hebt.’ De agent grijnsde erbij,” geven een tienerperspectief, geen volwassenen-perspectief. Deze zin: “Olafs vader, een hardwerkende, zorgzame, lieve man, kon het gemis van zijn moeder die stierf op zijn 13e niet goed maken,” is een infodump-zin en geeft de onervarenheid van deze schrijver weer. Dit verhaal is hetzij geschreven door een tiener, die te weinig heeft nagedacht over de vertelstem (of te onervaren is om met vertselstemmen te spelen), of door een volwassene die om onverklaarbare redenen heeft gekozen voor een tiener-vertelstem. Indien geschreven door een tiener: blijf schrijven, blijf oefenen en lees vooral heel veel korte verhalen, want je bent in staat een verhaal te vertellen (de opbouw van dit verhaal is namelijk wel goed).

De kreeft    Ge

Uitstekend geschreven en onderhoudend verhaal. Ik heb het met veel plezier gelezen. Een puntje van aandacht: iet minder (overbodige) details zouden het verhaal niet slechter maken.

De kreeft    An

Het ligt er wel heel dik bovenop allemaal. Het verhaal pakt me niet.

De kreeft    BM

 Triest verhaal over pech op pech. Hier en daar wat langdradige uitstapjes, zoals de markt en wat daar allemaal te halen is.

Warmte    Ma

Een schets van iets alledaags. Geen verhaal. En nog beroerd geschreven ook.

Warmte    Ae

 De alwetende verteller maakt de lezer deelgenoot van Eise, een man die op een doordeweekse dag boodschappen doet. De beschrijvingen van warme communicatie tot : totaal genegeerd worden - verwijzen naar de titel van het verhaal. Het thema zou niet misstaan in een column. De zin in alinea 1 : 'maar de garage uitstappend, denkend...'  laat zien dat de schrijver zichzelf de ruimte moet gunnen om meer schrijfervaring op te doen.

Warmte    AT

Warmte    Ca

Johnie    Jo

Heel vreemd verhaal en niet lekker leesbaar. We worstelen ons door een rijtje opmerkingen door en het wil voor mij niet tot een verhaal komen.

Johnie    Wi

Een verhaal over hoe John McEnroe een groot tennisspeler is geworden. Helaas over de top met opvoedclichés en volstrekt onnodige tussenzinnetjes in het Engels. En een verhaalstruktuur die vaker wordt toegepast, alles toegeschreven naar dat ene onthullende zinnetje op het einde. En als je al zo’n verhaal wilt vertellen, doe dat dan aan de hand van een recente topspeler, niet een van ver voor de beschaving. Dit is een naam die hele generaties lezers (echte tennisfanaten uitgezonderd), niet of nauwelijks meer zullen kennen. Het verhaal is niet meer dan een anekdote, er is geen karakterontwikkeling, geen diepgevoelde emotie en ook geen verrassende twist. Niet mijn verhaal.

Johnie    Ge

Hoewel deze schrijverstruc al talloze keren is toegepast, blijft het voor de lezer altijd leuk om met een vingerknip in de laatste zin ineens de plot en de bedoeling van het verhaal te doorzien. Het positieve gevoel bij dit verhaal wordt versterkt doordat de schrijver geen woord te veel gebruikt en toch mij als lezer geboeid weet te houden. Voor mij is 'Johnie' een toppertje.

Johnie    An

Johnie    BM

 Moest wel even denken hoe het zat, maar leuk bedacht om ’voorbeeld doet volgen’ zo neer te zetten. De keuze om titel en laatste zin samen de wending te laten zijn is leuk gevonden.

Hij zij en het    Ma

Ik weet niet zo goed wat ik van dit verhaal vind. Aan de ene kant is het een knappe vertelling, scherp observerend, met twee mannen (neem ik aan) die een tikkeltje voyeuristisch zijn om maar vooral niet naar zichzelf te kijken – om aan het einde allebei met zichzelf geconfronteerd te worden. Maar ik vind de taal ongemakkelijk en soms ronduit lelijk. De opening is direct verwarrend; het blijkt een woordenspel tussen de twee mannen te zijn, maar zonder dialoogmarkeringen en volop archaïsche woorden. Een ongemakkelijk begin dus. Het neerzetten van het decor (het strand, de zee) duurt lang en geeft veel weg (de zinloosheid van het bestaan). De observaties van de andere strandgasten is dan weer meer boeiend, de insmeerpartij van de twee vrouwen grenst voor mij aan het obscene. Dat mag natuurlijk, maar het maakt de verteller niet sympathieker, noch vergroot het de verbinding tussen mij en dit verhaal. Tel daarbij op dat er veel tekstuele slordigheden in zitten: nee, ik vind dit geen succes, ondanks dat de vertelling die eronder ligt de moeite waard is.

Maar dan toch: dit verhaal doet een paar dingen, die de meeste inzendingen niet doen. De opening is brak uitgevoerd, maar is wel inventief. Het ongezegde schreeuwt het hier en daar uit. De terugkeer van Saskia is slim. De vertelstem is psychologisch best scherp. Dus, auteur, deze maand zult u waarschijnlijk niet winnen, maar ik kijk uit naar een nieuw verhaal van uw hand, met meer consistentie.

Hij zij en het    Ae

De schrijver schrijft op een directe wijze waardoor de lezer met de deur in huis valt.  Er ontspint zich een dialoog tussen twee manspersonen waarin het duidelijk is dat zij elkaars sexualiteit verbaal af tasten. De ogen van de protagonist dwalen af naar twee vrouwen die elkaar insmeren op het strand. De wijze waarop de vrouwen beschreven worden vind ik storend, hetgeen niet uitsluit dat dit een goed verhaal is bezien vanuit verschillende perspectieven.

Hij zij en het    AT

Hij zij en het    Ca

Kankerboomer    Jo

De schrijver wil blijkbaar iets kwijt over de wereld. Vooral veel gescheld, maar uiteindelijk geen verhaal.

Kankerboomer    Wi

Toen ik bij deze zin aan kwam, toen wist ik het al wel: "Ongelooflijk veel mensen begonnen na de Tweede Wereldoorlog flink te neuken." Een zin met de subtiliteit van een kar vol keien. Losse gedachten en meningen aan elkaar flansen levert misschien een leuk dagboek op, maar geen kort verhaal. En al helemaal geen kort verhaal dat een kans maakt om deze wedstrijd te winnen. Als je jouw verhaal, schrijver, vergelijkt met de winnaars van deze wedstrijd in voorgaande maanden en je bent in staat het verschil in niveau en diepgang te benoemen, dan is er een kans dat je ook nog eens een winnend verhaal schrijft.  Maar dit verhaaltje is dat dus niet.

Kankerboomer    Ge

Je kunt je afvragen wat de bedoeling van de schrijver is? Een personage neerzetten: oké, dat is tot op zekere hoogte gelukt. Een klaagzang vol frustratie afleveren: prima geslaagd. Maar daarmee is het geheel nog steeds geen verhaal en daar gaat het heir dus wel om. Ik mis een conflict, een verrassende plotwending of iets dergelijks,

Kankerboomer    An

Meer een opiniestuk dan proza wat mij betreft.

Kankerboomer    BM

 Het stuit me bij aanvang al tegen de borst om verder te lezen. Dit kan ook anders volgens mij. Ik heb niet verder gelezen.

Facebook in de fik    Ma

Een hallucinante vertelling, bol van alliteraties en bijvoeglijke naamwoorden. Energiek, dat wel. Het vampierverhaal als metafoor voor een emotioneel uitputtende ex-relatie die ineens via Facebook opduikt is geen gek idee. Het verhaal opent met een gewelddadige, surrealistische scene die als visioen of metafoor is bedoeld – althans, dat denk ik, want de grens tussen het letterlijke en het figuurlijke is onduidelijk, en te lang. Dan verschuift het verhaal ineens naar een banale zondagavond met tandenpoetsen, Instagram-scrollen en foundation sticks voor vijftigplussers, om daarna weg te zakken in abstracties: “Achter de vergrendelde poorten van Divine's hartkamers lagen al jarenlang poelen van zielsverdriet en hartensmart te rotten.” En even verderop: “Vampier Dracula, alias Malone, had hartsluizen gekraakt waardoor viskeus vocht van vijvers vol wrakhout en oud steenpuin in haar bloedbaan terecht kwam. Niet bevorderlijk voor haar cholesterol.” De songteksten van de Rolling Stones kunnen het verhaal niet redden. Je zou het eigenzinnig kunnen noemen, randje punk wellicht: maar ik vind het een puinhoop.

Facebook in de fik    Ae

Sympathy for de devil is de muzikale ondertoon van dit verhaal, waarin Malone en Divine de hoofdrol spelen. Uit niet nader omschreven ruimten worden gouden bokalen getoverd waaruit bloed gedronken wordt en de 'reptielachtige verschijning van Malone rukt harten uit levende lichamen. De invalshoek van facebook geeft het verhaal dimensionaliteit als Divine de duivelachtige invloed van Malone op afstand aanvoelt. Het verhaal zou sterker zijn geweest als de structuur niet afhankelijk zou zijn van het liedje van de Stones.

Facebook in de fik    AT

Dit verhaal probeert te veel context met heel weinig woorden te brengen. Dit werkt niet. Neem de tijd om het verhaal te vertellen.

Facebook in de fik    Ca

De bel    Ma

Best aardig verhaaltje (780 woorden), met vleugje mystiek en zonder uitleg. Daarmee zet je de lezer aan het denken, in plaats van dat je situaties of gebeurtenissen voorkauwt. Ik vind het wel wat karig, want wat is nou existentieel veranderd bij Tuur? Sowieso krijgen we weinig mee van zijn psyche, waar dit verhaal nou juist om zou moeten draaien. Kortom: aardig, wat karig, geen knaller.

De bel    Ae

Het verhaal over belletjestrekker Tuur is niet af. De betekenis van de beschreven herhaalde handelingen worden niet duidelijk in dit te korte verhaal, en dat is juist waar de lezer graag achter wil komen.

De bel    AT

De bel    Ca

Het verhaal mist een conclusie. Wat mij daarnaast vooral opviel is dat het verhaal heel staccato aanvoelt. Nu reflecteert dit wellicht de leeftijd van onze hoofdpersoon, maar het haalt mij tegelijkertijd ook uit het verhaal. Een diverser aanbod aan zinlengtes zou het verhaal een stuk mooier laten vloeien.

De bel    Jo

Heel bijzonder en mooi gedaan. Een klein verhaal, geen woord te veel en mooi geschreven. Met veel plezier gelezen.

De bel    Wi

Mooi hoor, die minimalistische schrijfstijl! De premisse is origineel en intrigerend en de openingsalinea is ijzersterk: hij leidt tot verwondering (een vuist met gestrekt wijsvinger?) en is gelijk spannend. De opbouw van het verhaal is uitstekend, de relatie met de buurman groeit, zonder dat de schrijver dat expliciet benoemd. Knap gedaan. Toch kan dit verhaal beter, het middenstuk valt in herhalingen en je bent over de top gegaan met de symboliek, het stof, de barst, de pop, de typemachine, de zolder vol herinneringen, etc.  Als het allemaal wat achtelozer was opgezet, dan zou de impact groter zijn geweest. Dus schrap een aantal van die objecten en wat mij betreft kunnen de typemachine en de kaders gemist worden. Tuur, de hoofdpersoon blijft te ongrijpbaar, zijn rituelen zijn prachtig beschreven, maar zijn motieven niet. Waarom blijft hij komen? Dus met nog net iets meer psychologische diepgang kan dit goede verhaal een uitstekend verhaal worden.

De bel    Ge

Goed geschreven verhaal waarbij de lezer echt gedwongen wordt na te denken. Er zijn bijvoorbeeld meerdere antwoorden op de vraag 'Wie is nou eigenlijk Tuur?' en dat maakt het lezen juist extra leuk.

De bel    An

De bel    BM

 Ik snap het verhaal niet. Wat heeft de rechter hand te maken met de verwarde oude intelligente man?

Aumont Aubrac    Ma

 “Een grijnzende kale schedel, de gele tanden ontbloot, staart me met twee holle ogen vragend vanuit de hoogte aan.” Kijk, da’s een openingszin! Maar de auteur pakt niet door: direct na deze knallende start krijgt de lezer een bak met uitleg over zich heen gekieperd. Doe dat niet, doe dat nooit, laat een verhaal zichzelf vertellen en de lezer het bij elkaar puzzelen! Na een pagina met achtergrondinfo gaan we uiteindelijk toch de actie in. Dat de Lonely Planet uit 1979 ineens uit 1975 blijkt te zijn vergeef ik de auteur maar, blij dat er eindelijk wat gebeurt. Maar na wat clichés gaat het verhaal als een nachtkaars uit – geen spanning of conflict, er staat niks op het spel, zelfs de schedel uit de eerste zin komt nergens meer terug. De ontknoping kan na de uitleg door de barman geen verrassing meer zijn.

Verder puilt het verhaal uit van overbodige details. Schrijven is schrappen, en al helemaal in een kort verhaal. Elk detail, elke zin, elk woord moet bijdragen aan de vertelling of rigoureus verwijderd worden. Van de dik 1600 woorden blijven er misschien 800 over – dat is dan de basis om een verhaal als dit verder op te bouwen.

Aumont Aubrac    Ae

 De ik persoon laat zich door een verouderd  'Lonely Planet'  tijdschrift verleiden om op avontuur te gaan. Hij komt in een dorp terecht dat in 1975 is blijven stilstaan. Het hotel waar hij zijn intrek in neemt blijkt uiteindelijk niet meer te bestaan. De overige personages als de magere hotelier, en de uitbater van de 'tabac' zijn functioneel beschreven. Er is niet teveel, en niet te weinig geschreven. De trage spanningsopbouw en het gevoelde onheil dat bezit neemt van de hoofdpersoon is goed neergezet.

Aumont Aubrac    AT

Het concept van een spookhotel is bekend en dit verhaal voegt niets nieuws toe. Ik had verwacht dat er ergens een verrassende wending in het verhaal zou zitten. Vaak is één verandering in het plot of de structuur van het verhaal al voldoende om  het orgineel aan te laten voelen.

Aumont Aubrac    Ca

Nee zeggen    Jo

We lopen een dagje mee met een vrouw die haar geliefde verloren heeft. Een echt verhaal is het niet, het zijn vooral wat observaties en hoewel deze aardig zijn om te lezen, is het niet voldoend voor een goed verhaal.

Nee zeggen    Wi

Weer een verhaal dat begint met een ochtendritueel. Hoe vaak moet ik dat nog lezen? Beste schrijver, wil je een volgende keer beginnen in media res, midden in de actie, dan is de interesse van de lezer gelijk gewekt. Alles liever dan zo’n slaapverwekkend ochtendritueel waar zoveel (te veel) verhalen mee beginnen! Dit is een verslag van een dag in het leven van een persoon die worstelt met haar omvang. Bedoeld om te laten zien dat ze gewoon een aardig mens is. Niets vernieuwends, geen bijzonder perspectief, geen ontwikkeling van een karakter of een verrassende twist. Het spijt me, dit is te gewoontjes om te blijven hangen.

Nee zeggen    Ge

Leuk en herkenbaar verhaal. Het is knpa in relatief weinig woorden een personage zo goed neer te zettten, het echt vlees op de botten meet te geven. De laaste zin geeft het geheel een extra dimensie.

Nee zeggen    An

Nee zeggen    BM

 Kort verhaal over een strijd tussen weten en wilskracht. Niet met een sterkte wending, wel met een sterk gevoel aan het einde.

Wie niet weg is    Ma

Aardig verhaaltje, waarbij het spookthema ruimte biedt aan een paar leuke taalvondsten. De vertelstem is consistent en de zelfreflectie van het jonge spookje vermakelijk. Het blijft wel oppervlakkig, terwijl er genoeg aangrijpingspunten zijn voor verdieping: de dysfunctionele relatie met de ouders en het 'niet genoeg zijn' worden als terloops genoemd, maar had het spookje meer smoel kunnen geven als het uitgediept werd. Het slot is oké. Al met al een leuk verhaal, zonder pretenties. Alleen die overdaad aan witregels… waarom toch?

Wie niet weg is    Ae

 De openingszin van dit onderhoudende spookverhaal nodigt de lezer uit om zich verder in het verhaal te verdiepen: "Ik ga mensen meemaken, de eerste keer sinds ik zelf geen meer ben."  Het oude huis van het spook wordt opnieuw bewoond. Hij probeert Benjamin , het jongetje dat in het huis woont, de schrik op het lijf te jagen. Tot zijn frustratie  blijft hij onzichtbaar. Tot dat het lukt. De verwoording van de frustraties van het spook over zijn onzichtbaarheid is beeldend beschreven.

Wie niet weg is    AT

Goed verteld en creatief. We kennen allemaal Capsper het vriendelijke spook, maar wie had gedacht om er een origin story aan de karakter te koppelen. Mijn enige punt van kritiek is dat het er iets te dik bovenop ligt dat het spookje vriendelijk is. Voor een kinderverhaal is dat niet perse een probleem.

Wie niet weg is    Ca

Wie niet weg is    Jo

We lezen hier over een spook die nog het een en ander moet leren. Het voelt vooral aan als een lang intro. Er gebeurt lang niet veel, de lezer wordt klaargemaakt voor het moment dat het eng wordt en het grappige is dan wel dat dit juist niet gebeurt. Het einde is leuk gedaan, dit redt het verhaal.

Wie niet weg is    Wi

Ik vind het wat flauw en vooral saai, het verhaal kabbelt voort zonder enige diepgang en ik stoor me aan het moralistische ondertoontje (de underdog helpen). Er is weinig spanning en het slot klopt mooi, te mooi. Verder zijn er een paar zinnen waar een woord in ontbreekt. Zelfs voor een kinderverhaal is dit niet spannend genoeg. En er ziiten details in die niet logisch zijn: hij is goed in 'sociale mdia' en vervolgens worden enkele hele oude communicatiemiddelen genoemd. Dat rijmt niet. Tenslotte komen alle gangbare clichés van 'spoken' langs, er is geen enkele onverwachte twist of bijzonder perspectief. Wat overigens allemaal niet wil zeggen dat deze schrijver niet kan schrijven. In tegendeel! Ik denk dat deze schrijver in staat moet zijn om een verhaal te schrijven met veel meer diepgang. En dat wil ik volgende maand dan wel graag lezen.

Wie niet weg is    Ge

Inhoudelijk een prima verhaal met een interessante thematiek. Een ietwat beknoptere schrijfstijl zou de spanning ten goede zijn gekomen.

Wie niet weg is    An

Leuk en origineel verhaal, maar de simpele schrijfstijl is niet helemaal mijn smaak.

Wie niet weg is    BM

Niki    Jo

Dit verhaal gaat alle kanten op, er zit weinig lijn in, waardoor ik moeite heb om het te volgen. Het gevoel in het verhaal komt sterk naar voren, dat is knap gedaan en voelt fijn. Het komt voor mij onvoldoende bij elkaar om het goed te vinden.

Niki    Wi

232 woorden enscenering, voordat eindelijk het verhaal mag beginnen. Ik weet dat ik deze opmerking vaak maak in mijn juryrapporten van deze wedstrijd, maar bij moderne korte verhalen in het gewoonte (en ik vind dat een hele goede gewoonte) om in media res te beginnen. Oftewel: midden in het verhaal, in de aktie, zodat de lezer gelijk geïnteresseerd is en wordt meegenomen in het verhaal, om dan pas later de details van de mise-en-scène in te vullen. Omdat ik nog helemaal niets wist van wat de schrijver wil vertellen, toen ik begon met lezen, waren die 232 woorden aan enscenering te lang en oninteressant. Daarna nog een hele alinea enscenering, bedoeld om de hoofdpersoon te leren kennen. Dat doe je door actie of door dialoog, niet door beschrijving. En dan, (eindelijk!) een interessante zin: “Wat ga je het meest missen als je dood bent?” De perfecte beginzin van dit verhaal, die gelijk de aandacht van de lezer trekt. Verder bestaat het verhaal vooral uit beschrijvingen. Laat ik één voorbeeld geven. Deze zin “wist hoe ze het moest versterken met wulpse bewegingen en kokette blikken,” schreeuwt om show don’t tell. Deze schrijver heeft een levendige fantasie en ook het talent om die fantasie om te zetten in een verhaal, dus dat is al een voldoende. Tenslotte nog het probleem dat de schrijver blijft doorschrijven, ook al is het verhaal al verteld. Naarmate het verhaal vordert, wordt de lezer meer in het verhaal getrokken, dus er zit een goed verhaal in. Verhaaltechnisch moet er nog heel veel verbeterd worden, zeker het begin, maar ook het slot.

Niki    Ge

Een verhaal dat door de liefhebbers van fantasy wellicht best gepruimd zou kunnen worden. Toch ontbreekt er een stuk en dat wordt volgens mij veroorzaakt doordat er te weinig tijd is om bijvoorbeeld de wereld vorm te geven en aan de lezer duidelijk te maken waar of waarin hij beland is. In potentie heeft deze auteur zonder twijfel veel schrijftalent; hier komt het echter niet tot zijn recht en dat is jammer.

Niki    An

Niki    BM

Mooi geschreven verhaal over eenzaamheid na verlies. Er wordt een schilderij / kunststuk gemaakt en tegelijk wordt er kunstig met de woorden gespeeld om het verhaal neer te zetten.

Wijsloos    Ma

Deze schrijver kan schrijven. Op consistente toon wordt een compleet nieuw universum geschetst, zonder in de valkuil van overdadige uitleg te vallen. De psychologie van Beau vind ik raak getroffen: ze is geloofwaardig gelaagd. Het verhaal speelt zich af in een zorgvuldig geconstrueerd spanningsveld tussen macht en kwetsbaarheid, controle en overgave. De scène in de folterkamer is expliciet maar niet pornografisch: het gaat hier om iets heel anders, en de schrijver weet dat heel goed vol te houden. Ik deel de verbazing (weerzin) van Manuel, hij fungeert als mijn stem met de hoofdpersoon en stelt precies en precies op tijd die ene vraag die ik ook had willen stellen: waarom? In het antwoord van Beau vind ik het begrip. Manuel is trouwens uitstekend neergezet: zijn dienstbaarheid, aarzeling, zijn handen, zijn onvermogen tot oogcontact; meer karakter in een paar rake zinnen dan veel inzenders in een heel verhaal opbrengen. De idioot lange zin over de nostalgieperiode (233 woorden, bijna 10% van het verhaal) werkt verrassend goed, als een bewustzijnsstroom die de schaal van Beaus leven aantoont zonder dat het een infodump wordt. Tot zover ben ik onder de indruk. Maar er zijn toch wat probleempjes. Het verhaal eindigt als een mooie dag die "de illusie wekte van verandering" en dat is te vrijblijvend. De existentiële vraag (wat betekent liefde, verlangen, identiteit na veertien eeuwen leven) blijft onbeantwoord, niet als een kloppend open einde maar gewoon, boem pats, onafgemaakt. De lelijke POV-wisseling tussen Manuel en Beau is ronduit een uitglijder. Verder heeft de vergadering in het begin geen andere functie dan het introduceren van de toon, terwijl het wel het nodige van de lezer vraagt. Maar soit, dat alles mag de pret niet drukken. Uitstekend verhaal!

Wijsloos    Ae

 De 1439- jarige Beau Maristella Geist raadpleegt haar 'gan'. ( C'est quoi?)  De hoofdpersoon in dit verhaal, een bionische vrouw temidden van androide wezens, bevindt zich in een universum van galactische oorlogen. Desalniettemin mag zij nog steeds sado masochistische erotiek beleven met Loic, een androide. Samen zoeken zij de grens tussen dood en genot. Goed geschreven verhaal , fantasievol en met detaillistische beschrijvingen die het verhaal interessant maken.  De niet sci-fi liefhebber  wordt tegen wil en dank de galactische wereld binnengetrokken, en verrast. Splits de zinnen af en toe op door een punt te zetten. De alwetende verteller adresseert de lezer op een gegeven moment met: ..'-en je wist nooit wat de aanleiding ging zijn.' Dit kan anders.

Wijsloos    AT

Het duurt te lang voor dit verhaal om op gang te komen. Daarnaast wordt het pas in alinea 3 duidelijk dat het om een soort van sci fi setting gaat. Zelfs in langere werken wordt de opbouw sneller neergezet, laat staan in een kort verhaal.

Wijsloos    Ca

Wijsloos    Jo

Een sciencefiction-verhaal, altijd leuk om tegen te komen in een schrijfwedstrijd als deze. Het zou wat mij betreft wat vaker mogen gebeuren. Dit verhaal is qua inhoud goed, het heeft alleen meer weg van een deel van een grote verhaal dat van een kort verhaal. Er is goed over nagedacht, inhoudelijk klopt en het is goed geschreven. Als kort verhaal werkt het voor mij jammer genoeg niet.

Wijsloos    Wi

Hoera, weer eens een echt SciFi-verhaal! Maar juist in SciFi had ik niet verwacht een vrouw aan te treffen die Beau heet. Ik weet het, het komt in het dagelijkse leven ook voor, maar dat doet pijn aan het francofiele deel van mijn hart. Beau is mannelijk; als het een vrouw is, is het Belle! Het volgende dat me opviel is een zin van maar liefst 176 woorden! Van “Soms was ze nostalgisch naar ....tot... te proberen hun kosmische moederschoot nog te redden.” Schrijftechnisch klopt hij, maar verhaaltechnisch is het een draak. Veel te veel info in één zin! Geef de lezer toch wat ademruimte en kijk nog eens heel goed of al die info nou wel zo nodig is. En zo ja, breek deze zin dan op in meerdere zinnen. Trouwens, het gehele middenstuk van dit verhaal is één grote infodump, waardoor de spanning wegzakt. Het uitleggen gaat nog door tot het einde toe, de dialoog met de butler is daarvoor een goedkope oplossing. Ook hier weer het veel voorkomende probleem met SciFi korte verhalen: de schrijver moet zoveel uitleggen over de enscenering en de andere regels en gewoonten van de gecreëerde wereld, dat er te weinig tijd en ruimte is voor een echt diepgravend verhaal. Dit verhaal is veel te kort om het grote thema dat de schrijver heeft gekozen ook maar enigszins recht te doen. Mogelijk is daarvoor een heel boek nodig. Ik waardeer de poging van deze schrijver, maar wat mij betreft niet gelukt.

Wijsloos    Ge

Sciencefiction zoals het genre bedoeld is. Daarnaast moet gezegd dat deze auteur beschikt over een formidable techniek. De personages en de plot komen tot leven, mede door de krachtige dialogen. Dit lastigste en vaak meest risicovolle onderdeel van de schrijfkunst kunnen een verhaal daadwerkelijk naar een hoge plan tillen. Dat is precies wat je hier ziet gebeuren.

Wijsloos    An

Wijsloos    BM

De scholier    Jo

Een bijzonder liefdesverhaal, geschreven in de tweede persoon. Dit laatste is heel lastig, alles moet precies passen om het verhaal te laten werken. Op zich lukt het de schrijver goed, ik vind alleen het verhaal zelf te weinig om goed te zijn. We weten dat iemand verliefd was, dat is het ongeveer.

De scholier    Wi

Een jonge homo-verliefdheid, prima als dagboekfragment, maar dit is geen verhaal. Er is geen spanning, geen bijzonder perspectief, geen diepere emotionele laag (dieper dan verliefd zijn gaat het niet) of een verrassende twist aan het einde. Kortom heel veel van wat een kort verhaal lezenswaardig maakt ontbreekt. En dan hebben we nog de quasi-diepzinnige uitspraken zonder betekenis, zoals deze: “Want we zijn niemand zodra onze daden hun betekenis hebben verloren,” en “als ik mijzelf altijd zo verbonden heb gevoeld met de zingeving van het leven.” Tenslotte nog iets over het gebruik van de tweede persoon. Dat is een moeilijke vertelvorm, die je alleen zou moeten gebruiken als de verhaalopbouw niets anders toestaat en dan nog maar alleen als je een zeer ervaren schrijver bent, die exact weet hoe je een verhaal spanning geeft. Helaas zie ik dat niet in dit verhaal en leidt de tweede persoonsvorm tot een gekunstelde en geforceerde vertelstem.

De scholier    Ge

Het onderwerp van dit verhaal is al zo vaak uitgekauwd dat het riekt naar cliché. Op zichzelf hoeft daar niet zo veel mis mee te zijn als een auteur er een originele wending aan weet te geven. Die wending zie ik niet. Wel is er een positief punt te benoemen: het verhaal bevat hier en daar mooi geformuleerd zinnen en vragen die kunnen aanzetten tot nadenken. Dat maat het eerste punt een beetje goed.

De scholier    An

De overpeinzingen doen een beetje gekunsteld aan. Waarom is de scholier weer gaan voetballen? Voor mij mist er teveel en is het niet echt geloofwaardig neergezet als ware het de gedachten van een scholier.

De scholier    BM

 Omdat het verhaal wel lekker leest een ’voldoende’, maar verder inhoudelijk zegt het me niks. Geen idee wat de clou is. Voor mij zijn het slechts mijmeringen. Het geeft geen kop en staart zo lijkt het.

Hoofdpijn    Ma

Ha, eentje onder de 600 woorden! En nog amusant ook. Schrijftechnisch rammelt het flink, maar de manier waarop het eigenwijze meisje wordt neergezet is grappig en overtuigend. De twist aan het eind past goed bij de sfeer van het stuk. Maar er is geen verhaalbeweging. De verteller verandert niet, leert niets, verliest niets. Ze loopt vast, verzint een uitweg, en de wereld gaat door. Een verhaal heeft wrijving nodig, een conflict, iets dat ergens toe leidt. Dit is een charmante schets, maar als inzending voor een verhalenwedstrijd schiet het tekort.

Hoofdpijn    Ae

Vermakelijk verhaal dat zich beter als column zou kunnen manifesteren. 'Vlekken in de onderbroek'  -in de eerste alinea-  zou potentiële lezers kunnen afschrikken, verplaats dit iets verder in het verhaal. Mooie formulering van de hoofdpersoon: '- ik behoor tot een ander soort, waaraan een ander bouwplan ten grondslag ligt. De fabrikant heeft zich vergist.' Dit roept een glimlach op bij de lezer. Dit is een humorvol relaas van vrouwelijke ongemakken die nog steeds in de taboesfeer verkeren. Sommige zinnen kunnen korter.

Hoofdpijn    AT

Het lezen van dit verhaal verloopt niet prettig. De woordkeus, structuur en tempo zorgen er voor dat het verhaal lastig te volgen is.

Hoofdpijn    Ca

Identocratisch    Ma

Het concept is intrigerend: de geconstrueerde identiteit, de lege bibliotheek, de synthetische hond, een leeg bestaan. Maar waar dient al dit gedoe voor? Na dik 2800 woorden heb ik nog steeds geen idee, behalve dat de cyclus (voorspelbaar) opnieuw begint. Problematischer is het gebrek aan narratieve spanning. Er gebeurt van alles, maar er staat niks op het spel. Arthur is nauwelijks een mens, hij is een filosofisch concept in een maatpak. Er speelt geen conflict, geen verwarring, alles dient het illustreren van het thema. Misschien aardig geschreven, maar het glijdt van mij af als regen op teflon.

Identocratisch    Ae

De boeiende intro trekt de lezer gelijk in het verhaal. Het geschrevene flitst als in een film langs het netvlies.De detaillistische beschrijvingen zoals: 'hij keek toe hoe zijn naam verdween in een vloeibaar wordend lettertype'  -zijn stilistisch mooi. Het verhaal kabbelt rustig verder en allengs wordt duidelijk dat de hoofdpersoon alleen is ontstaan uit de inkt van de notaris.

Identocratisch    AT

Identocratisch    Ca

Een intrigerend verhaal dat naar meer vraagt! Het mysterie, en gebrek aan actie van Arthur past juist goed binnen dit korte verhaal en accentueert de thematiek wat betreft identiteit. Het enige wat stroef voelt is het verloop van tijd. Vooral wanneer de veertig jaar verstrijkt is plots, wellicht kan het de moeite waard zijn om iets meer tijd te besteden daaraan zodat wij als lezer goed kunnen aanvoelen hoe hij zichzelf steeds meer verliest.

Identocratisch    Jo

Vreemd om met Verhaal te beginnen, dat is trouwens direct de laatste opmerking. Wat een prachtig ingetogen geschreven verhaal. Ik heb er van genoten. Het zit van kop tot staart perfect in elkaar en de schrijver heeft geen grote woorden of bijzonderheden nodig om het verhaal geweldig te laten zijn.

Identocratisch    Wi

Voordat ik een oordeel geef over dit verhaal, een verzoek aan deze en andere schrijvers: Maak het lezen nou een beetje makkelijk voor de jury die elke maand tientallen verhalen moet lezen: witregels bij een tijdsprong, elke nieuwe dialoogzin op een nieuwe regel. Alvast bedankt! Dit is een ambitieus verhaal, met een zeer gecontroleerde, voorspelbare uitwerking. Halverwege zag ik al aankomen dat het verhaal zou eindigen in een herhaling van de cyclus. Voor een getalenteerde verteller, die deze schrijver zichtbaar is, is dat te gemakkelijk. De vertelstem is strak, beeldend zonder in mooischrijverij te verzanden en beheerst ironisch, echt heel mooi! Zo’n zin als “een man die zo succesvol onzichtbaar was gebleven” geeft al aan met wat een schrijftalent we hier te maken hebben. Maar de verhaaltechnische durf ontbreekt, niet alles hoeft consequent te zijn, mensen zijn zo niet. Durf de chaos te omarmen, die in het hoofd van mensen rondspookt. Dit verhaal is te geconstrueerd, er is geen ruis, geen overbodigheid, elk detail heeft een functie. De toon is glad, extreem consistent. Ik had het gevoel te kijken naar een foto van een prachtig schilderij. In de foto zie je niet de verfstreken, de aarzelingen, de fouten en verbeteringen van de schilder, die je op het echte schilderij wel ziet. Tenslotte nog een laatste opmerking: je legt te veel uit wat de lezer al heeft begrepen: Max is een robot, Claire verklaart de regels en de brief bevestigt deze. Na de eerste test, worden alle volgende tests uitgelegd. Dus qua fantasie een dikke voldoende voor het thema, verhaaltechnisch een heel mager zesje en schrijftechnisch een dikke voldoende.

Identocratisch    Ge

Er zijn verhalen die het jureren ervan tot een feestje maken. Dit is er zo een. Alles klopt: het begint met een krachtige titel, de opening is uitermate sterk, de verhaallijnen en de personages zijn krachtig en de ontknoping maakt het af. Voor mij is dit verhaal uitgevenswaardig.

Identocratisch    An

Identocratisch    BM

Mooi geschreven fantasie/episch verhaal. Ik lees dit type verhalen niet veel, dus technisch weet ik er niet zoveel over te zeggen.

Anouk    Ma

Prettig leesbaar, goed gestructureerd: het ritueel (de Merci, het tankstationboeket, de vaste zinnetjes) als houvast, Anouk die de mores doorbreekt.

Maar het verhaal duikt weg als het écht ergens over dreigt te gaan. De kus is essentieel, maar komt uit het niets en wordt in twee zinnen afgehandeld. Dat had het werkelijke verhaal moeten zijn: Mariekes (blijkbaar) verborgen identiteit, haar eenzaamheid, de kloof tussen wat ze is en wat de familie ziet en verwacht. De personages zijn archetypes, geen mensen. En Marieke zelf blijft te passief. Ze observeert, denkt, reageert, maar wat wil ze nou echt? Verlangt ze niets? Dat maakt het té braafjes.

Anouk    Ae

De hollandse kringopstelling tijdens verjaardagen wordt pijnlijk duidelijk beschreven. Gelukkig worden verjaardagen nu niet meer zo gevierd. De dialogen geven de platitudes weer van de gesprekken voordat er een drankje gedronken wordt. Het is een mooie beschrijving van hoe de dynamiek tijdens zo'n-  'feestje' -  doorbroken kan worden door  'een vreemde'.  De trage opbouw van het verhaal dient het verfrissende einde. Goed geschreven.

Anouk    AT

Het begin is goed te lezen en neemt de lezer mee. Het is enkel een tikkeltje saai, wat misschien opzettelijk is gedaan om het leven van Marieke te weerspiegelen, maar dan blijft het saai. Vanaf het middenstuk, na de komst van Anouk, begint het verhaal te lopen. Het einde was onverwacht, maar laat de lezer met veel vragen achter. Het einde laat om die reden een ontevreden gevoel achter.

Anouk    Ca

De conifeer    Jo

Een verhaal over aftakeling, misschien bewust heel traag geschreven. Het gaat niet snel, sterker nog er gebeurt steeds minder, zoals de schrijver het waarschijnlijk bedoeld heeft. Het idee is goed, het einde aardig bedacht, maar ik vind het niet heel sterk. Een 60-jarig huwelijk, dat vergeten je kinderen echt niet zomaar en in Nederland komt de burgemeester langs. Al met al, goed bedacht niet geweldig uitgewerkt.

De conifeer    Wi

Een prachtig geschreven melancholiek... dagboekfragment. Ik kreeg er letterlijk de tranen van in mijn ogen, zo mooi beschreven, met kleine details die alles vertellen. Het eindigt in een anekdote, die er voor mij niet bij had gehoeven. Maar...het is geen kort verhaal. Het is het verslag van een dag in het leven van een bejaarde persoon en de schrijver heeft de enscenering en de sfeer heel goed weergegeven, maar er is geen spanningsboog, geen ontwikkeling van een karakter, een bijzonder perspectief of verrassende twist, er is bijna niets wat een winnend kort verhaal kenmerkt. Dit verhaal heeft geen psychische onderlaag, slechts berusting. Overigens is berusting een prachtig thema voor een kort verhaal, maar dan moet het meer zijn dan een dagboekfragment.

De conifeer    Ge

De ontknoping maakt aan de ene kant iets goed, hoewel niets in het verhaal deze heel logisch maakt. Waarom heet het verhaal 'De conifeer'? Deze wordt alleen zijdelings genoemd, maar speelt verder geen bepalende rol in het verhaal. Tot slot: hoewel sommige beschrijvingen best aardig zijn, is het onderwerp niet bijster origineel.

De conifeer    An

Mooi klein verhaal over het leven, de verdrietige gebeurtenis aan het einde is goed neergezet.

De conifeer    BM

 Droevig mooi. Mooi beschreven hoe twee oude mensen ouderdom beleven. Mooi hoe de conifeer gebruikt wordt: van mooie naar lelijke boom, van gekibbel naar stilte erover. En als klap op de vuurpijl dat uitgerekend die boom misbruikt wordt vanwege het onttrekken van het zicht.

Een oplossing    Ma

Netjes geschreven, maar een zo gevoelig thema moet meer doorleefd worden. De opening is best aardig, maar daarna racen we door de zwangerschap, wordt de hoofdpersoon en passant ontslagen (zonder vervolg in het verhaal), is er een compacte scène met de wederzijdse ouders die ook nergens bijt of schuurt… Het slot is voorspelbaar en braafjes, en ik haal mijn schouders op.

Tenslotte: weer een overdaad aan witregels. Ik heb het al -tig keer geroepen, nu nog maar een keer. Het remt het lezen, voorkomt dat de lezer in de juiste flow komt. Doe. Het. Niet.

Een oplossing    Ae

 De 'urgente' schrijfstijl neemt de lezer mee in de dramatiek van de uitspraak:  - 'wanneer laat je het weghalen?' - .  Alle dialogen zijn functioneel en geven de communicatie tussen de hoofdpersonen een helder venster. Goede psychologische weergave van de angsten van de hoofdpersoon omtrent haar aankomend alleenstaand ouderschap. Zwaar thema in staccato korte zinnen vormgegeven.

Een oplossing    AT

Een oplossing    Ca

Attractie    Jo

De schrijver neemt ons mee naar de Efteling met een moeder en een dochter. Het eerste deel van het verhaal is de werkelijkheid, in het tweede deel zitten we in een wel heel bijzondere attractie. Hoewel ik het idee aardig vind, werkt dit niet voor mij. Er zitten sterke passages in, het doorkijkje naar toekomst is niet sterk gedaan, waardoor het verhaal niet echt tot zijn recht komt.

Attractie    Wi

De inleiding met de cliché-Tokkie enscenering is veel en veel te lang. Pas na twee derde begint het eindelijk interessant te worden. Daarvoor is het meer een verslag in het leven van een vrouw met weinig middelen en een lastig kind. Als het verhaal dan eindelijk mag beginnen, toont dat de rijke fantasie van deze schrijver, maar zo jammer wat daarmee gedaan is. Dit is in feite niet meer dan de beschrijving van ‘een lang en gelukkig leven’ in al zijn bekende clichés. ‘Ik hoop dat mijn kind gelukkig wordt’ is een prima thema voor een kort verhaal, dat is immers een universele emotie, ik denk niet dat er één ouder is die dat niet ooit heeft gedacht. Maar een dergelijk mooi thema verdient een betere uitwerking, met doorvoelde emoties, een bijzonder perspectief, groei van het karakter of eventueel een verrassende twist aan het einde. Bijvoorbeeld: waarom is een lang en gelukkig leven met kinderen en kleinkinderen? Ik kan me heel verschillende lange en gelukkige levens voorstellen, die minder cliché zijn. Dit verhaal heeft niets van al die elementen die een kort verhaal interessant maken. Toch laat de laatste zin zien, dat deze schrijver wel begrijpt hoe een kort verhaal wordt geschreven. Beste schrijver: blijven schrijven en probeer dan de clichés te vermijden en de chaos in de wereld, je eigen wereld of in je hoofd te verkennen. Een goed kort verhaal blijft hangen, schuurt, zet aan tot nadenken. Een verhaal vol clichés doet dat niet.

Attractie    Ge

Bijzonder verhaal dat wat traag op gang komt. Vooral in het begin kunnen veel (overbodige) details gewoon worden weggelaten. Het geheel komt eigenlijk pas op stoom nadat Angela van de glijbaan in de attractie belandt. Het open einde is passend en laat op een prettige manier ruimte voor speculatie over.

Attractie    An

Attractie    BM

Uit het leven gegrepen verhaal over moederschap. Beeldend geschreven.

Kijk naar me    Ma

Zucht… wéér een tsunami aan witregels. Tussen alinea’s (die al misvormd zijn door die onnodige leegte) maar liefst VIJF enters? Serieus? Met frisse tegenzin duik ik het verhaal in. Overtuig mij, auteur!

Aan ambitie geen gebrek. Een obsessieve, verbroken liefde mondt uit in zelfverminking. Een duister thema, de lat ligt daarmee hoog: hoe invoelbaar weet de auteur dit te maken? Helaas… Gerald is vooral slachtoffer van zichzelf, en er gebeurt bar weinig om enige sympathie voor hem te krijgen. De lezer wordt bij de hand genomen door zijn neerwaartse spiraal, maar de psychologie wordt uitgelegd in plaats van verbeeld. Seraphine blijft ondertussen een abstractie. Ook haar psyche wordt uitvoerig uitgelegd, maar nergens wordt ze een mens van vlees en bloed. De stroom aan stalkerige berichten die Gerald haar stuurt zijn goed gevonden; ze tonen zijn grenzeloosheid beter dan de vertellende passages dat doen. Maar het zijn er te veel, te lang, en ze herhalen zichzelf. Het slot is uiteindelijk geen verrassing meer. Of het aan AI ligt of niet, durf ik niet met zekerheid te zeggen. Feit is dat dit verhaal, ondanks het gewaagde thema, veel poogt te verklaren maar nergens tot leven komt.

Kijk naar me    Ae

Het is knap als je woordelijk de mechanismen van ontoereikendheid kunt beschrijven. De gevoelens van de hoofdpersoon Gerard worden op deze wijze messcherp verwoord. Het verhaal stokt nergens. Binnen in  dit heftige verhaal is  het einde voorspelbaar. Dit doet geen afbreuk aan het verhaal, maar dient het.

Kijk naar me    AT

Er is te weinig dialoog. Dit verhaal wordt verteld in plaats van getoond.

Kijk naar me    Ca

Kijk naar me    Jo

De ik-persoon in dit verhaal zit behoorlijk in de knoop met zichzelf nadat zijn relatie is uitgegaan. We zitten in zijn hoofd, wat hij meemaakt is voor mij moeilijk te vatten, maar dit maakt het verhaal sterk. Zijn uiteindelijk keuze is bizar, maar ligt volkomen in lijn met het verhaal. Het is knap gedaan en een mooi verhaal.

Kijk naar me    Wi

Sorry hoor, maar dit is niet aan mij besteed. 2900 woorden aan relatiegedreutel, met gevoelens-analyses-van-de-kouwe grond, eindeloze herhalingen, twee liefdesbrieven en ook nog een droom, die helemaal niets toevoegt. Uiteindelijk gebeurt er niets, er wordt niets onthuld, er wordt niets geleerd, in het begin is het een man met liefdesverdriet die erin blijft hangen. Aan het einde nog steeds. Deze schrijver kan echt wel schrijven, maar schrappen heeft hij/zij nog niet geleerd. Schrap minstens de helft van de woorden en de droom in zijn geheel, voeg daadwerkelijke actie toe en laat minimaal een ontwikkeling van de persoon Gerald zien. Misschien, heel misschien ga je dan in de richting van een verhaal dat wel de moeite van het lezen waard is, want het onderliggende thema (een mens met afwijkingen in relaties) is een mooi thema voor een kort verhaal.

Kijk naar me    Ge

De wanhoop van de protagonist in het verhaal spat ervanaf. Dat is knap gedaan. Toch loopt het verhaal niet overal soepel en heeft het te veel storende haperingen om voor mij een echte topper te kunnen zijn.

Kijk naar me    An

Kijk naar me    BM

Het is uw man    Jo

Mooie omkering aan het einde van dit verhaal. Qua opbouw is er niets mis mee, de schrijfstijl is ook prima. Het verhaal zelf komt net niet helemaal uit de verf. Het goed, maar misschien omdat er net te weinig verteld wordt, is het niet geweldig.

Het is uw man    Wi

Een intrigerend verhaal, maar voor mij persoonlijk niet geloofwaardig, daarvoor weet ik teveel van het onderzoek dat in CERN wordt gedaan. Maar die kennis heb ik opzij gezet om dit verhaal te beoordelen. Voor ik commentaar geef, even een aanwijzing: Het is soms niet duidelijk wanneer het verhaal zich afspeelt in het heden en wanneer het een flashback is. En die verwarring is onderdeel van het spel dat de schrijver speelt met de lezer. Toch zou het mooier geweest zijn (maar ook moeilijker voor de schrijver) als de gebruikelijke conventie was gevolgd door het heden in de tegenwoordige tijd te schrijven en de flashbacks in de verleden tijd. Dit is een sterk verhaal, met een fraaie verrassende twist op het einde. De basis is fantasierijk: het beeld van een vrouw die haar verdwenen man terugvindt in het ijs is mooi en filmisch beschreven. De twist (zij sterft, hij leeft ofwel de tijd keert om) heeft potentie, maar de logica van de twist is niet overtuigend beschreven. Jammer dat je bij dit fantasierijke thema hebt gekozen voor een beheerste, te beheerste, bijna academische vertelstem. Deze zin “Rosa had een lang en gehoorzaam leven geleid,” heeft dringend ‘show don’t tell' nodig en vooral: veel meer emotie. Ook de scène op het ijs: mooie filmische beschrijving van pers en lampen, etc, maar geen emotie. Niemand stelt vragen. Je vertelt Rosa’s leven, maar laat het niet voelen. Ook in de relatie met haar man mist de emotie. Wat is de reden dat hij wegloopt? Je gebruikt veel beschrijvende zinnen zonder conflict. Het is een goed verhaal met de potentie om een uitstekend verhaal te worden, maar daarvoor is dus nog een fikse redactieslag nodig.

Het is uw man    Ge

Het verhaal begint wat statisch. De eerste alinea heeft geen enkele togevoegde waarde. Wat volgt is een best knappe verhandeling met als sterkste punt de wijze waarop gevoelens getoond worden in plaats van beschreven.

Het is uw man    An

Je wordt direct meegenomen in het  begin van het verhaal, maar naar het einde wordt het toch wat warrig en minder goed te volgen.

Het is uw man    BM

Het is een mooi beschreven verhaal. Ik snap alleen het einde niet. Na tweede keer lezen nog steeds niet.

Trudy    Ma

Witregels. Veel. Alweer. Het is een ziekte geworden. Maar goed: het verhaal is best aardig. Trudy ontmaskert zichzelf stukje bij beetje, zonder commentaar of ingrijpen. Haar neerbuigendheid ('Weet je eigenlijk wel wat dat betekent, VIP?'), haar zelfverheerlijking via Paul, HSP: het stapelt zich rustig op, zodat de lezer de aard van dit personage langzaam maar zeker doorgrondt. De wending idem dito: de politie die haar als eerste ondervraagt, de sleutel, de 'duivelin', het kerstverhaal. De ware toedracht valt niet als een bom naar beneden, maar sijpelt naar binnen. De slotregel is uitstekend. Eén detail, zonder uitleg, en de hele context kantelt naar wat het is. Ik vind het wel jammer dat de ik-figuur kleurloos blijft: wie het is, wat hij/zij vindt, waarom hij/zij daar zit is duister. Maar tegelijk geeft mij dat de ruimte om zélf tegenover Trudy te zitten. Al met al een van de beste inzendingen van deze maand.

Trudy    Ae

 De eerste zin kan weggelaten worden. Je hoeft niets uit te leggen wat je in het vervolg al zo knap weergeeft, namelijk de grootheidswaanzin van Trudy. De dialogen van hoe de 'ik ' -persoon ingaat of meegaat in de arrogantie van Trudy :  -' Ik heb geen idee Trudy. Ik wil dit natuurlijk  wel graag weten. Vertel'-   geven een uiterst secuur beeld van de personages. Het einde is een perfecte afronding van het verhaal.

Trudy    AT

Goed verhaal. Na de eerste helft word het echter al vrij snel duidelijk waar het verhaal naartoe werkt, waardoor de spanning afneemt...

Trudy    Ca

Trudy    Jo

Een vrouw heeft de vader van de ik-persoon vermoord, dit is zeker aan het einde van het verhaal. Tijdens het lezen is dit trouwens al snel duidelijk. Het verhaal wil niet echt op gang komen, het einde is voorspelbaar en als geheel is het niet geweldig.

Trudy    Wi

Leuk, weer eens een verhaal dat voornamelijk wordt opgebouwd door dialoog. Dit zit prima in elkaar en de lezer blijft gissen waar dit heen gaat. Prima geschreven, heel amusant. Niet zoveel diepgang, maar elk verhaal hoeft ook niet diep te gaan. Als een verhaal mij amuseert is dat al een dikke voldoende waard. Ik heb verder geen suggesties voor de schrijver. Hij beheerst het vak van dosering en spanningsopbouw en hij heeft een uitstekend taalbeheersing. Wat wil je nog meer?

Trudy    Ge

Bijzonder verzorgd geschreven verhaal, waarbij de ontknoping even mooi als pijnlijk is. Ik geloof de schrijver en voor mij is dat het verschil tussen een goed verhaal en een toppertje. Tot die laatste categorie behoort 'Trudy' zonder enig voorbehoud.

Trudy    An

Trudy    BM

Helleborus    Ma

Een bezorgde moeder infiltreert een sekte om haar dochter te redden. Dat verhaal is ontelbare keren geschreven. Deze versie blijft steken in clichés, spannend of verrassend wordt het nergens. De ‘meester’ is een kartonnen schurk, de moeder zelf is ook ongeloofwaardig. Ze wordt gegijzeld, haar auto wordt gestolen, haar handen worden gebonden - en tussendoor heeft ze binnenpretjes over Lord of the Flies. Het zal allemaal wel.

Helleborus    Ae

Vanuit het perspectief van een moeder, belandt de lezer in een dystopische sectarische omgeving. De wanhoop om weer contact te krijgen met haar dochter wordt niet verzilverd in de sectarische omgeving waar niet gesproken wordt. In verzorgde schrijfstijl komt deze verontrustende omgeving tot leven.

Helleborus    AT

Helleborus    Ca

Een angstaanjagend einde dat beter had kunnen landen. Het verhaal wordt pas vanaf de tweede helft spannend en is nergens oprecht eng of angstaanjagend. Dit komt vooral omdat het zo trouw de klassieke genre tropes van horor (specifiek die over cults) naleeft. Ook zou ik de cultuur binnen de cult, specifiek over het niet kunnen of willen spreken, centraler stellen. Door dit eerder in het verhaal te vlechten zou de twist op het einde wellicht meer kunnen zeggen over de relatie tussen moeder en dochter.

Helleborus    Jo

Als bekend is waar de hoofpersoon naartoe gaat, is het verhaal eigenlijk al bekend. Er gebeurt niets onverwacht.

Helleborus    Wi

Ja hoor, ik hou van dit soort horrorverhalen! Maar ik denk dat het beter kan, dus hierbij wat suggesties voor de schrijver. Het begin was heel sterk “Het was niet ver, wel ver van de bewoonde wereld,” is een perfecte openingszin die de toon zet en nieuwsgierig maakt. En er zit al gelijk een impliciete dreiging in, dat is altijd heel goed voor de spanningsopbouw. Helaas lekt de spanning weg in het middenstuk, zo ongeveer vanaf ‘Lang heeft ze nagedacht over...” Alle interne monoloog over kleding, yogavriendin, de oermens, de liftster zijn allemaal veel te lang uitgesponnen en dodelijk voor de spanningopbouw. Zo’n zin als “Zij drapeert iedere dinsdagmiddag haar graatmagere lichaam over een skippybal,” is leuk gevonden, maar totaal irrelevant voor het verhaal. Het middenstuk kan gemakkelijk toe met de helft van het aantal woorden. Moet zelfs de helft worden om de spanningsopbouw te redden. Elke alinea moet óf de dreiging verhogen, óf informatie geven die later essentieel blijkt. De confrontatie in het gebouw is weer heel sterk, mooi zintuigelijk geschreven met een onderhuidse dreiging die nooit expliciet wordt. Het slot is prachtig, behalve deze zin: “Plotseling herinnert ze het zich van haar lessen anatomie.” Die is te analytisch en uitleggerig en je haalt de lezer uit de emotie. Weg ermee!

Helleborus    Ge

Pijnlijk, op sommige momenten bijna emotioneel verhaal dat domweg goed geschreven is. Met name de beschrijvingen van de omgeving vind ik bijzonder. De ontknoping is even gruwelijk als veelzeggend.

Helleborus    An

Verassende ontknoping.

Helleborus    BM

 Bizar is wat het eerst in me opkomt. Dit verhaal moet landen en houd me nog even vast. Knap gedaan.

De versierkunstenaar    Ma

Jaaa, géén overbodige witregels! “Het begint deze keer gelijk goed”, aldus de openingszin. Zo is dat. En de rest stelt mij ook niet teleur. Sterker nog: dit is een knap opgebouwd verhaal, dat stapje voor stapje ontspoort tot aan een ronduit spannende ontknoping: geen expliciet geweld, geen morele les, alleen de griezeligheid van wat er net niet is gebeurd en wat er volgende keer wel gaat gebeuren. Geen woord teveel, geen overbodige sensatielust, gewoon… eng. Maar dan ook echt eng. Het beeld van Alwin in het hoofd van lezer kantelt van nerd tot griezel, zonder dat ik mij daartoe gepusht voel. Show, don’t tell in optima forma. Wat een lekker verhaal. Beste auteur, dit is vakwerk! Op één misser na (‘ik zeg: “Stop hiermee Alwin. Mijn stem breekt, maar ik blijf het herhalen: stop, stop, stop.”), maar dat mag de pret niet drukken.

De versierkunstenaar    Ae

 Aardig verhaal over een 'versiercoach' die haar pupil (een onzekere man) via een oortje en camerabeelden volgt in zijn 'versierpogingen.'  Geleidelijk aan, -het verhaal wikkelt zich af in het tempo van de waarnemingen van de coach,- schrikt zij van het monster dat zij heeft losgelaten op argeloze en kwetsbare vrouwen. Alwin, 'de versierder' is een enge vent. Dit aspect had de schrijver iets groter moeten maken, om de trage opbouw met een klapper te laten eindigen.

De versierkunstenaar    AT

De versierkunstenaar    Ca

Een slimme keuze om het perspectief te kiezen van de 'trainer'. Iemand waar je het eigenlijk niet mee eens bent, maar die gaandeweg steeds meer inziet wat de gevolgen zijn van zijn daded. Uiteraard een thema dat je vaak terugziet in het nieuws tegenwoordig (de menosphere). Wellicht daarom hoopte ik juis op een wat onverwachtere wending tegen het einde aan.

De versierkunstenaar    Jo

Een jongen hoort een stem in zijn oor en het verhaal lijkt erop uit te draaien dat hij mede hierdoor een jonge vrouw gaat aanranden. Het loopt anders af, dat is positief en de manier waarop de schrijver deze jongen neerzet is goed. Het is een wat naargeestig verhaal en de vraag is vooral wat er een volgende keer zal gebeuren. Je blijft al lezer achter met de juiste vragen, een compliment derhalve voor de schrijver.

De versierkunstenaar    Wi

Dit verhaal is duidelijk geïnspireerd door de film ‘Hitch”, maar de schrijver heeft er een mooie, donkere en verontrustende twist aan gegeven. Het heeft spanning, een originele vertelconstructie en een sinistere escalatie, die voorspelbaar leek, maar toch een onverwachte twist kreeg. Mooi hoor! Het verhaal heeft ook een origineel vertelperspectief waardoor thema’s als mannelijkheid, manipulatie, coaching, maar ook online radicalisering kunnen worden ingebracht, zonder ze expliciet te hoeven benoemen. Helaas worden de sterke scènes te vaak onderbroken door specifieke uitleg, bij voorbeeld: “Daarom wil ik ze van beeldschermen weg krijgen…” en “Je moet jezelf een beetje afsluiten.” Veel van die verklarende passages kunnen worden geschrapt en je zult zien dat het verhaal dan veel scherper wordt. De figuur Alwin heb je nodeloos te zwaar negatief aangezet. Hij is in alles negatief, dat maakt hem plat, geen levend mens. Laat hem ook eens kwetsbaar of sympathiek zijn, dan wordt zijn ontsporing nog enger. De titel vond ik zwak, ik herken het woord ‘kunstenaar’ nergens in. De Versiercoach is beter, maar misschien te voor de hand liggend.

De versierkunstenaar    Ge

De versierkunstenaar    An

Het vehaal bouwt goed op in spanning, het leest vlot. Goed gedaan.

De versierkunstenaar    BM

 Gek verhaal en toch goed. Moet een beetje glimlachen: wie wordt er nu beet genomen? Zijn de oortjes niet een stemmetje in het hoofd van Alwin?

De kreeft    Ma

De ingrediënten voor een goed verhaal zijn er. Maar de uitvoering is zwaar onder de maat. De dialogen zijn onnatuurlijk: niemand praat zo. Ze functioneren als gevers voor plot-informatie, niet als mensen. De interventie door de RvdK is een karikatuur. Dat is niet een kwestie van smaak maar van feitelijke geloofwaardigheid: het fundament van het verhaal. Als die wegvalt, valt alles in elkaar. De marktscène is eveneens een probleem: de auteur verwart detail met diepgang. Kruts, Brugemann's, Mabroek, Harteveld, het is een boodschappenlijstje, geen invulling van de wereld van het verhaal. Hetzelfde geldt voor de televisiegids: Temptation Island, Lotto Weekend Miljonairs, Dancing with the Stars, Animal Planet. Vulsel.

Jimmy die van het dak lazert is met de haren erbij gesleept. De catastrofe komt niet als onvermijdelijk voort uit het plot, maar is geconstrueerd. De kreeft (nota bene de titel van het verhaal) lost zijn belofte niet in. Hij heet Sjakie en dat is het. De spin in de openingsscène doet ironisch genoeg meer voor het verhaal.

Ik klink geïrriteerd, en dat ben ik ook. Er is genoeg te doen rondom jeugdzorg, en het gebrek aan waarheidsvinding is inderdaad een probleem. Prima om daar een verhaal aan op te hangen, maar doet dat dan alstublieft zorgvuldig.

En ik heb niks gezegd over de overdaad aan witregels. Nu wel.

De kreeft    Ae

De ontwikkelingen in dit verhaal komen stapsgewijs tot stand in een verteltoon - alsof je met de verteller rondom de keukentafel zit- en waarin het drama dat zich ontspint stoicijns wordt opgevat. Hierdoor komt de tagiek van de hoofdpersoon die voor het ongeluk geboren lijkt te zijn sterk naar voren. Goede schrijfstijl.

De kreeft    AT

De kreeft    Ca

Mooi omschreven, echter voelt het momenteel nog als twee verhalen die (bijna) zijn samengehecht. De relevantie van de kreeft is mij niet helemaal helder, ik zocht naar een metafoor of diepere betekenis die nooit kwam.

De kreeft    Jo

Het gaat in dit verhaal van kwaad tot erger, op een mooie manier verteld. Het is een verhaal over een scheiding en een aanklacht voor seksueel misbruik. Dat er een kreeft een rol in het verhaal speelt, maakt het leuk en speels. Het is knap geschreven, goed opgebouwd en het einde past perfect bij het verhaal.

De kreeft    Wi

Het is voor volwassenen vaak moeilijk om een verhaal te schrijven vanuit het perspectief van een tiener. Dat vereist een zorgvuldig opgebouwde vertelstem. Omgekeerd geldt hetzelfde: het is voor een tiener vaak moeilijk om een verhaal te schrijven vanuit een volwassen perspectief. Dit verhaal heeft een vertelstem die past bij de gedachtenwereld van een tiener, niet bij die van een volwassen vader van twee jonge kinderen. Zinnen als deze: “Hoewel ik me niet kan voorstellen dat je nog vrienden hebt.’ De agent grijnsde erbij,” geven een tienerperspectief, geen volwassenen-perspectief. Deze zin: “Olafs vader, een hardwerkende, zorgzame, lieve man, kon het gemis van zijn moeder die stierf op zijn 13e niet goed maken,” is een infodump-zin en geeft de onervarenheid van deze schrijver weer. Dit verhaal is hetzij geschreven door een tiener, die te weinig heeft nagedacht over de vertelstem (of te onervaren is om met vertselstemmen te spelen), of door een volwassene die om onverklaarbare redenen heeft gekozen voor een tiener-vertelstem. Indien geschreven door een tiener: blijf schrijven, blijf oefenen en lees vooral heel veel korte verhalen, want je bent in staat een verhaal te vertellen (de opbouw van dit verhaal is namelijk wel goed).

De kreeft    Ge

Uitstekend geschreven en onderhoudend verhaal. Ik heb het met veel plezier gelezen. Een puntje van aandacht: iet minder (overbodige) details zouden het verhaal niet slechter maken.

De kreeft    An

Het ligt er wel heel dik bovenop allemaal. Het verhaal pakt me niet.

De kreeft    BM

 Triest verhaal over pech op pech. Hier en daar wat langdradige uitstapjes, zoals de markt en wat daar allemaal te halen is.

De bel    Ma

Best aardig verhaaltje (780 woorden), met vleugje mystiek en zonder uitleg. Daarmee zet je de lezer aan het denken, in plaats van dat je situaties of gebeurtenissen voorkauwt. Ik vind het wel wat karig, want wat is nou existentieel veranderd bij Tuur? Sowieso krijgen we weinig mee van zijn psyche, waar dit verhaal nou juist om zou moeten draaien. Kortom: aardig, wat karig, geen knaller.

De bel    Ae

Het verhaal over belletjestrekker Tuur is niet af. De betekenis van de beschreven herhaalde handelingen worden niet duidelijk in dit te korte verhaal, en dat is juist waar de lezer graag achter wil komen.

De bel    AT

De bel    Ca

Het verhaal mist een conclusie. Wat mij daarnaast vooral opviel is dat het verhaal heel staccato aanvoelt. Nu reflecteert dit wellicht de leeftijd van onze hoofdpersoon, maar het haalt mij tegelijkertijd ook uit het verhaal. Een diverser aanbod aan zinlengtes zou het verhaal een stuk mooier laten vloeien.

De bel    Jo

Heel bijzonder en mooi gedaan. Een klein verhaal, geen woord te veel en mooi geschreven. Met veel plezier gelezen.

De bel    Wi

Mooi hoor, die minimalistische schrijfstijl! De premisse is origineel en intrigerend en de openingsalinea is ijzersterk: hij leidt tot verwondering (een vuist met gestrekt wijsvinger?) en is gelijk spannend. De opbouw van het verhaal is uitstekend, de relatie met de buurman groeit, zonder dat de schrijver dat expliciet benoemd. Knap gedaan. Toch kan dit verhaal beter, het middenstuk valt in herhalingen en je bent over de top gegaan met de symboliek, het stof, de barst, de pop, de typemachine, de zolder vol herinneringen, etc.  Als het allemaal wat achtelozer was opgezet, dan zou de impact groter zijn geweest. Dus schrap een aantal van die objecten en wat mij betreft kunnen de typemachine en de kaders gemist worden. Tuur, de hoofdpersoon blijft te ongrijpbaar, zijn rituelen zijn prachtig beschreven, maar zijn motieven niet. Waarom blijft hij komen? Dus met nog net iets meer psychologische diepgang kan dit goede verhaal een uitstekend verhaal worden.

De bel    Ge

Goed geschreven verhaal waarbij de lezer echt gedwongen wordt na te denken. Er zijn bijvoorbeeld meerdere antwoorden op de vraag 'Wie is nou eigenlijk Tuur?' en dat maakt het lezen juist extra leuk.

De bel    An

De bel    BM

 Ik snap het verhaal niet. Wat heeft de rechter hand te maken met de verwarde oude intelligente man?

Identocratisch    Ma

Het concept is intrigerend: de geconstrueerde identiteit, de lege bibliotheek, de synthetische hond, een leeg bestaan. Maar waar dient al dit gedoe voor? Na dik 2800 woorden heb ik nog steeds geen idee, behalve dat de cyclus (voorspelbaar) opnieuw begint. Problematischer is het gebrek aan narratieve spanning. Er gebeurt van alles, maar er staat niks op het spel. Arthur is nauwelijks een mens, hij is een filosofisch concept in een maatpak. Er speelt geen conflict, geen verwarring, alles dient het illustreren van het thema. Misschien aardig geschreven, maar het glijdt van mij af als regen op teflon.

Identocratisch    Ae

De boeiende intro trekt de lezer gelijk in het verhaal. Het geschrevene flitst als in een film langs het netvlies.De detaillistische beschrijvingen zoals: 'hij keek toe hoe zijn naam verdween in een vloeibaar wordend lettertype'  -zijn stilistisch mooi. Het verhaal kabbelt rustig verder en allengs wordt duidelijk dat de hoofdpersoon alleen is ontstaan uit de inkt van de notaris.

Identocratisch    AT

Identocratisch    Ca

Een intrigerend verhaal dat naar meer vraagt! Het mysterie, en gebrek aan actie van Arthur past juist goed binnen dit korte verhaal en accentueert de thematiek wat betreft identiteit. Het enige wat stroef voelt is het verloop van tijd. Vooral wanneer de veertig jaar verstrijkt is plots, wellicht kan het de moeite waard zijn om iets meer tijd te besteden daaraan zodat wij als lezer goed kunnen aanvoelen hoe hij zichzelf steeds meer verliest.

Identocratisch    Jo

Vreemd om met Verhaal te beginnen, dat is trouwens direct de laatste opmerking. Wat een prachtig ingetogen geschreven verhaal. Ik heb er van genoten. Het zit van kop tot staart perfect in elkaar en de schrijver heeft geen grote woorden of bijzonderheden nodig om het verhaal geweldig te laten zijn.

Identocratisch    Wi

Voordat ik een oordeel geef over dit verhaal, een verzoek aan deze en andere schrijvers: Maak het lezen nou een beetje makkelijk voor de jury die elke maand tientallen verhalen moet lezen: witregels bij een tijdsprong, elke nieuwe dialoogzin op een nieuwe regel. Alvast bedankt! Dit is een ambitieus verhaal, met een zeer gecontroleerde, voorspelbare uitwerking. Halverwege zag ik al aankomen dat het verhaal zou eindigen in een herhaling van de cyclus. Voor een getalenteerde verteller, die deze schrijver zichtbaar is, is dat te gemakkelijk. De vertelstem is strak, beeldend zonder in mooischrijverij te verzanden en beheerst ironisch, echt heel mooi! Zo’n zin als “een man die zo succesvol onzichtbaar was gebleven” geeft al aan met wat een schrijftalent we hier te maken hebben. Maar de verhaaltechnische durf ontbreekt, niet alles hoeft consequent te zijn, mensen zijn zo niet. Durf de chaos te omarmen, die in het hoofd van mensen rondspookt. Dit verhaal is te geconstrueerd, er is geen ruis, geen overbodigheid, elk detail heeft een functie. De toon is glad, extreem consistent. Ik had het gevoel te kijken naar een foto van een prachtig schilderij. In de foto zie je niet de verfstreken, de aarzelingen, de fouten en verbeteringen van de schilder, die je op het echte schilderij wel ziet. Tenslotte nog een laatste opmerking: je legt te veel uit wat de lezer al heeft begrepen: Max is een robot, Claire verklaart de regels en de brief bevestigt deze. Na de eerste test, worden alle volgende tests uitgelegd. Dus qua fantasie een dikke voldoende voor het thema, verhaaltechnisch een heel mager zesje en schrijftechnisch een dikke voldoende.

Identocratisch    Ge

Er zijn verhalen die het jureren ervan tot een feestje maken. Dit is er zo een. Alles klopt: het begint met een krachtige titel, de opening is uitermate sterk, de verhaallijnen en de personages zijn krachtig en de ontknoping maakt het af. Voor mij is dit verhaal uitgevenswaardig.

Identocratisch    An

Identocratisch    BM

Mooi geschreven fantasie/episch verhaal. Ik lees dit type verhalen niet veel, dus technisch weet ik er niet zoveel over te zeggen.

Helleborus    Ma

Een bezorgde moeder infiltreert een sekte om haar dochter te redden. Dat verhaal is ontelbare keren geschreven. Deze versie blijft steken in clichés, spannend of verrassend wordt het nergens. De ‘meester’ is een kartonnen schurk, de moeder zelf is ook ongeloofwaardig. Ze wordt gegijzeld, haar auto wordt gestolen, haar handen worden gebonden - en tussendoor heeft ze binnenpretjes over Lord of the Flies. Het zal allemaal wel.

Helleborus    Ae

Vanuit het perspectief van een moeder, belandt de lezer in een dystopische sectarische omgeving. De wanhoop om weer contact te krijgen met haar dochter wordt niet verzilverd in de sectarische omgeving waar niet gesproken wordt. In verzorgde schrijfstijl komt deze verontrustende omgeving tot leven.

Helleborus    AT

Helleborus    Ca

Een angstaanjagend einde dat beter had kunnen landen. Het verhaal wordt pas vanaf de tweede helft spannend en is nergens oprecht eng of angstaanjagend. Dit komt vooral omdat het zo trouw de klassieke genre tropes van horor (specifiek die over cults) naleeft. Ook zou ik de cultuur binnen de cult, specifiek over het niet kunnen of willen spreken, centraler stellen. Door dit eerder in het verhaal te vlechten zou de twist op het einde wellicht meer kunnen zeggen over de relatie tussen moeder en dochter.

Helleborus    Jo

Als bekend is waar de hoofpersoon naartoe gaat, is het verhaal eigenlijk al bekend. Er gebeurt niets onverwacht.

Helleborus    Wi

Ja hoor, ik hou van dit soort horrorverhalen! Maar ik denk dat het beter kan, dus hierbij wat suggesties voor de schrijver. Het begin was heel sterk “Het was niet ver, wel ver van de bewoonde wereld,” is een perfecte openingszin die de toon zet en nieuwsgierig maakt. En er zit al gelijk een impliciete dreiging in, dat is altijd heel goed voor de spanningsopbouw. Helaas lekt de spanning weg in het middenstuk, zo ongeveer vanaf ‘Lang heeft ze nagedacht over...” Alle interne monoloog over kleding, yogavriendin, de oermens, de liftster zijn allemaal veel te lang uitgesponnen en dodelijk voor de spanningopbouw. Zo’n zin als “Zij drapeert iedere dinsdagmiddag haar graatmagere lichaam over een skippybal,” is leuk gevonden, maar totaal irrelevant voor het verhaal. Het middenstuk kan gemakkelijk toe met de helft van het aantal woorden. Moet zelfs de helft worden om de spanningsopbouw te redden. Elke alinea moet óf de dreiging verhogen, óf informatie geven die later essentieel blijkt. De confrontatie in het gebouw is weer heel sterk, mooi zintuigelijk geschreven met een onderhuidse dreiging die nooit expliciet wordt. Het slot is prachtig, behalve deze zin: “Plotseling herinnert ze het zich van haar lessen anatomie.” Die is te analytisch en uitleggerig en je haalt de lezer uit de emotie. Weg ermee!

Helleborus    Ge

Pijnlijk, op sommige momenten bijna emotioneel verhaal dat domweg goed geschreven is. Met name de beschrijvingen van de omgeving vind ik bijzonder. De ontknoping is even gruwelijk als veelzeggend.

Helleborus    An

Verassende ontknoping.

Helleborus    BM

 Bizar is wat het eerst in me opkomt. Dit verhaal moet landen en houd me nog even vast. Knap gedaan.

De Wereld die Terugkeek    Ma

Goed verhaal, wat naar mijn mening nog beter zou kunnen. Het idee is interessant: de schepper die zijn schepping wordt, de schilder die in het doek verdwijnt. De inversie aan het einde (de schilder wordt geschilderd) is alleen meer logisch dan een verrassing. Wat ik mis is psychologische duiding van de hoofdpersoon. Vanwaar zijn langdurige eenzaamheid, waarom schildert hij dit, wat drijft hem? Ik vind hem te passief neergezet. Er is geen conflict, geen keuze, geen wrijving. Dat maakt het verhaal wat vlak, en dat is jammer. Maar, prima inzending en fijn om hiermee deze maand te beginnen! Ga door, auteur, je hebt een goede schrijversstem.

De Wereld die Terugkeek    Ae

Dit surrealistische verhaal is goed geschreven. Het enige minpuntje is de eerste alinea, waar teveel informatie in staat: de lezer zou hier kunnen afhaken. De hoofdpersoon Emanuel is schilder. Hij heeft een schilderij gemaakt dat tot leven komt als hij ernaar kijkt. Het schilderij maakt zelfs geluid. Op indringende wijze wordt verhaald hoe Emanuel geobsedeerd raakt door zijn schilders passie en uiteindelijk zelf in het schilderij verdwijnt. De spanning wordt geleidelijk opgebouwd en is boeiend tot het einde.

De Wereld die Terugkeek    AT

We leren nu te veel over het schildersdoek, terwijl die tijd en woorden ook benut kan worden aan het kennen van de hoofdpersoon, die we eigenlijk aan het eind van het verhaal nog niet goed kennen.

De Wereld die Terugkeek    Ca

De Wereld die Terugkeek    Jo

Een schilder die een schilderij wordt, een leuk idee, maar een leuk idee alleen is niet voldoende voor een goed verhaal. Omdat er verder amper iets gebeurt, blijft het eigenlijk vooral hangen bij het idee. De schrijver laat na om meer te doen dan alleen het idee op papier te zetten. Het is trouwens goed geschreven.

De Wereld die Terugkeek    Wi

O, weer eens een schrijver die lange zinnen durft te schrijven en die nog kloppen ook! Natuurlijk moest ik aan J.J. Voskuil denken: secuur, observerend, licht afstandelijk. De opbouw van het verhaal is schoolboek-perfect en dat vind ik een probleem: het wordt te voorspelbaar. Halverwege wist ik al dat het zou eindigen in een omkering en dat is natuurlijk jammer. Als lezer wil je verrast worden. Probeer het verhaal minder voorspelbaar te maken door hier en daar een vreemde storing, een onverwachte twist of een ‘red herring’ en dan kun je nog altijd hier eindigen, maar dan heb je de lezer wel verrast. Dus: uitstekend geschreven, maar te voorspelbaar. Het thema is natuurlijk niet nieuw en deze schrijver heeft er ook geen nieuwe twist aan gegeven: Schepper vs schepping. Ik moest heel erg aan “The Picture of Dorian Gray” denken, maar Oscar Wilde heeft nog een morele/emotionele laag toegevoegd aan datverhaal, die hier jammer genoeg ontbreekt. Het verhaal is niet volledig origineel als concept, maar wel lekker geschreven. Ondanks mijn opmerkingen, toch een dikke voldoende.

De Wereld die Terugkeek    Ge

Technisch bijna volmaakt geschreven. De beelden en thematiek zijn krachtig neergezet.

De Wereld die Terugkeek    An

Ondanks de lange zinnen leest het heel gemakkelijk, ik word daardoor direct meegenomen in het verhaal. Goed gedaan.

De Wereld die Terugkeek    BM

Wie niet weg is    Ma

Aardig verhaaltje, waarbij het spookthema ruimte biedt aan een paar leuke taalvondsten. De vertelstem is consistent en de zelfreflectie van het jonge spookje vermakelijk. Het blijft wel oppervlakkig, terwijl er genoeg aangrijpingspunten zijn voor verdieping: de dysfunctionele relatie met de ouders en het 'niet genoeg zijn' worden als terloops genoemd, maar had het spookje meer smoel kunnen geven als het uitgediept werd. Het slot is oké. Al met al een leuk verhaal, zonder pretenties. Alleen die overdaad aan witregels… waarom toch?

Wie niet weg is    Ae

 De openingszin van dit onderhoudende spookverhaal nodigt de lezer uit om zich verder in het verhaal te verdiepen: "Ik ga mensen meemaken, de eerste keer sinds ik zelf geen meer ben."  Het oude huis van het spook wordt opnieuw bewoond. Hij probeert Benjamin , het jongetje dat in het huis woont, de schrik op het lijf te jagen. Tot zijn frustratie  blijft hij onzichtbaar. Tot dat het lukt. De verwoording van de frustraties van het spook over zijn onzichtbaarheid is beeldend beschreven.

Wie niet weg is    AT

Goed verteld en creatief. We kennen allemaal Capsper het vriendelijke spook, maar wie had gedacht om er een origin story aan de karakter te koppelen. Mijn enige punt van kritiek is dat het er iets te dik bovenop ligt dat het spookje vriendelijk is. Voor een kinderverhaal is dat niet perse een probleem.

Wie niet weg is    Ca

Wie niet weg is    Jo

We lezen hier over een spook die nog het een en ander moet leren. Het voelt vooral aan als een lang intro. Er gebeurt lang niet veel, de lezer wordt klaargemaakt voor het moment dat het eng wordt en het grappige is dan wel dat dit juist niet gebeurt. Het einde is leuk gedaan, dit redt het verhaal.

Wie niet weg is    Wi

Ik vind het wat flauw en vooral saai, het verhaal kabbelt voort zonder enige diepgang en ik stoor me aan het moralistische ondertoontje (de underdog helpen). Er is weinig spanning en het slot klopt mooi, te mooi. Verder zijn er een paar zinnen waar een woord in ontbreekt. Zelfs voor een kinderverhaal is dit niet spannend genoeg. En er ziiten details in die niet logisch zijn: hij is goed in 'sociale mdia' en vervolgens worden enkele hele oude communicatiemiddelen genoemd. Dat rijmt niet. Tenslotte komen alle gangbare clichés van 'spoken' langs, er is geen enkele onverwachte twist of bijzonder perspectief. Wat overigens allemaal niet wil zeggen dat deze schrijver niet kan schrijven. In tegendeel! Ik denk dat deze schrijver in staat moet zijn om een verhaal te schrijven met veel meer diepgang. En dat wil ik volgende maand dan wel graag lezen.

Wie niet weg is    Ge

Inhoudelijk een prima verhaal met een interessante thematiek. Een ietwat beknoptere schrijfstijl zou de spanning ten goede zijn gekomen.

Wie niet weg is    An

Leuk en origineel verhaal, maar de simpele schrijfstijl is niet helemaal mijn smaak.

Wie niet weg is    BM

Wijsloos    Ma

Deze schrijver kan schrijven. Op consistente toon wordt een compleet nieuw universum geschetst, zonder in de valkuil van overdadige uitleg te vallen. De psychologie van Beau vind ik raak getroffen: ze is geloofwaardig gelaagd. Het verhaal speelt zich af in een zorgvuldig geconstrueerd spanningsveld tussen macht en kwetsbaarheid, controle en overgave. De scène in de folterkamer is expliciet maar niet pornografisch: het gaat hier om iets heel anders, en de schrijver weet dat heel goed vol te houden. Ik deel de verbazing (weerzin) van Manuel, hij fungeert als mijn stem met de hoofdpersoon en stelt precies en precies op tijd die ene vraag die ik ook had willen stellen: waarom? In het antwoord van Beau vind ik het begrip. Manuel is trouwens uitstekend neergezet: zijn dienstbaarheid, aarzeling, zijn handen, zijn onvermogen tot oogcontact; meer karakter in een paar rake zinnen dan veel inzenders in een heel verhaal opbrengen. De idioot lange zin over de nostalgieperiode (233 woorden, bijna 10% van het verhaal) werkt verrassend goed, als een bewustzijnsstroom die de schaal van Beaus leven aantoont zonder dat het een infodump wordt. Tot zover ben ik onder de indruk. Maar er zijn toch wat probleempjes. Het verhaal eindigt als een mooie dag die "de illusie wekte van verandering" en dat is te vrijblijvend. De existentiële vraag (wat betekent liefde, verlangen, identiteit na veertien eeuwen leven) blijft onbeantwoord, niet als een kloppend open einde maar gewoon, boem pats, onafgemaakt. De lelijke POV-wisseling tussen Manuel en Beau is ronduit een uitglijder. Verder heeft de vergadering in het begin geen andere functie dan het introduceren van de toon, terwijl het wel het nodige van de lezer vraagt. Maar soit, dat alles mag de pret niet drukken. Uitstekend verhaal!

Wijsloos    Ae

 De 1439- jarige Beau Maristella Geist raadpleegt haar 'gan'. ( C'est quoi?)  De hoofdpersoon in dit verhaal, een bionische vrouw temidden van androide wezens, bevindt zich in een universum van galactische oorlogen. Desalniettemin mag zij nog steeds sado masochistische erotiek beleven met Loic, een androide. Samen zoeken zij de grens tussen dood en genot. Goed geschreven verhaal , fantasievol en met detaillistische beschrijvingen die het verhaal interessant maken.  De niet sci-fi liefhebber  wordt tegen wil en dank de galactische wereld binnengetrokken, en verrast. Splits de zinnen af en toe op door een punt te zetten. De alwetende verteller adresseert de lezer op een gegeven moment met: ..'-en je wist nooit wat de aanleiding ging zijn.' Dit kan anders.

Wijsloos    AT

Het duurt te lang voor dit verhaal om op gang te komen. Daarnaast wordt het pas in alinea 3 duidelijk dat het om een soort van sci fi setting gaat. Zelfs in langere werken wordt de opbouw sneller neergezet, laat staan in een kort verhaal.

Wijsloos    Ca

Wijsloos    Jo

Een sciencefiction-verhaal, altijd leuk om tegen te komen in een schrijfwedstrijd als deze. Het zou wat mij betreft wat vaker mogen gebeuren. Dit verhaal is qua inhoud goed, het heeft alleen meer weg van een deel van een grote verhaal dat van een kort verhaal. Er is goed over nagedacht, inhoudelijk klopt en het is goed geschreven. Als kort verhaal werkt het voor mij jammer genoeg niet.

Wijsloos    Wi

Hoera, weer eens een echt SciFi-verhaal! Maar juist in SciFi had ik niet verwacht een vrouw aan te treffen die Beau heet. Ik weet het, het komt in het dagelijkse leven ook voor, maar dat doet pijn aan het francofiele deel van mijn hart. Beau is mannelijk; als het een vrouw is, is het Belle! Het volgende dat me opviel is een zin van maar liefst 176 woorden! Van “Soms was ze nostalgisch naar ....tot... te proberen hun kosmische moederschoot nog te redden.” Schrijftechnisch klopt hij, maar verhaaltechnisch is het een draak. Veel te veel info in één zin! Geef de lezer toch wat ademruimte en kijk nog eens heel goed of al die info nou wel zo nodig is. En zo ja, breek deze zin dan op in meerdere zinnen. Trouwens, het gehele middenstuk van dit verhaal is één grote infodump, waardoor de spanning wegzakt. Het uitleggen gaat nog door tot het einde toe, de dialoog met de butler is daarvoor een goedkope oplossing. Ook hier weer het veel voorkomende probleem met SciFi korte verhalen: de schrijver moet zoveel uitleggen over de enscenering en de andere regels en gewoonten van de gecreëerde wereld, dat er te weinig tijd en ruimte is voor een echt diepgravend verhaal. Dit verhaal is veel te kort om het grote thema dat de schrijver heeft gekozen ook maar enigszins recht te doen. Mogelijk is daarvoor een heel boek nodig. Ik waardeer de poging van deze schrijver, maar wat mij betreft niet gelukt.

Wijsloos    Ge

Sciencefiction zoals het genre bedoeld is. Daarnaast moet gezegd dat deze auteur beschikt over een formidable techniek. De personages en de plot komen tot leven, mede door de krachtige dialogen. Dit lastigste en vaak meest risicovolle onderdeel van de schrijfkunst kunnen een verhaal daadwerkelijk naar een hoge plan tillen. Dat is precies wat je hier ziet gebeuren.

Wijsloos    An

Wijsloos    BM

Kijk naar me    Ma

Zucht… wéér een tsunami aan witregels. Tussen alinea’s (die al misvormd zijn door die onnodige leegte) maar liefst VIJF enters? Serieus? Met frisse tegenzin duik ik het verhaal in. Overtuig mij, auteur!

Aan ambitie geen gebrek. Een obsessieve, verbroken liefde mondt uit in zelfverminking. Een duister thema, de lat ligt daarmee hoog: hoe invoelbaar weet de auteur dit te maken? Helaas… Gerald is vooral slachtoffer van zichzelf, en er gebeurt bar weinig om enige sympathie voor hem te krijgen. De lezer wordt bij de hand genomen door zijn neerwaartse spiraal, maar de psychologie wordt uitgelegd in plaats van verbeeld. Seraphine blijft ondertussen een abstractie. Ook haar psyche wordt uitvoerig uitgelegd, maar nergens wordt ze een mens van vlees en bloed. De stroom aan stalkerige berichten die Gerald haar stuurt zijn goed gevonden; ze tonen zijn grenzeloosheid beter dan de vertellende passages dat doen. Maar het zijn er te veel, te lang, en ze herhalen zichzelf. Het slot is uiteindelijk geen verrassing meer. Of het aan AI ligt of niet, durf ik niet met zekerheid te zeggen. Feit is dat dit verhaal, ondanks het gewaagde thema, veel poogt te verklaren maar nergens tot leven komt.

Kijk naar me    Ae

Het is knap als je woordelijk de mechanismen van ontoereikendheid kunt beschrijven. De gevoelens van de hoofdpersoon Gerard worden op deze wijze messcherp verwoord. Het verhaal stokt nergens. Binnen in  dit heftige verhaal is  het einde voorspelbaar. Dit doet geen afbreuk aan het verhaal, maar dient het.

Kijk naar me    AT

Er is te weinig dialoog. Dit verhaal wordt verteld in plaats van getoond.

Kijk naar me    Ca

Kijk naar me    Jo

De ik-persoon in dit verhaal zit behoorlijk in de knoop met zichzelf nadat zijn relatie is uitgegaan. We zitten in zijn hoofd, wat hij meemaakt is voor mij moeilijk te vatten, maar dit maakt het verhaal sterk. Zijn uiteindelijk keuze is bizar, maar ligt volkomen in lijn met het verhaal. Het is knap gedaan en een mooi verhaal.

Kijk naar me    Wi

Sorry hoor, maar dit is niet aan mij besteed. 2900 woorden aan relatiegedreutel, met gevoelens-analyses-van-de-kouwe grond, eindeloze herhalingen, twee liefdesbrieven en ook nog een droom, die helemaal niets toevoegt. Uiteindelijk gebeurt er niets, er wordt niets onthuld, er wordt niets geleerd, in het begin is het een man met liefdesverdriet die erin blijft hangen. Aan het einde nog steeds. Deze schrijver kan echt wel schrijven, maar schrappen heeft hij/zij nog niet geleerd. Schrap minstens de helft van de woorden en de droom in zijn geheel, voeg daadwerkelijke actie toe en laat minimaal een ontwikkeling van de persoon Gerald zien. Misschien, heel misschien ga je dan in de richting van een verhaal dat wel de moeite van het lezen waard is, want het onderliggende thema (een mens met afwijkingen in relaties) is een mooi thema voor een kort verhaal.

Kijk naar me    Ge

De wanhoop van de protagonist in het verhaal spat ervanaf. Dat is knap gedaan. Toch loopt het verhaal niet overal soepel en heeft het te veel storende haperingen om voor mij een echte topper te kunnen zijn.

Kijk naar me    An

Kijk naar me    BM

Trudy    Ma

Witregels. Veel. Alweer. Het is een ziekte geworden. Maar goed: het verhaal is best aardig. Trudy ontmaskert zichzelf stukje bij beetje, zonder commentaar of ingrijpen. Haar neerbuigendheid ('Weet je eigenlijk wel wat dat betekent, VIP?'), haar zelfverheerlijking via Paul, HSP: het stapelt zich rustig op, zodat de lezer de aard van dit personage langzaam maar zeker doorgrondt. De wending idem dito: de politie die haar als eerste ondervraagt, de sleutel, de 'duivelin', het kerstverhaal. De ware toedracht valt niet als een bom naar beneden, maar sijpelt naar binnen. De slotregel is uitstekend. Eén detail, zonder uitleg, en de hele context kantelt naar wat het is. Ik vind het wel jammer dat de ik-figuur kleurloos blijft: wie het is, wat hij/zij vindt, waarom hij/zij daar zit is duister. Maar tegelijk geeft mij dat de ruimte om zélf tegenover Trudy te zitten. Al met al een van de beste inzendingen van deze maand.

Trudy    Ae

 De eerste zin kan weggelaten worden. Je hoeft niets uit te leggen wat je in het vervolg al zo knap weergeeft, namelijk de grootheidswaanzin van Trudy. De dialogen van hoe de 'ik ' -persoon ingaat of meegaat in de arrogantie van Trudy :  -' Ik heb geen idee Trudy. Ik wil dit natuurlijk  wel graag weten. Vertel'-   geven een uiterst secuur beeld van de personages. Het einde is een perfecte afronding van het verhaal.

Trudy    AT

Goed verhaal. Na de eerste helft word het echter al vrij snel duidelijk waar het verhaal naartoe werkt, waardoor de spanning afneemt...

Trudy    Ca

Trudy    Jo

Een vrouw heeft de vader van de ik-persoon vermoord, dit is zeker aan het einde van het verhaal. Tijdens het lezen is dit trouwens al snel duidelijk. Het verhaal wil niet echt op gang komen, het einde is voorspelbaar en als geheel is het niet geweldig.

Trudy    Wi

Leuk, weer eens een verhaal dat voornamelijk wordt opgebouwd door dialoog. Dit zit prima in elkaar en de lezer blijft gissen waar dit heen gaat. Prima geschreven, heel amusant. Niet zoveel diepgang, maar elk verhaal hoeft ook niet diep te gaan. Als een verhaal mij amuseert is dat al een dikke voldoende waard. Ik heb verder geen suggesties voor de schrijver. Hij beheerst het vak van dosering en spanningsopbouw en hij heeft een uitstekend taalbeheersing. Wat wil je nog meer?

Trudy    Ge

Bijzonder verzorgd geschreven verhaal, waarbij de ontknoping even mooi als pijnlijk is. Ik geloof de schrijver en voor mij is dat het verschil tussen een goed verhaal en een toppertje. Tot die laatste categorie behoort 'Trudy' zonder enig voorbehoud.

Trudy    An

Trudy    BM