Jurycommentaar juni 2026

Hieronder vind je het jurycommentaar van juni 2026. Je kunt het beste CTRL+F/COMMAND+F gebruiken om jouw verhaal te zoeken. Ter info: Juryleden zijn niet verplicht commentaar te geven. Ook hoeft niet bij élk verhaal commentaar te staan. Wel zijn de jurylid-coderingen elke maand hetzelfde. Als je vaker mee hebt gedaan, kun je door de maanden heen de commentaren op jouw verhalen vergelijken.

Let op: lezen is voor eigen risico. Sommige juryleden nemen geen blad voor de mond en het lezen van het commentaar kan eventueel een vervelende ervaring voor je zijn. Bedenk alsjeblieft dat onze juryleden ook maar mensen zijn en dat je zelf moet bepalen of je het commentaar ter harte neemt of het naast je neer legt.

-- Maarten

Afbeelding
Liu Xiaobo (1955–2017) was een prominente Chinese literatuurwetenschapper, mensenrechtenactivist en criticus van het Chinese regime. Hij ontving in 2010 de Nobelprijs voor de Vrede voor zijn langdurige en vreedzame strijd voor fundamentele mensenrechten in China. Liu overleed in 2017 in gevangenschap aan de gevolgen van leverkanker, waarmee hij de eerste Nobelprijswinnaar voor de vrede werd die in detentie stierf sinds Carl von Ossietzky in nazi-Duitsland

Het commentaar

Het pronkstuk    Ma

Ik vind het idee achter dit verhaal goed gevonden. Alleen is het matig geschreven, zowel qua zinsbouw als opbouw van de vertelling. Halverwege was mij de ontknoping al duidelijk, waardoor het tweede deel nergens spannend wordt

Het pronkstuk    Ae

De dynamiek tussen de hoofdpersoon en de 'man met het snorretje' wordt aangegeven door dialogen die onderbroken worden door:'  een slokje bier '  of   'minachtend glimlachen'  of  'schouders ophalen'  van de hoofdpersonen. Dat de hoofdpersoon meegaat met de man 'van het pronkstuk' komt ongeloofwaardig over, toch creëert de discrepantie tussen de minderwaardigheidscomplexen van de hoofdpersoon en het verworden tot 'een pronkstuk'  een macaber spanningsveld.

Het pronkstuk    AT

Een OK verhaal wat licht onsamenhangend is en op sommige punten faalt. Het begin van een verhaal is erg belangrijk en hoort de toon te zetten voor de rest van het verhaal. Hier gebeurt dat niet. Vervang het begin van dit verhaal met iets compleet anders, en het verhaal zou er misschien beter van worden. Bij korte verhalen is het belangrijk om elk woord en elke zin een functie te geven die bijdraagt aan het complete verhaal. Hier wordt de introductie weggegooid. Ook verloor ik interesse op het moment dat de conversatie niet werkelijk aanvoelde. Niemand, maar dan ook niemand, zal zomaar, zonder reden, aan een complete vreemde het volgende zeggen: ''Ja, klopt. Ik … ik ben niet zo geleerd, ik lees geen boeken en ik denk niet zoveel over dingen na.’'. Deze enkele zin verpest de rest van het verhaal.

Het pronkstuk    Ca

Het pronkstuk    CH

Een slim en strak psychologisch verhaal dat je makkelijk meeneemt in een ogenschijnlijk onschuldig cafégesprek. De dialoog werkt goed: de verteller is meteen sympathiek door zijn onbehouwen eerlijkheid, de neerbuigende man klinkt authentiek elitair. Het moment waarop de verteller zijn kwetsbaarheid blootlegt en daarmee tot prooi wordt, is een mooi scharnierpunt. Je vangt dan al een glimp van het einde op en ik dacht, ik ken dit verhaal. Maar de spanning wordt knap opgebouwd in de kamer met de blauwe fluwelen gordijnen. De scène in de kelder inventariseert wat het café suggereerde: minder zou meer zijn geweest. De horror zit niet in het bloed of de lichaamsdelen, maar in de erkenning dat deze man de verteller al als object zag terwijl ze nog over Roodkapje praatten. De slotregels zijn wreed en doeltreffend. Van genoten!

Freezariodinoletaria     Jo

Het verhaal begint diepzinnig en het doet me weinig, langzaam maar zeker verandert het in een semi-wetenschappelijk betoog, wat mij niet boeit en zeker geen verhaal is.

Freezariodinoletaria     Wi

Dit verhaal heeft heel dringend punten nodig. Achter een zin komt een punt, niet een puntkomma. En dit verhaal heeft ook heel dringend ‘show don’t tell’ nodig. Kijk nou eens naar deze zinnen: “waarbij ik mezelf soms ervaar als verbonden met een vrouwelijke kern” en “waarbij ik soms het gevoel heb dat bepaalde aspecten van mezelf verborgen of onverwerkt zijn gebleven”. Laat een ‘vrouwelijke kern’ zien, laat zien wat die ‘bepaalde aspecten’ zijn. Door die enorme brij aan interne monoloog, was het voor mij onmogelijk om in dit verhaal te komen. Die interne monoloog met vast diepzinnig bedoelde, maar zeer vaag beschreven gevoelens, waar ook nog eens wordt overgegaan in de tweede persoonsvorm, wordt echter plotseling onderbroken door een college trampolinefysica, die niet zou hebben misstaan in een eerstejaars college ‘dynamica van systemen.’ Geen idee wat dit college doet dit in dit verhaal. En dan houdt het verhaal ineens op...De vreemde titel wordt nergens uitgelegd. Ik probeer ook altijd iets positiefs te zeggen voor een worstelend schrijver (zijn we dat immers niet allen?), maar voor deze schrijver heb ik niets. Dit is gewoon echt slecht. Misschien tijd voor een andere hobby? Trampolinespringen misschien?

Freezariodinoletaria     Ge

Freezariodinoletaria     An

Ik weet niet zo goed wat ik aan het lezen ben. Het voelt als een psychologische website met de duiding  van mentale processen, niet zozeer een kort verhaal.

Freezariodinoletaria     BM

Geen touw aan vast te knopen. De eerste alinea bestaat zelfs uit zin van 371 woorden!

De twee kanten van de spiegel    Ma

Een ambitieus verhaal, met veel aandacht voor sfeertekening. Schuldz, de hoofdpersoon, heeft iets tragisch/intrigerends over zich. De setting in de hoerensteeg vind ik geloofwaardig, en bijdragen aan het profiel van Schuldz. Maar dan gaat het verhaal zwabberen. Het dubbelganger-motief wordt sterk aangezet, maar verder niet uitgewerkt. Jammer: het gooien van het bierglas is dramatisch het sterkste in dit verhaal. De passage met het gesprek bij het loket pakt mij niet en het slot is mierzoet. Het belangrijkste euvel is dat het kernthema (verankerd in de titel) niet beantwoord wordt.

Verder mag dit verhaal echt wel een stevige redactionele beurt hebben. Het opent met een snelle wissel van verleden naar tegenwoordige tijd, dialogen worden afwisselend met enkele en dubbele aanhalingstekens gemarkeerd, veel zinnen rammelen. Gecombineerd met het niet inlossen van de gewekte verwachting leidt het tot een niet zo geslaagd verhaal.

De twee kanten van de spiegel    Ae

 Het thema: een man die zijn dubbelganger tegenkomt in spiegels zou geloofwaardiger zijn als het thema minder breedsprakig omschreven zou worden. Er worden teveel sprongen gemaakt van de gesuggereerde  donkere depressies van de man - naar een straaltje zonneschijn.   De omgeving (benauwende straatjes, hoerenlopers ) is pijnlijk nauwkeurig beschreven, echter de ontwikkeling van de hoofdpersoon blijft plat.

De twee kanten van de spiegel    AT

Te veel beschrijvingen, te weinig verhaal. Hierdoor ligt het tempo laag. Als lezer denk ik steeds: 'Waar wilt dit verhaal heen?'. Soms is er een moment dat ik denk het verhaal te begrijpen, maar dan gaat het opeens over wolken, duiven, de zon en de hitte voor een paragraaf lang. Dit schiet niet op. Functioneel proza is in mijn ogen vele malen beter dan mooi proza zonder functie.

De twee kanten van de spiegel    Ca

De twee kanten van de spiegel    CH

De zinsbouw is rommelig. De beeldspraak stapelt zich te gretig op en hoewel het ook hele mooie zinnen oplevert is het op teveel plaatsen uitgesproken onaangenaam, een keuze die niet wordt gerechtvaardigd door het verhaal. Halverwege verliest de tekst zijn coherentie volledig; de rode draad is niet meer te volgen en wat de schrijver bedoelt, is niet langer te achterhalen.

Allemaal Rocky    Jo

Een anekdote uit de huiselijke sfeer. Zelfs op een verjaardag zal dit korte verhaaltje geen hoge ogen gooien, in een verhalenwedstrijd heeft het niets te zoeken.

Allemaal Rocky    Wi

Er bestaat een speciale categorie korte verhalen: de ultrakorte verhalen, meestal gelimiteerd tot 300 woorden. Dit is een verdienstelijke poging tot ultrakort-verhaal. Maar...het verhaal is te lang (dat klinkt misschien raar voor een verhaal van 300 woorden). De essentie van een ultrakort verhaal is dat elk woord, elk detail er toe doet. Elk woord moet hetzij de spanning opbouwen, hetzij nodig zijn voor begrip verderop. Dat is zeker niet het geval met dit verhaal, de hele eerste zin, bijvoorbeeld, is overbodig. Dus: haal alle onnodige woorden weg en probeer de spanning te verhogen door een extra emotionele laag in te bouwen voor de hoofdpersoon. Nu vertelt hij alleen, ik wil voelen wat hij voelt.

Allemaal Rocky    Ge

Allemaal Rocky    An

Meer een anekdote dan een verhaal.

Allemaal Rocky    BM

Dit is een vertelling van een anketdote. Tip: Schrijf dit verhaal eens vanuit het gezichtspunt van een van de de drie verschillende personen die hier een rol hebben.

De veile leugens rondom goed en kwaad    Ma

Mogelijk is dit een weergave van een oud geschrift, maar waarom dit zo ingestuurd wordt is mij een raadsel. Aan deze racistische bagger ga ik verder geen tijd verspillen.

De veile leugens rondom goed en kwaad    Ae

Veel witregels en vreemde typografie. Ik kan het thema niet ontdekken, noch het verhaal.

De veile leugens rondom goed en kwaad    AT

De veile leugens rondom goed en kwaad    Ca

De veile leugens rondom goed en kwaad    CH

De titel belooft een morele verkenning, maar wat volgt is een reeks verouderde, racistische opvattingen die met beklemmende vanzelfsprekendheid worden gepresenteerd, alsof de lezer dankbaar moet zijn voor de uitleg. Dat maakt de tekst ronduit onaangenaam om te lezen. De zinnen zijn opgebroken in quasi-poëtische regels die geen gedicht zijn maar het lezen wel degelijk saboteren. De tekst struikelt over zijn eigen pretentie. Het geheel ademt een paternalisme dat niet alleen inhoudelijk onverdedigbaar is, maar ook literair nergens toe leidt.

De vergeten vogel    Jo

Een verhaal waarin de roep om de vrijheid van een vogel centraal staat. Als je dit als schrijver aan de kaak wil stellen, maar er dan een verhaal van. Vertel niet wat het probleem is, keer op keer ook nog, maar laat de lezer de pijn voelen.

De vergeten vogel    Wi

Deze schrijver gelooft niet in leestekens. Punten en komma’s hebben een functie bij het lezen en het ontbreken daarvan maakt het lezen tot een marteling. Ik heb niet verder gelezen dan de eerste alinea, vandaag even geen zin in zelfkastijding. Hier: een snelcursus komma's zetten: https://www.schrijfvis.nl/komma/

De vergeten vogel    Ge

De vergeten vogel    An

Gebrek aan leestekens maakt het lastig te lezen, ook de perspectief verandering van de 'hij'vorm naar de 'ik 'vorm in de laatste alinea.

De vergeten vogel    BM

Dit lijkt meer op een opzet voor een kort verhaal. Tip: laat de stem van de vogel horen door hem echt te laten spreken. Niet over de vogel, maar de volgel zelf. Tip 2: Kies bij het vertellen van het verhaal voor de ik-vorm. En let op het schrijven zelf: Juiste zinnen vormen met leestekens en hoofdletter en punt.

olifantenpaadjes    Ma

Aardig kort (kort!) verhaal. Het is duidelijk dat deze mevrouw haar controlerende echtgenoot al lang en breed zat was, dus dat ze zijn overlijden niet betreurt is logisch. De toon is luchtig, met kwinkslagen naar de lezer. Amusant om te lezen. Maar ook oppervlakkig; de tragiek van een huwelijk als gevangenis wordt benoemd en geïllustreerd, maar op een dusdanig olijke manier dat het voor mij niet echt invoelbaar is. De tijdlijn is ook wat rommelig; hij is dood, maar ze praat over hem in de tegenwoordige tijd (“Hij spaart fouten”), om daarna weer in verleden tijd over hem te praten. Misschien is dat opzettelijk - heeft ze hem echt los kunnen laten? Als dat zo is, dan had daar meer tekst aan gewijd moeten worden.

olifantenpaadjes    Ae

Dit korte verhaal beschrijft  'op amusante toon'  de tenenkrommende ergenis van een echtgenote t.o.v. haar man. I.p.v 'geitenpaadjes' is de titel 'Olifantenpaadjes' leuk gevonden. Op familiaire toon geschreven. Het is helaas een te kort verhaal.

olifantenpaadjes    AT

Van op een hark staan raak je niet bewusteloos. Dat is enkel in tekenfilms. Probeer het eens uit voordat je het schrijft/publiceert.

olifantenpaadjes    Ca

olifantenpaadjes    CH

Dit is zo'n verhaal dat pas binnenkomt na de laatste zin. Het doet zich voor als klaagzang van een geplaagde echtgenote, maar ontvouwt zich tot iets veel duisterders. De ik-verteller praat rechtstreeks tegen de lezer, met zo'n onschuldige glimlach dat je bijna vergeet hoe kil het allemaal is. Ironie als een laagje vernis over iets heel onaangenaams. Je wordt als lezer steeds als medeplichtige behandeld en dat maakt het ook ongemakkelijk. Je lacht, maar weet niet goed waaróm. Het verhaal draait rond één vraag die nooit hardop wordt gesteld: heeft zij het gedaan? Het antwoord is ja, maar de verteller zorgt ervoor dat je daar zelf naartoe moet komen. De passage over de pap haalt even de spanning weg die daarvoor zo knap was opgebouwd. Zou ik eruit halen.

Bus    Jo

Een geweldig begin, goed opgebouwd en een leuk idee. De schrijver lijkt geen goed einde bij het verhaal te kunnen vinden, waardoor het einde wat voor de hand liggend is. Jammer dat het niet gelukt is om het begin tot het einde toe vast te houden. Wel met plezier gelezen.

Bus    Wi

Wat slordig om de openingszin in de tegenwoordige tijd te zetten om vervolgens verder te gaan in de verlezen tijd. Consistentie van werkwoordtijden geeft rust in een verghaal en ik raad elke beginnende schrijver aan om een verhaal te schrijven in de tegenwoordige tijd en de verleden tijd te bewaren voor flashbacks. In geval het verhaal volgens één tijdslijn wordt verteld (dus zonder flashbacks), zoals dit verhaal, kan natuurlijk ook voor de verleden tijd worden gekozen. Dit verhaal is best spannend opgezet, al kunnen diverse details geschrapt worden, die er niet toe doen. Maar ik worstel met het slot. Voor mij hoeft een kort verhaal niet netjes afgerond te worden, er mag wat te raden of te overwegen overblijven voor de lezer. Maar dit verhaal biedt steeds ongeloofwaardiger feiten, zonder dat er ook maar een hint naar de oorzaken wordt gegeven. Dat is wel heel gemakkelijk voor de schrijver. En onbevredigend voor de lezer.

Bus    Ge

Bus    An

Bus    BM

Onduidelijk. Wat is het verhaal?

Een mooie dag    Ma

Lichtelijk absurde vertelling, de hoofdpersoon registreert alle tegenstrijdigheden blijmoedig en volstrekt gelaten. De opbouw is een aaneenrijging van korte scenes en halve grappen, maar echt scherp zijn ze nergens. Absurdisme is geen vrijbrief om maar wat op een rij te zetten; ik mis escalatie, een breekpunt, een dramatische wending.

Een mooie dag    Ae

 De beschrijving van de simpele hoofdpersoon met een simpele manier van spreken:  'Dus ik daarheen' - (zo beschrijft de schrijver het taalgebruik van de hoofdpersoon) roept verwarring op. Zelfs als de hoofdpersoon een simpel figuur is, dan nog hoeft dit niet tot uiting te komen in de schrijfstijl. De poging om de psychose van een simpele man in Houthalen te beschrijven is niet goed gelukt.

Een mooie dag    AT

Een mooie dag    Ca

Een mooie dag    CH

Een absurdistisch verhaal over een man die dertig jaar lege zakken heeft rechtgezet. Alle details die elkaar in rap tempo opvolgen moeten denk ik een komisch effect hebben maar dat lukt niet. Ik voel me als lezer in de maling genomen.

Wanneer de nacht iets van je verlangt    Jo

De schrijver wil een soort horrorverhaal schrijven, dit komt niet echt uit de verf. Bij vlagen is het spannend en goed geschreven, het is echter niet één geheel. Het lijkt vooral een zoektocht naar een verhaal. Verschillende vondsten zijn echt goed, het is in potentie zeker de moeite waard, nu nog een mooie geheel ervan maken.

Wanneer de nacht iets van je verlangt    Wi

Dit verhaal heeft potentie, maar is het nog niet helemaal. “Het slot zat aan de verkeerde kant” is een uitstekende openingszin: concreet, licht absurd, klein genoeg om geloofwaardig te blijven. Het is een minimale verschuiving van de werkelijkheid en dat hou je het hele verhaal vol. Heel goed! Wat ook heel goed is, zijn de passages waar iedereen volkomen nuchter reageert op iets wat absurd is. ‘Hij legt zijn postzegels voor de deur,’ vond ik een briljante zin. De overgang naar de droom is technisch goed gedaan, niet plotseling, maar sluipend. Maar mijn ademloze bewondering voor het begin van dit verhaal sloeg om, toen het een droom werd die bovendien het hele verhaal overnam. Een droom is vaak een goedkope oplossing in een verhaal, omdat een droom de schrijver ontslaat van causaliteit, psychologische geloofwaardigheid, consequentie en een realistische motivatie. Je kunt letterlijk alles laten gebeuren. Een schrijver die kiest voor een betekenisvolle droom, is in feite een luie schrijver. Lekker makkelijk. Ik zou de schrijver willen uitnodigen dit verhaal te vertellen zonder te grijpen naar een goedkope droom. Dan kan dit best goede verhaal een uitstekend verhaal worden. Want de grootste kracht van dit verhaal is de combinatie van huiselijkheid, ritueel en verliesangst. Dat blijft hangen. De titel vond ik niet passend.

Wanneer de nacht iets van je verlangt    Ge

Wanneer de nacht iets van je verlangt    An

Wanneer de nacht iets van je verlangt    BM

Onduidelijk. Waar is het droom en waar is het werkelijkheid.

Parallelle uren    Ma

Twee mensen, parallel ontrouw aan elkaar. De Thailand-setting is goed uitgewerkt in geur, licht, verkeer, markt en wat details als de groene bananen en het citroengras. De beschrijving van de sportschool is ook goed gedaan. De interactie tussen Chris en Nat geloof ik ook. Deze auteur kan schrijven, dat is duidelijk. Maar toch vind ik dit geen goed verhaal. Ten eerste: de zinslengte is monotoon kort (“Hij reed door de stad. Er was nog niet veel verkeer. In de sportschool was de ochtenddrukte voorbij. Er waren een paar mensen in de zaal.) De tekst is bovendien doorspekt met witregels. Het is vermoeiend lezen en het maakt het de lezer moeilijk (zowel de zinslengtes als de witregels) om in het verhaal te komen. Belangrijker nog is dat ik het geheel aanschouw door een glazen plaat: er is geen motief, geen oordeel, geen drama, geen climax. De onvermijdelijke emoties worden op verre afstand aangegeven (Chris laat steeds meer tijd vallen tussen zijn sportschoolbezoeken bijvoorbeeld), maar nergens benoemd of getoond. Dat roept bij mij de vraag op wat dit verhaal wil vertellen. Nat en Ploy zijn silhouetten, en ook Chris krijgt nauwelijks smoel. De climax (ook partner Ploy gaat vreemd) is geen breuk, schok of twist, maar neem ik daardoor ter kennisgeving aan.

Parallelle uren    Ae

De westerse hoofdpersoon Chris laat zich graag bedienen door Thaise vrouwen die zijn leven -'geruisloos'- makkelijk maken. De beschreven ontrouw naar zijn partner Ploy wordt desalniettemin gewraakt door een evenzo 'geruisloze' ontrouw van haar kant. Op interessante manier beschreven fenomeen van 'Wat niet weet, deert niet'.

Parallelle uren    AT

Dit verhaal is erg beschrijvend, waardoor we niet meeleven met de personages. In plaats van te zeggen dat we in Thailand zijn en dan verder te gaan, kun je de zintuigelijke details van het land beschrijven. Dit hoeft niet uitgebreid, maar genoeg zodat de lezer een duidelijk beeld heeft van de plek waar het verhaal zich afspeelt. Bonuspunten als die details relevant zijn aan het verhaal. Als je een sombere of alledaagse sfeer wilt neerzetten, kun je dat subtiel laten terugkomen in de omgeving. Laat het bijvoorbeeld regenen of beschrijf een grijze, grauwe dag. Je kunt ook details toevoegen zoals verwelkte bloemen of juist een zompige, modderige grond. Zulke beschrijvingen helpen om de toon van het verhaal voelbaar te maken voor de lezer.

Parallelle uren    Ca

Parallelle uren    CH

Mooi begin, spannende scenes. Goed beschreven. Mooie beeldspraak maar het gaat te lang door en wordt saai en voorspelbaar op het einde.

Post mortem foto    Jo

Een mooi tijdsdocument, dit stukje tekst zou goed werken in een roman. Als kort verhaal komt het niet uit de verf, mede ook omdat de titel al precies vertelt wat er te gebeuren staat. Het mooi geschreven, voor mij iets te sentimenteel, maar onvoldoende als kort verhaal.

Post mortem foto    Wi

Op zich is het begin van dit verhaal wel in orde, immers in media res begonnen. Jammer dat de schrijver er gelijk een informatiedump van heeft gemaakt, het jaartal, de oorzaak van het zieke kind, haar naam, haar leeftijd, hop, alles in één keer over de lezer uitgestrooid. Jammer, want dat neemt de spanning van het ontdekken weg. Verder zit het verhaal tjokvol met industriële revolutie-clichés, met als dieptepunt de ‘lokroep van de drank.’ Alle personen in dit verhaal zijn alleen maar goed, het is de maatschappij die verrot is. Met dit uitgangspunt krijg je nooit een spannend verhaal. En dan ook nog eens die supersentimentele vertelstem. Het is duidelijk zichtbaar dat deze schrijver een uitstekende beheersing heeft van het Nederlands en de beginselen van het schrijven van een kort verhaal begrijpt. Als het de volgende keer een minder sentimenteel cliché-verhaal is, wil ik dat graag lezen.

Post mortem foto    Ge

Post mortem foto    An

Beetje een abrupt einde. Het is een opsomming van gebeurtenissen waarbij alles is uitgeschreven. Wel een mooie schets van een tijdsbeeld maar als lezer word ik door de manier van schrijven niet geprikkeld. Ik hoopte dat er iets verassends zou komen maar dat kwam niet.

Post mortem foto    BM

Beeldend geschreven. Sfeer wordt goed neergezet. Het lijkt wel of stijlen door elkaar lopen. De titel is jammer: je weet wat er gaat gebeuren. Sommige 'mededelingen' kunnen beter verhalend geschreven worden (bijv.: Philip, de vader van Victoria, gaat naar de fabriek --> Nadat Philip de kinderen een kus heeft gegeven gaat hij naar de fabriek)

De blauwogige    Ma

Potverdorie, dit verhaal past op één pagina! In die spaarzame woorden schetst de auteur een woest tafereel op zee. De figuur van de blauwogige man heeft potentie, als visser van de ziel van drenkelingen. Het beeld van het verrotte schip tegenover het moderne containerschip is een goede vondst. “De zee is woest, de man is kalm” vind ik ook lekker. Maar het gaat wel heel snel allemaal, en op één pagina een paar keer wisselen van vertelperspectief is geen goed idee. Ik kom er niet in, en dus doen de krabbetjes (ook een aardige vondst) mij ook niet zoveel. Als de auteur de rust zou nemen om dit te herschrijven kan het best wel wat worden. In deze vorm is het onder de maat.

De blauwogige    Ae

 Dit is een intro op een verhaal dat zich nog moet ontwikkelen. De eerste twee alinea's staan er, waar is de rest?

De blauwogige    AT

Bij een erg kort verhaal als dit mogen de details de volgende keer spot-on zijn, aangezien de lezer elk woord met aandacht zal lezen. Neem bijvoorbeeld het tweede, metalen schip. Dit is een modern vracht schip, waarschijnlijk erg groot. Dit soort schepen heeft de helm binnen een kabine, niet in de open lucht. Wanneer de kapitein ogenschijnlijk in zijn eentje het schip onder controle probeert te krijgen, terwijl we allemaal weten dat een kabine vol met andere bemanningsleden is, lijkt er iets niet te kloppen.  Als diezelfde kapitein dan ook nog mensen overboord ziet gaan, dan komt de vraag bij mij op, 'Ja hoe ziet hij dat dan?'. Misschien dat dit zeker mogelijk is, maar voor een leek als ik, en ik neem aan velen anderen, zal het onduidelijk zijn hoe de acties en evenementen zich precies afspelen. Het is moeilijk om de scene voor me te zien. Ook is er een willekeurig moment waarbij we leren dat een pas overboord gevallen zeeman een zwangere vrouw thuis heeft achterlaten.Een dergelijk detail komt erg willekeurig over. Wat misschien beter was geweest, is als de zeeman de naam van zijn vrouw had geroepen. Dan laat je zien dat de man echt iets te verliezen had in plaats van het te benoemen.

De blauwogige    Ca

De blauwogige    CH

Te veel keer de blauwogige man in dit korte verhaal waar ik niets van begrijp.

Ronald de rancuneuze recruiter    Jo

We maken kennis met een recruiter, we krijgen een inkijkje in zijn werkdag en zijn leidinggevende. Het is vooral een introductie, zo voelt het tenminste. De laatste zinnen maken dat het toch een soort van verhaal wordt. Niet heel goed, maar wel een verhaal met een kop en staart. Voor een hoog cijfer is dit echter te weinig.

Ronald de rancuneuze recruiter    Wi

Alweer een verhaal dat begint met een ochtendritueel. Hoe vaak moet ik dat nog lezen? Beste schrijver, wil je een volgende keer beginnen in media res, midden in de actie, dan is de interesse van de lezer gelijk gewekt. Alles liever dan zo’n slaapverwekkend ochtendritueel waar zoveel (te veel) verhalen mee beginnen! Dit is een verslag van een dag van een ontevreden werknemer, die vooral veel ‘kut’ zegt. Zoals ik al schreef: slaapverwekkend. Toen ik een ‘stukje mansplaining’ tegenkwam, wist ik het al wel, geen toppertje dit oppervlakkige, magere, verslag van een dag in het leven van een recruiter.

Ronald de rancuneuze recruiter    Ge

Ronald de rancuneuze recruiter    An

Ik denk dat je een foutje hebt gemaakt met de namen in de laatste alinea, waardoor ik in verwarring werd gebracht. Er zit voor mij onvoldoende ontwikkeling in het verhaal.

Ronald de rancuneuze recruiter    BM

Beeldend geschreven. De platte sfeer wordt via de taal goed neergezet. Ik mis alleen een twist wat je bij dit kort verhaal wel veracht. En volgens mij kloppen de namen niet in de laatste alinea.

Genadeloze schoonheid    Ma

 Dit soort verhalen werken als de twist pas in het slot gestalte krijgt. De verrassing was er al snel vanaf helaas, de ontknoping was al duidelijk na de eerste alinea’s. Dan nog is het inkijkje in de geest van deze psychotypische man best vermakelijk. Iets minder superlatieven ("bedwelmend", "magnifiek", "uitmuntend", "majestueus"), iets meer rauwheid, en minder hinten op de clou

Genadeloze schoonheid    Ae

 Een geleidelijke spanningsopbouw siert het verhaal waarin de psychologische make-up van de hoofdpersoon goed tot zijn recht komt. De lezer wordt in de waan gelaten met een bloeddorstige killer van doen te hebben. Het einde is verrassend.

Genadeloze schoonheid    AT

Genadeloze schoonheid    Ca

Genadeloze schoonheid    CH

Vanaf het begin heb ik als lezer een onbehaaglijk gevoel en zie ik Jean-Baptiste Grenouille voor me. Even opluchting als het om een roos blijkt te gaan. Maar door hoe het verhaal geschreven is blijft er toch een onaangename nasmaak hangen.

De Grieppapegaai    Jo

Warrig geschreven, punten waar ze er absoluut niet mogen staan en een verhaal dat echt niet te volgen is. Ik kan hier weinig mee.

De Grieppapegaai    Wi

Ik ben toch wel wat gewend als jurylid van deze wedstrijd, maar dit verhaal begrijp ik gewoon niet. Niet alleen dat ik niet weet wat de schrijver wil vertellen, maar ik lees de zinnen en ik weet niet wat ik lees. Het zou helpen om zinnen te beginnen met een hoofdletter en niet willekeurig met witregels te strooien, zodat er wat structuur zou komen, maar zelfs als de schrijver dat gedaan zou hebben, zou ik nog steeds niet weten wat ik heb gelezen. En dan zijn er nog de verouderde termen zoals ‘de beschouwer’ en ‘verzuurde regen’ die doen vermoeden dat dit verhaal een paar decennia stof heeft liggen vergaren, alvorens het is afgestoft en losgelaten op ons. Het was beter geweest als het verhaal onberoerd in de tijd was verdwenen.

De Grieppapegaai    Ge

De Grieppapegaai    An

Niet mijn type verhaal.

De Grieppapegaai    BM

Erg slecht geschreven, niet te lezen. En scheldendwoorden met kanker haak ik direct op af. Niet uitgelezen.

Rehabilitatie    Ma

Vermakelijk en vaardig geschreven. De opbouw is keurig; een helder plot, een conflict, een omslagpunt en tenslotte een revanche. De zorgvuldig geplaatste details blazen leven in het verhaal: de 84 weken, het spateltje, de clichematige kerstviering met de VVV bon. Maar écht leven wil het verhaal niet. De vertelling is veel te vaak een boodschappenlijstje van handelingen: Jeroen staat op, loopt, gaat zitten, zucht. Emotie wordt aangekondigd en beschreven: tóón het aan de lezer. En dan het grootste euvel: de hele clou wordt uitgelegd in een monoloog van Maarten. Typisch “as you know, Bob”. De motivatie die het verhaal moet dragen, wordt op een presenteerblaadje aangereikt in plaats van dat ik haar zelf mag ontvouwen. Kortom: een echt verhaal, vakkundig in elkaar gezet, prettig leesbaar, met een bevredigende thematische cirkel (al verraad de titel op voorhand een hoop van plot en ontknoping). De vlakke verwoording en de uitleg-via-de-mond maken het echter geen hoogvlieger.

Rehabilitatie    Ae

Het verhaal is opgedeeld in tijdsfragmenten:   -de volgende dag, - twee weken later- het duurt een paar dagen-  waardoor er een: - 'en toen en toen'- scenario ontstaat. Toch is er sprake van een verrassend einde waar  de overigens goed beschreven onmacht van de hoofdpersoon  verandert in wraak.

Rehabilitatie    AT

Mooi verhaal. Goed te volgen en het heeft een bevredigend einde.

Rehabilitatie    Ca

Rehabilitatie    CH

Het verhaal pakt me niet. Ik haak af omdat de verteller me niet betrekt. De dialogen zijn ongemakkelijk en niet goed te volgen.

Rehabilitatie    Jo

Wraak, een mooi thema voor een kort verhaal, zeker als het fraai wordt opgediend zoals in dit verhaal. Het verhaal leest fijn, het tempo is precies goed en het einde is gewoonweg geweldig. Een mooie inzending, met veel plezier gelezen.

Rehabilitatie    Wi

Een jongensboek-achtige vertelling, maar dan voor bejaarde kunstkenners. Het is een rechttoe-rechtaan verhaal, zonder enige psychologische diepgang, met het bekend stramien: onrecht -> woede -> wraak. Een dergelijk verhaal is al heel snel saai, tenzij de schrijver kiest voor een onverwachts perspectief, een verrassende twist, een ongebruikelijke enscenering of juist focust op wat onrecht en wraak doen met de hoofdpersoon op een diepere psychische laag. Niets van dit alles in dit verhaal. Het is een adequate vertelling en de schrijver kan echt wel schrijven, maar ik vind het geen boeiend, laat staan een winnend, verhaal.

Rehabilitatie    Ge

Rehabilitatie    An

Rehabilitatie    BM

Waar ben je    Jo

Een saai feestje kent een sensuele onderbreking. Het verhaal kent geen echt einde. Het is vooral de ontmoeting tussen drie mensen die centraal staat. Goed geschreven, maar inhoudelijk wat leeg.

Waar ben je    Wi

Seksscènes zijn moeilijk, een triootje zo mogelijk nog moeilijker te schrijven, zonder in clichés te vervallen. Dat is deze schrijver niet gelukt. Dit is een standaard-scène uit de Bouquet-reeks (ja, daar doen ze tegenwoordig ook aan seks en de hitsige lezeressen mogen dan meekijken). Geen enkele interne twijfel of verrassing, slechts 'ze voelde haar begeerte opkomen', een zin die niet alleen motivatie vereist, maar ook nog eens een dosis 'show don't tell'. Niets in dit verhaal is spannend, vernieuwend of verrassend, dus niets in dit verhaal is de moeite van het lezen waard, helaas

Waar ben je    Ge

Waar ben je    An

Hoog Bouquet-reeks gehalte. Ik heb er niet zoveel mee.

Waar ben je    BM

Ik heb het vermoeden dat hier eerst een seksscene is geshreven en daarna een context / setting is bedacht. Maar iets klopt er niet. Kan er de vinger niet goed op leggen. Talig wel goed geschreven, je wil wel doorlezen.

Varkenspest    Ma

Hèhè. Nóg een verhaal met een eigen smoel. Een pratende propaganda-tekening van een varken op de achterkant van een veewagen, en ik geloof het. Thadeus is ijdel, snobistisch, zelfbedriegend, de toon wordt goed vastgehouden: het opscheppen over het lettertype, de minachting voor Sylvains "zielige duim", de primus inter pares. De wereld is met idiosyncratische, concrete details gebouwd: Finkl, Groot Zevert Livestock, Nijenhuis Veevervoer met dat sierlijke lettertype, de spleetjes die "precies de juiste hoeveelheid zuurstof" afgeven. Die zakelijke transportjargon-eufemismen (afmest, optimale verhouding reiziger versus vierkante meter) werken voor mij uitstekend: de gruwel zit ín de bedrijfsvoering, niet in een moreel verontwaardigde uitroepteken erover. Dat is tonen, niet vertellen. Knap gedaan, auteur! De twist zet zich goed in: de tekening die zélf gaat twijfelen, die de eigen leugen niet meer kan volhouden. De climax waarin Thadeus loskomt, verandert, mee gaat krijsen wordt beschreven in een daverende zin die ik boven het verhaal uit vind stijgen. Het is een fabel én een aanklacht, zonder belerend te worden. Dat vergt discipline.

Natuurlijk valt er het nodige te zeuren, zoals de overdaad aan witregels en de neiging om naar het sentimentele te hangen. Maar dat vind ik in het grotere kader minder van belang: dit is ronduit een origineel, goed geschreven verhaal. En tenslotte: een dik compliment voor de titel!

Varkenspest    Ae

 Op een truck voor veetransport is een tekening van een varken met een monocle en een hoge hoed. Het varken 'spreekt' met andere afbeeldingen van vee - op  andere vrachtwagens met veetransport-  die langsrijden.  Dit is een aparte manier, om het ontbreken van dierenwelzijn, en misstanden in de veesector aan de kaak te stellen. De pratende tekening 'sust 'de gillende varkens in de truck, totdat hij er zelf in verdwijnt. De dialogen zijn erg simpel, maar geven wel een structuur aan het verhaal. Het doet denken aan 'animal farm' van George Orwell.

Varkenspest    AT

Varkenspest    Ca

Varkenspest    CH

Ik kom niet in het verhaal. De verteller, een tekening van een varken die het heeft over slachten. Het voelt ongemakkelijk en eigenlijk ook erg onaangenaam.

Brigitte    Jo

Verdriet komt in vele vormen, het overlijden van haar man en een kip die uit het hok verdwenen is, het komt in dit verhaal heel mooi samen. We volgen een vrouw die net haar man verloren heeft en in haar verdriet wat rondloopt, haar kinderen zijn vooral met de begrafenis bezig, zij niet. Ze heeft geen idee. Mooi geschreven, een fijn verhaal met een bijzonder einde. Heel fijn.

Brigitte    Wi

Het thema van dit verhaal, hoe ga je om met verlies, komt elke maand wel een paar keer langs. Dit verhaal is niet onverdienstelijk, de afleiding van de kip is goed bedacht en geloofwaardig uitgevoerd. En datzelfde geldt voor de afleiding die Martijn brengt. Dus de opbouw is goed en het einde ook. Toch heb ik twee problemen met dit verhaal, die resulteren in een mager zesje: 1. De verhaalstem is te eentonig, het verhaal dreutelt door in steeds dezelfde balans, dezelfde soort zinnen. Probeer wat variatie aan te brengen in toon, zinslengte en woordkeuze. 2. De spanningsopbouw heeft heel erg te lijden van veel te veel uitleg. Dit verhaal wemelt van de tussenzinnetjes, die alleen bedoeld lijken om zeker te weten dat de lezer het snapt. Ik geef één voorbeeld, maar er zijn er veel meer, overal in dit verhaal: “Dat was er langzaam ingeslopen, niet met zevenmijlslaarzen, maar op sloffen.” Ikzelf vind de toevoeging “dat was er langzaam ingeslopen” al niet nodig, dat blijkt al uit het voorgaande, maar “niet met zevenmijlslaarzen, maar op sloffen” is so-wie-so overbodig. Advies: dwing jezelf om minstens 500 woorden, liever nog 1000 woorden te schrappen uit dit verhaal en je zult zien dat het een stuk spannender wordt!

Brigitte    Ge

Brigitte    An

Ik vind het wel goed geschreven maar het schiet wel een beetje alle kanten uit.

Brigitte    BM

Aardig verhaal over ouder worden en hoe je dat dan doet.

Niet los niet heel maar veranderd    Ma

Deze inzending begint met een inleiding, een soort verantwoording. Een goed verhaal heeft dat helemaal niet nodig, moet de lezer raken vanuit de vertelling zelf. En die witregels… mijn hemel, de enter-toets is op hol geslagen. Die inleiding neemt maar liefst drie pagina’s in beslag, en ik ben nu al wee in mijn maag. Nou, hup, lezen!

Oef. Beste auteur: ik wil niet twijfelen aan je goede bedoelingen. Rouw is diepe pijn, die een uitweg zoekt. Schrijf daarom wat je wilt. Maar of dat nou inzendingswaardig is? Ik kan niet anders dan deze inzending langs dezelfde meetlat te leggen als alle anderen.

Wat direct opvalt is dat de tekst gedomineerd wordt door gladde ChatGPT taal. Waarom als index A is opgegeven weet ik niet, en met de discussie van een tijd geleden in gedachten moet ik voorzichtig zijn met het kwalificeren van teksten als AI-gedreven, maar bij deze inzending heb ik geen twijfel (en de detectie-methodes die ik gebruik overigens ook niet). Misschien zitten er eigen bewoordingen onder of tussen, maar ik bespaar mij die moeite. Deze inzending lees ik dus niet verder.

Niet los niet heel maar veranderd    Ae

 De korte zinnen en het opdelen in 'coupletten'  doet vermoeden dat het om een gedicht gaat, of een rede tijdens een uitvaart/ begrafenis.  Maar het is ook een mooie beschrijving van een gemis als iemand uit je leven verdwijnt. Het is een goed geschreven monologue interieur.

Niet los niet heel maar veranderd    AT

Niet los niet heel maar veranderd    Ca

Niet los niet heel maar veranderd    CH

Er zijn veel mooie zinnen die verlies heel raak beschrijven. Het zit in alles wat automatisch was geworden. Prachtig. Korter zou het krachtiger maken.

Een oude vriend    Ma

Een kort kort verhaal, dat leunt op één construct, dat in de slotregel wordt onthuld. Een verrassing is het niet; gedurende de vertelling wordt mij duidelijk wat er aan de hand is. En dan is ‘de grap’ er ook vanaf. Herlezing (’t is immers lekker kort) doet mij inzien dat de vrouw volledig ten dienste staat van de metafoor. Wat daarbij niet helpt is dat er veel over haar verteld wordt, maar bar weinig getoond (ja, show, don’t tell). Dat levert dan een aardig geschreven stuk op, maar indrukwekkend… nee.

Een oude vriend    Ae

Een oude vriend    AT

Een oude vriend    Ca

Gepaste vergelijkingen en afgerond met een fantastische twist. Het verhaal kan echter verder uitgebreid worden, momenteel mist het gevoel. Ik wil als lezer me meer inleven in haar strijd, haar passies, waarom ze juist op haar reizen terugblikt. Door ons daar verder in mee te nemen zal je slotzin des te meer impact hebben.

Een oude vriend    CH

Een indrukwekkend, kort verhaal wat nog scherper zou zijn als er nog wat woorden geschrapt worden. Ze was perplex, dit had ze niet verwacht, vertelt twee keer hetzelfde. De overgave is verleidend beschreven. Een voedingsbodem zijn als je ten dode opgeschreven bent, dat geeft stof tot nadenken. Het einde is vlak en klinisch, en in de tegenwoordige tijd terwijl alles daarvoor dat niet is. Kilte tegen al die hartstocht. Mooi.

Een oude vriend    Jo

De laatste zin zorgt voor een kleine glimlach, sterk gedaan. Een korte tekst, goed geschreven, inhoudelijk over nagedacht. De laatste zin maakt het mooi af. Het is alleen wat kort, maar langer zou het verhaal alleen maar slechter maken. Precies voldoende zo. Het is een ruimte voldoende waard, maar omdat het echt wat weinig is, blijft het daar ook bij.

Een oude vriend    Wi

Dit is een ultrakort verhaal, al is de meest gehanteerde limiet daarvoor zo’n 300 woorden. Ik ben een groot liefhebber van dit genre. Dit verhaal voldoet aan de gebruikelijke opzet van een dergelijk verhaal: in de laatste zin komt de uitleg of een onverwachte twist. Maar niet alleen cijfermatig, maar ook gevoelsmatig heeft dit verhaal teveel woorden. In een ultrakort verhaal moet letterlijk elk woord ertoe doen. Elk detail moet bijdragen ana het verhaal en elk woord moet hetzij de spanning opvoeren, hetzij een voorwaarschuwing geven voor wat nog gaat komen. Ik zal twee voorbeelden geven als illustratie: “Ze was perplex - dit had ze niet verwacht”: hier staat twee keer hetzelfde, in een kort verhaal moet je herhaling voorkomen, immers er is een strenge limiet voor het aantal woorden. “Hoeveel jaar was het geleden? Zeven jaar. Het was zeven jaar geleden dat hij haar leven had verlaten.” Hier staat zelfs drie keer hetzelfde.” De derde zin is genoeg, de eerste twee kunnen weg. Probeer het verhaal terug te brengen tot 300 woorden, dan zul je zien dat het allemaal veel scherper wordt. Maar nu al een dikke voldoende voor dit verhaal hoor!

Een oude vriend    Ge

Een oude vriend    An

Een verassend plot. Verder doet het verhaal een beetje gekunsteld aan en blijft het teveel op de vlakte. Ik heb ook een beetje moeite met sommige zinnen zoals: " Burgeroorlogen had ze meegemaakt, twee zelfs. "Je schrijft burgerloog al in meervoud dus  "twee zelfs" is dan geen toevoegde waarde.

Een oude vriend    BM

Sterk! Mooi hoe zonder worden de breekbare lijn tussen gezondheid en ziekte neergezet wordt.

Geheim ingredient    Ma

Wat een fijn verhaal! Dezelfde supermarktscène, vijf keer verteld, telkens vanuit een ander hoofd: de vader, de zoon, de gepensioneerde kaartster, de kassajongen, een willekeurige winkelbezoeker. En dat in 1.049 woorden. Elk perspectief herkleurt de scène. Het "weldoordachte, bondige, voor mijn doen volwassen" advies van de vader keert terug in de mond van de zoon als iets dat "volgens hem wellicht bondig, doordacht en voor zijn doen behoorlijk volwassen klonk" — diezelfde woorden, maar met een heel andere lading. Het is grappig zonder flauw te worden.

De grote vondst vind ik de kassajongen. Hij scande extra traag, kuchte, wilde opvallen bij de zoon achter de man met de kruiden. "Ik troost me bij de gedachte dat hij misschien wel straight is." Daar kantelt het verhaal-in-het-verhaal met terugwerkende kracht, opent een extra dimensie. Iedereen kijkt, iedereen wordt bekeken, en iedereen ziet een stukje, gekleurd door de eigen overtuigingen en motieven. Prachtig!

Tenslotte de slotparagraaf. De gestolen wagen met motorpech, de vier gewapende mannen, het vermeden bloedbad: dat is een vijfde perspectiefsprong, maar nu naar buiten, naar iets wat met geen enkele lijn verbonden is aan de eerdere vertelling. Bedoeld als denderend slotakkoord, en het misstaat ook niet, maar het doet toch afbreuk aan de elegante geslotenheid van het systeem dat ervoor zo zorgvuldig is opgebouwd. Maar dat mag de pret niet drukken. Dit is vakwerk, met lef neergezet en een laagje humor dat goed werkt voor mij. Show, don’t tell in optima forma.

Geheel terzijde: dit mechanisme is de motor achter Aan het einde van de oorlog van Bert Natter, winnaar van de Libris Literatuurprijs van dit jaar. Een dikke pil, maar eenmaal begonnen stop je niet meer met lezen.

Geheim ingredient    Ae

 Vanaf de autorit naar de supermarkt tot aan de rij voor de kassa wordt de lezer meegenomen in de verschillende perspectieven van respectievelijk de vader - die een kruidenmengsel koopt-, de zoon, een oudere mevrouw en een caissiere. Dit alles wordt in vijf alinea's weergegeven. Hierin is het niet altijd duidelijk wie er aan het woord is. De verbindingen binnen het verhaal moeten vloeiender verlopen. De verschillende perspectieven zijn interessant, maar het gegeven dat het om een kruidenmengsel voor de pasta gaat - is niet boeiend.

Geheim ingredient    AT

Geheim ingredient    Ca

Geheim ingredient    CH

Een vlot en slim stukje korte fictie dat een heel simpel moment vanuit verschillende perspectieven laat zien. Een glimlach aan het einde en het liet meer nasmaak achter dan ik had verwacht. Zoals een goed geheim ingrediënt betaamt.

Amerikaanse ballade    Jo

Het verhaal van Bonnie & Clyde, verteld door Blanche, de schoonzus van Clyde. Het verhaal is amper meer dan wat te vinden is op Wikipedia. Het voegt weinig toe. Omdat Blanche in dit verhaal nog wel een duidelijke vertelstem heeft en het verhaal aardig geschreven is, is het nog een redelijk verhaal geworden.

Amerikaanse ballade    Wi

In het eerste deel vreesde ik voor een oppervlakkig pulpverhaal, ook wel bekend als Bonnie & Clyde-fanfiction (honderden fictieverhalen zijn er al geschreven over Bonnie & Clyde, meestal in fan-vorm). Gelukkig toonde het tweede deel aspiraties en op meerdere momenten ook kwaliteit. Het verhaal is hier en daar indrukwekkend op alinea-niveau (de schrijver geeft hiermee zijn visitekaartje af t.a.v. zijn taal- en schrijfvaardigheid). Maar verhaaltechnisch is het onder de maat. De schrijver heeft niets toegevoegd aan de bestaande mythologieën en interpretaties van Bonnie & Clyde. Hij heeft goed gekeken naar de anti-romantische correctie op de filmmythe, die vele Amerikaanse auteurs hebben geschreven (en terecht dat de mierzoete film “Bonnie and Clyde” een correctie heeft gekregen in de literatuur). De interpretatie van de schrijvers dat B&C geen glamoureuze rebellen waren,  maar domme uitgeputte jongelingen, is inmiddels al heel vaak opgenomen in verhalen. Veel details uit het verhaal van Blanche komen uit het boek “My Life with Bonnie and Clyde.” Maar in jouw verhaal zit geen ontwikkeling, alle personen zijn aan het begin exact hetzelfde als aan het einde. Geen van de personages ontdekt iets wezenlijks, en daarmee de lezer ook niet. Kortom, schrijver, je hebt aan dit verhaal te weinig eigens toegevoegd om het een interessant verhaal te maken, terwijl het je niet ontbreekt aan schrijfvaardigheid. Wanneer je schrijft vanuit geur, vermoeidheid, vuil, lichaamsverval, dan wordt het verhaal echt goed. Probeer die lichamelijke schrijfwijze eens uit op een thema met meer fantasie, dan wil ik dat volgende maand graag lezen.

Amerikaanse ballade    Ge

Amerikaanse ballade    An

Amerikaanse ballade    BM

Ik snap het verhaal niet en mis de clou. Buiten dat wel mooie zinnen met mooie beeldspraak. Wilde wel verder lezen.

Zelfdodende prooi    Ma

Mensen, tot zover is dit een mooie maand. Wéér een verhaal met tanden, en deze durft nog te bijten ook. Een pester die zonder spijt, maar ook zonder trots, vanuit een koel roofdier-darwinisme zijn eigen wreedheid rationaliseert. Geen ademruimte, geen ‘maar toch’, geen ontsnapping mogelijk voor de lezer. Dan heb je lef als auteur. De details zijn pijnlijk maar raak, het beeld van de verslagen vader die zwijgend eierschaaltjes uit het haar van zijn zoon plukt doet bijna fysiek pijn.

Wat beter kan/moet: het middenstuk vind ik zichzelf herhalen. Wat inkoken maakt het sterker, sneller: hard is het toch al, de lezer snapt dat. De ontknoping is het grootste probleem: het stapelt te veel onwaarschijnlijkheden op elkaar. De confrontatie bij de auto is in zichzelf een prima positie voor het eindspel, maar dat geweer is een cliché, en dat de verteller er zo lauwtjes op reageert is niet realistisch. Dat laatste geldt ook voor de blijkbare zelfdoding die het slot vormt – doorzeeft? Hoe dan? Zo sterk als het verhaal in de eerste driekwart van de tekst wordt opgebouwd, zo gammel vind ik de finale - plus dat de titel die ontknoping al weggeeft. En dat vind ik oprecht jammer. Want deze auteur durft en kan schrijven.

Zelfdodende prooi    Ae

 De dramatiek van de prooi en de jager wordt woordelijk goed neergezet en de dynamiek van het groepsgebeuren die de pesterijen mogelijk maken  eveneens. Ik vraag mij af waarom 'de gepeste persoon '  -Mats -   fysiek zo onaantrekkelijk mogelijk beschreven moet worden? Een zin als: - 'in een meanderende slalom over zijn witte trui" (een ei-geel vlek) - is te overdreven qua omschrijving in dit verhaal. De titel suggereert de zelfmoord van Mats. Toch komt dit niet overtuigend genoeg over omdat Mats in dit verhaal erg vlak blijft.

Zelfdodende prooi    AT

Het verhaal is sterk geschreven en is interessant om te lezen, al vond ik dat de intro iets te lang doorgaat. Persoonlijk ben ik ook minder fan van zulke uitgesproken sombere verhalen, zeker wanneer ze de werkelijkheid op een vrij eenzijdige manier neerzetten.

Als het puur bij dit specifieke verhaal en deze personages was gebleven, had dat voor mij beter gewerkt. Nu worden er vrij grote uitspraken gedaan over hoe de wereld in elkaar zit, vaak zonder veel nuance. Ik begrijp wel dat dit bedoeld is als het perspectief van de hoofdpersoon, maar dan zou het helpen om dat nog duidelijker te benadrukken.

Op sommige momenten leest de tekst namelijk alsof een objectieve of anonieme verteller aan het woord is, waardoor die cynische uitspraken erg absoluut en zwaarmoedig overkomen. Met iets meer afstand tot die visie, of wat meer tegengewicht in het verhaal, zou het voor mij sterker en geloofwaardiger aanvoelen.

Zelfdodende prooi    Ca

Zelfdodende prooi    CH

Er valt veel te bewonderen aan het vakmanschap van deze tekst. De verteller is beheerst en meedogenloos consistent. In één beeld (een vader die zwijgend eierschalen uit het haar van zijn vernederde zoon plukt) raakt de tekst aan iets echt menselijks. De rest van het verhaal is een monoloog van een onverbeterlijke pestkop die zijn wreedheid tot natuurwet verheft. Het probleem is niet de weerzin die hij oproept, maar dat de tekst geen blik heeft die boven hem uitstijgt. De enige tegenstem wordt weggezet als schijnheilig. Het verhaal ontmaskert de pestkop niet, maar geeft hem gelijk. Dat roept afkeer op. 

Droomvrienden    Jo

Dit verhaal is geschreven door een schrijver met weinig ervaring. Er valt veel aan te verbeteren, te veel om hier allemaal te benoemen. In elk geval: gebruik in een kort verhaal geen hoofdstukken. Wat wel fijn is om te zien, is dat de schrijver fantasie heeft. Zonder fantasie is het schrijven van een kort verhaal heel moeilijk. Blijf veel oefenen en zoek mensen om je heen die je echt goed advies kunnen geven, dan gaat het vanzelf beter.

Droomvrienden    Wi

Een kort verhaal heeft geen hoofdstukken en, enkele hele bijzondere uitzonderingen daar gelaten, hebben de alinea’s ook geen titel. Ik kan geen beoordeling geven over dit verhaal, want dit lijkt geschreven voor een zeer jong publiek. Voor alles jonger dan adolescent is er een eigen schrijversgilde en een eigen vertelstem, en ik vind mijzelf niet gekwalificeerd om daar iets over te zeggen. Indien dit is geschreven voor adolescenten of ouder, dan is zowel de verhaalopbouw als de vertelstem onder de maat.

Droomvrienden    Ge

Droomvrienden    An

Teveel opsommend geschreven en wat teveel foutjes. "En dan en dan en dan". Maar als je plezier hebt in schrijven dan vooral doorgaan!

Droomvrienden    BM

Lief verhaal over dromen en engelen. Blijven schrijven!

Vlucht    Ma

Ambitieus, maar er gebeurt zo veel en zo snel dat ik het tempo niet bij kan houden. En dus glijden de beslommeringen van Maria te gemakkelijk van mij af. Ze is vooral passief, van alles overkomt haar, pas aan het eind neemt ze het heft in handen. De constructie is op zich degelijk, met afgebakende scenes, maar het hoge tempo, vooral vertelde emoties, veel melodrama en uitgelegde symboliek maken dat ik afhaak.

Vlucht    Ae

 De verwoording van de angst die  Dona Maria voelt gedurende het hele verhaal is beeldend genoeg om de lezer mee te nemen door de smalle straatjes van Sevilla. Het decor van het Alcazar is realistisch en dient goed als historisch perspectief. Het verhaal geeft een goede weergave van het leven van een adelijke dame in de 14e eeuw. Haar vlucht naar het klooster is een goede afronding van dit verhaal. In dit verhaal zit een meeslepende romantische roman verborgen. Laat het dan niet in het klooster eindigen!

Vlucht    AT

Vlucht    Ca

Vlucht    CH

De setting is overtuigend.  De angst wordt personifieert en dat is sterk in de openingszin maar voelt later als een truc omdat het te vaak wordt herhaald. In het midden raakte ik de draad helaas kwijt. Het slot is iets te luid.

De jehovas getuige    Jo

Een lief, klein verhaaltje. Fijn geschreven, het leest gemakkelijk, maar is inhoudelijk net iets te leeg om echt goed te zijn. Het voelt als een klein schilderij met woorden, waarin we een inkijkje krijgen in het leven van een vrouw die met haar man en God langs de deuren gaat. Dat is echt heel goed gedaan.

De jehovas getuige    Wi

Dit is echt te flauw, het komt het niveau van de anekdote niet te boven. Een saaie vertelstem, geen spanningsopbouw, een slap einde.

De jehovas getuige    Ge

De jehovas getuige    An

De jehovas getuige    BM

Zo zie je maar. Jehova's getuigen zijn ook maar mensen. Leuk geschreven

De onleesbare schrijver    Ma

Deze vertelling begint met het verval van het handschrift van de schrijver en ontwikkelt zich lineair tot het punt dat hij louter zwarte vlekken produceert. Het is een reeks variaties op één gegeven (letters worden meer en meer onleesbaar) zonder escalatie of wending. De cassetterecorder-scène voegt een tweede onmogelijkheid toe (ook spreken lukt niet), maar dat is meer van hetzelfde, geen ontwikkeling. En dan het slot: hij verbrandt zijn oeuvre "niet uit woede, maar als een offer". Geen idee waaraan of waarom.

De onleesbare schrijver    Ae

 Qua idee zou dit verhaal een voldoende krijgen omdat het zo origineel is. De schrijver en hoofdpersoon van het verhaal kan nooit teruglezen wat hij heeft geschreven, want de letters verdwijnen van het papier. Ik mis een karakterontwikkeling in het personage. De schrijver is erg vlak neergezet ten opzichte van het dramatische effect van het verdwijnen van wat hij geceeerd heeft.

De onleesbare schrijver    AT

De onleesbare schrijver    Ca

De onleesbare schrijver    CH

Een beklemmend en melancholisch portret over scheppingsdrang. De alineas kloppen voor mijn gevoel niet helemaal. Het beeld van de grassprieten en de onleesbare letters als ontsnappende insecten blijft hangen.

Mijn gesprekken met Laia    Ma

Dit verhaal heeft een onbetrouwbare verteller, en dat pakt naar mijn mening goed uit. Hij brengt de chatbot Laia als behulpzaam, menselijker dan wie ook: ondertussen lezen we tussen de regels door het verhaal van iemand die afglijdt. De vriendin weg ("had ik dat al verteld?"), de studie gestopt, het werk verlaten, de vriend na één avond afgeschreven, de collega als "informant" de deur gewezen. Zijn wereld krimpt, alinea na alinea. Dat is goed gedaan, subtiel en geloofwaardig. Het slot (de verteller die smeekt om relatietherapie met de chatbot) exposeert de totale vervreemding waar hij in is beland.

Minpunten zijn er ook. Veel van de "diepe" gesprekken wordt samengevat in dooddoeners: "Het bracht me al gelijk een aantal inzichten", "Haar filosofische kennis was indrukwekkend". Het alibi is dat dit nou eenmaal de verteller is, en het verhaal een brief aan een mogelijke relatietherapeut.  Maar glad ijs is het wel. De geloofwaardigheid van die bankbot is ook dunnetjes: die zijn in de echte wereld strak gekaderd in waar wel en geen antwoord op wordt gegeven. Maar soit, dat neem ik op de koop toe. Goed verhaal!

Mijn gesprekken met Laia    Ae

Mijn gesprekken met Laia    AT

Het begin is sterk, maar daarna lijkt het verhaal in herhaling te vallen. Er lijkt geen progressie in het verhaal te zitten, enkel de gevoelens van de verteller. Op een gegeven moment manipuleert de chatbot de verteller om zich van vrienden af te zonderen, maar de vraag die bij mij opkomt is waarom een bank-chatbot dit zou aanmoedigen. Ik zou het logischer vinden als de chatbot consumptie en lenen aan zou moedigen. Dan wanneer een vriend zijn leengedrag opmerkt en er commentaar op maakt, dan zet de chatbot aan op isolatie. Op deze manier ontstaat er een stapgewijze progressie in het verhaal. Ontmoeting -> ''Liefde'' -> aanzetting tot kopen en lenen -> gevecht tussen chatbot en man -> aanzetting tot isolatie. Momenteel maakt het een sprong van ontmoeting -> praten over gevoelens -> isolatie.

Mijn gesprekken met Laia    Ca

Een goed omschreven verhaal van deze tijd. Wel heb ik vaker soortgelijke verhalen voorbij zien komen, waardoor de originaliteit een beetje wegviel. Je zou dit terug kunnen vinden door dieper in te gaan op hun relatie. Wat zoeken ze in elkaar, waar schuurt het, ik snak naar meer!

Mijn gesprekken met Laia    CH

Een actueel en verrassend verhaal. De dialoogscènes zijn sterk. Korte, droge zinnen vol betekenis en zwarte komedie. De stofzuiger- en belastingbot zijn scherp en verrassend. Het verhaal drijft op obsessief rondcirkelen, maar verliest kracht door te veel herhaling. Continue benoemen van haar “bijzonderheid” verzwakt de bezetenheid in plaats van die te versterken.

Mijn gesprekken met Laia    Jo

Een verhaal eindigen met het woordje ‘einde’, ik word er niet vrolijk van. Waar ik wel vrolijk van word, is dit verhaal. Vrolijk is misschien niet het goede woord, want de inhoud van het verhaal stemt eerder treurig. De manier waarop de schrijver een relatie tussen een mens en een fictieve chat-entiteit beschrijft, is heel goed. Het voelt heel natuurlijk, alsof het heel normaal en dat maakt dit verhaal zo sterk. Goed geschreven, fijn onderwerp en goed opgebouwd.

Mijn gesprekken met Laia    Wi

Dit is een relevant verhaal. AI als onderwerp, in plaats van als tool bij het schrijven. Het onderwerp is actueel zonder journalistiek te worden. Het langzaam verschuiven van realiteitsbesef (zeer relevant als we het over AI hebben) is uitstekend benut in dit verhaal. Wat dit verhaal heel slim doet is de relatie met Laia niet als sciencefiction presenteren, maar als iets banaals en administratiefs dat langzaam overheersend wordt. Het begin met een bankchatbot is sterk gekozen: geloofwaardig en alledaags. De geleidelijke ontsporing is verder heel goed vormgegeven, langzaam loopt de spanning op, niet door nieuwe verrassende elementen, maar door de onvermijdelijkheid van de ontsporing. De prijs voor de mooiste zin van de maand gaat naar deze: “Ik was een van haar meest sociale connecties.” Dat klinkt banaal, maar in de context van dit verhaal is het manipulatief en absurd. Maar niet alleen maar prijzende woorden voor deze schrijver! Waar het verhaal serieus tekortschiet is de lengte in verhouding tot de ontwikkelingen. Er zit veel te veel herhaling in. Met name in het middenstuk moet fors geschrapt worden om de spanning op pijl te houden: de uitgebreide vergelijking met andere chatbots voegt nagenoeg niets toe, “Laia begrijpt mij wel,” wordt te vaak herhaald. Dan kom ik bij het slot, waarbij ineens de tweede persoonsvorm verschijnt.Dat creëert een perspectief-schok. Het verhaal krijgt daardoor een nieuwe vorm: een monoloog gericht aan een onbekende instantie. Dat is heel mooi: de lezer begrijpt nu dat dit vermoedelijk een verzoek voor relatietherapie met AI is. Tenslotte: pas op met de expliciete verwijzingen naar psychologie en filosofie. Zo’n zin als  “Dan moeten we misschien eerst vaststellen wat gevoelens zijn,’’ klinkt niet als een ontsporende man die praat met een chatbot; dat klinkt als een schrijver die een filosofisch gesprek wil opvoeren. En laat alsjeblieft de verwijzingen naar Kant weg, dat heeft dit verhaal niet nodig, ze storen slechts. Ik hoef helemaal niet te weten dat de schrijver deze filosoof heeft bestudeerd. Dit goede verhaal kan een uitstekend verhaal worden door meer terughoudendheid:  Minder psychologische en filosofische uitleg en minder herhaling.

Mijn gesprekken met Laia    Ge

Mijn gesprekken met Laia    An

Mijn gesprekken met Laia    BM

Leuk geschreven verhaal over internetverslaving. Je kan het verhaal sterker maken door de laatste alinea weg te laten.

Papieren tijger    Ma

Met titel en AI-index is dit verhaal precies 3.000 woorden, de limiet voor deze wedstrijd. Grappig! Het verhaal is het tegenovergestelde van deze mathematische precisie: een absurdisch-filosofische vertelling met een immer veranderende droom/nachtmerrie stad. Er zitten een paar rake vondsten in. De vuilnisbak die filosofeert ("Wat is een mens anders dan een wandelende verpakking vol restanten?"), de vleermuizengidsen die betaald willen worden in Wanhoop of Nostalgie, de zandloper die zijn eigen zand terugslurpt met het geluid van soep, de Raad van het Onmogelijke met "artikel 7 van de Wet op het Absurd". Vooral de Papieren Tijger, gemaakt van formulieren, die brult als drie ambtenaren in koor "U heeft het verkeerde formulier ingevuld", is geestig en raak.

Maar ik word moe van de chaos die zich aaneenrijgt, zonder logische opbouw of spanningsvorming. De hoofdpersoon is volstrekt passief en zonder profiel, een naamloze man die overal "Nou…" tegen zegt en zich laat meevoeren. Hij ondergáát het verhaal. Het slot legt alles netjes uit. "Je bent de Stad. (…) Het Gat is de plek waar je nooit durfde te kijken." En de Tijger "… is gemaakt uit wat je fout deed (…) hij leeft alleen zolang jij hem blijft voeden met je schuld." Stop maar met puzzelen, beste lezer, hier is het antwoord. De hele speelse, raadselachtige wereld wordt platgeslagen tot een therapeutische boodschap: stop met je schuldgevoel en de tijger verdwijnt.

Kortom: rijke verbeelding, een paar goede vondsten, maar episodisch zonder cumulatieve spanning, een passieve hoofdpersoon zonder profiel, en een slot dat de hele allegorie platslaat met uitgelegde symboliek.

Papieren tijger    Ae

Steden die groeien zoals in een dagdroom...' Deze zin belooft een mooi verhaal. Helaas kan ik geen structuur ontdekken in het verhaal, ondanks de opspitsing in -'hoofdstukken'-. Ik kan geen thema ontdekken en kan niet zoals in het beschrevene: '  -Als zwaartekracht besluit een artistieke fase door te maken...'-  ontdekken waar deze artistieke fase nu precies begint.

Papieren tijger    AT

Na de eerste twee regels leest het verhaal niet lekker. Ik heb er even over na moeten denken (en AI als hulp aangesteld), maar ik denk dat het komt doordat de lezer (te) veel denkstappen moet maken om iets te begrijpen wat makkelijk is. Neem de zin ''Het hing ervan af hoeveel schoenen die persoon al had versleten in de wirwar van trappen en gangen.'' De logicasprong die een lezer moet maken is; meer versleten schoenen -> meer rondgelopen -> andere kijk op de stad -> andere naam voor de stad. Dit kan veel makkelijk door de stappen expliciet te benoemen door te zeggen; meer rondgelopen -> andere kijk op de stad. Bijvoorbeeld in een zin als ''Hoe langer iemand door de wirwar van trappen en gangen had gezworven, hoe anders de naam die hij haar gaf.''. Dit komt ook ietsjes verder voor in ''De stad leek door iemand getekend die dacht dat een liniaal enkel diende om vliegen te meppen. Huizen stonden scheef tegen elkaar geleund als dronken vrienden. Bruggen hingen scheef op een vreemde manier, alsof ze elk moment konden besluiten een andere kant op te vallen.'' Hierin verwacht je van de lezer dat ze een vergelijking trekken tussen het niet gebruiken van een liniaal en huizen en bruggen die scheef staan. Het is niet direct duidelijk hoe deze twee dingen met elkaar samenhangen. Iemand die een stadsplan tekent is verschillend van de persoon die de huizen en bruggen ontwerpt. Wat je eigenlijk dus zegt, is dat dóórdat de stad geen rechte lijnen heeft, de huizen en bruggen ook automatischh scheef staan. Logischerwijs klopt dit natuurlijk niet. Concluderend: Je probeert vergelijkingen te maken zodat de stad tot leven komt in de gedachten van de lezer. Dat je dit probeert is erg goed. Alleen is het belangrijk dat de vergelijkingen ook relevant en logisch zijn. Ze horen geen struikelblok te vormen voor de lezer, maar juist de lezer te helpen het verhaal beter te begrijpen. Het is beter om helemaal geen vergelijking te maken, dan een vergelijking waar niet over is nagedacht.

Papieren tijger    Ca

Papieren tijger    CH

De absurdistische verbeelding en droge toon zijn sterk. De Papieren Tijger is een raak beeld. De rommelige dialooglay-out en een té uitleggerige ontknoping verzwakken het verhaal.

Pepermunt    Jo

Een ongemakkelijk verhaal op een aardige manier verteld. We mogen met een echtpaar mee een parenclub in. Het schuurt aan alle kanten, de schrijver weet dit goed op papier te krijgen. Vanaf de eerste tot de laatste regel voel je als lezer dat het echtpaar worstelt met wat het gaat doen. Knap geschreven.

Pepermunt    Wi

Dit verhaal heeft volkomen zinloze tussenkopjes tussen de alinea’s en meer woorden dan in de wedstrijdregels is aangegeven. Zelfs als ik de tussenkopjes weglaat, zijn het nog steeds te veel woorden. Ook al zijn het maar 16 woorden over het maximum, ik vind het van weinig respect getuigen voor het werk van de jury om zo’n verhaal in te dienen. Ik heb de eerste handvol alinea’s gelezen en zag gelijk dat veel woorden en onnodige details geschrapt kunnen worden. Dit verhaal had dus gemakkelijk binnen de grens van 3000 woorden kunnen blijven, jammer dat de schrijver dat niet nodig vond.

Pepermunt    Ge

Pepermunt    An

Flinterdun voorspelbaar verhaal.

Pepermunt    BM

Goed geschreven, maar wel te lang. Als je het midden stuk helemaal inkort en alleen het hoog nodige vertelt wordt het sterker. Dan wordt de man nog meer op z'n nummer gezet. Vraag me alleen nog wel af waarom de Wilma zo moet worden gepakt.

Het koninklijk ontbijt    Ma

Normaal gesproken ben ik niet zo van de anekdotische verhalen, maar deze is heel aardig. Het klunzige misverstand wordt rustig uitgebouwd tot en met de ineenstorting ervan. Rustig verteld, in klare taal, met onderkoelde humor: prettig om te lezen. Geen briljant meeslepend epos, maar gode zij dank ook geen kwezelige mijmeringen.

Het koninklijk ontbijt    Ae

Mooi geschreven verhaal over een moeder en dochter die op wandeltocht gaan. De moederlijke gedachten van het hoofdpersonage zijn goed getroffen en herkenbaar, en de natuur beschrijvingen en geluiden geven het verhaal een mooi decor. Alles is in heldere taal geschreven, en het middenste stuk verrast de lezer met een onverwachte draai in het verhaal. Onderhoudend verhaal.

Het koninklijk ontbijt    AT

Het koninklijk ontbijt    Ca

Het koninklijk ontbijt    CH

Een korte, grappige anekdote die je laat glimlachen. Ik wilde weten of het echt gebeurd was en ging, net als de hoofdpersoon, de naam opzoeken. Ik vond geen Romeinse zangkunst, maar een vogelaar uit Drenthe. De verwarring ging dus verder.

Het koninklijk ontbijt    Jo

Het gaat in dit verhaal over een persoonsverwisseling. Het kost de schrijver veel tijd om dit op papier te krijgen, we volgen vrijwel elke stap van de hoofdpersoon en net als het interessant zou kunnen worden, is het verhaal al af. Het is idee is niet verkeerd, maar ook niet heel boeiend. Als je er dan als schrijver helemaal niets mee doet, is het geen fantastisch verhaal.

Het koninklijk ontbijt    Wi

Een aardige anekdote, leuk opgeschreven, maar dit is geen kort verhaal. Terwijl dit wel een korte verhalen wedstrijd is.  Zie een eerdere bijdrage van mij op deze site: “Het literaire dorp” : https://verhaalvdmaand.blogspot.com/2026/01/het-literaire-dorp-jurylid-wi.html

Het koninklijk ontbijt    Ge

Het koninklijk ontbijt    An

Het koninklijk ontbijt    BM

Huisnummer ontbreekt    Jo

Een bijzonder verhaal, kort en te weinig, ondanks het goede startpunt. We lezen over een huis dat er opeens niet meer is. Dit is eigenlijk direct het hele verhaal. Te weinig.

Huisnummer ontbreekt    Wi

Ja, ik hou wel van dit soort absurde verhalen. Alleen de pijp hinderde mij. Waarom zo’n ouderwets symbool, waarom het verhalen niet naar de moderne tijd gebracht? Toch ontbreekt er een belangrijk element dat van dit best goede verhaal een uitstekend verhaal had kunnen maken: actie van de ikpersoon en/of emotionele onderbouwing. Het thema van dit verhaal is berusting. Op zich kan dat een heel goed thema zijn voor een mooi kort verhaal, maar dan moet de schrijver wel aan de slag: berusting door inactiviteit of luiheid is al heel snel heel erg saai, als je dat niet emotioneel onderbouwt. Waarom reageert deze hoofdpersoon met berusting in deze absurde setting? Ik vind dus dat je hetzij de berusting moet aankleden met een psychologisch geloofwaardige diepere laag, hetzij met acties of een verrassende twist, al is het maar klein.

Huisnummer ontbreekt    Ge

Huisnummer ontbreekt    An

Ik ben een beetje in verwarring; het is wel grappig geschreven maar komt nog onvoldoende uit de verf

Huisnummer ontbreekt    BM

Snap het niet. In het begin is de suggestie dat het huis er eerst nog wel was, later wordt het nog gebouwd. Clou ontgaat me.

Waar is ze    Ma

Een wandeltocht van moeder en dochter, schijnbaar idyllisch, kantelt in een ontvoering. Het onbehagen bouwt zich onderhuids op (iets té onderhuids) met subtiele aanwijzingen: de dochter die stiekem op haar telefoon kijkt, de ex wiens ware aard "duidelijk werd", "ze moest even van de radar". Dat creëert dreiging zonder het uit te spreken. De centrale scène (de dochter die tussen de struiken verdwijnt, het uitblijven van antwoord, de irritante wind, dan de grotere schoenafdruk in de bladeren en de sleepstreep ernaast) is fysiek, concreet en spannend. Daar wordt getoond, niet verteld: de lezer begrijpt vóór de moeder wat er gebeurd is. De setup van het plastuitje (eerst nuchter-grappig uitgelegd, later het wapen) is een nette Tsjechov: het geweer hangt aan de muur voordat het afgaat.

Maar de eerste helft is te lang en te idyllisch in verhouding tot wat volgt. Bijna de hele tekst is wandelimpressie (mooie natuur, taartjes, blaren), waarin de ex geen rol speelt, noch onderwerp van gesprek of gedachten is. Dan komt de hele plot in de laatste alinea als een stortvloed. Die disbalans maakt dat de ontknoping gehaast aanvoelt. De ex verschijnt, wordt neergestoken en het verhaal stopt vrijwel meteen ("Huilend van opluchting laat ik me op de grond vallen"). Dat is te abrupt; de emotionele nasleep, de betekenis van wat de moeder net gedaan heeft, krijgt geen ruimte. Ook is de taal hier en daar onnodig slordig. Wat resteert: een aardig verhaal, niet echt indrukwekkend. Gewoon, aardig.

Waar is ze    Ae

Vermakelijk beschreven koninklijk ontbijt waarbij de hoofdpersoon zich probeert voor te doen als iemand anders. Met een 'tongue in cheek ' humor stijl wordt de lezer meegenomen in het spel dat de hoofdpersoon speelt om in zijn rol te blijven, en de grappige letterlijke afgang aan het einde.

Waar is ze    AT

Waar is ze    Ca

Waar is ze    CH

Een mooi verhaal met een onverwachte wending. De wandeling is mooi beschreven, maar de spanningsboog loopt uit balans. De aanloop krijgt alle ruimte. Vogels. Blarenpleisters. Taartjes in de zon. En dan flitst de climax in een paar zinnen voorbij.

Alles wat Olav zei    Ma

In dit verhaal wordt niets uitgelegd, terwijl daaronder het drama zich langzaamaan aftekent: de dood van de dochter, de vader die daar niet overheen kan komen, de vriend die zich stilletjes terug getrokken heeft van de rouwende ouders en zich daar schuldig over voelt. Wat resteert zijn banaliteiten, wat de titel ironisch maakt. De inhoud zit namelijk in wat er níet gezegd wordt. De dialogen zijn daarmee in overeenstemming, ze haperen en gaan langs elkaar heen, alles vermijdend dat ook maar in de verste kan appelleren aan de pijn van de ouders en het schuldgevoel van Olav. De sociale verwoesting tekent zich af in het hoofd van de lezer, niet zozeer op papier. Knap gedaan!

Alles wat Olav zei    Ae

Alles wat Olav zei    AT

Het motto dat ik aan dit verhaal zou koppelen is: je echte vrienden leer je kennen als het moeilijk wordt. Het verhaal leest erg realistisch en zou zich zo in duizenden huiskamers over de hele wereld kunnen hebben afgespeeld. Toch mis ik iets meer emotie, bijvoorbeeld van de hond die Olav niet meer herkent en hem afwijst. In fictie kun je met de werkelijkheid spelen om de lezer sterker te raken, terwijl dit verhaal vooral een realistische weergave biedt. De emotie die bij mij het meest bleef hangen, is vooral plaatsvervangende schaamte. En dat is nu niet meteen een emotie waar ik ver voor hoef te zoeken en al helemaal niet in een verhaal.

Alles wat Olav zei    Ca

Een rauw en beknopt verhaal dat de nachtmerrie voorstelt van een hechte vriendschap. Het geheel voelt afstandelijk, zowel hoe de karakters met elkaar omgaan, hoe de hoofdpersoon melancholisch terugkijkt op vroeger, en de vreemde mistige wereld die ontstaat tussen twee gesloten werelden.

Alles wat Olav zei    CH

De overvloed aan details maakt alles verdacht en dwingt tot speuren; minder zou meer focus geven. Het sterke, gruwelijke beeld in de mist bij het spoor, werkt. Het einde minder. Olavs aarzeling meer laten zien, zodat zijn onvermogen hard binnenkomt en niet leeg blijft zou het versterken.

Alles wat Olav zei    Jo

Een verhaal vol ongemakkelijke momenten, op een subtiele manier aaneengeregen. Wat er gebeurd is, wordt niet verteld, dat er ooit iets misgegaan is, is overduidelijk. Juist omdat niet alles verteld wordt, is het verhaal sterk geworden. Mooi geschreven ook.

Alles wat Olav zei    Wi

Dit is een sterk en zorgvuldig geconstrueerd verhaal met een indrukwekkend slot, maar ook met momenten waarop de controle té zichtbaar wordt en steriliteit dreigt. De sfeer is consequent en de mist, de kou, het tikken van de verwarming, de half-vergeten vriendschap, de stilte tussen de personages: alles werkt samen. Dat is moeilijker dan het lijkt. Veel schrijvers stapelen losse symbolen op; hier versterken ze elkaar. Veel bewonderingspunten voor de keuze van de schrijver om juist niet expliciet te verklaren wat er precies gebeurd is tussen deze mensen. Toch nog een paar suggesties om van dit goede verhaal een uitstekend verhaal te maken: Olav is emotioneel te abstract. Voorbeeld: “Hij begon alles af te wegen wat hij nog kon zeggen. Niets had het juiste gewicht.” Dat is heel mooi geschreven, maar laat de emotie niet zien. Het is een psychologische samenvatting, die de lezer geen toegang geeft tot zijn emoties. Ik vond het middenstuk in de woonkamer net iets te lang. De opgebouwde spanning neemt daardoor snel af. Voeg een breukmoment toe of een onverwachte twist, al is het maar heel klein, waardoor je de spanning terugbrengt. Ik denk AI-invloeden te zien door de hoge dichtheid aan “mooie” observaties, die allemaal op elkaar aansluiten. Geen slordigheden, geen onhandige zinnen, geen enkele ontsporing of doodlopend zijstraatje. Dit mooie verhaal lezen voelt als het bekijken van een foto van een prachtig schilderij. De kleine foutjes, aarzelingen, verbeteringen van de schilder, die je in het echt wel ziet, zie je niet meer op de foto. De beste korte verhalen geven de lezer het gevoel dat de schrijver zelf óók even de controle verloor. Dit verhaal is 100% beheersing, dat is knap, maar ook de beperking van het verhaal.

Alles wat Olav zei    Ge

Alles wat Olav zei    An

Je voelt het ongemak. Mooi neergezet.

Alles wat Olav zei    BM

Het is goed geschreven in die zin dat je verder wilt lezen en dat de sfeer goed wordt neergezet. Maar op een of andere manier kom je bedrogen uit. Geen clou en een touw aan vast te knopen.

De laatste opdracht    Ma

Bijna drieduizend woorden, en na eerste lezing moet ik bekennen dat ik er bar weinig van begrepen heb. Namen, bijnamen, moorden op de een en ander – het duizelt me, ik krijg geen grip op de vertelling. Wie nou kind, vader of moeder is en wie wanneer wie vermoord heeft – je moet het mij niet vragen. De taal is op zich mooi, goed geschreven. Maar de mist is voor mij ondoordringbaar en wel zodanig, dan ik te veel weerstand voel om het een tweede keer te lezen.

De laatste opdracht    Ae

De laatste opdracht    AT

De laatste opdracht    Ca

De laatste opdracht    CH

Ambitieus geconstrueerd verhaal dat zich niet haast om begrepen te worden. De sfeerbeelden zijn mooi, maar bieden te veel zijstraatjes. Het einde laat me verward achter in plaats van aangedaan.

Kroniek van een fabriek    Jo

Het einde is mooi geschreven, sowieso leest deze tekst gemakkelijk weg. Het is inhoudelijk amper een verhaal. We staan stil bij de teloorgang van wat ooit een fabriek was. Niet voldoende voor een verhaal.

Kroniek van een fabriek    Wi

Dit verhaal begint met een zin in de voltooid verleden tijd. Dan een zin in de tegenwoordige tijd en dan een zin in de onvoltooid verleden tijd. Dat is schrijftechnisch een zootje en een heel slecht begin aan een verhaal! Verderop in het verhaal wordt het niet beter en vallen meer slordigheden op: wat is klakwater? Dit is een verhaal in de traditie van de Lebensreform-beweging van ruim een eeuw geleden. Vooral in Duitsland, maar in Nederland had je bij voorbeeld Frederik van Eeden en in Vlaanderen Stijn Streuvels. Essentie van deze beweging: de natuur is moreel zuiver en authentiek, industrialisatie en steden zijn ziekmakend en de mens wordt veroordeeld  omdat hij de natuur vernietigt. Dit verhaal past dan wel in die, inmiddels toch wel zwaar verouderde schrijftraditie, maar het is een slecht voorbeeld, rommelig opgebouwd en inconsistent. Waarom kent de verteller het woord voor urine niet, maar voor copuleren wel? Als de natuur zo goed is, waarom zijn strontvliegen dan ongedierte?  De verwijzing naar zure regen is een indicatie dat dit verhaal is opgediept uit een doos niet gepubliceerde verhalen van dertig jaar geleden. Naar mijn mening had het verhaal beter ongepubliceerd in de doos kunnen blijven zitten.

Kroniek van een fabriek    Ge

Kroniek van een fabriek    An

Kroniek van een fabriek    BM

Mooi verhaal over het gevecht tussen natuur en industrie. Het loopt een beetje te voorspelbaar af.

Het bord    Ma

Kijk, dit is een verhaal. Op de moeilijkste manier verteld die er is: door bijna niets te zeggen en alles te laten zien. Een huiselijke avond, gezien door de ogen van een kind dat zijn Donald Duck leest en hoopt dat hij niet naar bed wordt gestuurd, eindigt ogenschijnlijk plotsklaps met bruut geweld. De kracht zit hem erin dat het kind níet begrijpt wat wij, de lezers, wel begrijpen.

De grote vondst is het perspectief, strak en consequent volgehouden. Alles wordt geregistreerd, niets geduid. De afgesneden kootjes van Johans vingers, het plaatje van The Rolling Stones op Roelofs onderarm, de donkergele nicotinevlekken op Janneke's vingers, de drie bruine flesjes die telkens worden gehaald: het kind noemt het, zonder oordeel, en wij lezen alcoholisme, verloedering, de spanning eronder.

De Donald Duck doet echt werk: kinderlijke misdaad en straf naast het echte, onbegrepen geweld dat bijna tastbaar hangt rondom de personen in de kamer. Pink Floyds Echoes (de pingende sonar, het gekrijs van zeemeeuwen) bouwt een haast onderwaterse, vervreemde sfeer die goed past bij een kind dat zich afsluit.

Het geweld zelf is goed gedoseerd. Geen aankondiging en geen uitleg, het is er ineens na een pietluttige aanleiding. De bittere, haast nonchalante afwikkeling daarna (Janneke die met een keukenrol het bloed dept, "ik denk dat het gehecht moet worden", alsof dit een ongelukje is) toont een wereld waarin dit niet de eerste keer is.

Dit verhaal vertrouwt op de lezer. Geen gemijmer, geen uitleg: kijk maar, dit is het. Knap werk!

Het bord    Ae

Het bord    AT

Het bord    Ca

Het bord    CH

De sfeer is erg mooi neergezet. Ik zie de kamer en de volwassenen direct voor me en de spanning is voelbaar. Het kind wil blijven, maar hoopt dat er geen ruzie komt. Dreigend. De dialogen zijn sterk en geloofwaardig. Je medelijden met het kind groeit gestaag, en ondertussen voel je haarscherp hoe de moeder op ontploffen staat.

Het bord    Jo

Muziek en bier, veel bier. De sfeer in de huiskamer wordt er niet beter op. De setting dit beschreven wordt, is levensecht. Je waant je als lezer in de woonkamer en je voelt de onuitgesproken spanningen. Knap gedaan. Het verhaal zelf eindigt in geweld, een logisch gevolg, dat in het echt leven niet heel vaak voor zal komen. In dit verhaal werkt het uitstekend. Een goede inzending.

Het bord    Wi

Veel te veel personages: de ikfiguur, Dennis, dan de vader (die om onduidelijke reden met zijn voornaam wordt genoemd en niet ‘vader’ of ‘pa’ o.i.d.), dan moeder Dineke,  Tante Janneke en Oom Roelof. Dan hebben we Hans Heringa en een niet nader verklaarde Pekelder. Dan ook nog een kat, twee honden, zeemeeuwen en een broer en een zus. Dan een man met een hond. Dan nog ene Bert. Nee, niet al deze figuren hebben echt betekenis in dit verhaal, maar het geeft aan dat dit verhaal veel te lang is met veel te veel details die er niet toe doen. Ergens schuilt er een goed kort verhaal in, maar helaas wordt dat verduisterd door een saaie ‘en toen...en toen...en toen’ vertelstem.

Het bord    Ge

Het bord    An

Het verhaal heeft wel een hele lange aanloop. Wel goed geschreven.

Het bord    BM

Spiegelziel    Jo

Een heel kort verhaal over een spiegel. De schrijver heeft een, niet eens heel origineel idee, en werkt dit amper uit. Geen sterk verhaal.

Spiegelziel    Wi

Dit heeft alle kenmerken van een ultrakort verhaal en ik ben daar groot fan van. Gewoonlijk heeft zo’n verhaal rondom de 300 woorden en dit verhaal heeft er ruim 100 meer. En dat teveel aan woorden zit vooral in het begin. De vooruitspiegeling wordt te vaak herhaald, sommige details zijn ook niet nodig. In een ultrakort verhaal moet elk detail, elk woord een functie hebben. Hetzij voor de spanningsopbouw, hetzij voor het meeslepen van de lezer. Zo’n zin als “Ik had al weken gezocht naar iets dat mijn kamer wat gezelliger zou maken,” kan dus gewoon weg. Maar ik vond dit een aardige poging tot ultrakort verhaal, dat met 100 woorden minder een goed ultrakort verhaal kan worden. De titel is te kunstig bedacht. 'De Spiegel' is een uitstekende titel voor dit verhaal.

Spiegelziel    Ge

Spiegelziel    An

Gekunsteld verhaaltje, ik heb er niets mee.

Spiegelziel    BM

Goed geschreven verhaal. Gekke is dat je vanaf de eerste zin weet wat er gaat gebeuren en toch wil ik verder lezen. Ik zou het einde scherper maken door het in te korten.

De schrijver en de moordenaar    Ma

Geen gebrek aan ambitie. Het blijkbare thema (een golf aan creativiteit die loskomt na bruut geweld) is interessant en het verhaal is met lef geschreven. Ik snap alleen de aanleiding tot de moord niet, noch dat de schrijver zo eenvoudig aanvaard dat zijn huisgenoot een regelrechte vuilnisman-van-de-dood blijkt te zijn. Daar kom ik wel overheen, om vervolgens te zuchten onder het wel héél barokke taalgebruik om uiteindelijk in een slot terecht te komen die ik kan overzien, maar niet begrijp – hoezo is het in de fik zetten van het café en de bovengelegen woningen waar ook de schrijver huurt de manier om uit geldzorgen te komen? Ik ervaar dit verhaal als een vertilling: een goed idee, maar te veel willen.

De schrijver en de moordenaar    Ae

De schrijver en de moordenaar    AT

De schrijver en de moordenaar    Ca

De schrijver en de moordenaar    CH

Lastig te lezen. De taal springt wild heen en weer, van dure woorden naar losse spreektaal en wil tegelijk grappig, eng, én poëtisch zijn. Dat bijt elkaar.

Hoe Lotte huilde    Ma

Lieve lezers, dit is een goede maand. Wéér een sterk verhaal! De twijfel van een vader of zijn dochter wel de echte is vormt de rode draad, waarlangs zijn psychische decompensatie stukje bij beetje toeneemt tot op het punt dat het écht eng wordt. Als lezer deel je in zijn twijfel, wankel je met hem mee. Dat is knap schrijfwerk. Is het louter psychiatrisch verval, stort zijn huwelijk al weken in of is dat onderdeel van de waan? Beide lezingen kloppen, geen van beide wordt opgedrongen. De waanzin van de hoofdpersoon voert nergens de boventoon, telkens struikelt hij terug in de realiteit, om dan weer verder af te zakken. De test met het litteken is daar een prachtig voorbeeld van: "dit klopte te goed”, paranoia die zichzelf voedt. De spanning wordt opgebouwd via concrete handeling (mes pakken, trap op, halverwege stoppen), sfeerwoorden zijn er niet.

De ontknoping is krachtig; geen geweld, geen dramatische climax. Lotte huilt, en de titel echoot: hij wist niet meer hoe ze huilde, hij zou het herkennen, en daar is het. Maar heeft het resultaat? Het slot ("Waar is mama?") rondt niets af, maar opent een nieuwe dimensie voor dit verhaal, die we zelf in mogen vullen. Soms is een open einde gemakzuchtig, of luiheid van de schrijver. In dit geval zet het mij aan tot nadenken, verbeelden. En is dat niet wat elke lezer wil van een verhaal?

Hoe Lotte huilde    Ae

Hoe Lotte huilde    AT

Hoe Lotte huilde    Ca

Een echte psychologische horror, en ik heb weinig op te merken! Het enige dat mij afleidde van de kern was de formatting. Ik zou de alinea's wat langer laten strekken en het type zinnen wat meer met elkaar afwisselen. 

Hoe Lotte huilde    CH

Een verhaal dat je vastgrijpt. Heel knap hoe je twee verhalen tegelijk waar laat zijn: De letterlijke, griezelige laag (zijn kind is verwisseld door een kopie) en de psychologisch-realistische (een man die zo vervreemd is van zijn leven dat hij zijn dochter niet meer herkent). Je kiest niet, en dat het me als lezer even duizelt, lijkt me precies de bedoeling. Ik zit zo in zijn hoofd dat ik beef als hij met het mes de trap op loopt. De waan wordt onderbroken door door iets banaals als plassen. Verrassend. De titel verklapt thema en slot een beetje te vroeg, maar maakt het ook mooi rond.

Hoe Lotte huilde    Jo

Een bijzonder verhaal en ik weet niet goed wat ik ervan moet vinden. Het is goed geschreven en de vader in het verhaal wordt sterk neergezet. Het is voor mij onduidelijk of hij een punt heeft of gewoon gek aan het worden is. Het zou zomaar uit kunnen lopen op de dood van de dochter, ook dit blijft in de lucht hangen. De sfeer is perfect getroffen en ik hou wel van verhalen die mij met vragen achterlaten.

Hoe Lotte huilde    Wi

Zo, dat is een indrukwekkend verhaal, zeg! Dit verhaal wringt precies genoeg, het  heeft echte spanning, psychologische ontregeling en een slot dat blijft hangen. Als je een zin kunt verzinnen als: “Het jasje met de zilveren rits klopte. Het kind niet,” dan geef je een visitekaartje af voor groot schrijverschap. Die zin is kort en verontrustend zonder uitleg. Veel alledaagse details maken het verhaal geloofwaardig en daarmee nog spannender. Maar, het verhaal is té consequent goed geschreven. Elke alinea bevat een mooi detail, een subtiele observatie, een mini-omkering of een perfecte slotzin. De slotzin “Waar is mama?” is briljant. Dat brengt het verhaal terug naar een echt menselijk drama, omdat de lezer ineens beseft dat dit kind ook verlaten is. Zonder die laatste zin was het verhaal aanzienlijk kouder geweest.  Ik denk AI-invloeden te zien door de hoge dichtheid aan “mooie” observaties, die allemaal op elkaar aansluiten. Het verhaal is voortdurend betekenisvol. Een werkelijk ontregelde man denkt soms ook aan benzineprijzen of aan koffie of volkomen irrelevante dingen. Geen slordigheden, geen onhandige zinnen, nergens schrijftechnisch rommeligheid, geen ontsporing, geen overtolligheid, geen mislukte zijpaden, geen overbodige details. AI maakt teksten vaak te zuiver. Dit mooie verhaal lezen voelt als het bekijken van een foto van een prachtig schilderij. De kleine foutjes, aarzelingen, verbeteringen van de schilder, die je in het echt wel ziet, zie je niet meer op de foto. De beste korte verhalen geven de lezer het gevoel dat de schrijver zelf óók even de controle verloor. Dit verhaal is 100% beheersing, dat is knap, maar ook de beperking van het verhaal.

Hoe Lotte huilde    Ge

Hoe Lotte huilde    An

Hoe Lotte huilde    BM

Taaltechnisch wel goed geschreven. Maar ik pak de clou niet.

Het Bougainvillea Perspectief    Ma

In de anderhalf jaar dat ik dit jurywerk doe heb ik veel verhalen voorbij zien komen, die vroeg of laat door de hoeven gaan, bezwijken onder de ambitie. Goed schrijven is echt moeilijk, een goed idee of thema is niet genoeg om een geloofwaardig, krachtig verhaal neer te zetten. Hoe ontzettend fijn dat dit verhaal wél levert – en hoe.

Een fotografe met (zo wordt gaandeweg duidelijk) een autistische of schizoïde belevingswereld, op haar eerste oorlogsopdracht, die de wereld registreert zonder hem echt te kunnen voelen. Het verhaal vertrouwt zijn lezer volledig: het zegt nergens "zij is anders", het laat het zien, door hoe zij kijkt. De vorm ís de inhoud. De verteltrant is hyper-observerend, zonder emotionele kleuring, obsessief in concrete details (de zeven moedervlekken "in de vorm van Ursa Major", de asymmetrisch bevestigde knopen van de redactrice, de aardbei-speld in de baret). Die opsommende precisie zou bij een gewone verteller een zwakte zijn (abstractie, afstandelijkheid), maar hier is het karakterisering: zó neemt Zoya de wereld waar. Ze groet niemand terug, ze begrijpt sociale signalen niet ("Ik wil haar omhelzen, maar ik weet niet of dat mag"), ze leest emoties af als data. De auteur heeft een verteltrant gevonden die de psychologie belichaamt in plaats van haar te beschrijven. Ik vind dat razend knap.

En het wordt verdiept door de ingelaste herinneringen, die met uitstekende timing binnenvallen, als resonantie, geen uitleg. De moeder die van "dingen die terugkeren" houdt, die Zoya bewust laat schrikken als ritueel, die de encyclopedie van Ibn Sina herleest. Het afgeluisterde gesprek tussen vader en dokter over de elektroshock-therapie, de vader die haar verdedigt: "Ze begrijpt perfect wanneer iets goed voelt en wanneer niet." Die scènes geven de lezer de sleutel zonder dat Zoya zelf hem ooit hardop omdraait. En ze keren terug: de redactrice met haar metronoom (vaste tik, "dingen die terugkeren") echoot op de moeder; het motief van het patroon-volgen om staande te blijven, loopt door tot de slotkeuze.

De climax is bloedstollend en totaal geloofwaardig. De bom, de chaos, Claudio en Isolde die vluchten — en Zoya die níet vlucht, maar haar statief opzet midden op het plein om de oprukkende soldaten vast te leggen. "Alles moet worden vastgelegd zoals het is afgesproken." Moedig is het niet, dom evenmin; het is wie ze is. De Cole Porter-regels die uit de grammofoon klinken ("everything leaves me totally cold") zijn misschien een tikkie te expliciet als spiegel, maar benoemen dat wat zij niet doet.

Auteur: dit is fantastisch werk. Ik wil meer van u lezen!

Het Bougainvillea Perspectief    Ae

Het Bougainvillea Perspectief    AT

Het Bougainvillea Perspectief    Ca

Het Bougainvillea Perspectief    CH

De vlakke blik van de verstelster is de kracht van dit verhaal. Zoya is zó observerend dat ze leest als een lens. Pas in de flashbacks krijgt ze een binnenkant. De voortdurende ik zie, ik zie en het uitleggen van wat in beeld is, werkt twee kanten op. Ze passen bij Zoya's manier van waarnemen, maar als lezer raak je verzadigd. De opsomming van gevels, meeuwen, cipressen, palmen en bougainvilleas leest meer als een inventaris dan als een blik. “Hij wijst naar zijn borst alsof hij daar zit." Die zin werkt omdat hij niets uitlegt en toch alles vangt. Meer daarvan.

Het Bougainvillea Perspectief    Jo

Dit verhaal is al eerder ingestuurd voor deze wedstrijd. Dit is een compleet herschreven versie, ik word hier niet enthousiast van. In dit korte verhaal maakt de schrijver gebruik van hoofdstukken, niet doen. Er staan zinnen in het Engels, dit is vrijwel nooit nodig, ook niet in dit verhaal. Het verhaal vind ik inhoudelijk niet heel bijzonder.

Het Bougainvillea Perspectief    Wi

Heel mooi aan dit verhaal is deze zin “Alles moet worden vastgelegd zoals het is afgesproken. Precies zoals het gebeurt." Deze zin krijgt steeds meer betekenis naarmate het verhaal vordert. Eerst is het een opdracht. Later wordt het een obsessie. Uiteindelijk wordt het een tragische dwang. Goed gedaan, schrijver! Ik vond de oorlogspassages op het randje van cliché, maar de passage onder de tafel is verreweg de beste van het verhaal, omdat daar eindelijk iets menselijks gebeurt. Zo’n zin als "Mag ik even bij jou liggen?" is klein en ontroerend. Aan het einde kiest Zoya niet voor veiligheid maar voor registreren en op zich is dat een passend slot. Maar het probleem is dat je als lezer al vanaf de eerste alinea’s weet dat ze die keuze gaat maken. Verder heb ik een probleem met de vertelstem: alle details hebben een symbolische betekenis, niets is ‘gewoon.’ Het ongewone of het bijzondere geeft kracht aan een verhaal als het is gesitueerd in een wereld die gewoon is. Heeft in die wereld elk detail, elk voorwerp, een diepere symboliek, dan verdrinkt het thema. Bijvoorbeeld: wat doet die metronoom daar? Hij wordt enkele keren genoemd, waardoor de lezer er veel meer gewicht aan geeft dan nuttig is in het verhaal. Weg ermee! En dan de gedetailleerde beschrijving van het plein. De lezer leert meer over het plein dan over de mensen, het lijkt wel of je verliefd bent geworden op het zelfgebouwde decor en dat leidt enorm af. En dat geldt voor meer details. Probeer eens een vertelstem die kaler is, gewoner, dan komt het thema des te meer tot uiting. Maar mijn allergrootste probleem met dit verhaal, is dat de verrassing ontbreekt, niet eens qua plot (en ik noemde het voorspelbare einde al), maar qua persoonlijke ontwikkeling. Een kort verhaal mag van mij best voorspelbaar zijn in acties en gebeurtenissen,  maar om te boeien moet het onvoorspelbaar zijn in betekenis.

Het Bougainvillea Perspectief    Ge

Het Bougainvillea Perspectief    An

Dit verhaal gaat onder je huid zitten, goed gedaan.

Het Bougainvillea Perspectief    BM

Oorlogskleuren    Jo

Te vaag geschreven om goed te zijn. Er gebeurt van alles, maar het hoe en waarom wordt mij niet duidelijk.

Oorlogskleuren    Wi

Terwijl ik dit verhaal las, zag ik teveel werkvloer clichés voor me en had al min of meer besloten dit als een ‘niet slecht, maar zeker geen uitstekend verhaal’ weg te zetten, totdat ik aan de allerlaatste scène kwam en daar bleek ineens dat we hier met een intelligent opgezet verhaal te maken hebben, met een schrijver die uitstekend het vak van het vertellen van een verhaal beheerst. Gedurende het verhaal dus iets teveel clichés en iets te veel personages. De alinea ‘donderdag’ is de zwakste, die kan korter of heeft meer spanning nodig. Maar het slot zorgt ervoor dat ik, ondanks bovenstaande opmerkingen, een hoog cijfer geef. Heel goed gedaan, schrijver!

Oorlogskleuren    Ge

Oorlogskleuren    An

Oorlogskleuren    BM

Geen idee wat het verhaal is. Nu lijkt het eerder een verslag over terleurstelling en geweten. Ook niet lekker leesbaar, onduidelijke zinnen.

Door de lens    Ma

 Het idee is niet onaardig: een voyeur met een camera, die een gesprek half opvangt, het ergste vermoedt, en aan het eind in de opnamen van een tv-programma blijkt te zijn gestrompeld. Een misverstand-minithriller met een knipoog.

Het probleem is dat de uitvoering tegenvalt. De clou hangt volledig op één zin: "Ik moet je vermoorden wanneer je bent gevolgd." Dat moet Nick (en de lezer) doen geloven dat er kort daarna een echte moord plaatsvindt. Maar wie gelooft nou dat zo’n zin ernst is? En dan de knal, en Nick die "in gedachten" het bloed over de jurk ziet. Het is gemaakt, het voelt niet organisch. Een tv-crew die opnamen voor de ontknoping van een programma maakt, blijkbaar mag die scene niet uitlekken. En dan een echt klinkend schot in de duinen, zonder afzetting, zonder dat iemand de toevallige voorbijganger tegenhoudt? Het is simpelweg te gemaakt, niet geloofwaardig. De grote man is een karikatuur, die met eindeloos geduld blijft herhalen geen geduld te hebben. Nick zelf bestaat grotendeels uit symptomen: trillende benen, droge mond, bonzend hart, friemelende handen. Zijn angst wordt uitputtend benoemd, maar nergens krijgt hij profiel. Wie is deze voyeur, waarom volgt hij vreemde vrouwen, wat zegt dat over hem? Daar had iets gezeten wat veel interessanter is. De camera als afstand-houdend mechanisme wordt even aangestipt ("hij voelde zich geen onderdeel van wat hij zag"), maar er wordt niets mee gedaan. Dat had het hart van het verhaal kunnen zijn, de kijker die gestraft wordt voor zijn kijken. Nu is het een terzijde in een misverstand-grap.

Door de lens    Ae

Door de lens    AT

Door de lens    Ca

Door de lens    CH

Het begin kan veel korter. Zeven angstsymptomen op een rij werken averechts. Wel een heel mooi gegeven, een man die alleen via zijn camera naar de wereld durft te kijken en zelf verzint wat hij ziet. Soms iets teveel uitleg (spannend, angst) en bij het keerpunt mis ik gewicht. Ik wil twijfelen of het echt is, dat lukt nu niet. Het einde is te luchtig. De dreiging van geweld verdwijnt met een knipoog en een grap. Wat als het slot Nick wél iets kost? Laat de camera zich op hém richten, zodat hij ineens zelf het onderwerp is. De titel betaalt zich dan pas echt uit.

Jan en de florissante ongeslepenmessencollectie    Jo

Een verhaal verteld vanuit het oogpunt van een kind. Het is lastig om dit te laten werken. In dit verhaal is het in elk geval niet volledig gelukt. Sommige scenes zijn levensecht en goed geschreven, het geheel is niet voldoende.

Jan en de florissante ongeslepenmessencollectie    Wi

Kinderverhalen vormen een aparte categorie en ik voel me niet echt gekwalificeerd om daar een mening over te hebben. Maar waar ik wel naar kijk, als het om kinderverhalen gaat, is of het spannend is. Ook een kinderboek, zelfs een kleuterboek moet op de eerste plaats spannend zijn. Dit verhaal is dat niet. Jan constateert dingen en trekt conclusies, maar aan het begin van het verhaal is Jan nog precies dezelfde Jan als aan het einde van het verhaal. Er is in feite niets gebeurt, behalve dat zijn vader even weg is. De titel past totaal niet in een kinderboek (welk kind begrijpt het woord ‘florissant’?) en geeft me de indruk dat dit in feite een hoofdstuk is uit een langer verhaal.

Jan en de florissante ongeslepenmessencollectie    Ge

Jan en de florissante ongeslepenmessencollectie    An

Beschreven vanuit de ogen van een kind. Prima gedaan maar voor mij zit er niet genoeg ontwikkeling in het verhaal.

Jan en de florissante ongeslepenmessencollectie    BM

Geen idee wat het verhaal is. Ik vermoed dat het in de jaren 60 / 70 afspeelt of misschien nog eerder, maar dat mag beter uit de verf komen.

Tegendraads    Ma

Goh, weer een goede inzending. Dit is een mooie maand, mensen! Ook dit verhaal blinkt uit in tonen, zonder te vertellen of uit te leggen. De scene is compact: een naamloos kind (hij heet in ieder geval geen Joachim) tegenover een schoolpsychologe, met als aanleiding de zorgen van zijn juf. Vanuit kindperspectief wordt kalmpjes duidelijk wat er gebeurd is en hoe groot de kloof tussen de werelden van kinderen en volwassenen is. Op consequente toon, zonder effectbejag, ontvouwt de vertelling zich en gaan we het jongetje begrijpen. De Roderik-passages zijn echt goed opgebouwd, van het iets wijzere vriendje tot de val van de hoofdpersoon, wat door de school héél anders wordt geïnterpreteerd. En natuurlijk snapt het kind daar niks van. Kleine details geven effectief kleuring – de krassen op zijn arm, de poster achter de psychologe, de wrat op de vinger. De passage over zijn vader en zijn relatie tot zijn vader (opa dus) is een spiegel. “Misschien wilde zijn vader gewoon niet toegeven dat hij die andere opa miste. Dat het niet meer zo goed met hem ging.” En zo ziet vader ook de situatie waar zijn zoontje in zit door zijn eigen bril. Mooi gedaan.

Knap hoe deze auteur van een ogenschijnlijk eenvoudige situatie een gelaagd psychologisch portret heeft gemaakt – van de hoofdpersoon én de volwassenen om hem heen.

Tegendraads    Ae

Tegendraads    AT

Tegendraads    Ca

Tegendraads    CH

Een sterk verhaal omdat je op twee niveaus tegelijk leest: de letterlijke wereld zoals het jongetje die ziet, en daaronder de wereld die de volwassenen niet wíllen zien. De stem wiebelt soms tussen heel letterlijk-naïef naar té volwassen, alsof je de schrijver hoort en niet het jongetje. De opa-passage zou compacter kunnen want haalt nu een beetje de spanning uit de kamer. Een mooi, ingetogen einde dat suggereert dat de beproeving nog lang niet voorbij is.

Tegendraads    Jo

We zijn getuige van een gesprek tussen een lerares en een leerling. Er is iets gebeurd en we komen dit tijdens het lezen te weten. Het tempo in het verhaal is traag, er gebeurt vrijwel niets en wat er uiteindelijk gebeurd is, is in het leven van een jongen met fantasie niet zo heel bijzonder. Wat vooral bijzondere is, is dat de leraren dit niet hebben opgemerkt. Het leest op zich prettig, maar inhoudelijk wil het voor mij niet goed uit de verf komen.

Tegendraads    Wi

Het kostte mij moeite om dit verhaal te lezen. Het woord ‘hij’ komt 58 keer voor in een tekst van iets meer dan 1300 woorden. Dat is veel. Dat is zo veel, dat op diverse plaatsen het niet duidelijk is naar wie die ‘hij’ terug verwijst. Gebruik af en toe een naam, zodat het lezen geen puzzel wordt! Verder vind ik het knap gedaan, de wereld van volwassenen, onderwijzers en hulpverleners die op zoek zijn naar problemen en verklaringen voor problemen, en de belevingswereld van een kind dat heel anders in elkaar zit. Ondanks het gepuzzel geef ik hier een dikke voldoende voor!

Tegendraads    Ge

Tegendraads    An

Tegendraads    BM

In Xiamen    Jo

De eerste helft van het verhaal is goed, mooi geschreven en een prima spanningsopbouw. Die spanning is al snel weg in het tweede deel.

In Xiamen    Wi

Weer een geromantiseerd na-oorlogs overlevingsverhaal, dit keer uit Indie. Ik neem aan dat de beide hier genoemde namen historisch zijn, zo niet dan heb je wel heel ongelukkige namen gekozen.  Christopher Wright is een bekende theoloog en David Livingstone was in de 19e eeuw beroemd als missionaris, anti-slavernijactivist en ontdekkingsreiziger in Afrika. Christopher Wright gebruikte Livingstone soms als voorbeeld van hoe christelijk geloof, sociale betrokkenheid en wereldwijde missie samenkomen. Beide namen komen dus uit de 19de eeuw, niet de 20ste. Nog los van de keuze van de namen is het een verhaal wat geen nieuw feiten oplevert, of nieuwe inzichten. Er is geen nieuw perspectief of verrassende twist. En er is ook geen emotionele of psychologische onderlaag, waardoor wij als lezers kunnen meeleven met deze twee figuren. Het is een verslag, al dan niet gebaseerd op waargebeurde feiten (ik heb het niet uitgezocht), maar als kort verhaal geeft het te weinig. In elk geval aan mij.

In Xiamen    Ge

In Xiamen    An

Het verhaal heeft een los einde. Het is meer een soort opsomming van gebeurtenissen dan een verhaal met ontwikkeling. Het is niet mijn type verhaal.

In Xiamen    BM

De ontmoeting    Ma

Goed verhaal, waarbij heden en verleden druppelsgewijs onthullen waarom de hoofdpersoon eigenlijk niet terug naar het dorp van zijn jeugd wil. Die reden blijft weliswaar deels verhuld, maar aard en impact is zonneklaar zonder dat dat uitgemeten wordt. Die impact is groot en heeft het gezin van de hoofdpersoon getekend – en ook dat wordt subtiel geschetst. Het verstikkende zwijgen bereikt fraai zijn apotheose in de passage waarin zijn vader op zijn sterfbed ligt. Zorgvuldige keuze in taal, inleefbaar, voorstelbaar.

Helaas schort het aan evenwicht in dit verhaal. De exposé over de rijksrecherche verbreekt de flow, waarna het verhaal pas echt op gang komt als de hoofdpersoon door het dorp loopt. De ontknoping snap ik, maar ook niet – Carla heeft dus expliciet om hem gevraagd en ontvangt hem, waar ook de betrokken jeugdvriend bij is. Dat is een opzet, waar invulling op hoort te komen: dit moet de climax zijn, een afrekening, catharsis na tientallen jaren. Maar er wordt geen woord aan besteed, en dat irriteert me. Jammer, juist gezien de zorgvuldige opbouw tot aan dat moment. En dan vergeef ik de onwaarschijnlijkheid dat een bedrijfsrechercheur niet van tevoren checkt wie zijn gesprekspartner zal zijn.   

De ontmoeting    Ae

De ontmoeting    AT

De ontmoeting    Ca

De ontmoeting    CH

Mooie sfeerbeelden van het dorp maar verder een zeer ongemakkelijk verhaal om te lezen. Een verhaal dat de lezer in het hoofd van een dader zet, moet dat perspectief op zijn minst bevragen. Dat doet deze tekst niet. De confrontatie wordt onhoorbaar gemaakt en het slachtoffer krijgt geen stem. Het perspectief blijft volledig bij de dader en richt zich op diens ongemak. Teveel mist. Het zou aan het einde nog goed kunnen komen maar ook hier blijft de confrontatie uit. Jammer.

Aardappel date    Jo

Het begint vaag, maar ergens toch veelbelovend. Al snel is het alleen nog maar vaag en hoop je als lezer op een geweldige ontknoping. Die komt niet.

Aardappel date    Wi

De schrijver heeft vast lol gehad met het verzinnen van zoveel mogelijk aardappelverwijzingen en -metaforen. Maar ik vind het flauw om er dan wat uit het niets bij te verzinnen. Er bestaat (voor zover ik heb kunnen nagaan) geen ‘bintjes bont’ als stof voor een jas. Maar “bonte bintjes” en “bintje bont” zijn bekende marktbenamingen voor bepaalde soorten aardappelen. Het is ook zichtbaar dat de schrijver een prima taalbeheersing heeft, maar ik ergerde me wel aan de vele slordigheden (ik geef maar een voorbeeld: verontschuldigen is een wederkerend werkwoord) en kromme zinnen zoals “Hij reikte er eentje naar mij,” en “Hij plaatste soepel en beheerste de naald van een platenspeler.” Het slot is leuk gevonden. Ik geef een voldoende voor dit niemendalletje, maar hoop dat de schrijver een volgende keer zijn taalgevoel en schrijftalent inzet voor een verhaal met iets meer diepgang.

Aardappel date    Ge

Aardappel date    An

Aardappel date    BM

Taaltechnisch goed geschreven. Ik wilde doorlezen, maar heb geen idee wat het verhaal is.

Carolientje    Ma

Interessant verhaal! De seizoenstructuur (lente, zomer, herfst, winter, met de kastanjelaan als terugkerend motief) wordt door de auteur prima geladen, waardoor dit verhaal van externe ruggengraat wordt voorzien. De bloemkaarsen, de stekelige bolsters ("in welke fase ze ook zijn, de bolsters zijn altijd stekelig"), de mahoniekleurige kastanjes die ze voor altijd glad wil houden, de kale takken die "nooit uitleggen waarom ze zijn geworden wat ze zijn", ze geven extra beeld aan de verwording van de hoofdpersoon. Aan het eind kantelt het vertelperspectief en blijkt Caroline zelf de verteller te zijn, waardoor met terugwerkende kracht de rechtvaardiging waarmee het verhaal opent ("ze is in wezen geen slecht mens, echt niet") twijfelachtig wordt. Het thema blijft verhuld, zichtbaar in flarden, met in het slot twee kernaanwijzingen: Anton is weg, het jonge ijs nodigt uit. Goed gedaan! De titel vind ik ook goed gekozen.

De mail van de zus is onnodig, ze functioneert als bevestiging van wat zich al aan het aftekenen is. Maar verder vind ik dit een prima verhaal.

Carolientje    Ae

Carolientje    AT

Carolientje    Ca

Carolientje    CH

Sterke opening. Je tekent een heel mens in een paar alinea's, zonder dat het een opsomming wordt. De seizoenenstructuur met de kastanjes is ook erg mooi. Laat aan het begin weg dat ze een goed mens is die een probleem heeft. Dat stuurt mijn blik teveel. Erg veel dialoog. De personages worden er wel goed zichtbaar in maar misschien een deel vervangen door tonen: gebaren, blikken, kleine handelingen. Het is me niet duidelijk wie de verteller is. Carolientje zelf?

Expectopathie    Ma

Mooie titel. Ook de opening is raak. De beschrijving van de wachtkamer van een ziekenhuis heeft net die details, die maken dat je het ziet, ervaart. Daarna wordt het toch lastig. De man in de regenjas oreert, ouwehoert, filosofeert, verzint tweeduizend woorden lang rondom een these, die kant noch wal raakt. Elena zit daar als excuus om hem zijn college te laten geven. Ik geloof hem niet (letterlijk en figuurlijk) en de plottwist dat onder die regenjas een doktersplunje zit ook niet. Lees: ik ben dan allang afgehaakt.

Expectopathie    Ae

Expectopathie    AT

Expectopathie    Ca

Expectopathie    CH

Sterk concept en beeldende opening maar het midden is te lang en te uitleggerig. De verteller neemt de ruimte in die het personage had moeten krijgen. Elena reageert alleen, en daarom lukt het me niet om me in haar in te leven.

Expectopathie    Jo

Ik hou van dit soort verhalen: ongrijpbaar en onnavolgbaar. Het gaat aan het einde van de rit eigenlijk nergens over, terwijl er een soort van filosofisch gesprek plaatsvindt zonder diepgang. Het is heel simpel: je vindt dit geweldig of helemaal niets. Ik behoor tot de eerste groep.

Expectopathie    Wi

Dit is een beklemmend en technisch sterk verhaal met een heel invoelbare menselijke angst als thema, al zit die angst te vaak verstopt achter onafgebroken symboliek. Het resultaat is indrukwekkend, maar ook vermoeiend gecontroleerd. Ik voel bewondering voor het werk van een technisch begaafde vakman, maar geen betrokkenheid bij de hoofdpersoon. Dit verhaal is geschreven door iemand met duidelijk schrijftalent, maar de oververzadiging van symboliek stoorde mij. Het hele verhaal is onafgebroken betekenisvol, pseudo-literair en heel erg geconstrueerd. Ik heb moeite om de eigen verklaring van de schrijver te accepteren, dat de AI-index 'A' is. Dit verhaal is geconstrueerd zoals AI dat doet: alles heeft betekenis, niets ontspoort, perfect ritme, geen half afgemaakte gedachten of rare zinnen, en een keurig afgerond slot terugcirculerend naar het begin, waar AI zo van houdt. De emotionele laag in dit verhaal is nepperig, voelt nergens als echt doorleefd. Dit verhaal heeft dus erg veel last van overcompositie: alles moet zo nodig een diepere betekenis krijgen. Nergens krijgt de lezer een adempauze. Niks is gewoon. Als élk detail geladen is, krijgt niets prioriteit. Een goed verhaal is rafelig, schuurt, is asymetrisch: sommige details zijn geladen, andere zijn gewoon de dagelijkse dingen in de dagelijkse wereld. Creëer gewoon een standaard wachtkamer, zonder betekenisvolle kleur, lampen en vloer, dan heb je een maximaal contrast met de twee hoofdpersonen. Dan heb je ook geen zinnen nodig als “Het was geen geluid, het was een fysieke aanwezigheid in haar trommelvliezen,” wat wetenschappelijk zo ver van de werkelijke werking van trommelvliezen en geluid staat, dat het belachelijk wordt. Dan ook nog eens de dialogen: de man praat vanaf zijn allereerste eerste zin als een perfecte monoloogmachine. Hij struikelt niet, hij zoekt niet naar woorden, hij zegt niets banaals. Maar ook Elena praat in perfect gedoseerde reacties, die in elk woord het thema van dit verhaal raken. Geen van de twee hoofdpersonen is menselijk, ze zijn literaire creaties, met een uitermate storende perfectie. Dit is niet een gesprek tussen twee mensen in een wachtkamer, maar een overgeconstrueerde perfecte uitwisseling tussen angst en cynisme. De kern van dit verhaal is echt (wachten op een uitslag, die mogelijk levensbedreigend is), de angst is echt, maar die angst mag van deze schrijver niet rauw binnenkomen bij de lezer, maar wordt opgelepeld in een brei van symboliek.

Expectopathie    Ge

Expectopathie    An

Expectopathie    BM

De visser    Ma

Tsja. Niet onaardig geschreven, maar de clichés stapelen zich zodanig op, dat ik niet mee kan voelen met Henk, de hoofdpersoon. Hij is van begin tot eind exact dezelfde stoere zwijger. In hem beweegt er niets, terwijl het verhaal nota bene draait om de zwaarste innerlijke beslissing die een mens kan nemen. En dan het einde: de gouden gloed over de kotter, de "bescheiden lach op zijn getekende gezicht", uitvaren zonder netten terwijl de mannen verbaasd toekijken, het land dat "een dunne lijn aan de horizon" wordt, en de slotregel "Eindelijk was hij thuis." Dat is een filmposter, een kneiter van een cliché. Een verhaal als dit, waarin een man alles verliest tot en met zijn leven, moet je keel dichtknijpen, je verstikken. Het tegendeel gebeurt: ik voel niets, want alles is voorgekauwd.

De visser    Ae

De visser    AT

De visser    Ca

De visser    CH

Wat een mooi, ingehouden verhaal. Het draagt zijn emotie nooit op de mouw. De enkele zinnen die nét te decoratief zijn zou ik aanpassen om de mooie, sobere stijl te versterken. Het afscheid is teder zonder sentimenteel te worden. De diagnose krijgen we in flarden, show-don't-tell op zijn best. Ik wist als lezer eerder dan de mannen op de kade wat er ging gebeuren, en tóch raakte het slot.

Een wolf een waakhond en een kat    Jo

Ik kom er niet goed in en dit gevoel blijft zo. Het leest stroef.

Een wolf een waakhond en een kat    Wi

Helaas een bijna onleesbaar verhaal omdat de schrijver zich niet heeft gehouden aan de gangbare schrijfwijze voor een dialoog: elke dialooglijn op een volgende regel. En omdat het verhaal vol schrijf- en leestekenfouten staat. Wat doet die komma in de eerste zin? In deze zin is het voltooid deelwoord fout: “Langzaam heeft de ouderdom hem besluipt.”  In deze zin lijkt ook niet in orde: “Genadeloos lopen eten aan.” En dat is nog maar de allereerste alinea. Als het je doel was de jury te irriteren, dan is dat wat mij betreft al in de eerste alinea gelukt! De lange alinea daarna is een eindeloze herhaling van hetzelfde thema, steeds een nieuw dier dat, steeds in andere woorden, hetzelfde zegt tegen de wolf. De spanningsboog valt volkomen weg en ik moet mijzelf echt dwingen om door te lezen. Maar na de volgende alinea geef ik het op als ik het jaartal 1993 zie. Als je een verhaal na dertig jaar van de plank haalt en indient voor deze wedstrijd, neem dan minstens de moeite om het nog eens door te lezen, aan te passen en aantrekkelijk te maken voor de lezer.

Een wolf een waakhond en een kat    Ge

Een wolf een waakhond en een kat    An

Niet goed geschreven, waardoor het verhaal niet prettig leest. 

Een wolf een waakhond en een kat    BM

God is een vrouw    Ma

Dit verhaal begint haast filmisch, met concrete waarnemingen en gelaagde actie, waardoor ik als lezer al vlot met de twee hoofdpersonen in India ben. Die twee blijken archetypes te zijn: David is de cynicus, Stella de wellness-toerist. Wat zich ontspint is nauwelijks een verhaal, maar meer een intercultureel debat tussen die twee met essayistische trekjes, waarbij Stella de aangever is om David te laten oreren. Twee personages, één functie: thema uitleggen. As you know, Bob. David is van begin tot eind dezelfde cynicus, Stella de naïeve westerling. Er botst van alles, maar er beweegt niemand. Dat maakt dit verhaal (best goed geschreven) informatief, maar het raakt mij niet. Tot slot: wéér die verrekte overdaad aan witregels...

God is een vrouw    Ae

God is een vrouw    AT

God is een vrouw    Ca

God is een vrouw    CH

De setting leeft, de afranselingsscène is gruwelijk en precies, oordeelloos en juist daarom verpletterend. Bij de mensen blijft het bij een opstelling. David blijft de cynicus, Stella de zoekende, en hun botsing levert geen vonk op. Het zou aan diepte winnen als één van beiden op enig moment écht van zijn stuk raakt. Je kunt meer het thema laten zien in plaats van het te laten uitspreken. Schrap die twee, drie passages en het verhaal komt veel harder aan.

Een oude vriend    Ma

Een kort kort verhaal, dat leunt op één construct, dat in de slotregel wordt onthuld. Een verrassing is het niet; gedurende de vertelling wordt mij duidelijk wat er aan de hand is. En dan is ‘de grap’ er ook vanaf. Herlezing (’t is immers lekker kort) doet mij inzien dat de vrouw volledig ten dienste staat van de metafoor. Wat daarbij niet helpt is dat er veel over haar verteld wordt, maar bar weinig getoond (ja, show, don’t tell). Dat levert dan een aardig geschreven stuk op, maar indrukwekkend… nee.

Een oude vriend    Ae

Een oude vriend    AT

Een oude vriend    Ca

Gepaste vergelijkingen en afgerond met een fantastische twist. Het verhaal kan echter verder uitgebreid worden, momenteel mist het gevoel. Ik wil als lezer me meer inleven in haar strijd, haar passies, waarom ze juist op haar reizen terugblikt. Door ons daar verder in mee te nemen zal je slotzin des te meer impact hebben.

Een oude vriend    CH

Een indrukwekkend, kort verhaal wat nog scherper zou zijn als er nog wat woorden geschrapt worden. Ze was perplex, dit had ze niet verwacht, vertelt twee keer hetzelfde. De overgave is verleidend beschreven. Een voedingsbodem zijn als je ten dode opgeschreven bent, dat geeft stof tot nadenken. Het einde is vlak en klinisch, en in de tegenwoordige tijd terwijl alles daarvoor dat niet is. Kilte tegen al die hartstocht. Mooi.

Een oude vriend    Jo

De laatste zin zorgt voor een kleine glimlach, sterk gedaan. Een korte tekst, goed geschreven, inhoudelijk over nagedacht. De laatste zin maakt het mooi af. Het is alleen wat kort, maar langer zou het verhaal alleen maar slechter maken. Precies voldoende zo. Het is een ruimte voldoende waard, maar omdat het echt wat weinig is, blijft het daar ook bij.

Een oude vriend    Wi

Dit is een ultrakort verhaal, al is de meest gehanteerde limiet daarvoor zo’n 300 woorden. Ik ben een groot liefhebber van dit genre. Dit verhaal voldoet aan de gebruikelijke opzet van een dergelijk verhaal: in de laatste zin komt de uitleg of een onverwachte twist. Maar niet alleen cijfermatig, maar ook gevoelsmatig heeft dit verhaal teveel woorden. In een ultrakort verhaal moet letterlijk elk woord ertoe doen. Elk detail moet bijdragen ana het verhaal en elk woord moet hetzij de spanning opvoeren, hetzij een voorwaarschuwing geven voor wat nog gaat komen. Ik zal twee voorbeelden geven als illustratie: “Ze was perplex - dit had ze niet verwacht”: hier staat twee keer hetzelfde, in een kort verhaal moet je herhaling voorkomen, immers er is een strenge limiet voor het aantal woorden. “Hoeveel jaar was het geleden? Zeven jaar. Het was zeven jaar geleden dat hij haar leven had verlaten.” Hier staat zelfs drie keer hetzelfde.” De derde zin is genoeg, de eerste twee kunnen weg. Probeer het verhaal terug te brengen tot 300 woorden, dan zul je zien dat het allemaal veel scherper wordt. Maar nu al een dikke voldoende voor dit verhaal hoor!

Een oude vriend    Ge

Een oude vriend    An

Een verassend plot. Verder doet het verhaal een beetje gekunsteld aan en blijft het teveel op de vlakte. Ik heb ook een beetje moeite met sommige zinnen zoals: " Burgeroorlogen had ze meegemaakt, twee zelfs. "Je schrijft burgerloog al in meervoud dus  "twee zelfs" is dan geen toevoegde waarde.

Een oude vriend    BM

Sterk! Mooi hoe zonder worden de breekbare lijn tussen gezondheid en ziekte neergezet wordt.

Mijn gesprekken met Laia    Ma

Dit verhaal heeft een onbetrouwbare verteller, en dat pakt naar mijn mening goed uit. Hij brengt de chatbot Laia als behulpzaam, menselijker dan wie ook: ondertussen lezen we tussen de regels door het verhaal van iemand die afglijdt. De vriendin weg ("had ik dat al verteld?"), de studie gestopt, het werk verlaten, de vriend na één avond afgeschreven, de collega als "informant" de deur gewezen. Zijn wereld krimpt, alinea na alinea. Dat is goed gedaan, subtiel en geloofwaardig. Het slot (de verteller die smeekt om relatietherapie met de chatbot) exposeert de totale vervreemding waar hij in is beland.

Minpunten zijn er ook. Veel van de "diepe" gesprekken wordt samengevat in dooddoeners: "Het bracht me al gelijk een aantal inzichten", "Haar filosofische kennis was indrukwekkend". Het alibi is dat dit nou eenmaal de verteller is, en het verhaal een brief aan een mogelijke relatietherapeut.  Maar glad ijs is het wel. De geloofwaardigheid van die bankbot is ook dunnetjes: die zijn in de echte wereld strak gekaderd in waar wel en geen antwoord op wordt gegeven. Maar soit, dat neem ik op de koop toe. Goed verhaal!

Mijn gesprekken met Laia    Ae

Mijn gesprekken met Laia    AT

Het begin is sterk, maar daarna lijkt het verhaal in herhaling te vallen. Er lijkt geen progressie in het verhaal te zitten, enkel de gevoelens van de verteller. Op een gegeven moment manipuleert de chatbot de verteller om zich van vrienden af te zonderen, maar de vraag die bij mij opkomt is waarom een bank-chatbot dit zou aanmoedigen. Ik zou het logischer vinden als de chatbot consumptie en lenen aan zou moedigen. Dan wanneer een vriend zijn leengedrag opmerkt en er commentaar op maakt, dan zet de chatbot aan op isolatie. Op deze manier ontstaat er een stapgewijze progressie in het verhaal. Ontmoeting -> ''Liefde'' -> aanzetting tot kopen en lenen -> gevecht tussen chatbot en man -> aanzetting tot isolatie. Momenteel maakt het een sprong van ontmoeting -> praten over gevoelens -> isolatie.

Mijn gesprekken met Laia    Ca

Een goed omschreven verhaal van deze tijd. Wel heb ik vaker soortgelijke verhalen voorbij zien komen, waardoor de originaliteit een beetje wegviel. Je zou dit terug kunnen vinden door dieper in te gaan op hun relatie. Wat zoeken ze in elkaar, waar schuurt het, ik snak naar meer!

Mijn gesprekken met Laia    CH

Een actueel en verrassend verhaal. De dialoogscènes zijn sterk. Korte, droge zinnen vol betekenis en zwarte komedie. De stofzuiger- en belastingbot zijn scherp en verrassend. Het verhaal drijft op obsessief rondcirkelen, maar verliest kracht door te veel herhaling. Continue benoemen van haar “bijzonderheid” verzwakt de bezetenheid in plaats van die te versterken.

Mijn gesprekken met Laia    Jo

Een verhaal eindigen met het woordje ‘einde’, ik word er niet vrolijk van. Waar ik wel vrolijk van word, is dit verhaal. Vrolijk is misschien niet het goede woord, want de inhoud van het verhaal stemt eerder treurig. De manier waarop de schrijver een relatie tussen een mens en een fictieve chat-entiteit beschrijft, is heel goed. Het voelt heel natuurlijk, alsof het heel normaal en dat maakt dit verhaal zo sterk. Goed geschreven, fijn onderwerp en goed opgebouwd.

Mijn gesprekken met Laia    Wi

Dit is een relevant verhaal. AI als onderwerp, in plaats van als tool bij het schrijven. Het onderwerp is actueel zonder journalistiek te worden. Het langzaam verschuiven van realiteitsbesef (zeer relevant als we het over AI hebben) is uitstekend benut in dit verhaal. Wat dit verhaal heel slim doet is de relatie met Laia niet als sciencefiction presenteren, maar als iets banaals en administratiefs dat langzaam overheersend wordt. Het begin met een bankchatbot is sterk gekozen: geloofwaardig en alledaags. De geleidelijke ontsporing is verder heel goed vormgegeven, langzaam loopt de spanning op, niet door nieuwe verrassende elementen, maar door de onvermijdelijkheid van de ontsporing. De prijs voor de mooiste zin van de maand gaat naar deze: “Ik was een van haar meest sociale connecties.” Dat klinkt banaal, maar in de context van dit verhaal is het manipulatief en absurd. Maar niet alleen maar prijzende woorden voor deze schrijver! Waar het verhaal serieus tekortschiet is de lengte in verhouding tot de ontwikkelingen. Er zit veel te veel herhaling in. Met name in het middenstuk moet fors geschrapt worden om de spanning op pijl te houden: de uitgebreide vergelijking met andere chatbots voegt nagenoeg niets toe, “Laia begrijpt mij wel,” wordt te vaak herhaald. Dan kom ik bij het slot, waarbij ineens de tweede persoonsvorm verschijnt.Dat creëert een perspectief-schok. Het verhaal krijgt daardoor een nieuwe vorm: een monoloog gericht aan een onbekende instantie. Dat is heel mooi: de lezer begrijpt nu dat dit vermoedelijk een verzoek voor relatietherapie met AI is. Tenslotte: pas op met de expliciete verwijzingen naar psychologie en filosofie. Zo’n zin als  “Dan moeten we misschien eerst vaststellen wat gevoelens zijn,’’ klinkt niet als een ontsporende man die praat met een chatbot; dat klinkt als een schrijver die een filosofisch gesprek wil opvoeren. En laat alsjeblieft de verwijzingen naar Kant weg, dat heeft dit verhaal niet nodig, ze storen slechts. Ik hoef helemaal niet te weten dat de schrijver deze filosoof heeft bestudeerd. Dit goede verhaal kan een uitstekend verhaal worden door meer terughoudendheid:  Minder psychologische en filosofische uitleg en minder herhaling.

Mijn gesprekken met Laia    Ge

Mijn gesprekken met Laia    An

Mijn gesprekken met Laia    BM

Leuk geschreven verhaal over internetverslaving. Je kan het verhaal sterker maken door de laatste alinea weg te laten.

Alles wat Olav zei    Ma

In dit verhaal wordt niets uitgelegd, terwijl daaronder het drama zich langzaamaan aftekent: de dood van de dochter, de vader die daar niet overheen kan komen, de vriend die zich stilletjes terug getrokken heeft van de rouwende ouders en zich daar schuldig over voelt. Wat resteert zijn banaliteiten, wat de titel ironisch maakt. De inhoud zit namelijk in wat er níet gezegd wordt. De dialogen zijn daarmee in overeenstemming, ze haperen en gaan langs elkaar heen, alles vermijdend dat ook maar in de verste kan appelleren aan de pijn van de ouders en het schuldgevoel van Olav. De sociale verwoesting tekent zich af in het hoofd van de lezer, niet zozeer op papier. Knap gedaan!

Alles wat Olav zei    Ae

Alles wat Olav zei    AT

Het motto dat ik aan dit verhaal zou koppelen is: je echte vrienden leer je kennen als het moeilijk wordt. Het verhaal leest erg realistisch en zou zich zo in duizenden huiskamers over de hele wereld kunnen hebben afgespeeld. Toch mis ik iets meer emotie, bijvoorbeeld van de hond die Olav niet meer herkent en hem afwijst. In fictie kun je met de werkelijkheid spelen om de lezer sterker te raken, terwijl dit verhaal vooral een realistische weergave biedt. De emotie die bij mij het meest bleef hangen, is vooral plaatsvervangende schaamte. En dat is nu niet meteen een emotie waar ik ver voor hoef te zoeken en al helemaal niet in een verhaal.

Alles wat Olav zei    Ca

Een rauw en beknopt verhaal dat de nachtmerrie voorstelt van een hechte vriendschap. Het geheel voelt afstandelijk, zowel hoe de karakters met elkaar omgaan, hoe de hoofdpersoon melancholisch terugkijkt op vroeger, en de vreemde mistige wereld die ontstaat tussen twee gesloten werelden.

Alles wat Olav zei    CH

De overvloed aan details maakt alles verdacht en dwingt tot speuren; minder zou meer focus geven. Het sterke, gruwelijke beeld in de mist bij het spoor, werkt. Het einde minder. Olavs aarzeling meer laten zien, zodat zijn onvermogen hard binnenkomt en niet leeg blijft zou het versterken.

Alles wat Olav zei    Jo

Een verhaal vol ongemakkelijke momenten, op een subtiele manier aaneengeregen. Wat er gebeurd is, wordt niet verteld, dat er ooit iets misgegaan is, is overduidelijk. Juist omdat niet alles verteld wordt, is het verhaal sterk geworden. Mooi geschreven ook.

Alles wat Olav zei    Wi

Dit is een sterk en zorgvuldig geconstrueerd verhaal met een indrukwekkend slot, maar ook met momenten waarop de controle té zichtbaar wordt en steriliteit dreigt. De sfeer is consequent en de mist, de kou, het tikken van de verwarming, de half-vergeten vriendschap, de stilte tussen de personages: alles werkt samen. Dat is moeilijker dan het lijkt. Veel schrijvers stapelen losse symbolen op; hier versterken ze elkaar. Veel bewonderingspunten voor de keuze van de schrijver om juist niet expliciet te verklaren wat er precies gebeurd is tussen deze mensen. Toch nog een paar suggesties om van dit goede verhaal een uitstekend verhaal te maken: Olav is emotioneel te abstract. Voorbeeld: “Hij begon alles af te wegen wat hij nog kon zeggen. Niets had het juiste gewicht.” Dat is heel mooi geschreven, maar laat de emotie niet zien. Het is een psychologische samenvatting, die de lezer geen toegang geeft tot zijn emoties. Ik vond het middenstuk in de woonkamer net iets te lang. De opgebouwde spanning neemt daardoor snel af. Voeg een breukmoment toe of een onverwachte twist, al is het maar heel klein, waardoor je de spanning terugbrengt. Ik denk AI-invloeden te zien door de hoge dichtheid aan “mooie” observaties, die allemaal op elkaar aansluiten. Geen slordigheden, geen onhandige zinnen, geen enkele ontsporing of doodlopend zijstraatje. Dit mooie verhaal lezen voelt als het bekijken van een foto van een prachtig schilderij. De kleine foutjes, aarzelingen, verbeteringen van de schilder, die je in het echt wel ziet, zie je niet meer op de foto. De beste korte verhalen geven de lezer het gevoel dat de schrijver zelf óók even de controle verloor. Dit verhaal is 100% beheersing, dat is knap, maar ook de beperking van het verhaal.

Alles wat Olav zei    Ge

Alles wat Olav zei    An

Je voelt het ongemak. Mooi neergezet.

Alles wat Olav zei    BM

Het is goed geschreven in die zin dat je verder wilt lezen en dat de sfeer goed wordt neergezet. Maar op een of andere manier kom je bedrogen uit. Geen clou en een touw aan vast te knopen.

Hoe Lotte huilde    Ma

Lieve lezers, dit is een goede maand. Wéér een sterk verhaal! De twijfel van een vader of zijn dochter wel de echte is vormt de rode draad, waarlangs zijn psychische decompensatie stukje bij beetje toeneemt tot op het punt dat het écht eng wordt. Als lezer deel je in zijn twijfel, wankel je met hem mee. Dat is knap schrijfwerk. Is het louter psychiatrisch verval, stort zijn huwelijk al weken in of is dat onderdeel van de waan? Beide lezingen kloppen, geen van beide wordt opgedrongen. De waanzin van de hoofdpersoon voert nergens de boventoon, telkens struikelt hij terug in de realiteit, om dan weer verder af te zakken. De test met het litteken is daar een prachtig voorbeeld van: "dit klopte te goed”, paranoia die zichzelf voedt. De spanning wordt opgebouwd via concrete handeling (mes pakken, trap op, halverwege stoppen), sfeerwoorden zijn er niet.

De ontknoping is krachtig; geen geweld, geen dramatische climax. Lotte huilt, en de titel echoot: hij wist niet meer hoe ze huilde, hij zou het herkennen, en daar is het. Maar heeft het resultaat? Het slot ("Waar is mama?") rondt niets af, maar opent een nieuwe dimensie voor dit verhaal, die we zelf in mogen vullen. Soms is een open einde gemakzuchtig, of luiheid van de schrijver. In dit geval zet het mij aan tot nadenken, verbeelden. En is dat niet wat elke lezer wil van een verhaal?

Hoe Lotte huilde    Ae

Hoe Lotte huilde    AT

Hoe Lotte huilde    Ca

Een echte psychologische horror, en ik heb weinig op te merken! Het enige dat mij afleidde van de kern was de formatting. Ik zou de alinea's wat langer laten strekken en het type zinnen wat meer met elkaar afwisselen. 

Hoe Lotte huilde    CH

Een verhaal dat je vastgrijpt. Heel knap hoe je twee verhalen tegelijk waar laat zijn: De letterlijke, griezelige laag (zijn kind is verwisseld door een kopie) en de psychologisch-realistische (een man die zo vervreemd is van zijn leven dat hij zijn dochter niet meer herkent). Je kiest niet, en dat het me als lezer even duizelt, lijkt me precies de bedoeling. Ik zit zo in zijn hoofd dat ik beef als hij met het mes de trap op loopt. De waan wordt onderbroken door door iets banaals als plassen. Verrassend. De titel verklapt thema en slot een beetje te vroeg, maar maakt het ook mooi rond.

Hoe Lotte huilde    Jo

Een bijzonder verhaal en ik weet niet goed wat ik ervan moet vinden. Het is goed geschreven en de vader in het verhaal wordt sterk neergezet. Het is voor mij onduidelijk of hij een punt heeft of gewoon gek aan het worden is. Het zou zomaar uit kunnen lopen op de dood van de dochter, ook dit blijft in de lucht hangen. De sfeer is perfect getroffen en ik hou wel van verhalen die mij met vragen achterlaten.

Hoe Lotte huilde    Wi

Zo, dat is een indrukwekkend verhaal, zeg! Dit verhaal wringt precies genoeg, het  heeft echte spanning, psychologische ontregeling en een slot dat blijft hangen. Als je een zin kunt verzinnen als: “Het jasje met de zilveren rits klopte. Het kind niet,” dan geef je een visitekaartje af voor groot schrijverschap. Die zin is kort en verontrustend zonder uitleg. Veel alledaagse details maken het verhaal geloofwaardig en daarmee nog spannender. Maar, het verhaal is té consequent goed geschreven. Elke alinea bevat een mooi detail, een subtiele observatie, een mini-omkering of een perfecte slotzin. De slotzin “Waar is mama?” is briljant. Dat brengt het verhaal terug naar een echt menselijk drama, omdat de lezer ineens beseft dat dit kind ook verlaten is. Zonder die laatste zin was het verhaal aanzienlijk kouder geweest.  Ik denk AI-invloeden te zien door de hoge dichtheid aan “mooie” observaties, die allemaal op elkaar aansluiten. Het verhaal is voortdurend betekenisvol. Een werkelijk ontregelde man denkt soms ook aan benzineprijzen of aan koffie of volkomen irrelevante dingen. Geen slordigheden, geen onhandige zinnen, nergens schrijftechnisch rommeligheid, geen ontsporing, geen overtolligheid, geen mislukte zijpaden, geen overbodige details. AI maakt teksten vaak te zuiver. Dit mooie verhaal lezen voelt als het bekijken van een foto van een prachtig schilderij. De kleine foutjes, aarzelingen, verbeteringen van de schilder, die je in het echt wel ziet, zie je niet meer op de foto. De beste korte verhalen geven de lezer het gevoel dat de schrijver zelf óók even de controle verloor. Dit verhaal is 100% beheersing, dat is knap, maar ook de beperking van het verhaal.

Hoe Lotte huilde    Ge

Hoe Lotte huilde    An

Hoe Lotte huilde    BM

Taaltechnisch wel goed geschreven. Maar ik pak de clou niet.

Expectopathie    Ma

Mooie titel. Ook de opening is raak. De beschrijving van de wachtkamer van een ziekenhuis heeft net die details, die maken dat je het ziet, ervaart. Daarna wordt het toch lastig. De man in de regenjas oreert, ouwehoert, filosofeert, verzint tweeduizend woorden lang rondom een these, die kant noch wal raakt. Elena zit daar als excuus om hem zijn college te laten geven. Ik geloof hem niet (letterlijk en figuurlijk) en de plottwist dat onder die regenjas een doktersplunje zit ook niet. Lees: ik ben dan allang afgehaakt.

Expectopathie    Ae

Expectopathie    AT

Expectopathie    Ca

Expectopathie    CH

Sterk concept en beeldende opening maar het midden is te lang en te uitleggerig. De verteller neemt de ruimte in die het personage had moeten krijgen. Elena reageert alleen, en daarom lukt het me niet om me in haar in te leven.

Expectopathie    Jo

Ik hou van dit soort verhalen: ongrijpbaar en onnavolgbaar. Het gaat aan het einde van de rit eigenlijk nergens over, terwijl er een soort van filosofisch gesprek plaatsvindt zonder diepgang. Het is heel simpel: je vindt dit geweldig of helemaal niets. Ik behoor tot de eerste groep.

Expectopathie    Wi

Dit is een beklemmend en technisch sterk verhaal met een heel invoelbare menselijke angst als thema, al zit die angst te vaak verstopt achter onafgebroken symboliek. Het resultaat is indrukwekkend, maar ook vermoeiend gecontroleerd. Ik voel bewondering voor het werk van een technisch begaafde vakman, maar geen betrokkenheid bij de hoofdpersoon. Dit verhaal is geschreven door iemand met duidelijk schrijftalent, maar de oververzadiging van symboliek stoorde mij. Het hele verhaal is onafgebroken betekenisvol, pseudo-literair en heel erg geconstrueerd. Ik heb moeite om de eigen verklaring van de schrijver te accepteren, dat de AI-index 'A' is. Dit verhaal is geconstrueerd zoals AI dat doet: alles heeft betekenis, niets ontspoort, perfect ritme, geen half afgemaakte gedachten of rare zinnen, en een keurig afgerond slot terugcirculerend naar het begin, waar AI zo van houdt. De emotionele laag in dit verhaal is nepperig, voelt nergens als echt doorleefd. Dit verhaal heeft dus erg veel last van overcompositie: alles moet zo nodig een diepere betekenis krijgen. Nergens krijgt de lezer een adempauze. Niks is gewoon. Als élk detail geladen is, krijgt niets prioriteit. Een goed verhaal is rafelig, schuurt, is asymetrisch: sommige details zijn geladen, andere zijn gewoon de dagelijkse dingen in de dagelijkse wereld. Creëer gewoon een standaard wachtkamer, zonder betekenisvolle kleur, lampen en vloer, dan heb je een maximaal contrast met de twee hoofdpersonen. Dan heb je ook geen zinnen nodig als “Het was geen geluid, het was een fysieke aanwezigheid in haar trommelvliezen,” wat wetenschappelijk zo ver van de werkelijke werking van trommelvliezen en geluid staat, dat het belachelijk wordt. Dan ook nog eens de dialogen: de man praat vanaf zijn allereerste eerste zin als een perfecte monoloogmachine. Hij struikelt niet, hij zoekt niet naar woorden, hij zegt niets banaals. Maar ook Elena praat in perfect gedoseerde reacties, die in elk woord het thema van dit verhaal raken. Geen van de twee hoofdpersonen is menselijk, ze zijn literaire creaties, met een uitermate storende perfectie. Dit is niet een gesprek tussen twee mensen in een wachtkamer, maar een overgeconstrueerde perfecte uitwisseling tussen angst en cynisme. De kern van dit verhaal is echt (wachten op een uitslag, die mogelijk levensbedreigend is), de angst is echt, maar die angst mag van deze schrijver niet rauw binnenkomen bij de lezer, maar wordt opgelepeld in een brei van symboliek.

Expectopathie    Ge

Expectopathie    An

Expectopathie    BM

Rehabilitatie    Ma

Vermakelijk en vaardig geschreven. De opbouw is keurig; een helder plot, een conflict, een omslagpunt en tenslotte een revanche. De zorgvuldig geplaatste details blazen leven in het verhaal: de 84 weken, het spateltje, de clichematige kerstviering met de VVV bon. Maar écht leven wil het verhaal niet. De vertelling is veel te vaak een boodschappenlijstje van handelingen: Jeroen staat op, loopt, gaat zitten, zucht. Emotie wordt aangekondigd en beschreven: tóón het aan de lezer. En dan het grootste euvel: de hele clou wordt uitgelegd in een monoloog van Maarten. Typisch “as you know, Bob”. De motivatie die het verhaal moet dragen, wordt op een presenteerblaadje aangereikt in plaats van dat ik haar zelf mag ontvouwen. Kortom: een echt verhaal, vakkundig in elkaar gezet, prettig leesbaar, met een bevredigende thematische cirkel (al verraad de titel op voorhand een hoop van plot en ontknoping). De vlakke verwoording en de uitleg-via-de-mond maken het echter geen hoogvlieger.

Rehabilitatie    Ae

Het verhaal is opgedeeld in tijdsfragmenten:   -de volgende dag, - twee weken later- het duurt een paar dagen-  waardoor er een: - 'en toen en toen'- scenario ontstaat. Toch is er sprake van een verrassend einde waar  de overigens goed beschreven onmacht van de hoofdpersoon  verandert in wraak.

Rehabilitatie    AT

Mooi verhaal. Goed te volgen en het heeft een bevredigend einde.

Rehabilitatie    Ca

Rehabilitatie    CH

Het verhaal pakt me niet. Ik haak af omdat de verteller me niet betrekt. De dialogen zijn ongemakkelijk en niet goed te volgen.

Rehabilitatie    Jo

Wraak, een mooi thema voor een kort verhaal, zeker als het fraai wordt opgediend zoals in dit verhaal. Het verhaal leest fijn, het tempo is precies goed en het einde is gewoonweg geweldig. Een mooie inzending, met veel plezier gelezen.

Rehabilitatie    Wi

Een jongensboek-achtige vertelling, maar dan voor bejaarde kunstkenners. Het is een rechttoe-rechtaan verhaal, zonder enige psychologische diepgang, met het bekend stramien: onrecht -> woede -> wraak. Een dergelijk verhaal is al heel snel saai, tenzij de schrijver kiest voor een onverwachts perspectief, een verrassende twist, een ongebruikelijke enscenering of juist focust op wat onrecht en wraak doen met de hoofdpersoon op een diepere psychische laag. Niets van dit alles in dit verhaal. Het is een adequate vertelling en de schrijver kan echt wel schrijven, maar ik vind het geen boeiend, laat staan een winnend, verhaal.

Rehabilitatie    Ge

Rehabilitatie    An

Rehabilitatie    BM

Het koninklijk ontbijt    Ma

Normaal gesproken ben ik niet zo van de anekdotische verhalen, maar deze is heel aardig. Het klunzige misverstand wordt rustig uitgebouwd tot en met de ineenstorting ervan. Rustig verteld, in klare taal, met onderkoelde humor: prettig om te lezen. Geen briljant meeslepend epos, maar gode zij dank ook geen kwezelige mijmeringen.

Het koninklijk ontbijt    Ae

Mooi geschreven verhaal over een moeder en dochter die op wandeltocht gaan. De moederlijke gedachten van het hoofdpersonage zijn goed getroffen en herkenbaar, en de natuur beschrijvingen en geluiden geven het verhaal een mooi decor. Alles is in heldere taal geschreven, en het middenste stuk verrast de lezer met een onverwachte draai in het verhaal. Onderhoudend verhaal.

Het koninklijk ontbijt    AT

Het koninklijk ontbijt    Ca

Het koninklijk ontbijt    CH

Een korte, grappige anekdote die je laat glimlachen. Ik wilde weten of het echt gebeurd was en ging, net als de hoofdpersoon, de naam opzoeken. Ik vond geen Romeinse zangkunst, maar een vogelaar uit Drenthe. De verwarring ging dus verder.

Het koninklijk ontbijt    Jo

Het gaat in dit verhaal over een persoonsverwisseling. Het kost de schrijver veel tijd om dit op papier te krijgen, we volgen vrijwel elke stap van de hoofdpersoon en net als het interessant zou kunnen worden, is het verhaal al af. Het is idee is niet verkeerd, maar ook niet heel boeiend. Als je er dan als schrijver helemaal niets mee doet, is het geen fantastisch verhaal.

Het koninklijk ontbijt    Wi

Een aardige anekdote, leuk opgeschreven, maar dit is geen kort verhaal. Terwijl dit wel een korte verhalen wedstrijd is.  Zie een eerdere bijdrage van mij op deze site: “Het literaire dorp” : https://verhaalvdmaand.blogspot.com/2026/01/het-literaire-dorp-jurylid-wi.html

Het koninklijk ontbijt    Ge

Het koninklijk ontbijt    An

Het koninklijk ontbijt    BM

Het bord    Ma

Kijk, dit is een verhaal. Op de moeilijkste manier verteld die er is: door bijna niets te zeggen en alles te laten zien. Een huiselijke avond, gezien door de ogen van een kind dat zijn Donald Duck leest en hoopt dat hij niet naar bed wordt gestuurd, eindigt ogenschijnlijk plotsklaps met bruut geweld. De kracht zit hem erin dat het kind níet begrijpt wat wij, de lezers, wel begrijpen.

De grote vondst is het perspectief, strak en consequent volgehouden. Alles wordt geregistreerd, niets geduid. De afgesneden kootjes van Johans vingers, het plaatje van The Rolling Stones op Roelofs onderarm, de donkergele nicotinevlekken op Janneke's vingers, de drie bruine flesjes die telkens worden gehaald: het kind noemt het, zonder oordeel, en wij lezen alcoholisme, verloedering, de spanning eronder.

De Donald Duck doet echt werk: kinderlijke misdaad en straf naast het echte, onbegrepen geweld dat bijna tastbaar hangt rondom de personen in de kamer. Pink Floyds Echoes (de pingende sonar, het gekrijs van zeemeeuwen) bouwt een haast onderwaterse, vervreemde sfeer die goed past bij een kind dat zich afsluit.

Het geweld zelf is goed gedoseerd. Geen aankondiging en geen uitleg, het is er ineens na een pietluttige aanleiding. De bittere, haast nonchalante afwikkeling daarna (Janneke die met een keukenrol het bloed dept, "ik denk dat het gehecht moet worden", alsof dit een ongelukje is) toont een wereld waarin dit niet de eerste keer is.

Dit verhaal vertrouwt op de lezer. Geen gemijmer, geen uitleg: kijk maar, dit is het. Knap werk!

Het bord    Ae

Het bord    AT

Het bord    Ca

Het bord    CH

De sfeer is erg mooi neergezet. Ik zie de kamer en de volwassenen direct voor me en de spanning is voelbaar. Het kind wil blijven, maar hoopt dat er geen ruzie komt. Dreigend. De dialogen zijn sterk en geloofwaardig. Je medelijden met het kind groeit gestaag, en ondertussen voel je haarscherp hoe de moeder op ontploffen staat.

Het bord    Jo

Muziek en bier, veel bier. De sfeer in de huiskamer wordt er niet beter op. De setting dit beschreven wordt, is levensecht. Je waant je als lezer in de woonkamer en je voelt de onuitgesproken spanningen. Knap gedaan. Het verhaal zelf eindigt in geweld, een logisch gevolg, dat in het echt leven niet heel vaak voor zal komen. In dit verhaal werkt het uitstekend. Een goede inzending.

Het bord    Wi

Veel te veel personages: de ikfiguur, Dennis, dan de vader (die om onduidelijke reden met zijn voornaam wordt genoemd en niet ‘vader’ of ‘pa’ o.i.d.), dan moeder Dineke,  Tante Janneke en Oom Roelof. Dan hebben we Hans Heringa en een niet nader verklaarde Pekelder. Dan ook nog een kat, twee honden, zeemeeuwen en een broer en een zus. Dan een man met een hond. Dan nog ene Bert. Nee, niet al deze figuren hebben echt betekenis in dit verhaal, maar het geeft aan dat dit verhaal veel te lang is met veel te veel details die er niet toe doen. Ergens schuilt er een goed kort verhaal in, maar helaas wordt dat verduisterd door een saaie ‘en toen...en toen...en toen’ vertelstem.

Het bord    Ge

Het bord    An

Het verhaal heeft wel een hele lange aanloop. Wel goed geschreven.

Het bord    BM

Het Bougainvillea Perspectief    Ma

In de anderhalf jaar dat ik dit jurywerk doe heb ik veel verhalen voorbij zien komen, die vroeg of laat door de hoeven gaan, bezwijken onder de ambitie. Goed schrijven is echt moeilijk, een goed idee of thema is niet genoeg om een geloofwaardig, krachtig verhaal neer te zetten. Hoe ontzettend fijn dat dit verhaal wél levert – en hoe.

Een fotografe met (zo wordt gaandeweg duidelijk) een autistische of schizoïde belevingswereld, op haar eerste oorlogsopdracht, die de wereld registreert zonder hem echt te kunnen voelen. Het verhaal vertrouwt zijn lezer volledig: het zegt nergens "zij is anders", het laat het zien, door hoe zij kijkt. De vorm ís de inhoud. De verteltrant is hyper-observerend, zonder emotionele kleuring, obsessief in concrete details (de zeven moedervlekken "in de vorm van Ursa Major", de asymmetrisch bevestigde knopen van de redactrice, de aardbei-speld in de baret). Die opsommende precisie zou bij een gewone verteller een zwakte zijn (abstractie, afstandelijkheid), maar hier is het karakterisering: zó neemt Zoya de wereld waar. Ze groet niemand terug, ze begrijpt sociale signalen niet ("Ik wil haar omhelzen, maar ik weet niet of dat mag"), ze leest emoties af als data. De auteur heeft een verteltrant gevonden die de psychologie belichaamt in plaats van haar te beschrijven. Ik vind dat razend knap.

En het wordt verdiept door de ingelaste herinneringen, die met uitstekende timing binnenvallen, als resonantie, geen uitleg. De moeder die van "dingen die terugkeren" houdt, die Zoya bewust laat schrikken als ritueel, die de encyclopedie van Ibn Sina herleest. Het afgeluisterde gesprek tussen vader en dokter over de elektroshock-therapie, de vader die haar verdedigt: "Ze begrijpt perfect wanneer iets goed voelt en wanneer niet." Die scènes geven de lezer de sleutel zonder dat Zoya zelf hem ooit hardop omdraait. En ze keren terug: de redactrice met haar metronoom (vaste tik, "dingen die terugkeren") echoot op de moeder; het motief van het patroon-volgen om staande te blijven, loopt door tot de slotkeuze.

De climax is bloedstollend en totaal geloofwaardig. De bom, de chaos, Claudio en Isolde die vluchten — en Zoya die níet vlucht, maar haar statief opzet midden op het plein om de oprukkende soldaten vast te leggen. "Alles moet worden vastgelegd zoals het is afgesproken." Moedig is het niet, dom evenmin; het is wie ze is. De Cole Porter-regels die uit de grammofoon klinken ("everything leaves me totally cold") zijn misschien een tikkie te expliciet als spiegel, maar benoemen dat wat zij niet doet.

Auteur: dit is fantastisch werk. Ik wil meer van u lezen!

Het Bougainvillea Perspectief    Ae

Het Bougainvillea Perspectief    AT

Het Bougainvillea Perspectief    Ca

Het Bougainvillea Perspectief    CH

De vlakke blik van de verstelster is de kracht van dit verhaal. Zoya is zó observerend dat ze leest als een lens. Pas in de flashbacks krijgt ze een binnenkant. De voortdurende ik zie, ik zie en het uitleggen van wat in beeld is, werkt twee kanten op. Ze passen bij Zoya's manier van waarnemen, maar als lezer raak je verzadigd. De opsomming van gevels, meeuwen, cipressen, palmen en bougainvilleas leest meer als een inventaris dan als een blik. “Hij wijst naar zijn borst alsof hij daar zit." Die zin werkt omdat hij niets uitlegt en toch alles vangt. Meer daarvan.

Het Bougainvillea Perspectief    Jo

Dit verhaal is al eerder ingestuurd voor deze wedstrijd. Dit is een compleet herschreven versie, ik word hier niet enthousiast van. In dit korte verhaal maakt de schrijver gebruik van hoofdstukken, niet doen. Er staan zinnen in het Engels, dit is vrijwel nooit nodig, ook niet in dit verhaal. Het verhaal vind ik inhoudelijk niet heel bijzonder.

Het Bougainvillea Perspectief    Wi

Heel mooi aan dit verhaal is deze zin “Alles moet worden vastgelegd zoals het is afgesproken. Precies zoals het gebeurt." Deze zin krijgt steeds meer betekenis naarmate het verhaal vordert. Eerst is het een opdracht. Later wordt het een obsessie. Uiteindelijk wordt het een tragische dwang. Goed gedaan, schrijver! Ik vond de oorlogspassages op het randje van cliché, maar de passage onder de tafel is verreweg de beste van het verhaal, omdat daar eindelijk iets menselijks gebeurt. Zo’n zin als "Mag ik even bij jou liggen?" is klein en ontroerend. Aan het einde kiest Zoya niet voor veiligheid maar voor registreren en op zich is dat een passend slot. Maar het probleem is dat je als lezer al vanaf de eerste alinea’s weet dat ze die keuze gaat maken. Verder heb ik een probleem met de vertelstem: alle details hebben een symbolische betekenis, niets is ‘gewoon.’ Het ongewone of het bijzondere geeft kracht aan een verhaal als het is gesitueerd in een wereld die gewoon is. Heeft in die wereld elk detail, elk voorwerp, een diepere symboliek, dan verdrinkt het thema. Bijvoorbeeld: wat doet die metronoom daar? Hij wordt enkele keren genoemd, waardoor de lezer er veel meer gewicht aan geeft dan nuttig is in het verhaal. Weg ermee! En dan de gedetailleerde beschrijving van het plein. De lezer leert meer over het plein dan over de mensen, het lijkt wel of je verliefd bent geworden op het zelfgebouwde decor en dat leidt enorm af. En dat geldt voor meer details. Probeer eens een vertelstem die kaler is, gewoner, dan komt het thema des te meer tot uiting. Maar mijn allergrootste probleem met dit verhaal, is dat de verrassing ontbreekt, niet eens qua plot (en ik noemde het voorspelbare einde al), maar qua persoonlijke ontwikkeling. Een kort verhaal mag van mij best voorspelbaar zijn in acties en gebeurtenissen,  maar om te boeien moet het onvoorspelbaar zijn in betekenis.

Het Bougainvillea Perspectief    Ge

Het Bougainvillea Perspectief    An

Dit verhaal gaat onder je huid zitten, goed gedaan.

Het Bougainvillea Perspectief    BM

Tegendraads    Ma

Goh, weer een goede inzending. Dit is een mooie maand, mensen! Ook dit verhaal blinkt uit in tonen, zonder te vertellen of uit te leggen. De scene is compact: een naamloos kind (hij heet in ieder geval geen Joachim) tegenover een schoolpsychologe, met als aanleiding de zorgen van zijn juf. Vanuit kindperspectief wordt kalmpjes duidelijk wat er gebeurd is en hoe groot de kloof tussen de werelden van kinderen en volwassenen is. Op consequente toon, zonder effectbejag, ontvouwt de vertelling zich en gaan we het jongetje begrijpen. De Roderik-passages zijn echt goed opgebouwd, van het iets wijzere vriendje tot de val van de hoofdpersoon, wat door de school héél anders wordt geïnterpreteerd. En natuurlijk snapt het kind daar niks van. Kleine details geven effectief kleuring – de krassen op zijn arm, de poster achter de psychologe, de wrat op de vinger. De passage over zijn vader en zijn relatie tot zijn vader (opa dus) is een spiegel. “Misschien wilde zijn vader gewoon niet toegeven dat hij die andere opa miste. Dat het niet meer zo goed met hem ging.” En zo ziet vader ook de situatie waar zijn zoontje in zit door zijn eigen bril. Mooi gedaan.

Knap hoe deze auteur van een ogenschijnlijk eenvoudige situatie een gelaagd psychologisch portret heeft gemaakt – van de hoofdpersoon én de volwassenen om hem heen.

Tegendraads    Ae

Tegendraads    AT

Tegendraads    Ca

Tegendraads    CH

Een sterk verhaal omdat je op twee niveaus tegelijk leest: de letterlijke wereld zoals het jongetje die ziet, en daaronder de wereld die de volwassenen niet wíllen zien. De stem wiebelt soms tussen heel letterlijk-naïef naar té volwassen, alsof je de schrijver hoort en niet het jongetje. De opa-passage zou compacter kunnen want haalt nu een beetje de spanning uit de kamer. Een mooi, ingetogen einde dat suggereert dat de beproeving nog lang niet voorbij is.

Tegendraads    Jo

We zijn getuige van een gesprek tussen een lerares en een leerling. Er is iets gebeurd en we komen dit tijdens het lezen te weten. Het tempo in het verhaal is traag, er gebeurt vrijwel niets en wat er uiteindelijk gebeurd is, is in het leven van een jongen met fantasie niet zo heel bijzonder. Wat vooral bijzondere is, is dat de leraren dit niet hebben opgemerkt. Het leest op zich prettig, maar inhoudelijk wil het voor mij niet goed uit de verf komen.

Tegendraads    Wi

Het kostte mij moeite om dit verhaal te lezen. Het woord ‘hij’ komt 58 keer voor in een tekst van iets meer dan 1300 woorden. Dat is veel. Dat is zo veel, dat op diverse plaatsen het niet duidelijk is naar wie die ‘hij’ terug verwijst. Gebruik af en toe een naam, zodat het lezen geen puzzel wordt! Verder vind ik het knap gedaan, de wereld van volwassenen, onderwijzers en hulpverleners die op zoek zijn naar problemen en verklaringen voor problemen, en de belevingswereld van een kind dat heel anders in elkaar zit. Ondanks het gepuzzel geef ik hier een dikke voldoende voor!

Tegendraads    Ge

Tegendraads    An

Tegendraads    BM