Jurycommentaar juli 2026

Hieronder vind je het jurycommentaar van juli 2026. Je kunt het beste CTRL+F/COMMAND+F gebruiken om jouw verhaal te zoeken. Ter info: Juryleden zijn niet verplicht commentaar te geven. Ook hoeft niet bij élk verhaal commentaar te staan. Wel zijn de jurylid-coderingen elke maand hetzelfde. Als je vaker mee hebt gedaan, kun je door de maanden heen de commentaren op jouw verhalen vergelijken

Let op: lezen is voor eigen risico. Sommige juryleden nemen geen blad voor de mond en het lezen van het commentaar kan eventueel een vervelende ervaring voor je zijn. Bedenk alsjeblieft dat onze juryleden ook maar mensen zijn en dat je zelf moet bepalen of je het commentaar ter harte neemt of het naast je neer legt.

Voor manuscriptschrijvers: Het gaat hier uitsluitend om de verhalen, de manuscripten staan hier niet bij. Wil jij een gratis bespreking van (een deel van) je manuscript ontvangen? Stuur dan een mailtje met MANUSCRIPTBESPREKING + de titel van je manuscript naar verhaalvdmaand[at]gmail.com

-- Maarten

Afbeelding

Magda Szabó (Debrecen, 5 oktober 1917 – Kerepes, 19 november 2007) was een Hongaars dichteres en schrijfster. Ze is een van de meest gewaardeerde en populaire moderne Hongaarse schrijvers, haar werk is in vele talen verschenen.

____

Het commentaar

Erfzonde    Ma

Een interessant verhaal: veegt totaal geheugenverlies iemand schoon? Dat de hoofdpersoon Ferdinand geen onbeschreven blad is, blijkt uit de confrontatie met zijn vrouw en kinderen; hun angst reflecteert effectief zijn verleden als mishandelaar. Show, don’t tell. De spanning loopt op als er oud gedrag terug blijkt te keren – maar die spanning wordt niet ingelost, Ferdinand gaat terug naar het ziekenhuis waar hij kort ervoor uit coma is ontwaakt. Dat is een gemiste kans: niet zozeer dat er hernieuwd geweld had moeten zijn (of wel), maar vooral omdat de confrontatie tussen zijn oude en mogelijk nieuwe zelf uit de weg wordt gegaan. En juist daar wijst de titel op. Een tweede minpunt vind ik de ultrakorte zinnen, waar dit verhaal goeddeels uit bestaat. Dat leest vermoeiend. Beter is een afwisseling te zoeken in zinslengte, waarbij korte zinnen versnelling geven, actie benadrukken, een schok onderstrepen.

Erfzonde    Ae

Goed beschreven relaas van een mishandelaar die zijn geheugen kwijt is. De beschrijving van de thuiskomst en de angst op de gezichten van de familieleden spreekt boekdelen. Dat hij een mishandelend monster was voor zijn geheugenverlies is zeer geloofwaardig weergegeven in niet al teveel woorden. Het woord 'flits'en 'wit' wordt nodeloos vaak herhaald. Buiten de soms overdadige omgevingsbeschrijvingen zijn er parels te vinden in dit verhaal zoals: -'schuchter, als een prooidier, in de val gelokt,vast, met geen andere optie dan overgeven..'

Erfzonde    AT

Erfzonde    Ca

Erfzonde    CH

De opening is erg staccato. Teveel flitsen, teveel wit. Alles is een fragment. Schrap de eerste en laatste alinea, wat voegen ze toe? De dreiging is goed beschreven, ongemakkelijk, zoals de kinderen in de kamer zich voelen. In de zin: “En dat vind ik vervelend.” ontwaakt het monster. Onzekerheid en irritatie. Echt hel eng om te lezen, maar er zit teveel herhaling en uitleg in. Te veel “waarom?’ Eindig op Ze kijkt naar me op. Bang. De wereld is beter zonder Ferdinand Krans. Het is duidelijk, ik snap het wel, laat me het zelf invullen.

Memoires van een tuinman    Jo

Een lange en vooral saaie uiteenzetting van wat er ooit gebeurd is rondom de aanleg van een tuin. De schrijver maakt te veel foutjes, het is eigenlijk geen verhaal te noemen en ik heb echt met veel moeite het einde van dit verhaal weten te halen.

Memoires van een tuinman    Wi

Nog even los van de rare harde returns op willekeurige plekken, het ontbreken van komma's op cruciale plekken, het door elkaar gebruiken van tegenwoordige en verleden tijd, en de spelfouten (met 'preken' is vast 'spreken' bedoeld), kwalificeert deze bijdrage niet als een kort verhaal. Er is geen spanning, geen emotionele of psychische ontwikkeling, niet een bijzonder of verrassend perspectief, slechts een veelheid aan namen en data en gebeurtenissen, zoals je die verwacht in een verslag van een historisch onderzoek. De poging van de schrijver om dat verslag op te leuken met een vertelstem alsof een historisch figuur aan het woord is, is wat mij betreft mislukt.

Memoires van een tuinman    An

Memoires van een tuinman    La

Ik vind het een bijzonder verhaal. Er zijn veel personages, maar ik raak de draad niet kwijt, vooral omdat Pierre en Andre twee constanten zijn. Er is veel 'telling', maar het werkt wel.

Treinreis naar Vlaanderen.    Ma

Daar zijn ze weer: witregels, in overvloed. Beste auteurs, doe dit nou niet. Een witregel onderbreekt de vertelling en hoor je alleen daartoe te gebruiken. Anders veroordeel je je lezer tot struikelend door de tekst bewegen.

Het verhaal zelf dan. Of verhaal… eerder een langgerekte mijmering. De belofte die zich aan het begin aandient, wordt niet ingelost. De auteur herinnert zich de treinreis zelf tot in angstwekkend detail, maar niet waarom hij in de trein zit of waarheen zijn reis gaat. Pas halverwege, na talloze zijpaadjes, herinneringen en filosofische intermezzo’s lijkt de reden tot dit verhaal zich aan te dienen: in zijn coupé zit Peter Buwalda. En dat was het dan. Geen gesprek, geen anekdote, niks. En dat typeert voor mij dit verhaal. Een man zit in een trein en denkt. Er gebeurt niets, er staat niets op het spel, er is niets dat zich ontwikkelt. behopefteDe auteur geeft zelf een van de grootste pijnpunten aan: “Moe werd ik van mezelf. Van die onophoudelijke stroom vergelijkingen die zich aandiende.” U bent niet alleen; ook ik word er moe van. Richting het einde vat de auteur het verhaal nog eens samen:

“Dat is misschien alles wat er uiteindelijk overblijft.

Geen liefdes. Geen ruzies. Geen dramatische ontknopingen.

Alleen flarden.

Een stem.

Een geur.

Een landschap gezien vanuit een trein.

En de onuitroeibare behoefte om er achteraf een verhaal van te maken.”

Niet mijn kopje thee.

Treinreis naar Vlaanderen.    Ae

 Mooi: '-als aderen naar een verschroeid hart'- (=een vergelijking met een samenbundeling van spoorlijnen). Prachtige beschrijving van de beleving van voorbijschietende landschappen tijdens een treinreis. De woordelijke verbeelding van de opmerkingsgave van de hoofdpersoon is treffend. Zinnen als:'Een bezitsdrang die de samenleving uit beleefdheid liefde noemt...' zet de lezer aan het denken. En :'.. het ritme van de rails vulde de stiltes tussen mijn gedachten'- is ook weer zoń mooie zin die het verhaal completeert. Peter Buwalda had niet hoeven te fugureren in dit verhaal.

Treinreis naar Vlaanderen.    AT

Treinreis naar Vlaanderen.    Ca

Treinreis naar Vlaanderen.    CH

Sterke beelden, de koppige trein, de gekrompen moeder, de peuter. Begin korter en schrap uitleg. Focus op illusie van controle, mooie observaties en zintuiglijke details

Treinreis naar Vlaanderen.    Jo

In dit verhaal kom ik de volgende zinnen tegen: “Elke sloot wilde een metafoor zijn. Elke boom een symbool. Elke wolk een boodschap.” Jammer dat het hele verhaal dan toch volstaat met een eindeloze stroom aan metaforen en bespiegelingen die totaal aan mij voorbijgaan. We zitten in een trein, er gebeurt helemaal niets en daar moeten we al lezer getuige van zijn. Ik kan niet goed tegen dit soort verhalen.

Treinreis naar Vlaanderen.    Wi

Twee zinnen vielen mij op in dit verhaal. De eerste is “Associaties hebben maling aan logica.” Dat klopt in het echte leven, maar in de verhalenwereld met zijn eigen regels klopt dat niet. Dit verhaal zit een beetje vrij te associëren over en tussen mensen die de hoofdpersoon in de trein waarneemt. Er is geen samenhang, geen verdieping, laat staan een spanningsboog. In een verhaal kun je niet zomaar vrij associëren, al mag je als schrijver natuurlijk net doen alsof het zo is, maar in verhalen hebben associaties altijd betekenis, anders is het een losse verzameling zinnen en dat is precies het probleem van dit verhaal: een losse verzameling zinnen. De tweede zin is deze (bestaande uit 2 zinnen:) “Moe werd ik van mezelf. Van die onophoudelijke stroom vergelijkingen die zich aandiende.” Klaarblijkelijk beseft de schrijver wat er serieus mis is aan dit verhaal, maar in plaats van het verhaal aan te passen, neemt hij zijn observatie op in het verhaal zelf (zonder er iets mee te doen). Daarmee wordt het verhaal dus niet beter. Veel en veel te veel metaforen. Het is gekunsteld, het is vervelend, het is zelfs irritant, zeker als sommige metaforen net niet passen. En het voornaamste: het bederft het leesplezier…zeker voor deze lezer.

Treinreis naar Vlaanderen.    An

Goede vertelstem, het verhaal leest heel prettig. Ondanks dat er niet echt iets gebeurt word je als lezer echt meegenomen op de treinreis. Heel veel metaforen maar dat stoorde mij niet. Goed gedaan!

Treinreis naar Vlaanderen.    La

Mooi gekozen perspectief en van daaruit het verhaal opgebouwd.

Zomeruitje    Jo

Een zomerverhaaltje, licht en luchtig, maar wel met een thema, dat interessant is. Met dit thema doet de schrijver opvallend weinig. Eerst maakt hij er een groot ding van dat de ik-persoon gay is, dit is blijkbaar voldoende en hoewel het thema aanwezig blijft, is het al snel eigenlijk geen thema meer. Het is daarmee veel te weinig voor een goed verhaal.

Zomeruitje    Wi

Een homoman die fantaseert over golden showers en vervolgens denkt aan Patricia Paay? Daar hield de geloofwaardigheid van het verhaal op voor mij. En dus bleef er weinig meer over dan een opsomming van homo-erotische clichés en hetroman-sterotypen. Geen diepgang, geen persoonlijke emotionele ontwikkeling, geen spanning, geen onverwachte twist.

Zomeruitje    An

Totaal niet boeiend.

Zomeruitje    La

Veel opmerkingen liggen er te dicht bovenop, maakt het een beetje ongeloofwaardig.

Misschien    Ma

Meer dan 10% boven de limiet van 3.000 woorden. En dus lees ik dit niet.

Misschien    Ae

Het loodzware en zwaarmoedige begin scherpt de aandacht van de lezer in het begin, maar het politieke relaas van de machteloze wereldverbeteraar geeft de lezer een vermoeden dat het nooit meer goed komt. Het is een aardig verhaal met  een moraal.

Misschien    AT

Misschien    Ca

Misschien    CH

Dit is geen licht verhaal. Meer consistentie zou helpen, maar een interessant idee.

Genade Gods    Jo

Een verhaal over het geloof, een beetje te zoetsappig naar mijn zin en ook te weinig een echt verhaal. Het leest prettig, de sfeer is fijn, maar dat gaat op een gegeven moment wat tegenstaan. Zeker geen verkeerde inzending, maar als verhaal net niet voldoende.

Genade Gods    Wi

Perfectie in een kort verhaal is saai. Een kort verhaal is pas interessant als het schuurt, of verontrust, of twijfel of een lach brengt, of tenminste iets opwekt bij de lezer. De schrijver van dit verhaal ontkent dat de hoofdpersoon een heilige is. Maar dat is een pertinente leugen. Deze Eva is een heilige, ze is in alles perfect. En zoals wel vaker bij heiligenverhalen is er geen ontwikkeling, geen twijfel, geen diepere psychische laag, geen afwijkende of verontrustende gedachte, kortom helemaal niets wat van dit dodelijk saaie verhaal een lezenswaardig verhaal maakt.

Genade Gods    An

Genade Gods    La

Mooie zinnen en zinsopbouw, waardoor je echt in het verhaal wordt gezogen.

Doodverf    Ma

Deze auteur kan tellen: exact 3.000 woorden, inclusief titel. Schrijven ook: het verhaal heeft vaart, een helder plot, een hoge inzet en veel sfeer. De dialogen zijn scherp, en zonder veel woorden worden Martin en Noor geloofwaardig geschetst. Maar de auteur vertilt zich door (te) veel verhaallijnen door elkaar te laten bewegen. Op zich niet slecht gedaan, maar is het véél: de staat waarin Martin zich blijkbaar bevindt, zijn verhouding tot Noor die aan het einde een verhouding met blijkt te zijn geweest, een verdwenen geliefde die uiteindelijk zelfmoord gepleegd blijkt te hebben, de ontdekking van een overgeschilderde Vermeer, de moorden, de vloek van de schilder… oef. Een kort verhaal mag best gelaagd zijn, maar dit is zo overladen vol dat geen van die lijnen écht lekker uit de verf komt. Slecht is het ook niet, maar een beperking had de impact groter kunnen maken. En een oerlelijke ‘as you know, Bob’ mag ik niet onvermeld laten. Twee kunstkenners bellen elkaar, en de een legt omstandig aan de ander uit wie Vermeer was – en daarmee eigenlijk aan de lezer, waarvan je toch aan mag nemen dat die van alle schilders Vermeer wel zal kennen.

Maar goed, ik blijf het een prettig leesbaar en goed bedacht verhaal vinden. En dus een dikke voldoende.

Doodverf    Ae

 Op natuurlijke wijze ontspinnen zich dialogen tussen Noor en de hoofdpersoon, ook worden omgevingskenmerken moeiteloos in het verhaal ingekleurd. De spanningsboog neemt de lezer op intrigerende wijze mee naar het midden van het verhaal waar er zich een interessante parallel voordoet tussen het leven van de hoofdpersoon en de schilder / moordenaar Dollaert, en de gesuggereerde moord op de antwerpse koerier.

Doodverf    AT

Doodverf    Ca

Doodverf    CH

 De dialoog voelt natuurlijk, telefoonscène is goed. Maak duidelijk wat Martin is, of laat hem raadselachtig blijven. Niet beiden.

Doodverf    Jo

In dit verhaal gebeurt veel, lang niet alles lijkt te kunnen, maar dat past ook wel weer in het vreemde brein van de hoofdpersoon. Er zitten veel mooie vondsten in, de hoofdpersoon zit complex in elkaar en het lukt de schrijver om dit goed op papier te zetten. Het verhaal is net niet geweldig gecomponeerd, waardoor het niet zo goed is als het had kunnen zijn. Voor het mooie had de schrijver nog iets meer geschaafd.

Doodverf    Wi

Als oud-inwoner van Delft en groot Vermeer-liefhebber heb ik dit verhaal met veel interesse gelezen. Vermeer blijkt een groot inspirator voor korte verhaal schrijvers. Ik heb al heel wat van die verhalen gelezen, soms historisch, soms historische non-fictie, soms fictie. Vaak over zijn leven in Delft, vaak ook over onontdekte schilderijen. Dit verhaal is volledig fictie op Vermeers tijdgenoot Pieter van Ruijven na, die heel goed gedocumenteerd is. Vermeer had geen leerlingen, voor zover bekend, dus Willem Dollaert is verzonnen. Met deze verzonnen elementen en bekende feiten uit het leven van Vermeer is vast een mooi kort verhaal te schrijven, maar dit verhaal is dat niet. Ik zie veel te veel ‘As you know, Bob’-zinnen. Zo hoeft de ene Vermeerkenner echt niet uit te leggen aan de andere Vermeerkenner wie Pieter van Ruijven was, toch is dat hier gedaan, puur om de lezer te informeren. Idem voor het begrip doodverf. Verder past het allemaal veel te mooi, de postrijder en tapijtweefster komen keurig terug, de black-outs vallen precies op het goede moment. De details kloppen allemaal precies in het verhaal, het vreemdgaan, het overlijden van Josée en in het slot worden alle losse eindjes nog eens netjes aan elkaar geknoopt. Veel korte verhalen die over Vermeer worden geschreven lijden aan een geloofwaardigheidsstoornis en daar wil ik wel overheen stappen als het verhaal zelf iets nieuws biedt, een echt nieuw perspectief, een goede spanningsopbouw, de psychische ontwikkeling van een karakter of desnoods alleen maar een verrassende twist, maar dat heeft dit verhaal dus allemaal niet.

Doodverf    An

Doodverf    La

Heel spannend, mooie opbouw. Soms wel lastig om de verschillende verhaallijnen te volgen.

De spinnen van Maarten    Jo

Het is met recht een wonderbaarlijke vertelling, zoals de schrijver zelf al aangeeft. Vooral wonderbaarlijk in die zin dat er overal woorden met hoofdletters geschreven zijn en de schrijver zich ogenschijnlijk totaal niet druk maakt over het verhaal zelf. Het rommelt door, nergens boeiend en met stijgende verbazing heb ik richting het einde gelezen.

De spinnen van Maarten    Wi

Dit verhaal heeft in de eerste alinea staan: “De spelregels zijn volgens de krant eenvoudig”. De spelregels van deze wedstrijd zijn ook eenvoudig: maximaal 3000 woorden is één van de weinige regels. Dit verhaal heeft 3840 woorden. Ik voel me niet geroepen om een verhaal te lezen en beoordelen van een schrijver die de spelregels aan zijn laars lapt.

De spinnen van Maarten    An

De spinnen van Maarten    La

Het is moeilijk te achterhalen waar het over gaat. Het idee is knap, maar de uitwerking is er nog niet helemaal. Sommige alinea's kwamen een beetje uit de lucht vallen. Later begreep je dat wel weer maar tijdens het verhaal raak je de lezer daardoor een beetje kwijt.

Et tu    Ma

Dit verhaal zoomt in op de avond voor de dood van Caesar, en de moord zelf. Brutus overwint tijdens het avonddiner met zijn ‘pleegvader’ Caesar zijn twijfels, en voert de dag erna de moord uit. Maar echt geloofwaardig wil het niet worden. AI-index B, geeft de auteur aan. Ik geloof dat niet: deze tekst vertoont overvloedig AI-gebruik.

Et tu    Ae

 'Je hand trilt, stelde de mentor vast.' Het woord 'mentor' was niet nodig geweest. In het verhaal wordt hij al als zodanig beschreven, dat had de lezer al lang door, daarom komt 'mentor' artificieel over. Dit is voor mij het enige storende in dit verhaal. Mooie zinnen dragen het verhaal en de volgende voorbeelden: -'Het volk is als een paard dat schrikt van zijn eigen schaduw -  en -'de flinterdunne stilte en het flakkeren van de olielamp' -geven het verhaal cachet en diepgang. Kortom: mooi meeslepend verhaal met prachtige metaphoren.

Et tu    AT

Et tu    Ca

Et tu    CH

 Te veel mooie beschrijvingen die niet echt ergens naartoe gaan. Het zou sterker zijn als je sneller duidelijk maakt waar het om draait.

Met de bus    Jo

Een heel vaag verhaal, dat niet prettig geschreven is. De schrijver laat te veel foutjes in het verhaal achter. Het onderwerp van het verhaal is goed, de insteek zelfs nog beter, maar het lukt de schrijver gewoonweg niet om met deze ingrediënten een goed verhaal te schrijven.

Met de bus    Wi

Dit is een situationeel verhaal dat me doet denken aan de verhalen van Maarten Biesheuvel. Niet qua stijl, maar qua personage. De nerveuze man die zich vastbijt in details, sociale situaties als bedreigend ervaart en een licht tragikomische verhouding tot de werkelijkheid heeft. De spanning rond de doos is goed gevonden. Hij wordt vroeg genoeg geïntroduceerd om nieuwsgierigheid op te wekken, zonder te vertellen wat erin zit. Daardoor krijgt een gewone busreis betekenis. Maar het verhaal legt te vaak uit wat al zichtbaar is. Voorbeeld: "Dagen had het hem beziggehouden, het wikken en wegen." Dat weten we al uit de voorgaande zinnen. Het zwakste deel van het verhaal is het begin. Het verhaal komt veel te traag op gang en heeft bovendien te veel herhalingen. Dat kan met een derde worden ingekort. Verder neemt de reis veel ruimte in, de lezer wil de reden van de reis weten en niet lastig gevallen worden met teveel details van de reis zelf. Als de doos en de moeder de kern van het verhaal vormen, kort dan sommige reisbeschrijvingen in zodat de emotionele lading meer gewicht krijgt.

Met de bus    An

Het verhaal loopt niet zo goed, de zinnen stromen niet. Je begint met verleden tijd, schiet dan in de tweede alinea naar de tegenwoordige tijd en dan weer naar verleden tijd en weer terug. Dat maakt het wat rommelig.

Met de bus    La

Mooi klein gehouden

Koker    Ma

Een man in gesprek met zijn brillenkoker. De koker krijgt warempel smoel en de dialoog is geloofwaardig. Maar het is geen verhaal. Er gebeurt niets, er staat niets op het spel, niemand beweegt of verandert. Een man wordt wakker, praat wat, en loopt de kamer uit. Erger is dat het thema wordt uitgelegd, in een mini-college over de unieke menselijke gave om dingen te bezielen. En daar wordt het échte onderliggende thema aangeraakt: "Van mensen houden is het moeilijkste wat er is… van dingen houden is makkelijker". Dáár zit de pijn. Wie is deze man? Waarom is hij alleen? Geen idee. De lezer krijgt de filosofie over de eenzaamheid verteld, de eenzaamheid zelf wordt niet getoond. Een man bezielt voorwerpen om het moeilijke werk (van mensen houden) te ontlopen. Maar daar heeft dit verhaal het verder niet over. Aardig geschreven, sympathiek, maar het praat over het echte onderwerp in plaats van erin te duiken. Een idee, geen verhaal.

Koker    Ae

 Een brillenkoker en een hoofdpersoon spreken tot elkaar: -'misschien moeten wij het esotherisch bekijken..'. Het verhaal is te kort om de gesuggereerde diepzinnigheid versus lichtheid waar te maken.

Koker    AT

Koker    Ca

Koker    CH

Opening langzaam, einde onopgelost.

Risicos    Jo

Een bijzonder sollicitatiegesprek staat in dit verhaal centraal. Het gesprek zelf had beter gekund, maar het verhaal zit goed in elkaar. De hoofdpersoon twijfelt aan haarzelf en haar werkzame leven dat al even achter haar ligt. Het laat de lezer achter met de nodige vragen, in dit geval positief bedoeld. Een goede inzending.

Risicos    Wi

Dit is een verhaal van een schrijver met een uitstekend taalgevoel en het is een verhaal met een heldere opzet en een prima vertelstem. Schrijftechnisch heb ik geen opmerkingen. De hoofdpersoon, José, is uitstekend neergezet, geen stereotype wijze oma of vitale bejaarde. "Een beetje ouder dan tweeëntachtig?" is een mooie zin, die in enkele woorden (bijna achteloos en ook nog eens luchtig) veel betekenis toevoegt aan dit verhaal. Dit tekent het vakmanschap van de schrijver. Verhaaltechnisch was ik op het einde toch wat teleurgesteld. Dat komt vooral omdat de thematiek er te dik bovenop ligt. Vanaf het begin is het duidelijk waar dit verhaal heen gaat, er is geen verrassing meer dat Mark de oudere sollicitant gaat onderschatten, dat José het beter doet dan verwacht, dat Sam Mark gaat aanspreken op zijn fouten. In het voorafgaande gesprek heeft Sam dat allemaal al uitgelegd met deze zin: "Ik wil weten of hij eerst de mens ziet, of dat hij zijn oordeel al klaar heeft op basis van wat er op papier staat." Niemand praat zo, dit is de uitleg van het verhaalthema aan de lezer, vermomd als dialoog. Hoe vaardig geschreven ook, Sam en José zijn alleen maar goed, Mark is fout, zoals voorspeld. Er ontbreekt wrijving, ongemak aan dit verhaal. En frictie is waar een goed kort verhaal begint.

Risicos    An

Risicos    La

Let goed op hoe je personages neerzet, wie zijn ze? Het idee is leuk maar het is nog veel 'telling' in plaats van showing.

Droomloos    Ma

Een aardige vertelling, met wat issues waardoor ik het geen topper vind. Het dambord van zustersteden, levend en slapend bij beurten, is een sterk, oorspronkelijk beeld, en het wordt geduldig opgebouwd. Er is aandacht voor zintuiglijke details die er leven in blazen (de geuren van gebakken brood, smidserook en nat touw bijvoorbeeld). De wereld krijgt zo textuur zonder dat het wordt uitgelegd. Vaak is het wachten geblazen tot er iets gebeurt; hier ben ik direct geboeid. Dat de reiziger niet door de poort naar de andere stad kán, is een sterke vondst: het toont zijn gevangenschap zonder het expliciet te benoemen.

Maar helaas gebeurt dat laatste even later toch, expliciet wordt alles uitgelegd: wie hij was, hoe de cyclus werkt, waarom hij achterblijft, wat de droom betekent. "Toen begreep hij dat de droom niet ophield omdat men ontwaakte. Zij zou pas eindigen wanneer men kon verdragen wat men wilde vergeten." Weg puzzel.

Een tweede euvel is de barrage aan aforismen. Bijna elke ontmoeting eindigt met een orakelzin: "Liefde is een droom. Mooi, maar vluchtig als nevel." "Koop geen droom zolang je de dag nog kunt zien." "Het wiel draait. Maar traag." "Winnaars trekken gezelschap. Verliezers horen alleen hun eigen echo." "Jij bent wat blijft wanneer reizigers vertrekken.” Niemand in de stad zegt iets gewoons; iedereen spreekt in spreuken die de lezer de betekenis voorzeggen. En daar zit een extra pijn: ik vermoed een stevige inzet van AI.

Alles bij elkaar: aardig geschreven, origineel thema, te lang uitgesponnen (het deel over het gokdomein kan zonder problemen geschrapt) en te vet aangezet.

Droomloos    Ae

 Dit verhaal is in een vloeiende en fantasievolle stijl geschreven en boeit de lezer vanaf het begin -met de cirkel in krijt - tot aan het einde waar de zin: -'koop geen droom zolang je de dag nog kunt zien-' de uiteindelijke betekenis duidt.

Droomloos    AT

Droomloos    Ca

Droomloos    CH

Verwarrend en het voelt oppervlakking aan.

Maddy    Jo

Een romantische wandeling gaat over in een vrijpartij in het bos. Alles is idyllisch en fijn totdat de vrouw belaagd wordt door verschillende insecten. Het loopt helemaal uit de hand en waar het tweetal eerder verliefd door het bos heen liep, eindigt het verhaal in mineur. Een aardig verhaal om te lezen, goed op papier gezet.

Maddy    Wi

Het eerste deel van dit verhaal leunt zwaar op clichés uit erotische fictie. Maddy als seksobject in de mannelijke fantasie en niet als psychologisch uitgewerkt personage. Halverwege had ik mijn (voor)oordeel al klaar, maar toen kwam de omslag. Toen werd het verhaal grotesk, maar ook komisch en zelfs met milde horror. De spanning tussen verwachting en uitkomst is dus heel goed gedaan, schrijver! Vanaf het moment dat de vliegen verschijnen, ondermijnt de tekst zijn eerder opgebouwde erotiek. Seksuele opwinding slaat om in walging en het verhevene wordt teruggebracht tot het lichamelijke. Ik geef eerlijk toe dat ik dit klassieke literair thema niet aan zag komen toen ik het eerste deel van het verhaal aan het lezen was. Het slot van dit verhaal is uitstekend: de verteller denkt een heldendaad te verrichten door het torretje te verwijderen, maar het resultaat is precies het tegenovergestelde: een walgende Maddy. Toch ook een paar kritische noten: De insectenescalatie wordt ongeloofwaardig, het is te veel, het wordt een tekenfilm. Minder is meer in dit geval, dan is het verhaal nog overtuigender. Ook de skischans-passage is overkill.

Maddy    An

Tja er is vast een publiek voor, maar ik vind het helemaal niets. Het lijkt wel alsof er steeds meer van dit soort puberale, plastische seksverhalen zonder enige inhoud worden ingestuurd. Misschien een ander forum?

Maddy    La

Goed geschreven, heel smerig.

Kraslot    Ma

Eindelijk een verhaal dat het moeilijke werk doet en niet uitlegt. Hugo vertelt zelf, en zijn manier van kijken bouwt de wereld op zonder dat er één keer een etiket op hem wordt geplakt. Zijn vertelstem is consistent en geloofwaardig. De letterlijkheid wordt nergens een trucje.  Hij denkt echt zo, en de lezer denkt twee dingen tegelijk: wat Hugo opvat, en wat er werkelijk gebeurt. Een verhaal als dit kan al snel uitmonden in een anekdote, of een mijmering. Die valkuil is hier vermeden: het is een scène met spanning die ergens naartoe gaat. De rol van Marieke is warm en realistisch, zij ziet Hugo voor wie hij is en neemt het voor hem op.

Geen moralisme, geen geschmier, niks groots of meeslepend: een compacte scene, geloofwaardig neergezet, waarmee de lezer een inkijkje krijgt in het hoofd van deze jongen/jongeman. Goed gedaan!

Kraslot    Ae

 De simplistische gedachtenwereld van de kwetsbare jongere -Hugo- wordt haarfijn beschreven. In kort bestek wordt zijn avontuur met zijn kraslot in de supermarkt tot in de puntjes beschreven. De vinnige klanten maar ook de sympathieke caissiere met de mooie nagels worden levensecht neergezet. Vlotte schrijfstijl.

Kraslot    AT

Kraslot    Ca

Kraslot    CH

Hugo’s logica en obsessies maken het verhaal intens, tastbaar en spannend.

Kraslot    Jo

Twee lange alinea’s maken dit verhaal lastig om te lezen. Het probleem is dat je je als lezer extra moet focussen en ik voel tijdens het lezen dat dit me moeite kost. Dit komt ook door de inhoud, want hoewel dit interessant is, merk ik dat mijn aandacht snel verdampt. Het is me allemaal te gemakkelijk. De schrijver heeft zich ingeleefd in de gedachtewereld van de hoofdpersoon, dit is goed gedaan, het verhaal dat er uit voortvloeit is dan weer heel matig.

Kraslot    Wi

Heel moeilijk dit thema, maar heel goed gedaan! Er is niet benoemd wat Hugo mankeert (dat mag de lezer invullen), maar de wereld wordt door zijn ogen bezien, tegelijk beklemmend en verontrustend. Eén suggestie: gebruik wat meer witregels en begin elke nieuwe regel in een dialoog op een nieuwe regel, dan leest het wat gemakkelijker.

Kraslot    An

Kraslot    La

Geweldig, zo mooi klein gehouden, niks uitgelegd maar alles is duidelijk.

Belofte van een nieuw leven    Jo

Een jonge vrouw wordt belazerd, maar weet dit om te draaien. Op zich is dit gegeven helemaal niet verkeerd, maar in dit verhaal komt het niet tot leven. De personages zijn vlak en niet interessant. Het verhaal is veel te kort voor een thema als dit en eigenlijk komt er niets goed uit de verf.

Belofte van een nieuw leven    Wi

Een verhaal vol relatie- en emigratie-clichés en ook nog eens het voorspelbare einde van ‘de sterke vrouw.’ Eduard is een plat figuur, enerzijds aardig genoeg om verliefd op te worden, anderzijds met een duistere kant, die nergens wordt uitgelegd of zelfs aannemelijk gemaakt. Waarom zag hij ineens af van de emigratie? Fiona draait plotseling, zonder enige ontwikkeling of aanleiding, om van een afhankelijk vrouwtje tot een sterke vrouw. Ook die omslag is nergens aannemelijk gemaakt. En t.a.v. de emigratie: de hier beschreven gebeurtenissen staan heel ver verwijderd van de harde werkelijkheid rondom emigratie. Meer dan een romantische emigratiedroom is het niet. Als je een dergelijk verhaal wil schrijven doe dan onderzoek: praat met, of lees de werkelijke verhalen van emigranten, dan heb je in elk geval een geloofwaardige setting. In dit verhaal zijn noch de setting, noch de beide opgevoerde personen geloofwaardig. Alles is een karikatuur in dit verhaal.

Belofte van een nieuw leven    An

Het verhaal neemt me niet mee. Te ongeloofwaardig waarschijnlijk.

Belofte van een nieuw leven    La

Het idee is mooi maar je gebruikt veel telling waardoor je als lezer niet in het verhaal komt.

Strafzaak    Ma

 Een grap, flauw ook nog, is geen verhaal.   

Strafzaak    Ae

 Met humor geschreven zeer kort verhaal dat bijeengehouden wordt door heldere dialogen met een onverwacht einde. Leuke punchline.

Strafzaak    AT

Strafzaak    Ca

Strafzaak    CH

Bestemming onbekend    Jo

Er zitten mooie elementen in dit verhaal. De ongrijpbaarheid van de tijd is daar een van. Verder is het verhaal fijn geschreven. We worden meegenomen in een reis door de tijd, maar het is moeilijk om vat op het verhaal te krijgen. Het is bij vlagen heel mooi, maar het lukt de schrijver niet om hier een geheel van te smeden, tenminste niet voldoende.

Bestemming onbekend    Wi

Een interessant, ongebruikelijk, verhaal dat mijn aandacht vasthield. Dat is al genoeg voor een goede beoordeling. De trein als reis door levensfasen is niet nieuw, maar wordt hier effectief uitgewerkt door de stations geen plaatsnamen te geven, maar jaartallen. De eerste alinea doet precies wat een opening moet doen. Een simpele zin als "Teruggaan is geen optie," zonder verdere uitleg toont het vakmanschap van deze schrijver. Maar het kan beter, naar mijn mening. De oude vrouw praat als een symbool, niet als een echt mens. “Niet alles is wat het lijkt. Of misschien is wel niets wat het lijkt," lijkt bedoeld om het thema van het verhaal er nog eens goed in te stampen bij de lezer. Niemand praat zo. Laat de oude vrouw een echt personage zijn, dan in de impact van het verhaal veel groter. Heel veel verhalen die worden ingezonden voor deze wedstrijd hebben last van teveel uitleg, maar in dit verhaal is er te weinig uitleg. Het verhaal bouwt veel gewicht op rond de brief, de vader en het zwijgen. Maar uiteindelijk laat je de lezer achter met lege handen. ‘Teleurstelling’ is een emotie bij de lezer, die je echt moet proberen te voorkomen. De lezer weet dat de brief belangrijk is en dat de vader iets verzwijgt, maar we mogen als lezers niet weten wat er echt op het spel staat. Daardoor komt de climax niet hard genoeg aan. Tenslotte: tegen het einde wordt teveel uitgelegd, zoals in deze totaal overbodige zin: "Tijd is relatief. Het gaat te snel en te langzaam tegelijkertijd. Telkens als je er grip op hebt, glipt het van je weg."

Bestemming onbekend    An

Bestemming onbekend    La

Het idee is mooi maar de uitvoering is er nog niet helemaal. Probeer de juiste balans te vinden in wat je overlaat aan de lezer en wat je invult.

En weg was de zee    Ma

Allereerst: leuk dat het geweldige Ik kom hier nog op terug van Rob van Essen deze schrijver geïnspireerd heeft. De wijze waarop de auteur de titel heeft verwerkt in een zin vind ik goed gevonden. De tijdsprong die de hoofdpersoon maakt wil ik best geloven – maar de schrijver blijkbaar niet: de tekst blijft me nadrukkelijk geruststellen dat het maar verbeelding is: "louter in mijn fantasie natuurlijk", "hoewel het natuurlijk toch ook gewoon een fantasie was". Waarom toch? Gun mij mijn (on)geloof en ga verder met je vertelling. Het grootste deel van de tekst is een statische beschrijving van een leeg landschap. De zee is weg, de vuurtoren ook, net als de meeuwen, de maan staat op een vreemde plek. Het wordt netjes opgesomd, maar er gebeurt niets en er staat niets op het spel: een man kijkt rond en stelt zich vragen die hij zelf "niet 1-2-3" kan beantwoorden.

Dan, in de laatste alinea's, komt eindelijk de vondst - en die is goed. De dochter belt: niet hij is verdwenen uit haar wereld, hij is uit haar wereld gewíst. Van de foto's, uit de geur van het huis, uit de schuur. Met levensgrote vragen: hoe kan zij bestaan als hij nooit heeft bestaan? En als hij nooit bestaan heeft, wie heeft ze dan aan de telefoon? Dáár wordt het persoonlijk, dáár ontstaat dreiging, dáár is het verhaal. Het begint op pagina twee.

Kortom: er zit een echt, verontrustend verhaal in deze tekst; over een vader die uit het bestaan van zijn kind wordt gegumd terwijl hij nog aan de lijn hangt. Maar het ligt begraven onder een trage, zelfrelativerende mijmering die de helft van zijn eigen spanning wegpraat. Begin bij het telefoontje.

En weg was de zee    Ae

 De  beschreven messcherpe opmerkingsgave van de hoofdpersoon- vermengd met zijn fantasie- neemt de lezer mee in een zelfbedachte wereld. Het houdt de aandacht van de lezer tot het einde vast.

En weg was de zee    AT

En weg was de zee    Ca

En weg was de zee    CH

Mooie opening maar als snel teveel uitleg. De fantasiewereld valt uit elkaar zodra het telefoontje binnenkomt.

En weg was de zee    Jo

Ik hou wel van wat vreemde verhalen, zoals deze, maar dan moet de schrijver wel iets meer moeite doen. Nu heb ik het gevoel dat wat er gebeurt, wel heel gemakkelijk bedacht is. De hoofdpersoon richt zich in het verhaal ook op de lezer, dat vind ik vrijwel nooit sterk. Het is vooral wat eenvoudig van opzet, wat rommelig en niet heel sterk.

En weg was de zee    Wi

Anders dan in de magistrale roman “Ik kom hier nog op terug” van Rob van Essen, waar deze schrijver naar verwijst in zijn eerste alinea, durft deze schrijver de lezer niet te vertrouwen (en dat doet Van Essen juist heel goed!) “Het kon ook zijn dat de zee iets voorvoelde van wat zou komen” is een goedkoop zinnetje om de spanning op te voeren. “Het waren het soort omstandigheden waarin een mens gaat mijmeren,” “louter in mijn fantasie” en vergelijkbare zinnen zijn alleen maar bedoeld om de lezer een vereiste richting op te dwingen. Een paar keer wordt de lezer rechtstreeks aangesproken, een zwaktebod in dit verhaal. Vooral de zin: “Voor de sceptici: ik had op dit vroege uur nog niets gedronken…” hinderde mij. Ik had het als lezer al begrepen, dus heb ik geen regie-aanwijzing nodig en zo’n zin laat de spanning in één keer wegvloeien. Kortom: deze schrijver heeft het thema van een bekende Nederlandse roman genomen en er een eigen verhaal van gemaakt. Weinig fantasie en helaas haalt dit nergens het niveau van Van Essen.

En weg was de zee    An

En weg was de zee    La

Nepenthes    Ma

Een verhaal met een helder plot: een tuchtzitting, een aanklacht, een verdachte die zijn versie vertelt. Het vertelperspectief is consequent: we zitten in de hoofd van de professor. De kloof tussen wat hij hardop zegt tegen de raad en wat hij denkt toont dat hij een onbetrouwbare verteller is. De versie van de tegenpartij horen we niet, maar de lezer weet genoeg: hij poseert als slachtoffer, maar uit zijn denken blijkt dat hij een getroebleerde blik op de situatie heeft, en vooral op de studente die hem aanklaagt. Mooi opgebouwd! Het slot reconeert de titel en benadrukt zijn vermeende slachtofferschap wat mij betreft nog een keer, en dan overexpliciet. Dit verhaal heeft dat niet nodig. Het meisje zelf blijft grotendeels in de coulissen. Wat we van haar weten komt uit de gedachten van de professor: haar hakken, haar parfum, haar blik. Dat is zonder meer verdedigbaar vanuit het vertelperspectief (hij ziet haar zo), maar de objectificering staat voorop, met geen tegenwicht anders dan dat de raad haar blijkbaar in het gelijk stelt. Ik merk dat ik dat toch ongemakkelijk vind. Maar consequent is die keuze wel. Verder had een spelling- en grammaticacontrole geen kwaad gekund, maar dat mag de pret niet drukken. Goed verhaal!

Nepenthes    Ae

Nepenthes    AT

Nepenthes    Ca

Een slimme keus om de onbetrouwbare verteller te volgen als hoofdpersoon. Zonder oordeel te geven als schrijver, en zonder de waarheid weg te geven, creeer je een verhaal van de tijd die meeslepend is en schuurt waar het moet schuren.

Nepenthes    CH

Hij is als de insecten in de Nepenthes, niet het roofdier maar het slachtoffer. Mooi gevonden maar ongeloofwaardig door de “geheime” taal, te veel inwendige monoloog en te weinig spanning in het verhoor. Het einde is erg sentimenteel en onaantrekkelijk.

Nepenthes    Jo

Het mooie van dit verhaal is dat de lezer vrijwel automatisch invult wat er niet geschreven staat. We zitten in het hoofd van een oudere man die door een leerlinge wordt aangeklaagd voor grensoverschrijdend gedrag. Alles in het gedrag en de gedachten van de man wijzen erop dat hij schuldig is, hoewel hij pleit onschuldig te zijn. Er wordt heel veel niet verteld en wat we wel lezen, voelt onwaar aan. Heel goed gedaan.

Nepenthes    Wi

Schrijftechnisch heb ik weinig opmerkingen. De zinnen zijn keurig, op een enkel foutje na, en het cliché van de aasgieren wil ik wel door de vingers zien. Maar verhaaltechnisch heb ik niets nieuws gelezen. Hoe vaak is dit verhaal al niet verteld: de spreekwoordelijke leraar van in de vijftig met de spreekwoordelijke mooie studente. Ik lees geen diepgang, geen psychische analyse, geen nieuwe inzichten, geen ontwikkeling van de hoofdpersoon, geen onverwachte twist of bijzonder perspectief dat dit verhaal de moeite waard maakt. Natuurlijk is er grensoverschrijdend gedrag geweest, anders zou ze hem niet hebben aangegeven en natuurlijk heeft hij het verhaal voor zichzelf goed gepraat. Niets nieuws dus.

Nepenthes    An

Nepenthes    La

Mooie opbouw, veel show waardoor de lezer helemaal in het verhaal zit. De overgangen in tijd zijn ook goed gelukt.

Handwerk    Ma

Een rouwverhaal, door de ogen van een kind.

De muts-herinnering is een sterke passage, juist omdat die niets met de dood te maken heeft. Het is concreet, eigenzinnig, geleefd: een echt kind, een echte moeder, een echte grap. Die scène voel ik, terwijl de rest me vooral wordt verteld. Want dat is de zwakte. Het middenstuk legt uit wat de randen tonen. "Zijn moeder was en had de oplossing voor alles." "Haar kijk op de wereld had hij altijd bewonderd." Dat had de mutsscène al bewezen, ik hoef niet nog een keer te horen dat hij haar bewonderde. De drie handwerk-metaforen op een rij (knoopsgat-ziekte, versleten-trui-vader, kluwen-wol-geboorte) zijn afzonderlijk aardig bedacht, maar als trio is het een opsomming: te netjes, elk met zijn eigen lesje. Eén ervan, scherp geplaatst, had meer gedaan dan deze drie achter elkaar.

De onthulling van de kanker is bovendien vlak gebracht en de berusting komt veel te makkelijk, met dat ze niemand "tot last" wilde zijn als kant-en-klaar motiefje. Hier wordt het verdriet gemeld en niet beleefd. Dat doet het slot dan weer wel, het beeld van de sok, de stift en de hiel is een sterke.

Handwerk    Ae

 In aardig beschreven bewoordingen mijmert de hoofdpersoon over de handwerkjes van zijn moeder, die tegelijkertijd haar levensfilosofie moeten uitbeelden.

Handwerk    AT

Handwerk    Ca

Handwerk    CH

Voor mij gaat het te snel van speelse kindergherinneringen naar iets heel zwaars. Dat contrast kan krachtig zijn maar hier voelt het als twee verhalen die botsen in plaats van elkaar versterken.

Brief aan Celsi    Jo

Een verhaal dat aan alle kanten rammelt. Twee beste vriendinnen en als een van de twee zwaar mishandeld wordt, wordt de ander niet gehoord door de politie? Ouders die onmiddellijk verhuizen om de lezer maar te doen geloven dat wat de schrijver vertelt ook gebeurd kan zijn. Er klopt gewoonweg te weinig van dit verhaal om goed te zijn.

Brief aan Celsi    Wi

Een verhaal in de tweede persoonsvorm is lastig, het vereist een zeer zorgvuldige enscenering en dosering van feiten, omdat het anders nogal gekunsteld lijkt. Dit verhaal is bovendien in een briefvorm gegoten, die nog meer beperkingen geeft. In deze brief zit een meeslepend verhaal vol wraak en wroeging, maar door de gekozen vertelvorm komt de ikpersoon niet goed uit de verf. Zij blijft een platte, statische figuur, die achteraf wat dingen verteld. Het is lastig om in zo’n formaat psychische de diepte in te gaan, iets wat dit verhaal heel erg nodig heeft. Er zitten mooie metaforen in dit verhaal, zoals de begraven brieven of deze zin: “Nu weet ik dat het niet je geest was, maar je minachting die me achtervolgde.” Ik zou dit verhaal graag willen lezen in de tegenwoordige tijd (eventueel met flashbacks) en in de eerste persoonsvorm. Dan krijg je bijna als vanzelf psychische diepgang.

Brief aan Celsi    An

Brief aan Celsi    La

IJs    Ma

Wat begint als een alledaagse scene (een kind jengelt om een ijsje, moeder wil naar huis) slaat in de laatste zinnen om naar onheil. In retrospectief zie ik de dreiging zich opbouwen: subtiel, goed gedaan, want ook ik had in eerste instantie geen argwaan, net zomin als de moeder. De onderdrukte agressie wordt subtiel zichtbaar, als de man aan het kind vraagt welke smaak ijs ze wil.

“‘Chocolade, twee bolletjes.’

Alstublieft. Denkt hij er achteraan.

Vroeger zeiden we alstublieft.”

Niet meer, precies genoeg. Dat is beheersing! Dezelfde subtiliteit kenmerkt het slot; ze gaan niet op het bankje zitten zoals gezegd, maar lopen langs het bankje het onbekende park in. Een krachtig open einde.

De dialogen zijn goed geschreven, de setting is geloofwaardig en herkenbaar, de keuze van de moeder ook. Het heen en weer springen van vertellersperspectief vind ik op het randje, maar niet erover: het dient de vertelling meer dan dat het stoort.

Kortom: goede inzending!

IJs    Ae

 Klein leed, in de hitte doorstaan- de effecten van een jengelend kind op een gehaaste en geirriteerde moeder worden goed uitgebeeld, en de glurende toeschouwer die misschien niet het beste met het jengelende kind voorheeft.  Spannend maar ik mis een stuk duidelijkheid. De lezer 'mag het raden.'

IJs    AT

IJs    Ca

IJs    CH

 De dialoog voelt nep. Moreel rommelig. Waarom wil je dit verhaal eigenlijk vertellen?

Een ritje met de trojka    Jo

Een herschrijving van het geweldige nummer van Drs. P mislukt jammerlijk. Het nummer van misschien de beste tekstschrijver die Nederland, ook al is hij in Zwitserland geboren, ooit gehad heeft, blinkt uit in beknoptheid. Waar bij de Drs. alles heel normaal aanvoelt, wordt het in dit verhaal eerder belachelijk. Het eerste een grootste deel van het verhaal is al niet al te best, het laatste deel is nog erger. Gewoonweg niet goed genoeg.

Een ritje met de trojka    Wi

Eén van de meest fenomenale gedichten uit het Nederlands Taalgebied is "De Dodenrit" van Drs. P. Het verhaal navertellen, aangevuld met details die het verhaal zeker niet spannender maken, met een vertelstem die het niveau van Drs. P. op geen stukken na haalt, leidt niet tot een winnende inzending in deze wedstrijd. Alsof het slappe verhaal zelf al niet voldoende ripp-off was van dit beroemde gedicht, hebben we hier ook nog een epiloog. Een kort verhaal heeft geen epiloog, een goed kort verhaal heeft geen epiloog nodig.  En net doen of een 8-jarige dat heeft geschreven maakt het niet beter. Een kort verhaal begint bij voorkeur ook niet met een infodump. Het hele cv van één van de hoofdpersonen wordt in de eerste alinea al over de lezer uitgestrooid en in de twee alinea nog eens het cv van de andere hoofdpersoon. Beste schrijver, zoek het begrip ‘media res’ eens op en begin voortaan een verhaal in media res. Vinden verreweg de meeste lezers veel leuker. En gebruik dan je fantasie voor een thema, in plaats van een bestaand verhaal (in dit geval gedicht) geweld aan doen. Tenslotte: wat een dijenkletser om zoveel mogelijk namen te verzinnen met ‘Wolf’ erin.

Een ritje met de trojka    An

Het begint nog wel aardig maar wel heel erg beschrijvende stijl die niet aanzet tot enige verbeelding.Daarna ontspoort het verhaal en wordt het voor mij niet meer interessant om te lezen. Jammer!

Een ritje met de trojka    La

Als je het nummer kent is het grappig en leuk, maar als verhaal op zich mag het nog wat beeldener en meer 'showing' zodat het echt een verhaal is.

Land zonder vader    Ma

Goethe’s Mignon ligt ten grondslag aan dit stuk, dat tekeergaat tegen de assumptie dat literatuur als Mignon kinderleed tot schoonheid verheft. Schreeuwend: geen enkel moment neemt de tekst gas terug. Van de eerste alinea tot de laatste staat de toon op exact hetzelfde, maximale volume: alles is mes-in-de-buik, alles is verbrijzeld, gestolen, kapot. De citaten uit het gedicht structureren de tekst keurig in strofes (land, huis, berg), maar binnen elk blok gebeurt hetzelfde: beeld uit Mignon, daarna de tegenlezing op oorlogsvolume.

Bijna alles wordt uitgelegd in plaats van getoond, en wel in aforismen. "Heimwee is geen romantisch woord. Het is een mes in je buik." "Dissociatie is geen truc, het is overleving." "Het is geen verlangen naar een plek, het is verlangen naar een versie van jezelf die nooit heeft bestaan." Dergelijke vergelijkingen vatten het gevoel samen in plaats van het te laten ontstaan. En dus krijg ik geen kans het mee te beleven. De enige plek waar de tekst bij mij binnenkomt, is waar het even concreet wordt: de citroen waarin het kind bijt, het sap over de kin, "dit is van mij". Of de man in de treincoupé, de beet. Het fysieke is een verademing tussen al die stellingen. De provocaties ("tot in mijn ziel en tot in mijn kut", "steek zijn huis in brand en neuk zijn vrouw ook") verliezen door het rauwe doordreunen kracht. Als alles hard is, is niets hard. Een provocatie heeft contrast nodig, een zacht moment waar het geweld tegen afsteekt. Dat contrast ontbreekt vrijwel volledig.

Ik waardeer het idee, en naar mijn overtuiging is luid en duidelijk stelling nemen gerechtvaardigd. Maar dit geschrift schiet zijn doel voorbij.

Land zonder vader    Ae

Het misbruik thema is helder en dramatisch beschreven,  maar er is geen lichtje in de duisternis . Het verhaal is opgedeeld in : 'Kent gij het land/ Kent gij het huis/ Kent gij de berg/en daarna : 'Daarheen, daarheen.' De beschrijving van de gelatenheid van de hoofdpersoon is goed getypeerd.

Land zonder vader    AT

Land zonder vader    Ca

Land zonder vader    CH

Mooie beelden, maar je herhaalt dezelfde waarheid te veel keer op dezelfde manier, wat de impact verzwakt

Dirkje    Jo

Een wat nostalgisch verhaal over een broertje dat vrijwel zeker een hersentumor heeft gehad, hoewel dit nergens genoemd wordt. Hoewel het verhaal lang niet overal even lekker leest en de schrijver best meer had mogen schaven, voelt het verhaal rauw en authentiek. Het is een mooie manier om te schrijven over leven en dood en de onmacht die hierbij hoort. Niet geweldig, wel goed.

Dirkje    Wi

Een mooi verhaal, goed opgebouwd met een bevredigend einde. Jammer van de vele slordigheden. Om te beginnen is het de gewoonte om uitgesproken dialoog tussen enkele of dubbele aanhalingstekens te zetten en elke nieuwe uitgesproken zin te beginnen op de volgende regel. Die gewoonte is er om het de lezer zo gemakkelijk mogelijk te maken. Verder is het beter om cliché-dooddoeners zoals ‘Wie zal het zeggen’ te vermijden in een kort verhaal, tenzij je er een diepere betekenis aan geeft. Wat hier niet het geval is. Ik weet niet of ‘opgedreven’ correct Nederlands-Vlaams is, in Nederland zouden we ‘opgevoerd’ zeggen. De typisch Vlaamse zinsconstructie in “Hem waren we De Jager beginnen noemen” doet normaal al moeizaam aan, maar hier is het woord ‘beginnen’ in de tegenwoordige tijd gesteld in een zin die in de verleden tijd staat. Ik heb niet opgezocht of dit correct Vlaams is, maar ik vond deze constructie zo moeizaam dat ik erover struikelde. Deze schrijver begrijpt hoe je een goed kort verhaal schrijft, dus dat zorgt al voor een ruime voldoende, jammer van die slordigheden. Misschien is een goede schrijfcursus aan te raden om dit soort irritante schrijffouten voortaan te mijden? Met dit verteltalent moeten er dan zeer goede korte verhalen uit kunnen komen!

Dirkje    An

Heel goed gedaan.

Dirkje    La

Mooi geschreven maar het duurt lang voor je als lezer begrijpt waar het heen gaat.

In woelig vaarwater    Ma

Haha, lekker verhaal hoor! In de eerste zinnen zitten we gelijk al in de actie, geen inleidend gezwam maar huppekee, neus dichtknijpen en in het diepe springen. De antiheld wordt goed neergezet, met vaart en smeuïge details. Het plot dendert op goed tempo vooruit, en de auteur heeft nagedacht over hoe deze huurmoordenares haar wapens mee heeft gesmokkeld: de gifflacon in de pet, onderdelen van het plastic pistool in incontinentieluiers.

De zeeziekte vind ik goed bedacht. Dat ze haar klus bijna verprutst omdat ze moet kokhalzen ondermijnt de ‘cool’ op de juiste manier. Het maakt haar feilbaar en de climax spannend. De gevechtsscène die "verdomme veel te lang" duurt, met boeren en zure oprispingen tussendoor, is een goede vondst: dit is geen gladde Bond-executie maar een rommelige, lijfelijke worsteling. Tot zover alles kits. De keerzijde is dat de tekst té uitbundig is geschreven. De dichtheid aan boutades, beeldspraak en uitdrukkingen is zó hoog dat ze gaan irriteren. "Verdwijn ik in de menigte zoals een afgehakte vinger in een vat bijtend zuur", "liever mijn neushaar laten trimmen door Stevie Wonder", "de meisjes klitten aan Mick zoals velcro aan een panty": elk afzonderlijk een prima vondst, maar drie per alinea is vermoeiend. Luchtigheid en humor kunnen natuurlijk effectief zijn, maar dan wel goed gedoseerd. Hier lijkt het een voortdurende dwang om te scoren, en dat werkt het verhaal tegen. Wat niet wegneemt dat ik het een vlot geschreven, goed bedacht en vermakelijk verhaal vind.

In woelig vaarwater    Ae

 Grappig geschreven verhaal over een moord op een minicruise. Het verhaal is in de-  'Ik'- vorm geschreven.  De gedachten van de hoofdpersoon worden op een te voorspelbare wijze beschreven waardoor het verhaal een beetje -een dimensionaal - wordt.

In woelig vaarwater    AT

In woelig vaarwater    Ca

In woelig vaarwater    CH

Donker en komisch met een sterke protagonist die een cynische, zelfverzekerde stem heeft. Een mooi evenwicht tussen slapstick, dodelijke actie en galgenhumor

Ovis Lupus    Ma

Dit verhaal strooit mooie, kleine hints, totdat in de ontknoping alles bij elkaar komt. Goed opgebouwd, op consequente toon verteld: het begint als een verleidingsscène, en al vroeg voelt de lezer dat het foute boel is. De gendertwist is sterk en geloofwaardig, en in retrospectief worden daar een paar vragen mee beantwoord – zonder explicitering, en dat vind ik lekker! En dat zet zich door, want door de wisseling is ook duidelijk dat de ‘ik’ weinig te vrezen heeft van de camera’s en bezoekersregister. Zo speelt dit verhaal kundig met de verwachtingen en vragen van de lezer. Dus, een goed verhaal, uitstekend geschreven. Memorabel, eentje voor in het Museum Der Literatuur? Dat ook weer niet. Gewoon, lekker.

Ovis Lupus    Ae

Ovis Lupus    AT

Ovis Lupus    Ca

Van de date tot aan de slaapkamer heb je mijn aandacht, deze verlies je zodra de omslag zich plaatsvindt. De moord voelt slecht onderbouwd, mede doordat de sfeer zo plots omslaat, maar vooral omdat ik ook de motivatie van de hoofdpersoon niet begrijp terwijl we wel diens perspectief volgen.

Ovis Lupus    CH

De stem van de moordenaar is ijskoud en overtuigend; de verleiding gedetailleerd en manipulatief. Karlijns besef is sterk. De opening is lang, de moord zelf te snel en afstandelijk.

Ovis Lupus    Jo

Niet onaardig gedaan. We volgen een seriemoordenaar bij een van zijn/haar moorden. We worden meegenomen vanaf het moment dat de moord al aanstaande is. De schrijver weet heel subtiel aanwijzingen in de tekst op te nemen. Het is geen verrassing wat er gaat gebeuren, toch blijft het een boeiend verhaal met een mooi einde.

Ovis Lupus    Wi

Een verhaal over psychologische manipulatie, zonder uitleg. Zeer geslaagd! De echte verhaal zit niet in de moord, maar in de voortdurende dubbelzinnigheid van de verteller. De voor de hand liggende vraag waarom deze hoofdpersoon moordt, is door de schrijver genegeerd. Heel goed en een teken van groot schrijverschap! Veel bewonderingspunten van mij voor de vertelstem. De ik-verteller is intelligent, observerend en voortdurend bezig zichzelf te construeren. De spanning in dit verhaal komt pas helemaal op het einde, daarvoor gebeurt eigenlijk niets. Als lezer voelde ik dat er iets niet klopt, maar ik kon er de vinger niet op leggen. En dat is precies de spanning die een goed kort verhaal nodig heeft. Overigens kan en moet dit verhaal korter, omdat het echt te lang duurt voordat er echte spanning in komt. Mogelijk haken lezers af voordat het echte briljante deel van dit verhaal, namelijk het slot, is bereikt en dat zou zonde zijn. Ga nog eens met de stofkam door de café-scenes en streep elk detail weg dat niet absoluut noodzakelijk is. Niet omdat de café-scène slecht geschreven is, maar omdat een verhaal, elk verhaal, dus ook dit hele goede verhaal, een scherpe spanningsopbouw verdient. Nog enkele kleine kritische noten, die dit al zeer goede verhaal nog beter kunnen maken: Karlijn is te perfect. Roken als enige slechte eigenschap is te weinig. Eén onverwachte minder mooie eigenschap zou haar veel echter, menselijker, maken, bij voorbeeld ongeduldig, of fanatiek, juist niet zo mooi of arrogant. Een moord op een levensecht mens doet de lezer meer dan de moord op een perfecte Barbiepop. Haal verder alle literaire verwijzingen weg, je laat te veel zien dat jij als schrijver belezen bent, dat heb je helemaal niet nodig! De quote van Reve (ik heb hem op moeten zoeken) werkt alleen voor de lezers die hem al kennen (ik vrees dat dat er niet zo veel zijn) en ook de omgevallen boekenkast van chicklit voegt niets toe. Ik twijfel over de wc-bril. Hoe geloofwaardig is het dat alleen op basis van dit ene kleine feitje Karlijn constateert dat de ikpersoon een man is? Misschien kun je in de café-scene iets inbouwen dat al een vage aanwijzing is, zodat de wc-bril alleen nog maar de bevestiging is. Bv een opmerking van de bardame. En datzelfde geldt voor de titel, niet iedere lezer zal onmiddellijk het schaap en de wolf herkennen. En mocht je dit in de titel al willen weggeven (wat ik inderdaad zou aanraden), doe dat dan gewoon in het Nederlands. Zoiets als ‘Het schaap en de wolf.’

Ovis Lupus    An

Ovis Lupus    La

Mooie opbouw en ook erg spannend waar het heen gaat.

De troostbrenger    Ma

 Met dit verhaal kan ik weinig tot niks. Het is uitleggerig, de personages zijn niet van vlees en bloed, twee AI systemen bewegen zich eigenzinnig door de tekst om nóg meer uit te leggen. Het onderliggende idee is best aardig; er een vlot, meeslepend verhaal van maken is een tweede.

De troostbrenger    Ae

 Verrassend thema: herdenkingskluizen, hologramsystemen, rouwverwerking en alignment problemen tussen verschillende AI systemen. Schrijver detective Anton en Noor Veldman moeten een moord oplossen en maken gebruik van verschillende AI systemen. De spanningsopbouw is goed gedoseerd, het verhaal is vloeiend geschreven, maar het dreigend 'geluid' dat ook een rol speelt behoeft meer uitleg.

De troostbrenger    AT

De troostbrenger    Ca

De troostbrenger    CH

 Te rationeel uitgelegd. De moord wordt opgelost terwijl het mysterie net zou moeten beginnen.

Oatly    Ma

En daar gaan we weer: een lawine aan witregels. Dit verhaal begint bij mij op achterstand. En helaas wordt die niet ingelopen.

Het begin is best aardig. Lucas wordt geïntroduceerd, hij stapt op de fiets om havermelk te halen voor zijn vriendin. Een schets van Amsterdam vanaf de fiets gezien, een paar aardige observaties en dito zinnen. Maar dan verschuift de vertelling naar een semi-filosofisch essay met een lijk als aanleiding. Weg drama, hallo preek: tot in details wordt uitgelegd wat bedoeld wordt, nota bene met verwoording die mij net wat te veel doen denken aan AI-tekst. De titel heeft niets van doen met de verdere tekst. Geen goed verhaal, nog afgezien van die overdaad aan witregels.

Oatly    Ae

Oatly    AT

Oatly    Ca

Een simpel en goed verteld verhaal, maar met weinig diepgang. Het leest als een momentopname gebouwd op mooie vergelijkingen. De simpliciteit is juist daarom passend voor dit verhaal.

Oatly    CH

Sterk begin en opbouw naar het ongeluk. Het filosofische deel is origineel, maar voelt als uitleg in plaats van verhaal. Het einde met het oortje raakt. Van genoten!

Oatly    Jo

Een verkeersongeluk met dodelijke afloop, dit is feitelijk wat we te lezen krijgen. Dit verhaal is meer dan dat, het is de opmaat en het sterven. De stijl is wat staccato en zeker afstandelijk, maar toch weet het me te grijpen. De eerste en laatste regels zijn mooie gevonden en passen perfect bij elkaar. Tijdens het lezen merk ik dat ik gefascineerd ben over wat ik lees. Mooi verhaal, goed gedaan.

Oatly    Wi

Met heel veel plezier gelezen, de existentiële vraag ‘wat ben je na de dood?’ maar dan in een luchtig vertelstem. Uitstekend gedaan, schrijver! De eerste alinea is een nagenoeg perfecte binnenkomer: hij creëert onmiddellijk spanning. De overgang naar Claudia is ook uitstekend. De alledaagsheid wordt een thema (ik moest hierbij aan de verhalen van Raymond Carver denken). De vertelstem is observerend, filosofisch en ironisch genoeg om luchtig te blijven bij het nogal zware thema. Het verhaal getuigt van fantasie, maar het stuk na het ongeluk, de interne monoloog, is te lang. De spanning is er dan vanaf. Maar ondertussen heeft deze schrijver prachtige zinnen verzonnen: “De klap was korter dan angst,” en “samenwonen bestaat grotendeels uit knikken...” Jammer dat die stijl verdwijnt na het ongeluk, het levensechte Carver-achtige verhaal wordt dan een filosofisch essay. Tot aan het busongeluk geef ik het verhaal een 10 (en ik geef nooit tienen…), maar het tweede deel is te verklarend, de spanning is weg, de ironische toon is weg en ik lees niet langer een perfect kort verhaal, maar een paper van een student. Met overigens een interessant concept: geen hemel, geen hel, geen reïncarnatie, geen nihilisme, maar de mens lost op in circulatie. Een originele gedachte, die een betere uitwerking verdient. Gemiddeld kom ik nog steeds uit op een zeer ruime voldoende, maar als je nu probeert om de toon van de eerste helft vast te houden in de tweede helft, dan zou je wel eens het perfecte korte verhalen kunnen schrijven!

Oatly    An

Oatly    La

Hele leuke metaforen en mooi opgebouwde zinnnen. Let wel op het perspectief. Heel mooi beeldend beschreven. Je gaat op het eind iets te ver en veel door, daar raak je de lezer een beetje kwijt.

Mijn engel mijn kostbaarste bezit    Ma

Iedereen die wil schrijven, moet dat vooral doen. Veel en vaak. Dat wil niet zeggen dat je je verhalen lukraak in moet zenden naar deze wedstrijd. Dit verhaal rammelt werkelijk aan alle kanten. Het gaat gelijk al fout met de namen. Bashar en Asma Al-Assad zijn geen willekeurige Syriërs; dat zijn de kopstukken van het regime. Dit verhaal laat soldaten aan de deur naar "de heer Al-Assad" vragen en zijn vrouw afvoeren, zo worden ze neergezet als willekeurige slachtoffers van dat vreselijke regime. De verdere belevenissen van hun zoontje komen in sneltrein vaart voorbij - gelukkig heeft zijn moeder terwijl ze weggevoerd werd nog een briefje kunnen schrijven en in zijn tas gestopt. Acht jaar later valt ze van een veldbed voor zijn voeten, en duikt papa op in een TV programma. Maar dan ben ik allang afgehaakt. Korte zinnen, slechte dialogen (nieuwe spreker, nieuwe regel is niet voor niets usance), brakke interpunctie (“Zahir zet alles in zijn schooltas batman staat er op dat vindt hij stoer.”)… dit is een wedstrijd, geen gratis schrijfcoaching.

Mijn engel mijn kostbaarste bezit    Ae

 Op zich onderhoudend geschreven verhaal over een kleine jongen die moet vluchten in het door oorlog geteisterde Syrie. Minder gecharmeerd ben ik van de  eufemistische beschrijvingen van 'Meneer en Mevrouw Assad.'

Mijn engel mijn kostbaarste bezit    AT

Mijn engel mijn kostbaarste bezit    Ca

Mijn engel mijn kostbaarste bezit    CH

Toont wat er gebeurde, niet hoe het voelde om het mee te maken.

Een man die Marius heet    Jo

Er gebeuren vreemde dingen in dit verhaal en het is maar ternauwernood geloofwaardig. Het idee van de boom en de sinaasappel is mooi gevonden, maar niet voldoende voor een groots verhaal. De schrijfstijl is op zich niet verkeerd, maar het behoeft wat aandacht. Er is goed nagedacht over het verhaal, het einde is me te sentimenteel.

Een man die Marius heet    Wi

Wat een prachtig beeld: die afscheidskus! Er is geen prijs voor het mooiste beeld in de Verhalen van de Maand, anders had ik hem uitgedeeld voor deze kus! Dit is een verhaal geschreven door een schrijver die denkt in beelden en ook nog eens met een hele goed taalbeheering. Schrijftechnisch heb ik dan ook geen opmerkingen. Verhaaltechnisch een paar, die van dit hele goede verhaal een uitzonderlijk goed verhaal kunnen maken. Dat de boom de trap zal worden is te snel duidelijk. Voor de spanningsopbouw is het beter om dat wat te verbloemen. Misschien dus niet naar een trappenwinkel gaan, maar naar een meubelwinkel of timmermanswerkplaats o.i.d. De boom verandert dus niet in een tafel of kast, hij wordt een middel om verder te leven en dat is heel mooi! De vriendin is overbodig en deze schrijver heeft zichtbaar het schrijftalent om de vriendin uit het verhaal te schrijven, dan wel om er een echt mens van te maken en haar een rol te geven in het nu tumultueus geworden leven van Titia. Zoals het er nu staat is ze alleen een luisterapparaat, ze bestaat alleen om Titia te laten vertellen. Die sinaasappel is briljant gevonden op verschillende niveaus: hij geeft kleur aan wat verder alleen maar grijs is, en geeft daarmee leven aan de man die op zijn computerscherm kijkt. En hij maakt Marius menselijk: elke dag om 3 uur een sinaasappel eten is eigenaardig genoeg om hem onvergetelijk te maken. Als lezer dacht ik: zonder sinaasappel was ze nooit verliefd op hem geworden. Mooi hoor en hij komt keurig terug op het einde, een teken van schrijversvakmanschap. Je kunt de symboliek nog sterker maken door de sinaasappel nog eens elders terug te laten komen. Misschien eet ze er een als ze thuiskomt? Of de bijl hakt door de boombast op een manier die haar doet denken aan een mes in de sinaasappelschil, zoiets? De titel is jatwerk en dat kan ik niet waarderen, dat doet echt te veel denken aan het beroemde boek ‘Een man die Ove heet’ van Fredrik Backman.

Een man die Marius heet    An

Een man die Marius heet    La

Soms raak je de lezer een beetje kwijt in de overgangen, maar het verhaal is goed.

De zoon en de profeet    Ma

Gelukkig weer een Verhaal. Drie aktes, een duidelijk plot, eigenzinnige karakters, cynisch en humorvol – én als kers op de taart een originele plottwist op het allerlaatst. Jezus als vraatzuchtige, conflictmijdende luilak blijkt uit wat hij dóét: nog gauw een hap nemen als hij geroepen wordt, water in Brunello veranderen, de missie op Myrthe afschuiven, vluchten naar Toscane. "Ik kom uit wat nu Palestina heet, ben Joods. Wat had je verwacht?" prikt de blonde-Jezus-iconografie heerlijk door. De auteur heeft echter steeds meer haast naarmate het verhaal vordert. De beproevingen van Jezus in Toscane worden wel erg mager verwoord en ook de slotakte had wat meer woorden (of liever beelden) mogen hebben. Een twee kritiekpunt is dat de humor op een gegeven moment ook wel wat blasé wordt – ik hou ervan, maar kan mij voorstellen dat het daarmee geen allemansvriend is.

De zoon en de profeet    Ae

De zoon en de profeet    AT

De zoon en de profeet    Ca

De zoon en de profeet    CH

Waar gaat het over? Macht delen, of over jezelf heruitvinden als mens? Als dat laatste het echte thema is, verdient het meer gewicht.

Sic Bo    Jo

Een voor mij onbekend spel in het casino en een ontmoeting waar weinig uit lijkt te komen. Het rommelt wat door in dit verhaal. De setting en de beschrijvingen zijn goed, het verhaal is vooral wat leeg. Al met al zeker geen straf om te lezen, maar geen hoogvlieger.

Sic Bo    Wi

Een perfecte meneer en een perfecte mevrouw ontmoeten elkaar in het casino. Een en af saaiheid, die nog een beetje wordt doorbroken doordat het geen Roulette is, maar Sic Bo (heel vergelijkbaar met roulette, maar dan met dobbelstenen). Het is een beetje spelen met geluk en pech in het spel, aantrekken en afstoten. De man laat doorschemeren dat hij een ‘systeem’ heeft om te winnen (er bestaat geen systeem om met Sic Bo gegarandeerd te winnen, uiteindelijk is het geluk hebben of pech hebben en uiteindelijk wint alleen de bank). Perfectie in een kort verhaal is saai, en dat is dit verhaal ook. Tweemaal een perspectiefwisseling doet gemakzuchtig aan en voorkomt ook dat je als lezer kunt meeleven van de hoofdpersoon.

Sic Bo    An

Niet zo goed geschreven, veel taalfouten en het AI gebruik maakt het er niet beter op. De crux ontgaat mij.

Sic Bo    La

Mooie zinnen en ook leuk verhaal, alleen ik mis wat spanningopbouw en het plot kan sterker.

Velletje    Ma

Een vleugje horror, een scheutje magisch realisme, een relatiedrama en een onmogelijke tijdsombuiging. Vertelperspectieven wisselen zich af, zowel qua persoon als tijd.

Dit verhaal schuwt de ambitie niet. Goeddeels werkt het ook nog, vooral omdat de auteur het laat gebeuren en niet in de valkuil valt om het uit te leggen. De verwarring die dat bij mij oproept ervaar ik als prikkelend: ik denk het verhaal te vatten, maar zeker weten doe ik dat eigenlijk niet. Het kunstwerk in de hal, twee schilderijen in repen gesneden en door elkaar geplakt, met scheuren, lijm, "zelfs nietjes": ik zie dat als een spiegel voor zowel de transplantatie als de knip-en-plak opbouw van het verhaal zelf. De bivakmuts vind ik lastiger te vatten. De gedachte erachter kan zijn dat het symbool staat voor het verhullen van wie hij is (alleen de ogen mogen spreken), maar het ding heeft teveel rollen: schaamteschild, mislukte grap, symbolisch vel, gezichtsloze horror-schim én praktische gezichtsbescherming tegen de takken. Eén muts, vijf functies. Sinatra wordt er met de haren bijgesleept, want onnodige franje waar de vertelling zelf al krachtig genoeg is. En ik aarzel of het open karakter van het slot nou vind werken of niet – het legt een dikke puzzel bij mij als lezer, helemaal bevredigend vind ik dat niet. Maar goed, dit is ontegenzeggelijk een origineel, vaardig geschreven en prikkelend verhaal.

Velletje    Ae

Velletje    AT

Velletje    Ca

Velletje    CH

Krijtlijnen    Ma

Een verhaal van meer dan 4.500 woorden insturen naar een wedstrijd waarvan de limiet is gesteld op 3.000 getuigt van arrogantie. Ik ben daarom zo arrogant deze niet te lezen.

Krijtlijnen    Ae

Krijtlijnen    AT

Krijtlijnen    Ca

Het duurt best lang tot er schot in de zaak zit binnen dit verhaal waardoor je mij als lezer al snel verliest. Het verhaal kan flink ingekort worden zodat je, nadat je de hoofdpersoon hebt geïntroduceerd, sneller tot de kern kunt komen. 

Krijtlijnen    CH

Een erg lang verhaal over Anna die probeert zichzelf te vinden. Je toont goed hoe eenzaam ze zich voelt thuis en op school. Het voelt echt en herkenbaar. Te veel herhaling en het einde is erg abrupt en voelt voor mij onaf. De taal is mooi, maar soms wat ingewikkeld.

Krijtlijnen    Jo

Zelden heb ik de eenzaamheid van een pubermeisje in een verhaal zo mooi op papier zien staan als in dit verhaal. De schrijver kiest ervoor om Anna te volgen, gewoon van een afstandje zo lijkt. Niet in haar leven voelt goed, ze past niet bij haar klasgenootjes en ook voelt ze zich niet thuis bij haar familie. Het krijgen van borsten is een gruwel en in de eerste klas van de middelbare school is ze vooral een goedlerende nerd, die ofwel gepest dan wel genegeerd wordt. Zonder sentimenteel te worden, wellicht op de laatste regels na, beschrijft de schrijver haar leven. Heel goed gedaan.

Krijtlijnen    Wi

Anderhalf keer zoveel woorden als toegestaan volgens de wedstrijdregels. Een schrijver die de regels zo aan zijn laars lapt, verdient wat mij betreft geen beoordeling.

Krijtlijnen    An

Krijtlijnen    La

Mooi verhaal en mooi klein gehouden, herkenbare ontwikkeling van een jong meisje dat een jonge vrouw begint te worden.

Het heldere uur    Ma

Dit verhaal wordt op consistente toon verteld, waarbij stukje bij beetje de maskerade van de verteller wegvalt. De man is geloofwaardig als gefrustreerde pensionado, bij wie kleine irritaties zich met weerhaakjes in zijn geest vastzetten. De gang die hij maakt richting moord op zijn vrouw is op een passend tempo ingekleurd, stapje voor stapje. Het zee-motief voor Magda's ademhaling wordt mooi gespiegeld: “Een goede slaper is ze, op haar rug deint ze door dromenland, de geluiden die ze voortbrengt zijn als die van de zee, die aanrolt op het strand, aanrolt, aanrolt” en dan verderop, “Ineens had ik een kussen in mijn handen, een stevig kussen dat het ruisen van de zee onverhoeds en definitief dempte.” En het slot is goed neergezet: het gebeurt niet. Of nog niet: “Morgen is er weer een nacht."

Maar dit is toch, hoe je het ook wendt of keert, een statische monoloog. Er is escalatie (de fantasieën worden gedetailleerder, de nacht lekt in de ochtend), maar er gebeurt niets. Een man die denkt. Vermakelijk, maar wat meer enscenering had ik lekkerder gevonden.

Het heldere uur    Ae

Vermakelijk beschreven ergernis en oplopende irritatie van een gepensioneerde man. Hij irriteert zich hoofdzakelijk aan zijn echtgenote nu hij echt tijd heeft om haar te observeren. Zijn geleidelijk opgevoerde moorddadige gedachten zijn hilarisch beschreven. Kortom een compact rond verhaal van een kundige schrijver.

Het heldere uur    AT

Het heldere uur    Ca

Het heldere uur    CH

Het heldere uur    Jo

Pensioen, de daarbij behorende ellende en een mogelijke uitweg, die vrijwel zeker nooit zal komen. Het is allemaal mooi op papier gezet, met veel plezier gelezen en goed verwoord. Mooie inzending.

Het heldere uur    Wi

Ja, hoor, heel goed! Afgezien van een enkele schrijffout (meer woorden moeten aan elkaar geschreven worden dan wat deze auteur doet) en enkele ontbrekende komma’s, is dit zowel schrijftechnisch als verhaaltechnisch hoog niveau! De schrijver weet het ongemak er heel langzaam in te brengen, bijna ongemerkt. Heel langzaam loopt de spanning op en het slot is uitstekend. Er zijn veel details en ik ben van mening dat je in een kort verhaal alleen details moet opnemen die echt nodig zijn voor de spanning, de vorming van het karakter of de enscenering. Ik ben dus maar heel weinig details tegengekomen die echt overbodig waren en daarmee voelt dit tamelijk lange verhaal toch niet lang aan. Over het algemeen ben ik niet zo’n fan van verhalen die uitsluitend bestaan uit een intern monoloog, maar in dit verhaal hinderde me dat niet. Juist omdat er voldoende actie in zit, soms echt, soms alleen in gedachten. Toch nog één advies: kijk nog eens naar alle details en probeer dit verhaal terug te brengen naar 2000 woorden, je zult zien dat het dan nog scherper wordt. Maar in deze vorm is het echt al een heel goed verhaal!

Het heldere uur    An

Ik heb niet zoveel met het wel vaker terugkerende - in mijn ogen sneue - thema van de overspelige, onbetrouwbare man die een hekel heeft aan zijn te dikke vrouw (waarom ook altijd dit stereotype beeld?). Op zich best aardig geschreven maar mij boeit het absoluut niet. Ik denk dat deze schrijver wel wat beters in zijn /haar mars heeft.

Het heldere uur    La

Mooie opbouw, spanning maar ook humor.

De muis de uil en Odiel    Jo

Vrijwel alles in dit verhaal ligt er net iets te dik op. Bijnamen die uitgelegd moeten worden en collega’s die elkaar gek maken met verhalen over seks. Het verhaal is qua opbouw zeker niet verkeerd, maar het krijgt me niet te pakken. Ik blijf verwonderd over wat ik lees en hoe alles plaatsvindt.

De muis de uil en Odiel    Wi

Ik had moeite om het verhaal zelf te zien, tussen al die schrijftechnische onvolkomenheden. Ik wil de schrijver aanraden om een schrijfcursus te volgen om al die onvolkomenheden glad te strijken. Daarna is het waarschijnlijk gemakkelijker om een gefundeerd verhaaltechnisch oordeel te geven. Ik noem maar een paar van die onvolkomenheden: niet een zin beëindigen met drie puntjes tenzij er onmiddellijk een onuitgesproken conclusie komt. Een zin niet eindigen met twee uitroeptekens. Het huis van de uil wordt elke keer aangeduid als ‘herenhuis,’, maar dat blijkt geen betekenis te hebben. Als iemand een (bij)naam heeft in het verhaal, hoeft die naam in de rest van het verhaal niet meer tussen aanhalingstekens. Zinnetjes als “ Ach wat, dat doet allemaal niet ter zake” en “Alsof ik niet begreep waar het probleem zat. Ik begreep het eigenlijk ook niet,” zijn puur bladvulling, ze zeggen niets en bederven de spanningsopbouw. De vertelstem is inconsistent: af en toe is er bijzonder stijf taalgebruik, zonder dat het verhaal daarom vraagt, zoals in deze zin “was ik genoodzaakt haar uit deze benarde positie te bevrijden”. Sommige zinnen hebben dringend ‘show don’t tell’ nodig zoals deze zin: “…zijn verhalen waarin seksuele uitspattingen de boventoon voeren.” En zo zijn er nog veel en veel meer opmerkingen op schrijfniveau.

De muis de uil en Odiel    An

De muis de uil en Odiel    La

Duurt vrij lang tot je begrijpt wat de context is, of de ik-persoon een man of vrouw is, wie de personages van elkaar zijn.

Bijwerking van ontkenning    Ma

Dit verhaal van nog geen 2.200 woorden spreidt zich uit over 14 pagina’s: achter elke zin staat een enter, na een paar regels bovendien een onnodige witregel. Dat komt het lezen niet ten goede; als auteur moet je je dat beseffen.

De inhoud dan: goeddeels een monoloog van een psychiatrisch patiënt tegen een zekere psychiater Hans, waarin ze vertelt over de psychische terreur van haar partner, psychiater Lucas. Aan het eind van de monoloog lijkt het of die Hans eigenlijk Lucas is. Enerzijds zet die ingreep de vertelling in een ander daglicht (is ze nog steeds zijn gevangene? Is ze überhaupt een betrouwbare verteller?), aan de andere kant komt het de geloofwaardigheid van het geheel niet ten goede. Hoe verwart ze ook is, ze zal die Lucas toch zeker wel herkennen? Die geloofwaardigheid is sowieso een probleem. Een psychiater die zijn eigen vrouw diagnosticeert, haar elke ochtend drogeert, zijn eigen "ontworpen kinderen" met identieke moedervlekken adopteert, "Project Ontworpen Kinderen" runt, en als apotheose het kannibalendiner waarbij ze hem laat geloven dat hij zijn kinderen heeft opgegeten: je kunt het zien als uiting van haar reële psychische problematiek, maar ik leef niet met haar mee. Dat komt ook omdat alles de lezer voorgekauwd wordt. Haar emoties en afwegingen, de gebeurtenissen, alles wordt verteld, droog als gort. Nee, dit verhaal is geen succes.

Bijwerking van ontkenning    Ae

 In korte zinnen worden de gedachten van de hoofdpersoon (gehuld in een straightjacket),   accuraat woordelijk weergegeven. Het trage bewustwordingsproces van de hoofdpersoon , en het verrassende einde zijn de sterke punten in dit verhaal.

Bijwerking van ontkenning    AT

Bijwerking van ontkenning    Ca

Bijwerking van ontkenning    CH

De kinderen van Bennie Adriaans    Jo

Het verhaal voelt aan als een toneelstuk: groots en meeslepend. Het wil me echter niet bij de keel grijpen. We volgen alle personages en daarom eigenlijk niemand. De afstand tot de personages is immens groot en het verhaal heel voorspelbaar.

De kinderen van Bennie Adriaans    Wi

In oktober 2024 beoordeelde ik een verhaal met de titel “De kinderen van Pericles Gustafson”. Ik heb er het oude jurycommentaar nog eens bij gehaald en ik was de enige die enthousiast was over dit verhaal. Het verhaal haalde de longlist dan ook niet die maand. We hebben nu “De kinderen van Bennie Adriaans,” een herschreven versie van dat verhaal uit oktober 2024. Ik ben niet zo enthousiast over het indienen van een verbeterde versie op een eerder verhaal (dit is een schrijfwedstrijd geen schrijfcursus), maar de regels van deze wedstrijd laten dat toe. Ik heb beide verhalen naast elkaar gelegd en natuurlijk zijn er veel aanpassingen gedaan, sommigen zijn verbeteringen, sommigen niet. In het totaal is deze versie niet beter en niet slechter dan de versie uit 2024. Ik ben dus nog steeds enthousiast en geef hetzelfde cijfer als in 2024 met één cijfer meer omdat alle storende schrijffouten nu zijn verdwenen en één cijfer minder omdat een tweede versie beter hoort de zijn dan een eerste versie en dat is dit niet.

De kinderen van Bennie Adriaans    An

Het gebruik van pretentieuze taal maakt nog geen goed verhaal. Alles wordt uitgeschreven waardoor er niets aan de verbeelding wordt overgelaten. Mij raakt het niet.

De kinderen van Bennie Adriaans    La

Sterk geschreven, je blijft geboeid als lezer, mooi plot.

Ongedierte allerhande    Ma

“Ps :weldra meer geweldige verhalen vanuit mijn tuin !” Schrijf ze vooral, maar stuur ze niet meer in. Hoe iemand denkt hiermee kans te hebben in een schrijfwedstrijd is mij een raadsel. Gaat het om de feedback van de jury? In dat geval moet ik de auteur teleurstellen, hier begin ik niet aan.

Ongedierte allerhande    Ae

Ongedierte allerhande    AT

Ongedierte allerhande    Ca

Ongedierte allerhande    CH

Onder voorbehoud    Jo

We rommelen door het leven van de hoofdpersoon, het wil nergens echt boeiend worden, ik voel te weinig met het personage, omdat de afstand tot zijn leven gewoonweg te groot is. Alles wordt er in dit verhaal bijgesleept, er is geen focus en dus ook geen echt goed verhaal.

Onder voorbehoud    Wi

Dit is een verslag van een leven en dat is wat anders dan een kort verhaal. Ter herinnering: dit is een korte verhalen wedstrijd, geen verslag-wedstrijd. Personen uit het leven van de hoofdpersonen worden geïntroduceerd en er worden wat anekdotes opgelepeld (het misdienaarverhaal bevat alleen maar cichés, geen dieper inzicht, menselijke ontwikkeling, of relatie die de moeite van het lezen waard is). Het is de levensloop van een persoon, verteld zonder drama, zonder spanning, zonder diepgang, zonder een opmerkelijk enscenering, zonder emotionele ontwikkeling, zonder bijzondere twist, het pruttelt voort, zonder dat het de lezer raakt. De overgang naar AI is plots, het is te zichtbaar dat dit een oud verslag is, waar recent de laatste paar alineas aan zijn toegevoegd. Maar inmiddels is de vraag of een verhaal door de auteur is opgesteld of door AI ook al een cliché, een vraag die al vele tientallen (honderden) malen is gesteld door auteurs, met steeds hetzelfde antwoord van AI en steeds dezelfde menselijke reactie daarop. Dit verslag biedt niets nieuws.

Onder voorbehoud    An

Het verhaal komt zeer traag op gang en is veel te stroperig. Ik vind het onvoldoende uit de verf komen en de draai naar AI is niet origineel.

Onder voorbehoud    La

Het glurendividend    Ma

Dit verhaal schiet lekker uit de startblokken. Of althans, we worden meegenomen in het avondritueel van een stel op leeftijd, waarbij Luc de controlefreak blijkt en zijn vrouw Veerle zich naar hem voegt. Luc heeft een duistere hobby, waarmee de spanning wordt opgebouwd: waar gaat dit heen? De omkering komt vlot, als er een envelop met foto’s op de deurmat ploft. Veerle is niet alleen niet geschokt, maar plotsklaps degene die de touwtjes in handen heeft. Dit vind ik om twee redenen problematisch. Ik zie niet echt een plausibele reden voor ‘Boudewijn68’ om die foto’s bij hen in de brievenbus te doen, dat maakt dit een auteursinterventie om naar de omkering te gaan. Ten tweede is de psychische kanteling van Veerle vergezocht: van slaafse volger naar de madam des huizes? Wat volgt is een barrage van uitleg door Veerle, waarmee wat mij betreft het verhaal als een nachtkaars uitgaat. En dat is jammer, want de eerste helft is ronduit goed geschreven en meeslepend.

Het glurendividend    Ae

 De goed beschreven detaillistische observaties van de echtgenoot ten aanzien van zijn echtgenote sieren het verhaal. De treffende bewoordingen en zinswendingen voor het uitbeelden van ingesleten gewoontes en het kraken van dezelfde traptrede in het huwelijk geven het verhaal cachet. Pas als het verhaal een 'Pelicot' achtige wending krijgt wordt het spannend.

Het glurendividend    AT

Het glurendividend    Ca

Het glurendividend    CH

Dilemma    Jo

Het lijkt al snel een magisch realistisch verhaal te worden. Dit blijkt niet zo te zijn. Halverwege was ik heel enthousiast, de schrijfstijl en het hoge fantasygehalte zorgden hiervoor. Dat het uiteindelijk een kreet om aandacht was, maakte het verhaal een stuk minder boeiend. Het is in de echte wereld amper voor te stellen hoe je iemand handschoenen met secondelijm aantrekt, dit blijft dan tocht te lang hangen.

Dilemma    Wi

Een dikke voldoende, maar net niet goed genoeg voor de top, naar mijn mening. Het is een leuk idee: Dilemma-kaartjes die werkelijkheid worden. Dat is overigens al wel vaker gedaan in korte verhalen, maar deze schrijver schuift de symbolen van letterlijk naar psychologisch en dat zorgt ervoor dat het thema herkenbaar is zonder cliché te worden. Maar de onthulling is te rationeel, uiteindelijk blijkt het alleen maar een soort interventie te zijn en daarmee verdwijnt de opgebouwde magie. Ik had meer verwacht dan simpele verklaringen als verstopte messen en secondelijm. Ik was een tikje teleurgesteld: ‘O, is dat alles?’ Elk gevoel dat je als schrijver teweegbrengt bij de lezer is goed, behalve teleurstelling. Verder vind ik Marie nogal extreem, dit is geen practical joke meer, of een schreeuw om aandacht, maar mishandeling. En die hele mishandeling is weer verdwenen met een simpel "Ik miste je." Dat is te weinig uitgewerkt. Kaspers emotionele omslag gaat veel te snel. Dat waren mijn verhaaltechnische opmerkingen. Schrijftechnisch heb ik niets: je schrijft helder en de observaties zijn sterk met goede details. Het verhaal leest vlot, misschien zelfs té vlot. Ik schrijf dit niet vaak: maar dit verhaal had langer moeten zijn, met meer aarzeling van Kaspar en meer psychische diepgang. “Ik miste je" heeft dringend show don’t tell nodig. In het verhaal zoals het nu staat is de psychologische geloofwaardigheid rond Marie en de ontknoping niet helemaal in balans is met de zorgvuldig opgebouwde absurditeit.

Dilemma    An

Dilemma    La

LAmour est un oiseau rebelle    Ma

Met wat goede wil lees ik dit als een sprookje. Een spookridder ontvoert een poes, tevens een prinses, die uiteindelijk uit de toren waar ze gevangengehouden wordt ontsnapt door op een pratende wolk te stappen. Dat mag allemaal, maar ik krijg nauwelijks de kans om me in een van de twee hoofdrolspelers in te leven, me met ze te verbinden. De uitleggerige toon en de zevenmijlslaarzen waarmee dit verhaal naar het einde beweegt verhinderen dat. Niet mijn ding.

LAmour est un oiseau rebelle    Ae

LAmour est un oiseau rebelle    AT

LAmour est un oiseau rebelle    Ca

LAmour est un oiseau rebelle    CH

Het is het niet waard als je de grond niet kan aanraken    Jo

Een bijzonder liefdesverhaal, dat misschien ook geen liefdesverhaal is. De schrijver neemt ons mee in een mooie setting en bezorgt ons mooie dialogen en ongemakkelijke momenten. Het is taalkundig niet geweldig, het verhaal is wel de moeite waard. Met veel plezier gelezen.

Het is het niet waard als je de grond niet kan aanraken    Wi

Het thema van de eerste verliefdheid is al zo vaak onderwerp van een kort verhaal geweest, dat het bijna niet meer mogelijk is om nog een verhaal over kalverliefde te schrijven, zonder in clichés te vervallen. En toch valt dit verhaal op door de afwezigheid van kalverliefdeclichés en dat is dus een compliment waard. Daar waar wel clichés zijn gebruikt, zijn ze ook gebruikt als opzettelijk en zeer zichtbaar cliché, bv “Als je niets doet, kun je ook niets meemaken,” en “Het leven is risico nemen.” Dit soort cliché-uitspraken tekenen de persoon van Victor, zonder dat je nog iets hoeft uit te leggen. Het verhaal is wel wat lang. Grappig dat je schrijft dat paarden prooidieren zijn, wat ze niet zijn, maar het voegt niets toe aan het verhaal, net zomin als de windmolens. Als je een paar honderd woorden schrapt zul je zien dat het verhaal scherper wordt. Het beste deel van dit verhaal is de persoon Diedre, met al haar onverwachte reacties.  Er staan wel wat kleine taal- en stijlfoutjes in en deze schrijver lijkt niet erg van komma’s te houden, maar als ik daar even overheen lees, zie ik een originele opzet, met onverwachte, verrassende dialooglijnen. Ik waardeer dit verhaal, maar er is een forse redactieslag nodig om van dit verhaal een echt goed kort verhaal te maken. De titel heeft vast een diepere psychische betekenis en lijkt ook weer zo'n opzettelijk cliché, maar heeft geen relatie met dit verhaal.

Het is het niet waard als je de grond niet kan aanraken    An

Het is het niet waard als je de grond niet kan aanraken    La

Ctrl Alt Del    Ma

SF, lekker! Met een deugdelijk plot en een echte twist: aan dit verhaal ligt een goed idee ten grondslag. Tot ongeveer halverwege bouwt de desoriëntatie van de hoofdpersoon geloofwaardig op, geholpen door een goed geschetste onbehaaglijke omgeving. Maar daarna wordt het problematisch: tot aan het eind is het expositie-in-dialoog. Twee mannen in een kamer, de ene legt de wereld uit aan de andere. Het wisproces, de geschiedenis van de digitale moord, de gescatterde back-ups, InSync en de cloud-hersenen, het profiel van de dader, en ten slotte de naam. De schurk kondigt het zelfs aan: "Ik leg alles uit." Dat is puur mechanisch: er is geen plausibele reden om het uit te leggen, behalve dat de lezer het moet horen.

De paniek van de hoofdpersoon wordt ook nog eens verteld in plaats van getoond: “zijn hartslag klimt razendsnel de lucht in", "Zijn maag kan ieder moment omkeren". Het slotbeeld ("een codeerfout, nutteloze data") is op zich weer goed gevonden, maar te mager en te laat om dit verhaal te redden.

Ctrl Alt Del    Ae

 Door middel van dialogen en de goed beschreven monologue interieur van de hoofdpersoon wordt de angst voelbaar als deze beseft dat een gedeelte van zijn geheugen is gewist. De schrijver heeft een vaardige pen.

Ctrl Alt Del    AT

Ctrl Alt Del    Ca

Ctrl Alt Del    CH

Arabica    Jo

Een verhaal over een uitzetting dat niet geloofwaardig is en door de trage opbouw vooral saai is. De schrijver heeft veel woorden nodig, de opbouw is gewoonweg te lang en de ontknoping niet best.

Arabica    Wi

Een spannend opgezet verhaal met een relevant thema, maar het is echt veel te lang! Hier en daar valt de spanning volledig weg, bij zijpaden die overbodig zijn, zoals de e-reader en de uitgeverij. Het koffieritueel is wel belangrijk, maar veel te uitgebreid beschreven, de lezer heeft het al snel door. De procedures op de luchthaven zijn veel te gedetailleerd en ook grotendeels overbodig. Ik zie niet helemaal voor me hoe een ritssluiting een tiewrap kan worden. En bovendien: tiewarps zijn van plastic en kunnen zonder enig probleem in de bagage worden meegenomen. Kortom, haal minstens 1000 woorden weg uit dit verhaal, zodat de spanning op pijl blijft. Tenslotte vind ik het slot nogal zwak. De verteller heeft een plan en voert het plan uit, dat is dan het verhaal. Ik voelde teleurstelling aan het einde van het verhaal. Alle emoties die je bij een lezer teweegbrengt zijn goed, een lach, een traan, ergernis, opluchting, boosheid, alles is goed…behalve teleurstelling.

Arabica    An

Arabica    La

Zakdoeken    Ma

Een mijmering is doorgaans geen verhaal: vaak saai en niet boeiend. Het contrast in deze inzending (een lieflijke vakantieherinnering en de vreselijke ziekte van de hoofdpersoon) is echter dusdanig groot, dat ik er toch door geraakt ben. Maar dat is het dan ook wel.

Zakdoeken    Ae

 De schrijver neemt de lezer mee naar een brocante markt, waar de hoofdpersoon witte zakdoeken koopt. Dat de zakdoeken een belangrijke rol krijgen wordt met verve beschreven. De dramatische achtergrond wordt op een elegante en on- sentimentele wijze aan de lezer kenbaar gemaakt.

Zakdoeken    AT

Zakdoeken    Ca

Zakdoeken    CH

Bert neemt het heft in eigen handen    Jo

Het idee van het verhaal is zeker niet verkeerd, maar de wijze waarop de schrijver het op papier zet, is niet geweldig. Veel woorden nodig om weinig neer te zetten. Het einde doet vooral afbreuk aan de hele opbouw van het verhaal.

Bert neemt het heft in eigen handen    Wi

Een afslankfolder of influencer-video, maar spaarzaam vermomd als verhaal. Bij deze zin had ik al wel genoeg (al heb ik toch nog doorgelezen): “Gedragsveranderingen bestendigen kost meer tijd en inspanning, maar levert blijvende resultaten op.” Lijkt rechtstreeks overgenomen uit de afslankfolder. Zo’n zin hoort niet in een kort verhaal en bij de drie pijlers dacht ik ook dat ik een folder zat te lezen. De tape was een leuke twist, maar het einde zag je al van verre aankomen. Helen is een plat figuur, zonder normale menselijke eigenschappen en gevoelens. En het verhaal is veel en veel te lang. Kijk bij voorbeeld nou eens naar deze moeizame zin: “Hij neemt haar stevig in zijn armen en geeft haar verschillende zoenen.” Het tweede deel voegt toch helemaal niets toe? Nee, niet mijn verhaal.

Bert neemt het heft in eigen handen    An

Bert neemt het heft in eigen handen    La

Leest heel makkelijk weg, leuk en herkenbaar onderwerp. Ik mis wel wat informatie over Helen. Waarom gedraagt ze zich zo?

De dorpel    Ma

Mis ik nou het grootste deel van deze inzending (283 woorden)? Zo niet, dan ben ik snel klaar.

De dorpel    Ae

Waar is de rest?

De dorpel    AT

De dorpel    Ca

De dorpel    CH

Blauwe vrouw    Jo

Met een einde dat nogal voor de hand ligt, is dit verhaal niet geweldig. De insteek is goed verzonnen. Een hoofdpersoon die afzonderlijk met haar vader, haar moeder en haar vrijwel zeker echte vader spreekt. Het komt jammer genoeg niet helemaal uit de verf, vooral omdat de laatste scene eigenlijk al tijdens de eerste twee geschreven is.

Blauwe vrouw    Wi

Op zich niet slecht geschreven, de schrijver heeft echt wel taalgevoel, maar verhaaltechnisch erg oninteressant. Te veel toevalligheden, perfecte mensen en een dochter die precies op het juiste moment precies de juiste informatie ontvangt en toevallig precies op het juiste moment aan het ziekbed komt van een patiënt die precies op het juiste moment opvallend duidelijk formuleert, terwijl hij toch moeder en dochter door elkaar haalt. Alleen maar feiten, nauwelijks gevoelens en al helemaal geen diepere laag, geen twijfel, geen verlangen, geen boosheid of een andere emotie die dit verhaal interessant had kunnen maken. Niet mijn verhaal dus, al is het op zich niet slecht geschreven, deze schrijver heeft echt wel taalgevoel.

Blauwe vrouw    An

Blauwe vrouw    La

De expositie    Ma

Ik zeg het vaker: dit is een wedstrijd: we zoeken steengoede verhalen. Ik ga echt niet op elke slak zout leggen, maar als in een inzending werkelijk alles rammelt dan vraag ik mij af waarom ik er wel tijd aan moet besteden, terwijl de inzender dat overduidelijk niet heeft gedaan. Zowel grammaticaal als qua interpunctie is dit een puinhoop, ik word duizelig van het in hoog tempo wisselen van vertellersperspectief (van Roos naar Julian naar Cindy naar Roos naar Julian naar Roos naar Julian naar Roo; en dat is pas pagina 1), tegenwoordige en verleden tijd door elkaar, stijve dialogen, te pas en te onpas uitleg... Ik heb het einde van dit verhaal niet gehaald.

De expositie    Ae

Twee door elkaar gevlochten levensgeschiedenissen van Roos en Julian die beiden met een 'moeder- issue' kampen. Tijdens een expositie van het schilderij  'moeder'  wordt het thema verder uitgewerkt. Hier en daar is het niet duidelijk naar welke persoon gerefereerd wordt , o.a. bij het gebruik van het woord 'haar'. De rol van het vlakke personage Cindy is niet goed uitgewerkt.

De expositie    AT

De expositie    Ca

De expositie    CH

Knellende knuffelbeer    Jo

Een kinderlijke schrijfstijl, waardoor het verhaal wat lastig leest. De opbouw is niet sterk en het gaat alle kanten op. Geen geweldige inzending.

Knellende knuffelbeer    Wi

Het thema is bekend: vaders en tienerdochters. Vaders doen hun best, maar beseffen niet dat hun kleine meid geen kleine meid meer is. Dochters doen meewarig. T.a.v. het thema biedt dit verhaal niets nieuws. Geen bijzonder perspectief, geen onverwachte twist, geen karakterontwikkeling, geen diepere psychologische laag. Bijzonder aan dit verhaal is de vertelvolgorde. Beginnen bij het eind, dan een flashback en dan een flashback in de flashback. Ik ben niet tegen een dergelijke opzet, maar dan moet de opzet het verhaal ook sterker maken. Deze vertelmethode wordt eigenlijk alleen maar gebruikt om in de flashbacks een nieuw onverwacht of verrassend verhaalelement te brengen, die het slot in een ander daglicht stelt. Dat is hier niet het geval, en dus zijn die flashbacks lege vertelkunstjes, die het slappe verhaaleinde niet kunnen redden. En dan zie ik hier en daar ook wat schrijffoutjes. Niet mijn verhaal dus.

Knellende knuffelbeer    An

Knellende knuffelbeer    La

Breinwassen    Ma

Aardig verhaal. Het kindperspectief wordt goed volgehouden, waardoor de lezer meer ziet en begrijpt dan de jonge hoofdpersoon. Het ‘breinwassen’ is goed gevonden en geplaatst.  Wat er in het slot in de keuken is gebeurd wordt niet verteld, maar is overduidelijk. Net als de finale, waarin de Lego van het begin fraai echoot. Wat kanttekeningen. Het hart-motief (hand op de borst, rikketik) is overduidelijk foreshadowing. Niet fout, maar niet origineel en ook niet echt nodig. En die witregels… een ziekte is het.

Breinwassen    Ae

 Aardig verhaal over een kleine jongen die gaat logeren bij zijn opa. Het verhaal is goed opgebouwd en bevat functionele dialogen waarin de ik persoon meegenomen wordt in de fantasiewereld van opa. Het einde zou meer uitgewerkt kunnen worden.

Breinwassen    AT

Breinwassen    Ca

Breinwassen    CH

Mooi geleverd    Ma

Groundhog day! Dezelfde ochtend wordt bijna woordelijk herhaald, met telkens een minieme verschuiving. Ik vermoed een onderliggend commentaar op de relatie van de hoofdpersoon, maar eerlijk gezegd kan ik de vinger er niet helemaal opleggen. De tegels worden gelegd en zijn de volgende ochtend verdwenen. Een tegel die ze breekt en op het aanrecht legt, blijkt de volgende dag er nog te zijn. Probeert ze de tegelzetter te verleiden, dan echoot dat ook de dagen erna nog. Intrigerend, maar of dat nou bewust zo gemaakt is? Bij mij overheerst verwarring. Maar goed, dat kan aan mij liggen. Geen origineel vertrekpunt (Groundhog Day heeft vele opvolgers), maar wel mooi opgezet en ingevuld.

Mooi geleverd    Ae

Mooi geleverd    AT

Mooi geleverd    Ca

Leuk concept, maar een die ik wel al een stuk vaker voorbij heb zien komen. Ik ben voooral nieuwsgierig naar wat zo'n herhaling daadwerkelijk met iemand zou doen over een langere periode. Door het verhaal verder uit te breiden kun je daar allicht dieper op ingaan.

Mooi geleverd    CH

Goed geschreven, verdwijnen in het dagelijks leven, de herhalingen werken goed. Als je op één moment echt duidelijk maakt wat er gebeurt voor je me aan het einde laat bungelen, dat zou het sterker maken.

Mooi geleverd    Jo

Groundhog Day, zo had dit verhaal ook kunnen heten. Het is een lastig thema, maar goed uitgewerkt. Met veel plezier gelezen. Het verhaal is ongrijpbaar en vreemd, toch leest het heel natuurlijk en dat is knap gedaan.

Mooi geleverd    Wi

In dit verhaal legt de schrijver niets uit. Ik vond het prachtig, maar ik kan me voorstellen dat veel lezers zullen afhaken. Meer dus een verhaal voor de gevorderde korte verhalenlezer dan voor het algemene publiek en daarmee het risico dat ik een hoger cijfer geef dan een meer gemiddelde lezer zou geven. Wat natuurlijk het meest opvalt is de voortdurende herhaling van simpele alledaagse gebeurtenissen: een tegelzetter die langskomt om tegels te zetten, een echtgenoot die ’s avonds thuiskomt, een zus bellen om even de dagelijkse dingen door te spreken. De schrijver heeft terecht voor een alledaagse vertelstem gekozen, alles is simpel en alledaags aan dit verhaal…behalve de herhalingen. Toch hebben die herhalingen steeds een andere betekenis: de eerste dag: een gewone realistische scène, de tweede dag is vreemd, de derde dag moest ik denken aan de tijdlus van Groundhog Day, maar de vierde dag gaat het over verlangen en dan krijgt het verhaal een hele nieuwe laag. Maar uiteindelijk weet je als lezer nog steeds niet wat werkelijkheid is en wat niet. Heel knap gedaan, schrijver! De tegelzetter, de zus en de echtgenoot blijven volkomen normaal en menselijk: volkomen normale mensen in een mysterieuze enscenering, een omkering van wat er in veel korte verhalen gebeurt: mysterieuze mensen in een volkomen normale enscenering. Dit verhaal lezen is daardoor heel vervreemdend en pareltjes als deze zijn de reden waarom ik me elke maand weer door een grote stapel middelmatige verhalen ploeter. Nog een extra compliment voor het vakmanschap van deze schrijver: Bij de tuindeur loopt één voeg niet helemaal recht, want ze maakt hem scheef. De tegelzetter maakt hem recht, maar op het einde is hij toch scheef. Dat betekent dat er iets is blijven bestaan, de wereld is dus niet volledig gereset. Geen Groundhog Day, maar het verhaal van een hoofdpersoon die in delen het contact met de werkelijkheid verliest. Echt prachtig! Een heel klein puntje om het verhaal echt perfect te maken: de zus blijft te oppervlakkig, ze bestaat alleen in dit verhaal om de tijdlus gewicht te geven. Geef haar een grotere rol, om zo de strijd van de hoofdpersoon nog zichtbaarder te maken.

Mooi geleverd    An

Mooi geleverd    La

Bevlogenheid     Ma

Ik kom hier niet doorheen. Er gebeurt he-le-maal niets. Paginalang beschrijft de verteller op een tergend trage en zalvende toon een vrijwilliger-op-leeftijd in een luchtvaartmuseum. De man wordt zowat heilig verklaard, hij is alwetend en empathisch, een zegen voor de bezoekers wier levens hij ten positieve weet te draaien: een mini-messias met kaal hoofd in een oude Chinook. Komaan, toch even doorploeteren. Het mondt uit in een preek. En er zit een tekening in, waar ik de functie volstrekt niet van begrijp.

Ik heb nagedacht of ik mijn problemen met deze tekst zal illustreren met citaten. Dat doe ik niet, omdat ik vermoed dat de auteur zichzelf heel serieus neemt en ik niet onnodig kwetsend wil zijn. En dus laat ik het hierbij.

Bevlogenheid     Ae

Als er iets duidelijk verteld wordt, dan is het wel het commitment van de vrijwilligers van het luchtvaartmuseum. Op onderhoudende wijze wordt gewag gemaakt van de prettige wisselwerking tussen de bezoekers van het museum en de vrijwilligers/veteranen. Dit is een goed PR- stukje voor een jubileum uitgave van het museum, of een artikel in een plaatselijke krant of een museumreclame. Goed journalistiek stukje!

Bevlogenheid     AT

Bevlogenheid     Ca

Bevlogenheid     CH

Nepenthes    Ma

Een verhaal met een helder plot: een tuchtzitting, een aanklacht, een verdachte die zijn versie vertelt. Het vertelperspectief is consequent: we zitten in de hoofd van de professor. De kloof tussen wat hij hardop zegt tegen de raad en wat hij denkt toont dat hij een onbetrouwbare verteller is. De versie van de tegenpartij horen we niet, maar de lezer weet genoeg: hij poseert als slachtoffer, maar uit zijn denken blijkt dat hij een getroebleerde blik op de situatie heeft, en vooral op de studente die hem aanklaagt. Mooi opgebouwd! Het slot reconeert de titel en benadrukt zijn vermeende slachtofferschap wat mij betreft nog een keer, en dan overexpliciet. Dit verhaal heeft dat niet nodig. Het meisje zelf blijft grotendeels in de coulissen. Wat we van haar weten komt uit de gedachten van de professor: haar hakken, haar parfum, haar blik. Dat is zonder meer verdedigbaar vanuit het vertelperspectief (hij ziet haar zo), maar de objectificering staat voorop, met geen tegenwicht anders dan dat de raad haar blijkbaar in het gelijk stelt. Ik merk dat ik dat toch ongemakkelijk vind. Maar consequent is die keuze wel. Verder had een spelling- en grammaticacontrole geen kwaad gekund, maar dat mag de pret niet drukken. Goed verhaal!

Nepenthes    Ae

Nepenthes    AT

Nepenthes    Ca

Een slimme keus om de onbetrouwbare verteller te volgen als hoofdpersoon. Zonder oordeel te geven als schrijver, en zonder de waarheid weg te geven, creeer je een verhaal van de tijd die meeslepend is en schuurt waar het moet schuren.

Nepenthes    CH

Hij is als de insecten in de Nepenthes, niet het roofdier maar het slachtoffer. Mooi gevonden maar ongeloofwaardig door de “geheime” taal, te veel inwendige monoloog en te weinig spanning in het verhoor. Het einde is erg sentimenteel en onaantrekkelijk.

Nepenthes    Jo

Het mooie van dit verhaal is dat de lezer vrijwel automatisch invult wat er niet geschreven staat. We zitten in het hoofd van een oudere man die door een leerlinge wordt aangeklaagd voor grensoverschrijdend gedrag. Alles in het gedrag en de gedachten van de man wijzen erop dat hij schuldig is, hoewel hij pleit onschuldig te zijn. Er wordt heel veel niet verteld en wat we wel lezen, voelt onwaar aan. Heel goed gedaan.

Nepenthes    Wi

Schrijftechnisch heb ik weinig opmerkingen. De zinnen zijn keurig, op een enkel foutje na, en het cliché van de aasgieren wil ik wel door de vingers zien. Maar verhaaltechnisch heb ik niets nieuws gelezen. Hoe vaak is dit verhaal al niet verteld: de spreekwoordelijke leraar van in de vijftig met de spreekwoordelijke mooie studente. Ik lees geen diepgang, geen psychische analyse, geen nieuwe inzichten, geen ontwikkeling van de hoofdpersoon, geen onverwachte twist of bijzonder perspectief dat dit verhaal de moeite waard maakt. Natuurlijk is er grensoverschrijdend gedrag geweest, anders zou ze hem niet hebben aangegeven en natuurlijk heeft hij het verhaal voor zichzelf goed gepraat. Niets nieuws dus.

Nepenthes    An

Nepenthes    La

Mooie opbouw, veel show waardoor de lezer helemaal in het verhaal zit. De overgangen in tijd zijn ook goed gelukt.

Ovis Lupus    Ma

Dit verhaal strooit mooie, kleine hints, totdat in de ontknoping alles bij elkaar komt. Goed opgebouwd, op consequente toon verteld: het begint als een verleidingsscène, en al vroeg voelt de lezer dat het foute boel is. De gendertwist is sterk en geloofwaardig, en in retrospectief worden daar een paar vragen mee beantwoord – zonder explicitering, en dat vind ik lekker! En dat zet zich door, want door de wisseling is ook duidelijk dat de ‘ik’ weinig te vrezen heeft van de camera’s en bezoekersregister. Zo speelt dit verhaal kundig met de verwachtingen en vragen van de lezer. Dus, een goed verhaal, uitstekend geschreven. Memorabel, eentje voor in het Museum Der Literatuur? Dat ook weer niet. Gewoon, lekker.

Ovis Lupus    Ae

Ovis Lupus    AT

Ovis Lupus    Ca

Van de date tot aan de slaapkamer heb je mijn aandacht, deze verlies je zodra de omslag zich plaatsvindt. De moord voelt slecht onderbouwd, mede doordat de sfeer zo plots omslaat, maar vooral omdat ik ook de motivatie van de hoofdpersoon niet begrijp terwijl we wel diens perspectief volgen.

Ovis Lupus    CH

De stem van de moordenaar is ijskoud en overtuigend; de verleiding gedetailleerd en manipulatief. Karlijns besef is sterk. De opening is lang, de moord zelf te snel en afstandelijk.

Ovis Lupus    Jo

Niet onaardig gedaan. We volgen een seriemoordenaar bij een van zijn/haar moorden. We worden meegenomen vanaf het moment dat de moord al aanstaande is. De schrijver weet heel subtiel aanwijzingen in de tekst op te nemen. Het is geen verrassing wat er gaat gebeuren, toch blijft het een boeiend verhaal met een mooi einde.

Ovis Lupus    Wi

Een verhaal over psychologische manipulatie, zonder uitleg. Zeer geslaagd! De echte verhaal zit niet in de moord, maar in de voortdurende dubbelzinnigheid van de verteller. De voor de hand liggende vraag waarom deze hoofdpersoon moordt, is door de schrijver genegeerd. Heel goed en een teken van groot schrijverschap! Veel bewonderingspunten van mij voor de vertelstem. De ik-verteller is intelligent, observerend en voortdurend bezig zichzelf te construeren. De spanning in dit verhaal komt pas helemaal op het einde, daarvoor gebeurt eigenlijk niets. Als lezer voelde ik dat er iets niet klopt, maar ik kon er de vinger niet op leggen. En dat is precies de spanning die een goed kort verhaal nodig heeft. Overigens kan en moet dit verhaal korter, omdat het echt te lang duurt voordat er echte spanning in komt. Mogelijk haken lezers af voordat het echte briljante deel van dit verhaal, namelijk het slot, is bereikt en dat zou zonde zijn. Ga nog eens met de stofkam door de café-scenes en streep elk detail weg dat niet absoluut noodzakelijk is. Niet omdat de café-scène slecht geschreven is, maar omdat een verhaal, elk verhaal, dus ook dit hele goede verhaal, een scherpe spanningsopbouw verdient. Nog enkele kleine kritische noten, die dit al zeer goede verhaal nog beter kunnen maken: Karlijn is te perfect. Roken als enige slechte eigenschap is te weinig. Eén onverwachte minder mooie eigenschap zou haar veel echter, menselijker, maken, bij voorbeeld ongeduldig, of fanatiek, juist niet zo mooi of arrogant. Een moord op een levensecht mens doet de lezer meer dan de moord op een perfecte Barbiepop. Haal verder alle literaire verwijzingen weg, je laat te veel zien dat jij als schrijver belezen bent, dat heb je helemaal niet nodig! De quote van Reve (ik heb hem op moeten zoeken) werkt alleen voor de lezers die hem al kennen (ik vrees dat dat er niet zo veel zijn) en ook de omgevallen boekenkast van chicklit voegt niets toe. Ik twijfel over de wc-bril. Hoe geloofwaardig is het dat alleen op basis van dit ene kleine feitje Karlijn constateert dat de ikpersoon een man is? Misschien kun je in de café-scene iets inbouwen dat al een vage aanwijzing is, zodat de wc-bril alleen nog maar de bevestiging is. Bv een opmerking van de bardame. En datzelfde geldt voor de titel, niet iedere lezer zal onmiddellijk het schaap en de wolf herkennen. En mocht je dit in de titel al willen weggeven (wat ik inderdaad zou aanraden), doe dat dan gewoon in het Nederlands. Zoiets als ‘Het schaap en de wolf.’

Ovis Lupus    An

Ovis Lupus    La

Mooie opbouw en ook erg spannend waar het heen gaat.

Oatly    Ma

En daar gaan we weer: een lawine aan witregels. Dit verhaal begint bij mij op achterstand. En helaas wordt die niet ingelopen.

Het begin is best aardig. Lucas wordt geïntroduceerd, hij stapt op de fiets om havermelk te halen voor zijn vriendin. Een schets van Amsterdam vanaf de fiets gezien, een paar aardige observaties en dito zinnen. Maar dan verschuift de vertelling naar een semi-filosofisch essay met een lijk als aanleiding. Weg drama, hallo preek: tot in details wordt uitgelegd wat bedoeld wordt, nota bene met verwoording die mij net wat te veel doen denken aan AI-tekst. De titel heeft niets van doen met de verdere tekst. Geen goed verhaal, nog afgezien van die overdaad aan witregels.

Oatly    Ae

Oatly    AT

Oatly    Ca

Een simpel en goed verteld verhaal, maar met weinig diepgang. Het leest als een momentopname gebouwd op mooie vergelijkingen. De simpliciteit is juist daarom passend voor dit verhaal.

Oatly    CH

Sterk begin en opbouw naar het ongeluk. Het filosofische deel is origineel, maar voelt als uitleg in plaats van verhaal. Het einde met het oortje raakt. Van genoten!

Oatly    Jo

Een verkeersongeluk met dodelijke afloop, dit is feitelijk wat we te lezen krijgen. Dit verhaal is meer dan dat, het is de opmaat en het sterven. De stijl is wat staccato en zeker afstandelijk, maar toch weet het me te grijpen. De eerste en laatste regels zijn mooie gevonden en passen perfect bij elkaar. Tijdens het lezen merk ik dat ik gefascineerd ben over wat ik lees. Mooi verhaal, goed gedaan.

Oatly    Wi

Met heel veel plezier gelezen, de existentiële vraag ‘wat ben je na de dood?’ maar dan in een luchtig vertelstem. Uitstekend gedaan, schrijver! De eerste alinea is een nagenoeg perfecte binnenkomer: hij creëert onmiddellijk spanning. De overgang naar Claudia is ook uitstekend. De alledaagsheid wordt een thema (ik moest hierbij aan de verhalen van Raymond Carver denken). De vertelstem is observerend, filosofisch en ironisch genoeg om luchtig te blijven bij het nogal zware thema. Het verhaal getuigt van fantasie, maar het stuk na het ongeluk, de interne monoloog, is te lang. De spanning is er dan vanaf. Maar ondertussen heeft deze schrijver prachtige zinnen verzonnen: “De klap was korter dan angst,” en “samenwonen bestaat grotendeels uit knikken...” Jammer dat die stijl verdwijnt na het ongeluk, het levensechte Carver-achtige verhaal wordt dan een filosofisch essay. Tot aan het busongeluk geef ik het verhaal een 10 (en ik geef nooit tienen…), maar het tweede deel is te verklarend, de spanning is weg, de ironische toon is weg en ik lees niet langer een perfect kort verhaal, maar een paper van een student. Met overigens een interessant concept: geen hemel, geen hel, geen reïncarnatie, geen nihilisme, maar de mens lost op in circulatie. Een originele gedachte, die een betere uitwerking verdient. Gemiddeld kom ik nog steeds uit op een zeer ruime voldoende, maar als je nu probeert om de toon van de eerste helft vast te houden in de tweede helft, dan zou je wel eens het perfecte korte verhalen kunnen schrijven!

Oatly    An

Oatly    La

Hele leuke metaforen en mooi opgebouwde zinnnen. Let wel op het perspectief. Heel mooi beeldend beschreven. Je gaat op het eind iets te ver en veel door, daar raak je de lezer een beetje kwijt.

Krijtlijnen    Ma

Een verhaal van meer dan 4.500 woorden insturen naar een wedstrijd waarvan de limiet is gesteld op 3.000 getuigt van arrogantie. Ik ben daarom zo arrogant deze niet te lezen.

Krijtlijnen    Ae

Krijtlijnen    AT

Krijtlijnen    Ca

Het duurt best lang tot er schot in de zaak zit binnen dit verhaal waardoor je mij als lezer al snel verliest. Het verhaal kan flink ingekort worden zodat je, nadat je de hoofdpersoon hebt geïntroduceerd, sneller tot de kern kunt komen. 

Krijtlijnen    CH

Een erg lang verhaal over Anna die probeert zichzelf te vinden. Je toont goed hoe eenzaam ze zich voelt thuis en op school. Het voelt echt en herkenbaar. Te veel herhaling en het einde is erg abrupt en voelt voor mij onaf. De taal is mooi, maar soms wat ingewikkeld.

Krijtlijnen    Jo

Zelden heb ik de eenzaamheid van een pubermeisje in een verhaal zo mooi op papier zien staan als in dit verhaal. De schrijver kiest ervoor om Anna te volgen, gewoon van een afstandje zo lijkt. Niet in haar leven voelt goed, ze past niet bij haar klasgenootjes en ook voelt ze zich niet thuis bij haar familie. Het krijgen van borsten is een gruwel en in de eerste klas van de middelbare school is ze vooral een goedlerende nerd, die ofwel gepest dan wel genegeerd wordt. Zonder sentimenteel te worden, wellicht op de laatste regels na, beschrijft de schrijver haar leven. Heel goed gedaan.

Krijtlijnen    Wi

Anderhalf keer zoveel woorden als toegestaan volgens de wedstrijdregels. Een schrijver die de regels zo aan zijn laars lapt, verdient wat mij betreft geen beoordeling.

Krijtlijnen    An

Krijtlijnen    La

Mooi verhaal en mooi klein gehouden, herkenbare ontwikkeling van een jong meisje dat een jonge vrouw begint te worden.

Mooi geleverd    Ma

Groundhog day! Dezelfde ochtend wordt bijna woordelijk herhaald, met telkens een minieme verschuiving. Ik vermoed een onderliggend commentaar op de relatie van de hoofdpersoon, maar eerlijk gezegd kan ik de vinger er niet helemaal opleggen. De tegels worden gelegd en zijn de volgende ochtend verdwenen. Een tegel die ze breekt en op het aanrecht legt, blijkt de volgende dag er nog te zijn. Probeert ze de tegelzetter te verleiden, dan echoot dat ook de dagen erna nog. Intrigerend, maar of dat nou bewust zo gemaakt is? Bij mij overheerst verwarring. Maar goed, dat kan aan mij liggen. Geen origineel vertrekpunt (Groundhog Day heeft vele opvolgers), maar wel mooi opgezet en ingevuld.

Mooi geleverd    Ae

Mooi geleverd    AT

Mooi geleverd    Ca

Leuk concept, maar een die ik wel al een stuk vaker voorbij heb zien komen. Ik ben voooral nieuwsgierig naar wat zo'n herhaling daadwerkelijk met iemand zou doen over een langere periode. Door het verhaal verder uit te breiden kun je daar allicht dieper op ingaan.

Mooi geleverd    CH

Goed geschreven, verdwijnen in het dagelijks leven, de herhalingen werken goed. Als je op één moment echt duidelijk maakt wat er gebeurt voor je me aan het einde laat bungelen, dat zou het sterker maken.

Mooi geleverd    Jo

Groundhog Day, zo had dit verhaal ook kunnen heten. Het is een lastig thema, maar goed uitgewerkt. Met veel plezier gelezen. Het verhaal is ongrijpbaar en vreemd, toch leest het heel natuurlijk en dat is knap gedaan.

Mooi geleverd    Wi

In dit verhaal legt de schrijver niets uit. Ik vond het prachtig, maar ik kan me voorstellen dat veel lezers zullen afhaken. Meer dus een verhaal voor de gevorderde korte verhalenlezer dan voor het algemene publiek en daarmee het risico dat ik een hoger cijfer geef dan een meer gemiddelde lezer zou geven. Wat natuurlijk het meest opvalt is de voortdurende herhaling van simpele alledaagse gebeurtenissen: een tegelzetter die langskomt om tegels te zetten, een echtgenoot die ’s avonds thuiskomt, een zus bellen om even de dagelijkse dingen door te spreken. De schrijver heeft terecht voor een alledaagse vertelstem gekozen, alles is simpel en alledaags aan dit verhaal…behalve de herhalingen. Toch hebben die herhalingen steeds een andere betekenis: de eerste dag: een gewone realistische scène, de tweede dag is vreemd, de derde dag moest ik denken aan de tijdlus van Groundhog Day, maar de vierde dag gaat het over verlangen en dan krijgt het verhaal een hele nieuwe laag. Maar uiteindelijk weet je als lezer nog steeds niet wat werkelijkheid is en wat niet. Heel knap gedaan, schrijver! De tegelzetter, de zus en de echtgenoot blijven volkomen normaal en menselijk: volkomen normale mensen in een mysterieuze enscenering, een omkering van wat er in veel korte verhalen gebeurt: mysterieuze mensen in een volkomen normale enscenering. Dit verhaal lezen is daardoor heel vervreemdend en pareltjes als deze zijn de reden waarom ik me elke maand weer door een grote stapel middelmatige verhalen ploeter. Nog een extra compliment voor het vakmanschap van deze schrijver: Bij de tuindeur loopt één voeg niet helemaal recht, want ze maakt hem scheef. De tegelzetter maakt hem recht, maar op het einde is hij toch scheef. Dat betekent dat er iets is blijven bestaan, de wereld is dus niet volledig gereset. Geen Groundhog Day, maar het verhaal van een hoofdpersoon die in delen het contact met de werkelijkheid verliest. Echt prachtig! Een heel klein puntje om het verhaal echt perfect te maken: de zus blijft te oppervlakkig, ze bestaat alleen in dit verhaal om de tijdlus gewicht te geven. Geef haar een grotere rol, om zo de strijd van de hoofdpersoon nog zichtbaarder te maken.

Mooi geleverd    An

Mooi geleverd    La

Treinreis naar Vlaanderen.    Ma

Daar zijn ze weer: witregels, in overvloed. Beste auteurs, doe dit nou niet. Een witregel onderbreekt de vertelling en hoor je alleen daartoe te gebruiken. Anders veroordeel je je lezer tot struikelend door de tekst bewegen.

Het verhaal zelf dan. Of verhaal… eerder een langgerekte mijmering. De belofte die zich aan het begin aandient, wordt niet ingelost. De auteur herinnert zich de treinreis zelf tot in angstwekkend detail, maar niet waarom hij in de trein zit of waarheen zijn reis gaat. Pas halverwege, na talloze zijpaadjes, herinneringen en filosofische intermezzo’s lijkt de reden tot dit verhaal zich aan te dienen: in zijn coupé zit Peter Buwalda. En dat was het dan. Geen gesprek, geen anekdote, niks. En dat typeert voor mij dit verhaal. Een man zit in een trein en denkt. Er gebeurt niets, er staat niets op het spel, er is niets dat zich ontwikkelt. behopefteDe auteur geeft zelf een van de grootste pijnpunten aan: “Moe werd ik van mezelf. Van die onophoudelijke stroom vergelijkingen die zich aandiende.” U bent niet alleen; ook ik word er moe van. Richting het einde vat de auteur het verhaal nog eens samen:

“Dat is misschien alles wat er uiteindelijk overblijft.

Geen liefdes. Geen ruzies. Geen dramatische ontknopingen.

Alleen flarden.

Een stem.

Een geur.

Een landschap gezien vanuit een trein.

En de onuitroeibare behoefte om er achteraf een verhaal van te maken.”

Niet mijn kopje thee.

Treinreis naar Vlaanderen.    Ae

 Mooi: '-als aderen naar een verschroeid hart'- (=een vergelijking met een samenbundeling van spoorlijnen). Prachtige beschrijving van de beleving van voorbijschietende landschappen tijdens een treinreis. De woordelijke verbeelding van de opmerkingsgave van de hoofdpersoon is treffend. Zinnen als:'Een bezitsdrang die de samenleving uit beleefdheid liefde noemt...' zet de lezer aan het denken. En :'.. het ritme van de rails vulde de stiltes tussen mijn gedachten'- is ook weer zoń mooie zin die het verhaal completeert. Peter Buwalda had niet hoeven te fugureren in dit verhaal.

Treinreis naar Vlaanderen.    AT

Treinreis naar Vlaanderen.    Ca

Treinreis naar Vlaanderen.    CH

Sterke beelden, de koppige trein, de gekrompen moeder, de peuter. Begin korter en schrap uitleg. Focus op illusie van controle, mooie observaties en zintuiglijke details

Treinreis naar Vlaanderen.    Jo

In dit verhaal kom ik de volgende zinnen tegen: “Elke sloot wilde een metafoor zijn. Elke boom een symbool. Elke wolk een boodschap.” Jammer dat het hele verhaal dan toch volstaat met een eindeloze stroom aan metaforen en bespiegelingen die totaal aan mij voorbijgaan. We zitten in een trein, er gebeurt helemaal niets en daar moeten we al lezer getuige van zijn. Ik kan niet goed tegen dit soort verhalen.

Treinreis naar Vlaanderen.    Wi

Twee zinnen vielen mij op in dit verhaal. De eerste is “Associaties hebben maling aan logica.” Dat klopt in het echte leven, maar in de verhalenwereld met zijn eigen regels klopt dat niet. Dit verhaal zit een beetje vrij te associëren over en tussen mensen die de hoofdpersoon in de trein waarneemt. Er is geen samenhang, geen verdieping, laat staan een spanningsboog. In een verhaal kun je niet zomaar vrij associëren, al mag je als schrijver natuurlijk net doen alsof het zo is, maar in verhalen hebben associaties altijd betekenis, anders is het een losse verzameling zinnen en dat is precies het probleem van dit verhaal: een losse verzameling zinnen. De tweede zin is deze (bestaande uit 2 zinnen:) “Moe werd ik van mezelf. Van die onophoudelijke stroom vergelijkingen die zich aandiende.” Klaarblijkelijk beseft de schrijver wat er serieus mis is aan dit verhaal, maar in plaats van het verhaal aan te passen, neemt hij zijn observatie op in het verhaal zelf (zonder er iets mee te doen). Daarmee wordt het verhaal dus niet beter. Veel en veel te veel metaforen. Het is gekunsteld, het is vervelend, het is zelfs irritant, zeker als sommige metaforen net niet passen. En het voornaamste: het bederft het leesplezier…zeker voor deze lezer.

Treinreis naar Vlaanderen.    An

Goede vertelstem, het verhaal leest heel prettig. Ondanks dat er niet echt iets gebeurt word je als lezer echt meegenomen op de treinreis. Heel veel metaforen maar dat stoorde mij niet. Goed gedaan!

Treinreis naar Vlaanderen.    La

Mooi gekozen perspectief en van daaruit het verhaal opgebouwd.

Doodverf    Ma

Deze auteur kan tellen: exact 3.000 woorden, inclusief titel. Schrijven ook: het verhaal heeft vaart, een helder plot, een hoge inzet en veel sfeer. De dialogen zijn scherp, en zonder veel woorden worden Martin en Noor geloofwaardig geschetst. Maar de auteur vertilt zich door (te) veel verhaallijnen door elkaar te laten bewegen. Op zich niet slecht gedaan, maar is het véél: de staat waarin Martin zich blijkbaar bevindt, zijn verhouding tot Noor die aan het einde een verhouding met blijkt te zijn geweest, een verdwenen geliefde die uiteindelijk zelfmoord gepleegd blijkt te hebben, de ontdekking van een overgeschilderde Vermeer, de moorden, de vloek van de schilder… oef. Een kort verhaal mag best gelaagd zijn, maar dit is zo overladen vol dat geen van die lijnen écht lekker uit de verf komt. Slecht is het ook niet, maar een beperking had de impact groter kunnen maken. En een oerlelijke ‘as you know, Bob’ mag ik niet onvermeld laten. Twee kunstkenners bellen elkaar, en de een legt omstandig aan de ander uit wie Vermeer was – en daarmee eigenlijk aan de lezer, waarvan je toch aan mag nemen dat die van alle schilders Vermeer wel zal kennen.

Maar goed, ik blijf het een prettig leesbaar en goed bedacht verhaal vinden. En dus een dikke voldoende.

Doodverf    Ae

 Op natuurlijke wijze ontspinnen zich dialogen tussen Noor en de hoofdpersoon, ook worden omgevingskenmerken moeiteloos in het verhaal ingekleurd. De spanningsboog neemt de lezer op intrigerende wijze mee naar het midden van het verhaal waar er zich een interessante parallel voordoet tussen het leven van de hoofdpersoon en de schilder / moordenaar Dollaert, en de gesuggereerde moord op de antwerpse koerier.

Doodverf    AT

Doodverf    Ca

Doodverf    CH

 De dialoog voelt natuurlijk, telefoonscène is goed. Maak duidelijk wat Martin is, of laat hem raadselachtig blijven. Niet beiden.

Doodverf    Jo

In dit verhaal gebeurt veel, lang niet alles lijkt te kunnen, maar dat past ook wel weer in het vreemde brein van de hoofdpersoon. Er zitten veel mooie vondsten in, de hoofdpersoon zit complex in elkaar en het lukt de schrijver om dit goed op papier te zetten. Het verhaal is net niet geweldig gecomponeerd, waardoor het niet zo goed is als het had kunnen zijn. Voor het mooie had de schrijver nog iets meer geschaafd.

Doodverf    Wi

Als oud-inwoner van Delft en groot Vermeer-liefhebber heb ik dit verhaal met veel interesse gelezen. Vermeer blijkt een groot inspirator voor korte verhaal schrijvers. Ik heb al heel wat van die verhalen gelezen, soms historisch, soms historische non-fictie, soms fictie. Vaak over zijn leven in Delft, vaak ook over onontdekte schilderijen. Dit verhaal is volledig fictie op Vermeers tijdgenoot Pieter van Ruijven na, die heel goed gedocumenteerd is. Vermeer had geen leerlingen, voor zover bekend, dus Willem Dollaert is verzonnen. Met deze verzonnen elementen en bekende feiten uit het leven van Vermeer is vast een mooi kort verhaal te schrijven, maar dit verhaal is dat niet. Ik zie veel te veel ‘As you know, Bob’-zinnen. Zo hoeft de ene Vermeerkenner echt niet uit te leggen aan de andere Vermeerkenner wie Pieter van Ruijven was, toch is dat hier gedaan, puur om de lezer te informeren. Idem voor het begrip doodverf. Verder past het allemaal veel te mooi, de postrijder en tapijtweefster komen keurig terug, de black-outs vallen precies op het goede moment. De details kloppen allemaal precies in het verhaal, het vreemdgaan, het overlijden van Josée en in het slot worden alle losse eindjes nog eens netjes aan elkaar geknoopt. Veel korte verhalen die over Vermeer worden geschreven lijden aan een geloofwaardigheidsstoornis en daar wil ik wel overheen stappen als het verhaal zelf iets nieuws biedt, een echt nieuw perspectief, een goede spanningsopbouw, de psychische ontwikkeling van een karakter of desnoods alleen maar een verrassende twist, maar dat heeft dit verhaal dus allemaal niet.

Doodverf    An

Doodverf    La

Heel spannend, mooie opbouw. Soms wel lastig om de verschillende verhaallijnen te volgen.

Kraslot    Ma

Eindelijk een verhaal dat het moeilijke werk doet en niet uitlegt. Hugo vertelt zelf, en zijn manier van kijken bouwt de wereld op zonder dat er één keer een etiket op hem wordt geplakt. Zijn vertelstem is consistent en geloofwaardig. De letterlijkheid wordt nergens een trucje.  Hij denkt echt zo, en de lezer denkt twee dingen tegelijk: wat Hugo opvat, en wat er werkelijk gebeurt. Een verhaal als dit kan al snel uitmonden in een anekdote, of een mijmering. Die valkuil is hier vermeden: het is een scène met spanning die ergens naartoe gaat. De rol van Marieke is warm en realistisch, zij ziet Hugo voor wie hij is en neemt het voor hem op.

Geen moralisme, geen geschmier, niks groots of meeslepend: een compacte scene, geloofwaardig neergezet, waarmee de lezer een inkijkje krijgt in het hoofd van deze jongen/jongeman. Goed gedaan!

Kraslot    Ae

 De simplistische gedachtenwereld van de kwetsbare jongere -Hugo- wordt haarfijn beschreven. In kort bestek wordt zijn avontuur met zijn kraslot in de supermarkt tot in de puntjes beschreven. De vinnige klanten maar ook de sympathieke caissiere met de mooie nagels worden levensecht neergezet. Vlotte schrijfstijl.

Kraslot    AT

Kraslot    Ca

Kraslot    CH

Hugo’s logica en obsessies maken het verhaal intens, tastbaar en spannend.

Kraslot    Jo

Twee lange alinea’s maken dit verhaal lastig om te lezen. Het probleem is dat je je als lezer extra moet focussen en ik voel tijdens het lezen dat dit me moeite kost. Dit komt ook door de inhoud, want hoewel dit interessant is, merk ik dat mijn aandacht snel verdampt. Het is me allemaal te gemakkelijk. De schrijver heeft zich ingeleefd in de gedachtewereld van de hoofdpersoon, dit is goed gedaan, het verhaal dat er uit voortvloeit is dan weer heel matig.

Kraslot    Wi

Heel moeilijk dit thema, maar heel goed gedaan! Er is niet benoemd wat Hugo mankeert (dat mag de lezer invullen), maar de wereld wordt door zijn ogen bezien, tegelijk beklemmend en verontrustend. Eén suggestie: gebruik wat meer witregels en begin elke nieuwe regel in een dialoog op een nieuwe regel, dan leest het wat gemakkelijker.

Kraslot    An

Kraslot    La

Geweldig, zo mooi klein gehouden, niks uitgelegd maar alles is duidelijk.

En weg was de zee    Ma

Allereerst: leuk dat het geweldige Ik kom hier nog op terug van Rob van Essen deze schrijver geïnspireerd heeft. De wijze waarop de auteur de titel heeft verwerkt in een zin vind ik goed gevonden. De tijdsprong die de hoofdpersoon maakt wil ik best geloven – maar de schrijver blijkbaar niet: de tekst blijft me nadrukkelijk geruststellen dat het maar verbeelding is: "louter in mijn fantasie natuurlijk", "hoewel het natuurlijk toch ook gewoon een fantasie was". Waarom toch? Gun mij mijn (on)geloof en ga verder met je vertelling. Het grootste deel van de tekst is een statische beschrijving van een leeg landschap. De zee is weg, de vuurtoren ook, net als de meeuwen, de maan staat op een vreemde plek. Het wordt netjes opgesomd, maar er gebeurt niets en er staat niets op het spel: een man kijkt rond en stelt zich vragen die hij zelf "niet 1-2-3" kan beantwoorden.

Dan, in de laatste alinea's, komt eindelijk de vondst - en die is goed. De dochter belt: niet hij is verdwenen uit haar wereld, hij is uit haar wereld gewíst. Van de foto's, uit de geur van het huis, uit de schuur. Met levensgrote vragen: hoe kan zij bestaan als hij nooit heeft bestaan? En als hij nooit bestaan heeft, wie heeft ze dan aan de telefoon? Dáár wordt het persoonlijk, dáár ontstaat dreiging, dáár is het verhaal. Het begint op pagina twee.

Kortom: er zit een echt, verontrustend verhaal in deze tekst; over een vader die uit het bestaan van zijn kind wordt gegumd terwijl hij nog aan de lijn hangt. Maar het ligt begraven onder een trage, zelfrelativerende mijmering die de helft van zijn eigen spanning wegpraat. Begin bij het telefoontje.

En weg was de zee    Ae

 De  beschreven messcherpe opmerkingsgave van de hoofdpersoon- vermengd met zijn fantasie- neemt de lezer mee in een zelfbedachte wereld. Het houdt de aandacht van de lezer tot het einde vast.

En weg was de zee    AT

En weg was de zee    Ca

En weg was de zee    CH

Mooie opening maar als snel teveel uitleg. De fantasiewereld valt uit elkaar zodra het telefoontje binnenkomt.

En weg was de zee    Jo

Ik hou wel van wat vreemde verhalen, zoals deze, maar dan moet de schrijver wel iets meer moeite doen. Nu heb ik het gevoel dat wat er gebeurt, wel heel gemakkelijk bedacht is. De hoofdpersoon richt zich in het verhaal ook op de lezer, dat vind ik vrijwel nooit sterk. Het is vooral wat eenvoudig van opzet, wat rommelig en niet heel sterk.

En weg was de zee    Wi

Anders dan in de magistrale roman “Ik kom hier nog op terug” van Rob van Essen, waar deze schrijver naar verwijst in zijn eerste alinea, durft deze schrijver de lezer niet te vertrouwen (en dat doet Van Essen juist heel goed!) “Het kon ook zijn dat de zee iets voorvoelde van wat zou komen” is een goedkoop zinnetje om de spanning op te voeren. “Het waren het soort omstandigheden waarin een mens gaat mijmeren,” “louter in mijn fantasie” en vergelijkbare zinnen zijn alleen maar bedoeld om de lezer een vereiste richting op te dwingen. Een paar keer wordt de lezer rechtstreeks aangesproken, een zwaktebod in dit verhaal. Vooral de zin: “Voor de sceptici: ik had op dit vroege uur nog niets gedronken…” hinderde mij. Ik had het als lezer al begrepen, dus heb ik geen regie-aanwijzing nodig en zo’n zin laat de spanning in één keer wegvloeien. Kortom: deze schrijver heeft het thema van een bekende Nederlandse roman genomen en er een eigen verhaal van gemaakt. Weinig fantasie en helaas haalt dit nergens het niveau van Van Essen.

En weg was de zee    An

En weg was de zee    La

Het heldere uur    Ma

Dit verhaal wordt op consistente toon verteld, waarbij stukje bij beetje de maskerade van de verteller wegvalt. De man is geloofwaardig als gefrustreerde pensionado, bij wie kleine irritaties zich met weerhaakjes in zijn geest vastzetten. De gang die hij maakt richting moord op zijn vrouw is op een passend tempo ingekleurd, stapje voor stapje. Het zee-motief voor Magda's ademhaling wordt mooi gespiegeld: “Een goede slaper is ze, op haar rug deint ze door dromenland, de geluiden die ze voortbrengt zijn als die van de zee, die aanrolt op het strand, aanrolt, aanrolt” en dan verderop, “Ineens had ik een kussen in mijn handen, een stevig kussen dat het ruisen van de zee onverhoeds en definitief dempte.” En het slot is goed neergezet: het gebeurt niet. Of nog niet: “Morgen is er weer een nacht."

Maar dit is toch, hoe je het ook wendt of keert, een statische monoloog. Er is escalatie (de fantasieën worden gedetailleerder, de nacht lekt in de ochtend), maar er gebeurt niets. Een man die denkt. Vermakelijk, maar wat meer enscenering had ik lekkerder gevonden.

Het heldere uur    Ae

Vermakelijk beschreven ergernis en oplopende irritatie van een gepensioneerde man. Hij irriteert zich hoofdzakelijk aan zijn echtgenote nu hij echt tijd heeft om haar te observeren. Zijn geleidelijk opgevoerde moorddadige gedachten zijn hilarisch beschreven. Kortom een compact rond verhaal van een kundige schrijver.

Het heldere uur    AT

Het heldere uur    Ca

Het heldere uur    CH

Het heldere uur    Jo

Pensioen, de daarbij behorende ellende en een mogelijke uitweg, die vrijwel zeker nooit zal komen. Het is allemaal mooi op papier gezet, met veel plezier gelezen en goed verwoord. Mooie inzending.

Het heldere uur    Wi

Ja, hoor, heel goed! Afgezien van een enkele schrijffout (meer woorden moeten aan elkaar geschreven worden dan wat deze auteur doet) en enkele ontbrekende komma’s, is dit zowel schrijftechnisch als verhaaltechnisch hoog niveau! De schrijver weet het ongemak er heel langzaam in te brengen, bijna ongemerkt. Heel langzaam loopt de spanning op en het slot is uitstekend. Er zijn veel details en ik ben van mening dat je in een kort verhaal alleen details moet opnemen die echt nodig zijn voor de spanning, de vorming van het karakter of de enscenering. Ik ben dus maar heel weinig details tegengekomen die echt overbodig waren en daarmee voelt dit tamelijk lange verhaal toch niet lang aan. Over het algemeen ben ik niet zo’n fan van verhalen die uitsluitend bestaan uit een intern monoloog, maar in dit verhaal hinderde me dat niet. Juist omdat er voldoende actie in zit, soms echt, soms alleen in gedachten. Toch nog één advies: kijk nog eens naar alle details en probeer dit verhaal terug te brengen naar 2000 woorden, je zult zien dat het dan nog scherper wordt. Maar in deze vorm is het echt al een heel goed verhaal!

Het heldere uur    An

Ik heb niet zoveel met het wel vaker terugkerende - in mijn ogen sneue - thema van de overspelige, onbetrouwbare man die een hekel heeft aan zijn te dikke vrouw (waarom ook altijd dit stereotype beeld?). Op zich best aardig geschreven maar mij boeit het absoluut niet. Ik denk dat deze schrijver wel wat beters in zijn /haar mars heeft.

Het heldere uur    La

Mooie opbouw, spanning maar ook humor.