Jurycommentaar augustus 2026

Hieronder vind je het jurycommentaar van augustus 2026. Je kunt het beste CTRL+F/COMMAND+F gebruiken om jouw verhaal te zoeken. Ter info: Juryleden zijn niet verplicht commentaar te geven. Ook hoeft niet bij élk verhaal commentaar te staan. Wel zijn de jurylid-coderingen elke maand hetzelfde. Als je vaker mee hebt gedaan, kun je door de maanden heen de commentaren op jouw verhalen vergelijken

Let op: lezen is voor eigen risico. Sommige juryleden nemen geen blad voor de mond en het lezen van het commentaar kan eventueel een vervelende ervaring voor je zijn. Bedenk alsjeblieft dat onze juryleden ook maar mensen zijn en dat je zelf moet bepalen of je het commentaar ter harte neemt of het naast je neer legt.
-- Maarten van Verhaal van de Maand

Het commentaar

OK    JG

Het is kort en goed afgerond. Het heeft ook een mooie opbouw, waarin je pas langzaam doorkrijgt wat er nu precies gebeurt. Maar de zinnen lezen niet prettig. Het is vaak te summier en de zinnen voelen regelmatig als afgebroken en epiliptisch. Zinnen als “Vroeger zou ze geluisterd hebben. De toon ontleed, de breuk in de stem gevoeld, misschien zelfs gelachen hebben om de wanhoop die erdoorheen klonk.” Waarom maak je hier twee zinnen van in een andere tijd?

De woordkeuze voelt vaak hedendaags, maar het lijkt zich in het verleden af te spelen.  Vooral omdat "prefrontale lobotomie" zo sterk verbonden is met de jaren 40/50. Maar, op zich, is dat niet erg voor het stuk. Waar ik wél wat over struikel is dat Lien niet eigenaardig genoeg voelt. Ze is overtuigend als iemand die gebroken is door haar omstandigheden, maar ze voelt nog weinig als een uniek individu. Ze zit vooral in extremen. Ze heeft verdriet, woede, wanhoop, obsessie, maar wie was ze daarnaast? Daardoor is het moeilijker om echt een band met haar op te bouwen. Een paar kleine, eigenaardige details die niets met haar trauma te maken hebben, zouden haar veel menselijker maken.

Al met voelt het vooral als een zwaar, beladen stuk waar ik moeilijk in mee kom.

OK    Ae

Boeiend worden de flarden van gedachtenstromen van Lien weergegeven terwijl het aftellen begint  - van een tot tien - voordat de verdoving  begint te werken voor de lobotomie. Jammer dat de zin: -'Lien, ik ben klaar'-, niet verder is uitgewerkt.

OK    AT

OK    Ca

OK    CH

23 juli    Jo

Twee keer hetzelfde verhaal, een keer als kunstwerk en een keer meer in de echte wereld. Het ultieme kunstwerk is niet bijster origineel en het korte stukje waarin hetzelfde verteld wordt ook niet. W krijgen als lezer twee verhaaltjes, geen context en geen diepgang.

23 juli    Wi

Dit verhaal heeft echo’s van Herman Brood,  vernietigende honger naar artistieke onsterfelijkheid en de onduidelijke grens tussen kunst en zelfvernietiging. Mijn belangrijkste vraag bij dit verhaal was: waarom moest er na dat eerste einde nog een tweede verhaal volgen? Het tweede deel voegde geen onmisbare nieuwe betekenis toe, en het idee dat niet alleen beroemde kunstenaars van het dak van het Hilton kunnen springen, maar ook de eerste de beste zwerver, die daarvoor dan dezelfde datum kiest, vind ik te zwak. Die zwerver is namelijk helemaal geen persoonlijkheid in dit verhaal, dus is zijn motivatie niet invoelbaar. Het eerste verhaal is al compleet, met een goed einde. Deel twee voelt alsof het uit een ander verhaal komt, misschien dat dit korte verhaal de inleiding is voor een veel langer verhaal, dat dan wel over de zwerver als persoon gaat. Maar dat staat er niet, dat is slechts mijn interpretatie. Een andere zwakte in het verhaal is veel te veel uitleg. Ik geef maar één voorbeeld, maar er zijn er meer: “Het was een façade waarachter een lieve man verschuil ging die zichzelf op geen andere manier wist te beschermen” legt precies uit wat de lezer zou moeten voelen. Maar een lezer wil dat zelf ontdekken! En dan ook nog in krom Nederlands: het is ‘schuilgaan achter’ niet ‘verschuil gaan achter.’ Kijk, als nou de zwerver Haystar zou zijn, twintig jaar later, dan wordt het verhaal ineens interessant. De vleugels hebben dus gewerkt bij de eerste sprong… Als dit het idee was dan moet je dat duidelijk maken, nu staat dat er niet. Evenzogoed is het eerste verhaal goed geschreven, dus een ruime voldoende.

23 juli    An

23 juli    La

23 juli    KA

Overschreven    JG

Leuk thema! Er zit een mooie sfeer; het verval van technologie in een verre toekomst zet je mooi neer.

Het verhaal zelf is net wat te ambitieus voor het beperkt aantal woorden dat je gebruikt in deze wedstrijd. Het roept nog heel veel vragen op die je wel mag beantwoorden: Hoe functioneert deze wereld? Wat is er precies gebeurd? En is de naam Kaïn bewust gekozen? Als daar een gedachte achter zit, is die nog te onduidelijk. Ik voel onvoldoende mee met met Kaïn; zijn fragmentarische gedachten laten iets menselijks zien, maar het voelt nog te generiek om er een connectie mee te voelen.

Al met al voelt het daarom nog niet helemaal af.

Overschreven    Ae

 De dystopische wereld waarin een gemechaniseerde soldaat figureert- weliswaar nog steeds van vlees en bloed-  roept een gevoel van onbehagen op.  Ondanks dat zijn verleden is gewist, ziet hij steeds een kleine jongen die :- 'nog eens papa' - zegt. Goede spanningsopbouw, maar geen rond verhaal.

Overschreven    AT

Overschreven    Ca

Overschreven    CH

De engel en de steen    Jo

Dit verhaal is geschreven als een sprookje, met enkele mooie elementen. Het schrijven van een sprookje is veel moelijker dan op het eerste gezicht lijkt. Alles moet precies kloppen en hoewel er in dit verhaal veel goed gaat: mooi thema, wonderlijke gesprekken en een vleugje magie, gaat er net zoveel mis, waardoor het net aan voldoende is.

De engel en de steen    Wi

Wat een fantasierijk verhaal en wat jammer van die allerlaatste zin. Waarom het nog eens aan de lezer uitleggen, wat hij met de voorlaatste zin al had begrepen? Juist de voorlaatste zin rond dit verhaal mooi af! Maar het echte probleem met dit verhaal is de lengte. Zeker, keurig binnen de limiet van deze wedstrijd, maar dit verhaal is de helft te lang. Vooral in het begin en middenstuk dreutelt het verhaal eindeloos door, zonder dat er wezenlijk iets gebeurt en dat doodt de spanning. Precies dit verhaal, met dezelfde fantasierijke details, met de dezelfde uitkomst kan in 1500 woorden worden verteld. En ik zeg dat niet zomaar, ik vond dit wel een mooie uitdaging, dus ik ben zelf aan het schrappen gegaan in dit verhaal (wat moet je anders op een snikhete zomerdag?) En de conclusie is dat het kan, niets wezenlijks gaat verloren als dit verhaal wordt teruggebracht tot de helft. Dus, schrijver…kill your darlings en ga aan het schrappen! Want schrijver is schrappen, om er nog maar een dooddoener in te gooien. Het verhaal laat zien dat je de fantasie hebt voor een bijzonder kort verhaal (dat is al een voldoende waard) en de schrijfvaardigheid en de vertelvaardigheid om een verhaal tot een goed einde te brengen. Dus nu nog leren schrappen.

De engel en de steen    An

De engel en de steen    La

De engel en de steen    KA

IJsblauwe jurk    JG

Het idee is niet verkeerd: het beschrijven van een relatie door één kledingsstuk. Dat kan iets heel erg leuks worden.

Jammer dat het daar wel bij blijft. Allereerst: ik ben niet enthousiast over je keuze om bijna elke zin op een nieuwe regel te beginnen. Ik zie er ook niet de noodzaak van in dit stuk. Daarnaast: waarom zoveel metaforen? Het stuk voelt voor mij toch wat te mijmerend, te intens, en onnodig zwaar. Ik proef meer rijkeluisvrouw met een lichte identiteitscrisis dan volwassen ontwikkeling naar interessant karakter. Het probleem is misschien niet eens dat de ontwikkeling ontbreekt, maar dat de ontwikkeling pas heel laat zichtbaar wordt. Het lijkt alsof de eerste 80% een klaagzang is over wat verloren is, en de laatste 20% een herstel. En een klein stukje zelfspot had wel geholpen.

IJsblauwe jurk    Ae

IJsblauwe jurk    AT

IJsblauwe jurk    Ca

IJsblauwe jurk    CH

Deet night    Jo

Aardig bedacht en zonder meer goed geschreven, het is alleen niet voldoende voor een goed verhaal. Veel verder dan een aardig idee komt de schrijver niet. Dit idee werkt de schrijver wel consequent uit, waardoor het als geheel goed blijft staan.

Deet night    Wi

Een grappig verhaal, maar jammer dat de titel alles al weggeeft. Het idee was leuk, maar de uitwerking niet zo. “Ik denk dat u de biefstuk kunt waarderen,” is een rare zin (een ober zou die niet uitspreken). “Maar ik vrees niet dat het genoeg is,” is gewoon slecht Nederlands, ik vermoed dat “Maar ik vrees dat het niet genoeg is,” is bedoeld.

Deet night    An

Leuk en origineel klein verhaal.

Deet night    La

Kort maar krachtig. Niks uitgelegd, volledig aan de lezer overgelaten. Dat werkt heel goed.

Deet night    KA

De vreemdeling    JG

Het is een heel eigen stuk en dat alleen al verdient een compliment. Het is mooi dat je niet probeert te cateren naar een publiek. En daarnaast, de taalbeheersing en het gevoel voor vertellen zijn duidelijk aanwezig. Ik vind het leuk om te volgen hoe het verhaal zich ontvouwt en leuk om te zien hoe er een brug ontstaat tussen het eerste deel en het tweede.

Toch ervaar ik het meer als een mooi experiment van schrijven dan als een goed stuk om te lezen. Het voelt nog te ruw en te cerebraal.

De vreemdeling    Ae

 De beschrijving van een verwoeste  wereld met de daarbinnen levende mensen en zombies is nauwkeurig verwoord. Het lijkt moeiteloos opgeschreven, maar de culinaire gewoontes van  de zombies zijn niet erg interessant. Toch is  de rekbare en brede fantasie van de schrijver een belofte die nog ingelost moet worden.

De vreemdeling    AT

De vreemdeling    Ca

De vreemdeling    CH

De gezworenen    Jo

Twee werelden komen elkaar tegen op het slagveld, de weg hiernaartoe is lang, te lang. De schrijver heeft een mooie vertelstem, maar heeft veel woorden nodig om te schetsen wat hij wil laten zien. Om in een loopgravenoorlog ridders te plaatsen, is goed gevonden en het werkt. Het zou fijn zijn als de schrijver nog eens goed kijkt naar het woordje ‘en’, zeker met een komma ervoor. Dit komt zo vaak in het verhaal voor dat het storend wordt.

De gezworenen    Wi

Dit verhaal begint met 415 woorden enscenering, waarna de held wordt geïntroduceerd, wat ook nog 103 woorden kost. Pas na ruim 500 woorden mag dan eindelijk het verhaal beginnen. Suggestie: Begin dit verhaal in media res met deze zin: “'Oorlog,' zei Mikheil. Zijn stem kraakte, het was een jongensstem die nog niet rijp was. 'Er is oorlog.'” Dan zit de lezer er gelijk goed in. Maar zelfs dan is het verhaal nog veel te lang. De beschrijving van de reis naar het front, de vele uitleg, zodat de lezer het toch maar vooral begrijpt, de Ridderromantiek, de oorlogsclichés. En het eindigt met het Amerikaanse filmcliché, waarin één held alles overleeft, maar gelukkig nog steeds die jongen uit het dorp is gebleven. Positief is de beeldende, filmische wijze van schrijven, maar het verhaal zelf kon mij niet boeien.

De gezworenen    An

De gezworenen    La

De gezworenen    KA

De schrijver en de dood    JG

Mooie tekst, waarvoor complimenten! Het staat nogal ver van mij vandaan: deze wereld. Ik vind de mannen hier niet sympathiek, maar je maakt het mensenlijk. Daarnaast is het oprecht geschreven. De vriendschap die je neerzet is werkelijk beschreven. Knap.

Toch vind ik het jammer dat er dan halverwege zo’n plat stukje in zit over een seksuele escapade in Parijs waarin het weer een old school male gaze-perspectief wordt. Maar ook voor de karakters is het eigenlijk overbodig; het voelt eerder alsof ze hier wel overheen gegroeid zijn.

Maar ook hier: alleen maar rauw en bijna stoïcijns schrijven is niet alles. Ik mis toch een beetje zelfspot en een ietwat minder standaard bleke kijk op de wereld.

De schrijver en de dood    Ae

 De 'voor de vuist weg' vertelstijl van de schrijver is leuk. Alles is in de verteden tijd geschreven waardoor er geen vaart zit in het verhaal. Daarnaast zijn er teveel gedachtensprongen. Het hebben van een boeken 'antiquariaat' komt een beetje quasi intelectueel over. Het is wel een goede typering van de levenshouding van jonge niet ambitieuze mensen in de jaren zeventig. Als intro voor een boek zou dit een goed begin kunnen zijn.

De schrijver en de dood    AT

De schrijver en de dood    Ca

De schrijver en de dood    CH

De afstand tussen woorden    Jo

De hoofdpersoon is een schrijver, dit is in de eerste zinnen al duidelijk. Gelukkig speelt dit in de rest van het verhaal geen rol, hoewel het blijven flirten met een enkele te schrijven zin wat overdreven aandoet. Het gaat over de bijzondere relatie tussen de hoofdpersoon en zijn vader, in alles proef je de liefde die vaker niet dan wel beantwoord is. Het is knap gedaan, er wordt zoveel niet geschreven, maar wel verteld.

De afstand tussen woorden    Wi

Schrijvers die schrijven over schrijven, schrijven maar zelden een interessant verhaal. Ook nu weer, schrijversblok, al zo vaak van alle kanten belicht door schrijvers. Ook deze schrijver weet niets nieuws te schrijven over het schrijven. Dus de enscenering is dik onvoldoende wat mij betreft. Maar er zit wel een intrigerend verhaal in dit schrijfsel. De relatie met de vader wordt nergens expliciet, maar wel invoelbaar. Zonder veel woorden en zonder onnodige uitleg weet de schrijver een vader-zoon relatie neer te zetten die mijn aandacht vasthield en waar ik meer over wilde weten. Maar helaas, het verhaal eindigt weer met de schrijver die over schrijven schrijft.

De afstand tussen woorden    An

Er zit niet genoeg in het verhaal om echt heel goed te zijn.

De afstand tussen woorden    La

Mooi hoe je de binnenwereld van de hoofdpersoon neerzet. Een vader die eigenlijk niet aanwezig is, maar een zoon die toch loyaal blijft. Het pijnlijke contrast zet je goed neer.

De afstand tussen woorden    KA

Dit verhaal greep me direct, er zitten een paar pareltjes van zinnen tussen. Klein puntje van kritiek sommige zinnen zijn niet echt een toevoeging in het verhaal.

De liefdesbrief    JG

Ik vind het mooi hoeveel plezier er in dit stuk zit. Het idee is leuk en het zit vol humor. Toch struikel ik over de slordigheid. Het rammelt grammaticaal en voelt wat houterig hier en daar. Ook is het eigenlijk nog te kort; je zou nog meer kunnen uitwijden over de relatie tussen Gino en Sofia of het tragische deel van Gino’s dementie en nog wat meer uitwijden over de perikelen van de posterijen. Hoewel natuurlijk absurd, voelt het toch niet geloofwaardig dat iedereen in de posterijen weet van dit voorval.

De liefdesbrief    Ae

 De brief aan het begin van het verhaal is prachtig. De realistische en onromantische dialogen tussen Sofia en Gino  slaan de romantiek plat.  Het einde is verrassend. Goed opgebouwd verhaal, en prettige schrijfstijl.

De liefdesbrief    AT

De liefdesbrief    Ca

De liefdesbrief    CH

Niets blijft steriel    Jo

Een wat kabbelend verhaal over een borst die verdwenen is na borstkanker wordt opeens opgeschud, omdat de hoofdpersoon zijn hand heeft laten amputeren om ook niet meer compleet te zijn. Dit wordt zo nonchalant opgeschreven dat het bijna normaal aanvoelt. Heel knap gedaan. De liefde blijft hierdoor bestaan en waar het in een ander verhaal grotesk zou zijn, is het hier zo knap in het verhaal verweven, dat je dit als lezer accepteert. De vraag blijft nazinderen of je zover moet gaan, deze vraag ontstaat alleen in mijn hoofd, de schrijver stelt deze niet.

Niets blijft steriel    Wi

Een vreemde titel, dit verhaal gaat niet over steriliteit, noch in letterlijke, noch in overdrachtelijke betekenis. De symboliek in dit verhaal is bijna té perfect. Een vrouw verliest een borst. Haar man offert (letterlijk) een hand. Samen zijn ze "twee halve mensen," dat is literair prachtig opgebouwd. Maar iets te prachtig, want totaal niet geloofwaardig. Geen enkele chirurg amputeert een gezonde hand. Zoals de onvergetelijke Renate Dorrestein al schreef: “een verhaal hoeft niet waar gebeurd te zijn, als het maar waar gebeurd had kunnen zijn.” En als geloofwaardigheid moeilijk wordt, dan is het de taak van de schrijver om de lezer te verleiden om het verhaal toch te geloven. Helaas heeft deze schrijver daartoe geen enkele poging gedaan. Dit verhaal kan dus niet waargebeurd zijn en daarmee verliest het verhaal veel van zijn charmes. Die er overigens zeker zijn: vlot geschreven, de clou heel onderkoeld verteld, dus deze schrijver heeft zowel een hele goede fantasie als een hele goede vertelstem. En hopelijk worden beiden een volgende keer ingezet voor een geloofwaardiger verhaal.

Niets blijft steriel    An

Niets blijft steriel    La

Mooi hoe je de kwetsbaarheid van een ziekte neerzet. Je had hier nog iets meer op in kunnen gaan.

Niets blijft steriel    KA

Mooi verhaal, beetje stellig op een bepaald standpunt (plastische chirurgen) Verrassend einde weet alleen niet zo goed of het amputeren als metafoor bedoelt is of echt?

De verloren twinkel    JG

Nee, te generiek, te kort en te mager. Ook als psychologisch portret te weinig.

De verloren twinkel    Ae

 Indringend geschreven relaas over -'een drang' - die verwoestend blijkt te zijn, en overwonnen moet worden. Het gevecht om van een verslaving af te komen is goed neergezet.

De verloren twinkel    AT

De verloren twinkel    Ca

De verloren twinkel    CH

Salto    Jo

Heel kort en heel voorspelbaar. Er gebeurt zo goed als niets in het verhaal en wat er gebeurt ziet de lezer al van verre aankomen. Geen diepgang en eigenlijk ook amper een verhaal.

Salto    Wi

Vast een hele jonge schrijver, en ik weet niet goed hoe ik dat moet jureren. Als ik allerlei vergoelijkingen zou doen vanwege de leeftijd van de schrijver, zou ik andere schrijvers deze maand tekort doen. Dit verhaal is in zijn genre een leuk geschreven verhaal en ik adviseer de schrijver om mee te doen aan jeugdschrijfwedstrijden om zo zijn schrijfvaardigheid te vergroten, vooral als het gaat om spanningsopbouw, karaktervorming en perspectief. En dit verhaal is daar een uitstekend begin voor. Maar tussen al die verhalen van hoge kwaliteit die deze maand in deze wedstrijd zijn aangeboden, maakt hij geen kans, daarvoor ontbreekt alle diepgang.

Salto    An

Salto    La

Het is een lief verhaal. Technisch best sterk, je kan er nog verder in doorschrijven. Bijvoorbeeld over het stalkgedrag.

Salto    KA

Muzikale jeugdherinneringen    JG

Het stuk doet me eraan hoe vaak muziek uit de jaren 60 en 70 nostalgisch wordt beschreven; terwijl generaties ervoor en daarna dat veel minder hebben. Dat staat even los van de verdere beoordeling; want het stuk is geweldig geschreven. Het schept een heel mooi beeld en het zit vol humor, sterk vertelde anekdotes en een mooie eloquente stem. Ik kom er in mee.

Maar dan toch terug naar die omschrijving van de generatie. Het maakt het wel wat sneller minder spannend; omdat dat we vooral kijken door de nostalgische bril van een generatie die haar eigen vormingsjaren al heel regelmatig op een zelfde manier heeft geschreven. Ik mis iets nieuws. Was de afkeer van zijn vader vooral generatieverschil of ook sociale klasse?

Muzikale jeugdherinneringen    Ae

Vermakelijk beschreven vakantie in een bouwvallig opgetrokken verblijf. Vooral het  puberale verlangen naar een groots en meeslepend leven dat opgeroepen wordt door  de muziek van de Stones is herkenbaar weergegeven. Ook het puberale zwijgoffensief om toch zo'n LP te bemachtigen is met humor geschreven.

Muzikale jeugdherinneringen    AT

Muzikale jeugdherinneringen    Ca

Muzikale jeugdherinneringen    CH

De witte tijger    Jo

We krijgen een hele geschiedenis te lezen, verteld met een enorme afstand en een stijlkeuze die heel vaak niet werkt. Het verhaal wordt verteld, we krijgen niets mee van de gevoelens van de hoofdpersoon, waardoor je er als lezer niet mee kan vereenzelvigen. Het verhaal raast door, de schrijver schrijft cijfers niet uit en het einde is vreemd. Een verkeerd gespeld woord en geen punt, alsof er nog meer had moeten komen.

De witte tijger    Wi

Wat een onsamenhangende warboel van namedropping (Evert ten Napel), psychologenjeukjargon (de honger naar het ware leven en het trouw blijven aan zichzelf en nog veel meer), oppervlakkige politieke prietpraat en nog veel meer vaagheden, algemeenheden en clichés, eindigend in een knoeperd van een taalfout. Als dit nummer 9 is van een serie vergelijkbare verhalen dan hoop ik die andere acht niet te hoeven lezen, want dit is gewoon bar slecht.

De witte tijger    An

De witte tijger    La

De witte tijger    KA

Delen van het verhaal vind ik pakkend en doen me verlangen naar meer, maar door de verwarrende schrijfstijl lastig om goed te volgen. Het voelt meer als een scene uit een verhaal dan een afgerond geheel.

De aalscholver en de eikels    JG

Zelden zo’n slechte inzending gelezen. Het leest als een recensie voor de dierenambulance (‘dierenambulanve’), oordeelt links en rechts over anderen, staat vol taalfouten en is na ongeveer 200 woorden al klaar.

De aalscholver en de eikels    Ae

 Waar is de rest?

De aalscholver en de eikels    AT

De aalscholver en de eikels    Ca

De aalscholver en de eikels    CH

Acteerwerk    Jo

We zitten in een rechtbank, waar de hoofdpersoon ondervraagd wordt door een rechter. In een roman zou deze scene nog net kunnen, voor een kort verhaal is het eindeloos lang. Je hoopt dan als lezer op een spectaculair slot, waardoor het lezen van de veel te lange ondervraging niet voor niets is geweest, maar dat komt niet. Langdradig, saai en een heel gemakkelijk einde.

Acteerwerk    Wi

Dit verhaal lijkt een vertaling van een bestaand Engelstalig verhaal, of is wellicht geschreven door een Amerikaan. Deze wedstrijd staat uiteraard open voor schrijvers voor wie Nederlands niet de moedertaal is, maar ik vind dat dat geen verzachtende omstandigheid is. Ik beoordeel een verhaal schrijftechnisch en verhaaltechnisch en als het teveel lijkt op vertaald Engels, dan heeft dat een negatieve invloed op mijn beoordeling. Ik ga niet alle argumenten opschrijven waarom ik denk dat dit een vertaling is, maar hier zijn er enkele: Er zitten meerdere taalkenmerken in die voor een Nederlandse schrijver minder vanzelfsprekend zijn: De dialogen zijn Engels (ik durf zelfs te schrijven Amerikaans). Voorbeeld: “Laat ik dan bij uzelf beginnen, voordat we op het programma terugkomen." Een Nederlandstalige rechter (en dus schrijver) zou eerder zeggen: "Laten we eerst beginnen met uw eigen situatie." Nog een voorbeeld: "Ik wil u voor de goede orde eraan herinneren..." Dat is grammaticaal goed Nederlands, maar de hele zin klinkt als: “For the record, let me remind you...”  Veel werkwoorden zijn letterlijk uit het Engels vertaald, hier is een voorbeeld: "Twinnings besloot u na de auditie aan te nemen.” "To hire" is "aannemen", maar in een dergelijke situatie zou je in het Nederlands eerder schrijven: “”…besloot u de rol te geven.” Ook de zinsbouw is vaak Engels. Verder viel mij het veelvuldig gebruik van het woord ‘uiteindelijk’ op. Dat is precies hoe Amerikaans schrijvers voortdurend ‘eventually’ gebruiken. Ik permiteer mij deze opmerkingen te maken omdat ik jaren in Amerika heb gewoond en veel heb geschreven in het Amerikaans-Engels. Is er sprake van een Amerikaanse schrijver, dan mijn complimenten voor uw moed om een Nederlandstalig verhaal in te sturen voor een wedstrijd. Maar helaas is moed niet genoeg, het moet ook zo perfect mogelijk Nederlands zijn. Dan is er nog een kans dat dit is geschreven door iemand die veel (te veel….) Amerikaanse fictie leest of kijkt (courtroom dramas, Amerikaanse series, thrillers) en onbewust Engelse zinsconstructies en vertelconventies heeft overgenomen. In dat geval wil ik adviseren om eens naar Nederlandstalig drama te kijken. Tenslotte was ik verhaaltechnisch niet onder de indruk. Het al vaak vertelde verhaal over misstanden in de filmindustrie. Het verhaal van de Amerikaanse filmproducent Harvey Weinstein herverteld, maar dan in een homo-enscenering. Niets nieuws dus.

Acteerwerk    An

Acteerwerk    La

Acteerwerk    KA

 Zeker niet slecht geschreven maar ik mis spanning. Het voelt meer als een scène dan een volledig verhaal.

De rups en de flowerboy    JG

Dit zijn leuke teksten. Het is mooi ambigu geschreven, zet aan tot nadenken en is uitstekend geschreven. Ik heb er van genoten.

Tijdens het lezen proefde ik soms wel iets van een skepsis tegen “feministische mannen”, alsof het praktisch altijd een facade zou zijn, terwijl het leuk blijft op de plekken waar je alleen spot met het performatieve handelen. Ook de titelomschrijving vond ik opvallend; flowerboy is volgens mij geen gangbare term voor wat je wilt zeggen. Het voelt eerder als een grapje tussen Mirjam en Martha-Frank. Het blijft natuurlijk een perspectief van Mirjam, maar het was leuk geweest als je hier scherper mee was omgegaan.

De onderliggende gevoelens van Mirjam voor Martha-Frank zijn misschien net wat te duidelijk aanwezig, maar het stoort mij niet.

Let op een paar slordige spelfouten; het heeft nog wel wat redactie nodig. Sommige zinnen zijn echt te lang, zoals de zin die begint met “En daarna koos ze Frans op school, ik ook trouwens,”.

Desondanks complimenten!

De rups en de flowerboy    Ae

 Goed weergegeven 'show don't tell' gevoelens van Mirjam t.o.v. Marthe-Frank. Details zoals: -'het is zachtjes gaan waaien, de wind doet het folie van de koekjes en de groente knisperend wiegen en ik leg mijn hand erop zodat alles blijft liggen'-  laten de subtiele nuances zien die het verhaal kenmerken. Goed geschreven.

De rups en de flowerboy    AT

De rups en de flowerboy    Ca

De rups en de flowerboy    CH

De rups en de flowerboy    Jo

Een vermoeiend verhaal, het onderwerp daten is al niet interessant en de manier waarop het in het verhaal is opgenomen maakt het er niet beter op.

De rups en de flowerboy    Wi

Licht fladderend zomerverhaaltje met precies de goede vertelstem, mooie, sprekende details en de heel zacht opbouwende spanning die van een typische vriendinnen-samenzijn naar een licht lesbisch-erotische spanning oploopt. En dat terwijl het hele verhaal over een date met een man ging. Goed gedaan schrijver, ik heb van dit verhaal genoten. Waarschijnlijk schrijfster, want ik zie niet veel mannen die de precieze energie en spanningsboog tussen twee vriendinnen zo sprankelend kan beschrijven, zonder uitleg maar met veel symbolische details. Het einde is prima, je houdt precies op het juiste moment op met vertellen. De titel kan ik niet zo thuisbrengen en dat doet er verder ook niet zo toe. Ik vind het verhaal iets te lang, in het middenstuk zit niet zoveel ontwikkeling, dus dat kan korter, maar verder heb ik niets voor deze schrijfster.

De rups en de flowerboy    An

Een hele goede schrijfstijl, vlot. Je wordt er helemaal in gezogen. Heel goed gedaan.

De rups en de flowerboy    La

De rups en de flowerboy    KA

Zonder titel    Jo

Een opsomming van wat er gebeurt en hoe de relatie tussen de hoofdpersoon en zijn vrouw en zoon is. Het is kort, eenvoudig en te weinig voor een verhaal. Wat er gebeurt, wordt verteld, kort en krachtig, zonder hier in het verhaal iets mee te doen.

Zonder titel    Wi

Ik kan van alles schrijven over dit verhaal: gebrek aan spaties, gebrek aan komma's, gebrek aan witregels, schrijffouten. Maar waar het echt om gaat: dit is een schoolvoorbeeld van vertellen in plaats van laten zien. Advies aan de schrijver: zoek de schrijfregel ‘show don’t tell’ eens op, voordat je een volgend verhaal schrijft.

Zonder titel    An

Zonder titel    La

Zonder titel    KA

 Bepaalde zinnen roepen vragen op die jammer genoeg niet beantwoord worden. Het is geen afgerond verhaal, maar een mooie basis voor een compleet verhaal.

Helmut    JG

Mooi anekdotisch geschreven. Dat blijft voor mij het meeste hangen. Knap hoe je van een zwijgzame man met een helm een bijna mythische figuur weet te maken zonder hem ooit te verklaren. Je maakt hem intigrerend, ook al lijkt er feitelijk weinig bijzonders aan hem. De beschrijving van de wijk, de platenzaak en de vaste klanten zorgen voor een geloofwaardige en levendige achtergrond.

Vooral de uitwerking van de Ecuadoriaanse vrouw voelt wat eenzijdig en kan meer nuance gebruiken. Toch altijd jammer dat die “Latina” stereotypes nog zo hardnekkig aanwezig blijven.

Desondanks complimenten voor dit verhaal!

Helmut    Ae

De vlak beschreven personages komen niet tot leven, waardoor de spanningsopbouw van het verhaal stil valt. De verdwijning van Helmut is een vreemd einde aan het verhaal.

Helmut    AT

Helmut    Ca

Helmut    CH

Teloorgang    Jo

Voldoende aanknopingspunten om hier een mooi verhaal van te maken, maar alles wat er gebeurt, laat de schrijver lopen. Vooral water dat naar beneden komt sijpelen, is echt iets waar je als lezer meer van verwacht. De schrijver blijft vooral een beetje hangen en probeert met tampons en condooms het verhaal te redden.

Teloorgang    Wi

Welgemeend advies aan deze schrijver: Als je de volgende keer een verhaal indient, lees het dan eerst nog een paar keer door, waarvan minimaal één keer hardop. Dat voorkomt de vele schrijffouten en kromme (of lastig te volgen) zinnen, zoals in dit verhaal staan. Positief is het observatievermogen van deze schrijver. In een tamelijk cliché-setting (interne monoloog van iemand die een begrafenis bijwoont, al honderd of duizend keer gevat in een kort verhaal), weet de schrijver toch rake observaties op te nemen. Maar ook gène door de inhoud van een damestasje dat per ongeluk wordt geopenbaard is helaas een cliché. En werkelijk? Een pakje condooms leidt tot een ongemakkelijke situatie? In de jaren zestig misschien nog gênant, maar kom op…in deze tijd? Een voldoende voor de aardige observaties en een onvoldoende voor de uitwerking, in totaal een heel klein zesje. En de titel past niet. Gène en teloorgang zijn bepaald niet hetzelfde.

Teloorgang    An

Teloorgang    La

Teloorgang    KA

Liam    JG

Ik vind het knap hoe je in hele eenvoudige bewoordingen de relatie tussen Elly en Liam weet neer te zetten. Alles is eigenlijk heel eenvoudig omschreven; en daarin is het mooi hoe zowel Liam en Elly geen types worden. Liam is niet alleen maar iemand die iets verkeerds

deed; Elly is niet alleen een gids. Maar, hier zit voor mij ook de zwakte van het stuk.

Mijn grootste minpunt is misschien toch wel de  “Drie maanden, hooguit”. Ik denk dat het stuk geen ongeneeslijke ziekte nodig heeft om tot zijn recht te komen. Het verhaal gaat eigenlijk vooral over de schoonheid van het leven zien; de ziekte maakt het groter en complexer. Het voelt regelmatig te snel en te gemakkelijk; hoe alles zich ontvouwd. Maar ook de manier waarop volg ik niet altijd. De reis naar Bangkok en Sühring leest bijna als een sprookjesachtige ontsnapping. Er zit een smaakje aan dat intens leven alleen mogelijk is door een extreem luxe diner.

Het is, al met al, een goed geschreven stuk. Maar uiteindelijk mis ik de binding om echt mee te leven met Elly en Liam.

Liam    Ae

 De drie maanden die Liam nog te leven heeft worden in 17 overzichtelijke alinea's levensecht neergezet.  In kort bestek wordt de  dappere levenshouding van de hoofdpersoon goed weergegeven, en zowel Liam als Elly komen  als levensgenieters goed uit de verf. Jammer is de verwarring die ontstaat bij het lezen van Eva (de hond) en Elly (de echtgenote). Een andere naam geven aan de hond?

Liam    AT

Liam    Ca

Liam    CH

Gerechtigheid    JG

Ik heb vaker in mijn commentaren gezegd dat ik geen liefhebber ben van historische verhalen. Ook bij dit stuk haak ik af op de vele historische invullingen.

Het sterkste aan het stuk vind ik de subjectiviteit van het begrip ‘gerechtigheid’. Het is interessant om te zien hoe Balthasar zijn eigen handelen als rechtvaardig beschouwt, terwijl de lezer daar vanzelfsprekend anders tegenaan kan kijken. Wat mij betreft had het historische decor daarvoor niet nodig geweest; het thema had ook in een andere setting kunnen werken.

Qua schrijfstijl ben ik wel enthousiast. Het verhaal is zonder meer sterk opgebouwd en de spanningsopbouw werkt goed. Wel zijn er een paar formuleringen die voor mij wat hedendaags overkomen.

Gerechtigheid    Ae

Gerechtigheid    AT

Gerechtigheid    Ca

Gerechtigheid    CH

Gerechtigheid    Jo

We krijgen een inkijkje in het leven van Balthasar Gerards, die vrijwel iedereen van naam zal kennen als moordenaar van Willem van Oranje. Het leest makkelijk weg en de schrijver heeft geen opsmuk nodig om zijn verhaal te vertellen. De schrijver maakt gebruik van de historische feiten en weet Gerards tot leven te roepen. Een fijn verhaal om te lezen.

Gerechtigheid    Wi

Dit verhaal heeft meer ambitie dan een standaard historische reconstructie. De schrijver probeert niet alleen gebeurtenissen te vertellen, maar ook een psychologisch portret te schetsen van iemand die zichzelf als martelaar ziet. De schrijver maakt van Gerards geen psychopathische moordenaar, maar maakt hem intelligent, gevoelig en fanatiek. De lezer begrijpt hem zonder hem sympathiek te vinden. Dus prima gedaan! De martelingen zijn verhaaltechnisch effectief: gruwelijk zonder overdreven bloederig te worden. Het zwakke punt van dit verhaal is de fragmentatie van de chronologie. Met al die flashbacks en flashbacks in flashbacks is er geen mooi oplopende spanning, maar moest ik actief gaan reconstrueren: ‘Waar ben ik nu?’ En mij leidde dat nogal af. Goede flashbacks moeten moeiteloos voelen, en dat is niet het geval in dit verhaal met maar liefst tien tijdsprongen. Wat verhaaltechnisch goed werkt is dat Gerards nauwelijks twijfelt. Hij ervaart zichzelf werkelijk als instrument van God. Of dat historisch ook helemaal klopt is niet zo interessant, maar het geeft wel een meeleefbare psyche mee aan de hoofdpersoon en dat is wat elk verhaal nodig heeft. Toch nog een kritische noot: veel te veel zinnen beginnen met ‘hij’, waardoor er een vlakke cadans ontstaat.

Gerechtigheid    An

Gerechtigheid    La

Gerechtigheid    KA

De lange weg naar het verre noorden    JG

Tja. Er zit echt wel een eigen stem in. Het is luchtig en droog, maar helaas is daar ook wel alles mee gezegd.

Het is te puberaal en het taalgebruik voelt ook archaïsch. Hoeveel mensen spreken nog van homofielen? Een nudist is geen potloodventer. Waarom zien mensen uit Syrië er per definitie niet uit als Nederlanders? Het hele stuk leest als de stem van een persoon op leeftijd die nog eens heel puberaal gaat schrijven, vol aannames en pogingen om lollig te zijn.

Maar ook los daarvan, het komt gewoon niet uit de verf.

De lange weg naar het verre noorden    Ae

 We hebben hier niet van doen met een 'larger than life'  verhaal, maar met twee personages die op hun fiets de odyssee ondernemen naar :'-  het verre noorden'- , zo'n beetje in de buurt van de Eemshaven. Het trommeltje met de bammetjes, of het ontbreken ervan, en de aanmaning om -'vooral zuinig te zijn op het water-' (alsof het om een tocht in de Sahara gaat) irriteert. Als het de bedoeling is geweest om twee kneuterige kerels neer te zetten, dan is dit goed gelukt.

De lange weg naar het verre noorden    AT

De lange weg naar het verre noorden    Ca

De lange weg naar het verre noorden    CH

Wrok    Jo

Een fictieve overwinning van Andrew Tate na verkiezingen staat centraal in dit verhaal. Een man en een vrouw krijgen hier ruzie over, ze spreken vooral langs elkaar heen. Er wordt veel geïnsinueerd, maar niets wordt helemaal duidelijk. Het is wel helder dat de twee in een lastige fase van hun relatie zitten. Het is wat complex, maar goed geschreven. De relatie lijkt gedoemd te mislukken, dit gebeurt nog niet in dit verhaal. Het is goed geschreven.

Wrok    Wi

Een verhaal met goede en slechte kanten. Alweer een verhaal dat begint met een ochtendritueel en nog wel met het vreselijke jeukjargon: “het bioritme van haar sportklas.” Beste schrijver, wil je een volgende keer beginnen in media res, midden in de actie, dan is de interesse van de lezer gelijk gewekt. Bijvoorbeeld bij de zin: “De laatste stemmen zijn inmiddels geteld…” Alles liever dan zo’n slaapverwekkend ochtendritueel waar zoveel (te veel) verhalen mee beginnen! Goed is dat er weinig wordt uitgelegd en dat vraagt wat van de lezer, hij moet bijvoorbeeld weten waar Andrew Tate voor staat, om dit verhaal te begrijpen. Niet goed genoeg is de geloofwaardigheid. Andrew Tate is gearresteerd, wat niet wil zeggen dat hij niet ooit in de politiek zou kunnen gaan, maar dat is dan de Amerikaanse politiek. Dit is een verhaal met Nederlandse namen en klaarblijkelijk in een Nederlandse setting, waarin niemand dus op Tate kan of zal kunnen stemmen. Goed zijn de dialogen, natuurlijk en overtuigend, en met modern jargon. Niet goed is de verwachting die wordt gewekt met zinnen als “ik denkt dat jij een wake-up call nodig hebt” en “‘Ik ga zo,’ zegt ze met een gebroken stem”. Deze zinnen voeren de spanning op en de verwachtingen van de lezer voor een verrassende of spectaculaire ontknoping, die vervolgens niet komt. Dit zeker niet slecht geschreven verhaal eindigde voor mij in een teleurstelling. En teleurstelling is nou net die ene emotie die je niet wilt opwekken bij de lezer. Dit verhaal heeft dus ofwel een veel subtielere spanningsopbouw nodig, of een heel ander slot. Desondanks een goede voldoende, want deze schrijver kan echt wel schrijven!

Wrok    An

Wrok    La

Wrok    KA

APV    JG

Het idee van dit stuk is erg leuk. Het is snel duidelijk dat de verteller reageert op de toespraak die over haar gaat; en hoe zij zelf reflecteert op de verschillen in perspectief. Jammer dat het verder zo weinig wordt uitgewerkt.

De speech is heel kort; de vertelling is heel lang. Laat Tineke meer zeggen, meer in haar eigen woorden het verhaal vertellen dat de verteller vertelt. Nu legt de verteller heel veel uit; laat het meer gevoeld worden.

Dit is een heel goed begin om verder uitwerken, maar het is nog niet voldoende voor deze wedstrijd.

APV    Ae

 Realistische verwikkelingen op de werkvloer, intriges, jalousie en een gemene collega zijn met een vaardige pen in scene gezet, evenals de laffe ontslagprocedure.  De gedachtenwereld van de leraar van wie de school zich wil ontdoen is subliem opgeschreven.

APV    AT

APV    Ca

APV    CH

Anomalie    Jo

Een spannend verhaal dat bij vlagen fijn wegleest, het einde is zwak en dit komt wellicht omdat het onderwerp voor een kort verhaal te groot is. Het voelt bij vlagen dat de schrijver het verhaal afraffelt, terwijl het op andere momenten juist heel sterk is.

Anomalie    Wi

Altijd fijn om weer een SciFi-verhaal te lezen, maar deze is een teleurstelling. Met behulp van dubieuze quasiwetenschappelijk termen wordt een enscenering geschetst die rechtstreeks gejat lijkt uit de Amerikaanse film Skyline uit 2010 van regisseurs Greg en Colin Strause. Specifiek: Zwaartekrachtmanipulatie is dubieus en bovendien niet nodig voor dit verhaal als de mensen worden opgezogen via een luchtstroom (dus onderdruk vanuit het schip). Een ‘energetische trekstraal’ en ‘energetisch verzwolgen’ zijn wetenschappelijk gezien volstrekte onzin. Een subsonische brom suggereert een hoorbare brom, terwijl het begrip ‘subsonische’ precies het tegendeel aangeeft. En zo zijn er nog veel meer. Oftewel je vertelt een verhaal binnen normale aardse natuurkundige grenzen, of je verzint een wereld waar andere natuurwetten gelden, maar dit is een rommeltje, waardoor de geloofwaardigheid wordt aangetast. En een SciFi-verhaal dat niet geloofwaardig is, is niet een goed verhaal. De metafoor van de Pyramide is misplaatst op deze plek, waar een persoon in doodsangst vlucht, daar moet je geen mooie metaforen bij verzinnen, dat breekt de spanning. Het verspringen van het perspectief, zodat nog eens precies door de alwetende verteller aan de domme lezer kan worden uitgelegd wat die buitenaardsen met mensen doen, is een zwaktebod. Een verhaal wordt een een stuk spannender als je dat in het midden laat, of juist of een andere manier aanvliegt. 'Daar zit een van onze verzetshaarden,’ is een vreemde zin. Een verzetsstrijder zal het geen verzetshaard noemen, dat begrip is voorbehouden aan de vijand. Toen ik bij de insectachtige aliens aankwam was mijn teleurstelling compleet. Te weinig fantasie voor een echte nieuwe alien, schrijver? En de rest is de standaard strijd van goed tegen kwaad met veel wapengekletter, met alle bekende clichés, tot het einde waarin de mensheid, wederom, is gered. Toch nog iets positiefs: je schrijft beeldend, maar als je SciFi-wil schrijven: hou het klein en geloofwaardig en doe je research!

Anomalie    An

Te veel van alles. Schurende metaforen.

Anomalie    La

Anomalie    KA

Nozem    JG

Een vriendelijk en persoonlijk geschreven stuk. Het is heel kort en ik kan er heel weinig over zeggen. Daarvoor is het te weinig. Het is geen winnaar voor de wedstrijd wat mij betreft.

Nozem    Ae

 Allerlei nano momenten zijn uitvergroot, maar erg saai. Als schrijfoefening is dit geslaagd, maar niet als verhaal.

Nozem    AT

Nozem    Ca

Nozem    CH

Klem    Jo

Een bijzondere schrijfstijl, het werkt voor mij jammer genoeg net niet. Korte zinnen, verschillende invalshoeken waaronder die van een mier. Het is gedurfd, maar ook lastig. Het is zeker een goede poging, maar strandt vooral omdat het te licht blijft. De woorden schampen het oppervlakte, maar nemen ons niet mee de diepte in.

Klem    Wi

Elke inzending in deze wedstrijd, die anders is dan een standaard kort verhaal, heeft mijn aandacht en krijgt vaak (maar niet altijd) alleen al daarom een voldoende. Dit verhaal is zeker anders. En interessant. En heel strak, heel intelligent opgezet. Alles is goed aan dit verhaal, behalve het allereerste woord. Ik denk dat dat ‘Hij’ moet zijn. Nagenoeg niets wordt uitgelegd en toch wordt de lezer meegetrokken in de angst. Heel knap gedaan! Behalve veel bewonderingspunten heb ik niets voor deze schrijver. Als je zo kunt schrijven, kun je gewoon je eigen gang gaan en elke opmerking van elk jurylid van je af laten glijden. Een betere positie is er niet voor een schrijver!

Klem    An

De schrijfstijl beneemt je een beetje de adem, dat sluit ook goed aan op het thema.

Klem    La

Klem    KA

Vriendjes    JG

Allereerst, dit is echt kort. Dat hoeft niet verkeerd te zijn, maar hier merk ik toch dat er nog veel mist.

De meeste moeite heb ik met de manier van praten van het kind. Dit is mogelijk een herinnering van een volwassenen op zijn jeugd of een volwassen projectie op een kind. In beide gevallen had ik ook wat meer diepgang en inzicht op de vader verwacht.

Hij verschijnt vooral als boos, hardhandig en vernederd personage. Daardoor wordt het conflict enigszins voorspelbaar: het kind is zuiver, de meeuw is goed, de vader krijgt zijn verdiende straf.

Vriendjes    Ae

 Leuk materiaal voor een kinderboek/ prentenboek, met tekeningen van een begaafde illustrator. Ik betwijfel of een vijfjatige zoń coherente gedachten heeft, maar de boosheid die het jongetje voor zijn vader voelt is mooi uitgebeeld door de meeuw die wraak neemt.

Vriendjes    AT

Vriendjes    Ca

Vriendjes    CH

Bij nacht    Jo

Mooie beschrijvingen in een verder wat leeg verhaal. De schrijver weet een tijdsbeeld goed te vangen, daar blijft het echter bij. Het wil niet meer worden dan dat. De hoofdpersoon scharrelt wat rond als kind en krijgt verhalen te horen. Dit is gewoonweg te weinig voor een echt verhaal.

Bij nacht    Wi

Uitstekende opening aan dit verhaal, ik zat er gelijk in! In mooie stijl geschreven met bijzondere details en opmerkzaamheid en hier en daar hele mooie zinnen. De grootste zwakte is de compositie. Door in een relatief kort bestek zoveel personages en overlijdensverhalen te introduceren, versnippert de aandacht van de lezer. Het verhaal zou aan intensiteit winnen door rigoureuzer te selecteren: minder gebeurtenissen, minder namen en meer ruimte voor de emotionele kern. Dan komt de bijzondere kwaliteit van de observaties en de eigen stem nog veel sterker naar voren. In 1500 woorden hebben we drie ultrakorte verhalen: de dood van de paus; de dood van Lens en Modest is "opgegeten" Maar er is geen oplopende spanning door die drie verhalen heen. Het voelt als: dood, nog een dood en nog een dood. Advies: laat één van die dood-verhalen weg. Overigens: op zich zijn die drie verhalen allemaal de moeite waard, het zijn heel verschillende sterfgevallen, ook heel beeldend geschreven, dus dat is niet het punt dat ik wil maken. Het gaat om de spanningsopbouw door dit hele verhaal en die is dus, wat mij betreft, onder de maat. Let ook nog eens op het perspectief: soms kijk je volledig door kinderogen, dan weer geef je volwassen analyses. Dit verhaal bevat maar liefst tien personages, voor een verhaal van deze lengte is dat te veel. Het verhaal draait maar om drie personen: moeder, grootmoeder en ik. Sommige personages zoals Simon kunnen helemaal worden geschrapt; sommigen, zoals Marie en Louis kunnen gewoon naamloos blijven. Het lezen van dit verhaal wordt dan beleven, in plaats van puzzelen.

Bij nacht    An

Bij nacht    La

Bij nacht    KA

De sfeer en thematiek in het verhaal zijn goed. Wat het voor mij verwarrend maakt is de wisseling in perspectief en tijd.

De toespraak    JG

Allereerst: dit is duidelijk iemand met een goede pen. De schrijver kan schrijven. Maar daar staat tegenover dat het verhaal voor mij veel te lang is en te weinig wordt ingehouden. Vrijwel alles wordt uitgesponnen en emotioneel zwaar aangezet, waardoor het leesplezier voor mij gaandeweg afneemt.

Ten slotte heb ik persoonlijk moeite met fictie die zo nadrukkelijk leunt op niet-fictieve personen. Daar heb ik in een eerder commentaar al uitgebreider over geschreven.

De toespraak    Ae

Tijdens de coronacrisis gebeurde er blijkbaar meer in het torentje dan de achteloze lezer kon bevroeden. De tongue in cheek humor is scherp, en de karikaturen van de personages eveneens. Deze schrijver beschikt over een elastisch woordgebruik, en kan op artistieke wijze bepaalde gevoelstoetanden bewoorden zoals: -'mistroostig bekeek hij de langzaam aangroeiende en onder hun eigen gewicht omlaagglijdende waterdruppels op het raam, tot hij met een schok besefte dat hij niet wist hoe lang hij al naar buiten had gekeken.'- Chapeau!

De toespraak    AT

De toespraak    Ca

De toespraak    CH

De toespraak    Jo

Een eindeloos lang verhaal waarin de schrijver voor alles veel woorden nodig heeft. Bekende Nederlsnders figureren un dit verhasl, dst vergezocht aanvoelt. De schrijver kiest voor een beschouwende toon die niet past bij het verhaal.

De toespraak    Wi

Een veel te lang verhaal voor zo’n uitgekauwd thema: Twee meneren komen uit de kast, hebben een leuke tijd samen tot één van de meneren overlijdt (in sommige verhalen gaat-ie naar het buitenland of zo). De andere meneer rouwt in stilte, omdat niemand mag weten van het uit de kast komen. Hoe vaak is dit verhaal al verteld? Dit toepassen op onze voormalige Minister-President, maakt het thema niet minder afgezaagd of interessanter. “Ik dacht toch echt dat ik hem in de menigte zag staan” is onderdeel van het rouwproces van veel rouwenden en dat toevoegen aan dit redelijk afgekloven thema, maakt het thema, en daarmee dit verhaal, niet lekkerder te lezen.

De toespraak    An

De toespraak    La

De toespraak    KA

Spiegelprisma    Jo

Het is vooral een vaag verhaal, waar ik weinig mee kan. Een soort introspectie in een wereld waarin weinig gebeurt. Geen geweldig verhaal.

Spiegelprisma    Wi

In maar liefst acht scènes achter elkaar wordt acht keer precies hetzelfde gezegd. Natuurlijk begrijp ik de opzet van de schrijver: er is een scène waarin een ‘ik’ een treurige figuur ziet en zich daaraan superieur voelt. In de volgende scène hetzelfde, maar die ‘ik’ is dan een ander persoon. Aardige schrijftruc, maar na drie scenes begrijpt de lezer het, en dan moet hij zich nog door 5 meer precies dezelfde scènes heen worstelen, voordat dan de hoofdpersoon zelf aan het woord komt. In die acht scènes is het zielige type dat wordt geobserveerd steeds hetzelfde, er is geen enkele ontwikkeling in de karakterisering, en de ‘ik’ is weliswaar steeds een ander persoon, maar ook hetzelfde in zijn/haar superioriteit. En als dan eindelijk de hoofdpersoon aan het woord komt, overigens in een saaie interne monoloog, wordt het thema van dit verhaal tot in detail uitgelegd. Waarom acht personen, plus de hoofdpersoon =  9? Het zit niet in het spiegelprisma van de titel, want die heeft vijf vlakken. Vijf scènes was al beter te lezen geweest, maar nog steeds te veel en te saai. Het lezen van een kort verhaal moet een feestje zijn, je leest niet, je beleeft en er worden gevoelens bij je opgewekt. Niet bij dit verhaal, dit verhaal moeten doorploeteren was zware arbeid en ik was alleen maar blij dat ik het einde had gehaald.

Spiegelprisma    An

Het verhaal is te lang. Wel een goed thema.

Spiegelprisma    La

Spiegelprisma    KA

Een verrassend einde, waar ik veel overtuiging voor nodig had om door te lezen. Mooie beelden maar er is in dit verhaal iets te rijkelijk mee gestrooid.

Hot n Cold    JG

Allereerst: wat een vreemde, luchtige titel voor een verhaal dat verder zo veel meer naar sfeer en droombeelden gaat.

Het concept is wel leuk: twee uiteenlopende werelden en hoe ze elkaar raken. De uitwerking is echter wat minder. Het taalgebruik is erg simpel en hier en daar erg houterig. Ik mis diepgang in de zowel Eef als Adriaan, en ook hun relatie is nauwelijks uitgewerkt. De anekdotes en de gebeurtenissen in, bijvoorbeeld, de oase voelen generiek. Ook snap ik uiteindelijk niet waarom ze niet in de oase blijven?

Hot n Cold    Ae

Heel aparte manier om bepaalde ruimtelijke gegevens op surrealistische wijze aan de man te brengen: personages reizen naar een geografisch tegengesteld en afgelegen gebied door middel van een kist die een vervoermiddel is naar deze andere gebieden. Helaas is de basale communicatie tussen de personages te basaal, maar de boodschap is duidelijk.

Hot n Cold    AT

Hot n Cold    Ca

Hot n Cold    CH

Kiauwen    Jo

Een tikje absurdistisch, zeker goed geschreven en bij vlagen boeiend. Het einde is voor mij te absurd. Het is wel knap dat alles in de laatste alinea bij elkaar komt. Vooral een goede poging.

Kiauwen    Wi

Hoera weer eens een horrorverhaal! Lekker leesbaar tot aan de laatste alinea. Voor mij zou “iemand moet kokhalzen” de perfect laatste zin zijn geweest voor dit verhaal. De hele alinea daarna legt de situatie uit, wat de spanning die bij de lezer is opgebouwd, tenietdoet.  Omdat het door de laatste alinea gaat om dingen die feitelijk gebeuren, niet meer om zaken die gebeuren in het hoofd van de ik-persoon, moet het verhaal natuurlijk wel kloppen. Als die meeuw die in het begin van het verhaal tegen de ikpersoon is aangevlogen, zijn snavel heeft verloren, dan kan hij niet meer gewoon wegvliegen zoals in de eerste alinea staat. De nachtelijke scene met een tweede meeuw voegt niets toe. Dus de hele tweede alinea kan eruit of in een enkele zin worden samengevat. Al met al een leuk thema, met leuke horror-details, maar niet zo geweldig uitgewerkt.

Kiauwen    An

Een surrealistisch verhaal is normaal niet mijn type verhaal, maar dit is wel goed geschreven.

Kiauwen    La

Kiauwen    KA

Een beetje onsmakelijk verhaal waar ik interessante thema's in terug zie komen die wat meer de nadruk hadden mogen krijgen dan het vieze gevoel wat nu een beetje blijft hangen.

Kunstenaar van de dood    JG

Er is veel waar ik enthousiast van word in dit verhaal: de opzet is beheerst luguber, de sfeer is mooi, de spanning is sterk opgebouwd, de personages zijn werkelijk. Met name de hoofdpersoon is sympathiek en inlevend beschreven.

Maar toch. Ik vind dit niet voldoende voor een Verhaal van de Maand. Daarvoor zijn er nog teveel slordigheden.

Allereerst is niet alles goed uitgewerkt. Het spanningsveld zou al voldoende zijn met: de taxidermist gaat een mens opzetten. Dat alleen is al iets waar de politie op af kan komen. Maar dit lijkt niet de kern te zijn. Er wordt gesuggereerd dat de baby vermoord is. Maar waarom wordt de taxidermist er dan nog bij betrokken? En ook de politie aan het einde lijkt wat kort door de bocht. Waarom vermoeden ze nog meer menselijke lichamen? De huiszoeking is ook weinig spannend; want het is al duidelijk dat hij niets te verbergen heeft.

Daarnaast vind ik de zinsbouw slordig. Je gebruikt veel zinnen die spreektaal kunnen zijn “Advocaat was hij, beslist, een goed pak, een verzorgde haardos, het gezicht glad geschoren, een intellectuele bril, schoon gepoetst, die het vogeltje op mijn werkbank weerspiegelde”. Dit is op den duur lastig om te lezen. Er staan ook veel spelfouten in.

Halverwege het stuk wijd je wel lang uit over de werkzaamheden. Je legt uit wat hij doet, dat hij in stilte werkt en legt dan weer uit wat hij doet. Ook valt het mij op dat je de naam van de taxidermist pas aan het einde noemt.

Desondanks een goede inzending.

Kunstenaar van de dood    Ae

 Vlot geschreven verhaal in de ik -vorm, een vloeiend geconstrueerde verhaallijn en een geloofwaardig opgetekende hoofdpersoon. Met de uitspraak van de hoofdpersoon:- 'Ik doe geen mensen-', eindigt het verhaal waar het zo'n beetje mee had moeten beginnen- hier wordt het pas spannend, hoe redt hij zich eruit?

Kunstenaar van de dood    AT

Kunstenaar van de dood    Ca

Kunstenaar van de dood    CH

Kunstenaar van de dood    Jo

Een alleraardigst idee, maar een wat flets gebruik hiervan. De schrijver heeft veel woorden nodig om zijn verhaal in de verf te zetten. De opbouw is lang en na deze lange opbouw is het verhaal heel snel klaar. Afstandelijk verteld en slechts bij vlagen boeiend.

Kunstenaar van de dood    Wi

Deze schrijver heeft de schrijfregel ‘in media res’ goed begrepen. De eerste alinea is dan ook prima, eindigend in de prachtige zin “toen werd ik geknikt”. Helaas krijgen we daarna een enorme infodump van maar liefst 760 woorden, waarin het voormalige vak van de hoofdpersoon wordt uitgelegd (informatie die er in de rest van het verhaal niet eens toe doet), daarna zijn huidige vak en zijn klanten. De leuke eerste alinea is al bijna weer vergeten, als dan eindelijk het verhaal verder mag. “In media res’ wil niet zeggen midden in het verhaal beginnen, daarna een hele lange en saaie infodump en daarna het verhaal weer oppakken. En dan nog zijn er allerlei bijzaken waar de schrijver eerst aandacht voor vraagt, voordat er een echt verhaal begint. 1125 woorden na de mooie eerste alinea, zijn we dan eindelijk weer terug bij het begin en dan kan het verhaal verder. En vervolgens wordt dat verhaal (overigens best een interessant verhaal) in nog geen duizend woorden afgeraffeld. Van die 1125 woorden infodump kan twee derde worden geschrapt, maar die 1000 woorden moeten uitgebreider om de lezer echt mee te kunnen nemen in het verhaal. Alle emotie ontbreekt in het tweede stuk en dat is wat nodig is om van deze aangeklede anekdote een echt kort verhaal te maken. Net een voldoende wat mij betreft dankzijn de prachtige openingsalinea.

Kunstenaar van de dood    An

Kunstenaar van de dood    La

Kunstenaar van de dood    KA

Mooi: wervende teksten ritselden de winkel in!

Gewoon een kat    Jo

Een analyse van de mens aan de hand van katten. Het is niet echt een verhaal, hoewel het fijn leest. De schrijver analyseert feiten, wat prima is, maar niet in een verhalenwedstrijd als deze. Wel met veel plezier gelezen.

Gewoon een kat    Wi

Dit opstel legt uit wat een kat is en doet en hoe slecht mensen zijn. Als ik dat zou willen weten, zoek ik het wel op in wikipedia. Toen de schrijver vond dat de lezer ook nog eens voorgelicht moest worden over wat vuur is, vond ik het welletjes. Tenslotte de typische AI-zin waarmee dit opstel zo keurig eindigt ‘Misschien….’. Ik zit niet in de jury van deze wedstrijd om wijsneuzerige lesjes opgedrongen te krijgen, die keurig worden afgerond door AI.

Gewoon een kat    An

Het nieuwsbericht over de brandstichting door inzet van katten raakte mij ook - origineel om dit als uitgangspunt te nemen - maar vervolgens is het meer een opiniestuk dan een kort verhaal geworden, jammer.

Gewoon een kat    La

Gewoon een kat    KA

 Mooi verhaal!

De geur die niet verdween    JG

Allereerst complimenten voor de mooie stem. Heel veel hier gaat goed!

Ik ben geen fan van historische verhalen. Ik ga me daar hier nu even niet over uitwijden, maar je gaat op het randje zitten tussen fictie en werkelijkheid en hier en daar gaat wel ver. Ik hou het even bij de sfeer; en die zet je geweldig neer.

Waar je wat mij betreft de plank wel te veel misslaat is dat je teveel wil. Het verhaal is te complex. Marcel ‘s vindingsrijkheid is opvallend; hij mag misschien wat meer tegenslag ondervinden. Ook het stukje in Hotel Dieu gaat wel heel gemakkelijk.

Een aarzelende voldoende voor de vele positieve kanten.

De geur die niet verdween    Ae

 Het duurde even voordat ik in de gaten had waar en wanneer dit historische verhaal zich afspeelt. De naam Lautrec, -van Toulouse Lautrec- de kleine schilder en impressionist, gaf mij een kleine hint. Een naam als Montesquiou en ook nog- 'graaf'- kwam in eerste instantie iets aanstellerig over, maar gaandeweg heeft het verhaal potentieel, mits de moord met het monnikskap kruid iets duidelijker wordt uitgewerkt. De personages behoeven meer diepgang, met : 'Ze kijkt,' 'Ze luistert,' 'Ze glimlacht' kom je er niet.

De geur die niet verdween    AT

De geur die niet verdween    Ca

De geur die niet verdween    CH

St Remy Toulon    Jo

Het is volgens de schrijver een experiment, wat mij betreft niet goed gelukt. Niet omdat AI gebruikt wordt, dat is mij om het even, maar omdat het verhaal saai is. Het gaat eigenlijk nergens over en kabbelt wat voort.

St Remy Toulon    Wi

ChatGPT is zo dol op liggende gedachtenstreepjes, dat ik menselijke schrijvers ze niet meer zie gebruiken. AI houdt ook van die nette nietszeggende verbindingszinnetjes, zoals “Maar het verhaal begon eigenlijk elders,” die een goede menselijke verhalenverteller niet nodig heeft. Ondanks de zware inzet van AI, staat er een kollossale fout in dit verhaal. In de zin die begint met “In Saint Denis, tijdens…” staat ‘hen’ terwijl het ‘hem’ moet zijn. Eén letter kan een enorm verschil maken! Ik weet niet wat je zelf van het experiment vond, maar ik vind het niet geslaagd. Het slot is veilig en rond de zaak netjes af, zoals AI doet. Een goed kort verhaal schuurt, laat de lezer met iets achter. Dit verhaal is heel keurig, te keurig om te boeien.

St Remy Toulon    An

De vergelijkingen in het begin van het verhaal lopen niet helemaal lekker; "zoals mensen die... zoals mannen die.. "het verhaal komt niet helemaal uit de verf maar het is wat mij betreft wel een geslaagd experiment van de schrijver (zoals hij / zij  het zelf noemde).

St Remy Toulon    La

St Remy Toulon    KA

 Mooi verhaal vind het wat lastig te beoordelen omdat ik

Hou me vast    JG

Wat mij het meeste stoort is dat ik niet weet tegen wie de hoofdpersoon praat. Het voelt niet echt als een interne gedachtegang. Wanneer zegt iemand tegen zichzelf “Gewoon omdat het kan.” of “Wat nu?” Ook is er teveel duiding voor iemand in deze staat van verwarring, alsof er een iemand met rust en vocabulaire naast zit om het toe te lichten.

Er zit zeker iets sympathieks achter, maar ik kan hier te weinig mee.

Hou me vast    Ae

 De gedachten van een dementerende man worden op een aandoenlijke en begrijpelijke wijze woordelijk uitgewerkt. De rustige vertelstijl  neemt -zonder dramatiek - de lezer mee, en verduidelijkt de eenzaamheid van een bijna - verloren ik.- 

Hou me vast    AT

Hou me vast    Ca

Hou me vast    CH

Annabel    Jo

Al snel is duidelijk dat Annabel geen vrouw is, wat wel blijkt in de laatste zinnen. Het is wat rommelig, heel kort en amper een verhaal. De schrijver tipt wat dingen aan, we krijgen amper iets mee van de hoofdpersoon.

Annabel    Wi

Deze schrijver weet hoe je een verhaal vertelt, al was dat van die bloemen was wel een beetje overdreven. Maar de uitwerking is te oppervlakkig. De hoofdpersoon wordt gepest vanwege zijn bootje en om de pesters terug te pakken vaart hij in zijn bootje een storm tegemoet. Dat is wel heel simpel. Dit verhaal heeft een diepere psychische laag nodig. Zoals hier actie/reactie n.a.v. pestgedrag wordt neergezet is echt te oppervlakkig. En dan die eerste zin, maar liefst vier persoonlijke voornaamwoorden in een zin van elf woorden, dat is niet te lezen!

Annabel    An

Ik moet er wel een beetje om glimlachen, leuk klein verhaaltje maar wel heel gekunsteld.

Annabel    La

Annabel    KA

Een mooi verhaal over de liefde die komt in vele vormen.

Gaaf    JG

Ik vind dit een heel slecht stuk. Het enige waar ik enthousiast over wordt is de manier waarop het narratief teruggaat in de tijd.

Maar het taalgebruik is ontzettend matig en simpel. ‘Morgen is hij jarig en verandert hij in acht.’ Waarom voortdurend deze wat kinderlijke manier van praten?

De tekst gaat daarnaast vooral over de verwerking van de moeder. Dat is begrijpelijk, maar het risico bestaat dat Mattis vooral een spiegel wordt voor Eva’s gevoelens. De sterkste stukken zijn juist die waarin hij als zelfstandig personage verschijnt: zijn boosheid, zijn humor, zijn toneelstuk. Daar had veel meer van mogen staan.

Daarnaast, en dat is nog het minste, het zet een selectief zware wereld neer waarin een nogal overdreven nobele moeder een symbool wordt van hoop in een wereld zonder begrip.

Ja, ik kom erin mee dat ouders van een kind met cerebrale parese verdriet of machteloosheid voelen, maar niet allemaal ervaren ze zo sterk het idee: “ik heb hem dit leven gegeven.” De tekst zet soms bijna symbolische figuren tegenover elkaar: de cynische vader die “geen hoop” ziet; de moeder die hoop verdedigt; de arts die tactloos is; de warme oude arts met de kralenketting. In werkelijkheid zijn mensen vaak dubbelzinniger. De vader bijvoorbeeld krijgt weinig ruimte om meer te zijn dan een vertegenwoordiger van wanhoop.

Er zit nog meer in dat ik kort door de bocht vind, maar deze punten zijn voor mij de belangrijkste redenen waarom het stuk niet overtuigt.

Gaaf    Ae

 Mooi: '.. en streelt het koperen schijnsel in zijn krullen..' Dit verhaal is een invoelbaar omschreven relaas van een moeder en haar gehandicapte zoon zonder  de gebruikelijke pathos. Het opdelen in leeftijdsjaren is interessant. Kanttekening: de overgang van de camping  naar de thuissituatie is te groot.

Gaaf    AT

Gaaf    Ca

Gaaf    CH

Rugzakken vol water    Jo

Een lange opbouw, die leidt naar vrijwel niets. We zitten in een flat, met een moeder die alleen foute mannen lijkt te hebben getroffen in haar leven. Ze gaat met haar huidige vriend naar de Ardennen om hun kinderen achter te laten. Een vreemd idee, slecht uitgevoerd en er zit geen passend einde bij. De sfeer thuis is goed beschreven, verder niet al te best.

Rugzakken vol water    Wi

Een poging om een kort verhaal te schrijven rond het verhaal uit het nieuws van twee Franse jongetjes die in Portugal werden achtergelaten door hun moeder en haar partner. Ze waren volgens de berichten alleen achtergelaten en zouden zelfs geblinddoekt zijn geweest met de mededeling dat het om een spelletje ging. Een voorbijganger vond hen huilend langs de weg. Al deze elementen zitten in dit verhaal en het als je een actueel thema neemt voor een kort verhaal, zou je daar een emotionele of psychisch diepere laag onder moeten leggen om dat verhaal boven het nieuwsverhaal uit te tillen. Annie huilt, meer niet, en dat is niet genoeg. Ik zie te veel tiener-clichés en sociale woningbouw clichés en te weinig doorleefde emotie. Dit is een zeer ongebruikelijke actie, zeker voor een moeder en als lezer van een kort verhaal rond dit thema mag je verwachten dat de daad van de moeder geloofwaardig wordt gemaakt. Dat is in dit verhaal niet gelukt. Verder zit er een hinderlijke perspectieffout in het verhaal, dat vanuit het perspectief van Annie wordt vertelt, maar ineens laat zien wat Louis op zijn tablet leest. Het is echt geen slecht verhaal, maar het heeft veel meer nodig om een goed kort verhaal te worden.

Rugzakken vol water    An

Rugzakken vol water    La

Rugzakken vol water    KA

Ik begrijp het verhaal niet helemaal.

Marjolijn    JG

Dit is een sterk geschreven psychologische thriller met een bijzonder beeldende stijl. Vooral de beschrijving van de nachtmerries en de voortdurende twijfel tussen werkelijkheid en angst zijn mooi, complimenten daarvoor! Je weet de lezer lang in onzekerheid te houden.

Tegelijkertijd is de stijl soms té uitbundig: de opeenstapeling van metaforen en vergelijkingen maakt de tekst op sommige momenten nogal bombastisch. De Suriname-representatie is het meest gevoelige punt. De tekst maakt nu weinig onderscheid maakt tussen: Peters angstfantasie, een echte ervaring in Suriname en exotische clichés. Als de bedoeling is dat Peters blik onbetrouwbaar en getraumatiseerd is, mag dat duidelijker voelbaar worden.

Marjolijn    Ae

 De nachtmerrie is een exotisch en boeiend gegeven maar teveel informatie op een alinea doet de lezer duizelen. De vermenging van het spannende begin met de manipulaties van de ex , brengen het verhaal op een ander niveau, en laat de beangstigende droom samenvallen met het gebons op de deur van de dochter.

Marjolijn    AT

Marjolijn    Ca

Marjolijn    CH

48    JG

Het is nogal wat, dit stuk. Er zit wel een sympathieke stem in het stuk, maar ik ben niet enthousiast. Het grootste probleem: je koppelt de Holocaust aan hedendaagse islamitische identiteit. Dat kan absoluut interessant zijn. Maar daarvoor moet je heel precies weten wat je beweert.

Het lijkt te suggeren dat de behandeling van moslims vandaag vergelijkbaar is met de vervolging van Joden tijdens de Holocaust. Als dat je bedoeling is, moet je juist veel preciezer zijn. Want “argwaan”, politiecontrole, discriminatie, vervolging en genocide zijn verschillende fenomenen. Het verhaal moet niet onbedoeld suggereren dat ze allemaal hetzelfde zijn.

Een interessante en volgens mij sterkere gedachte zou niet zijn dat geschiedenis zich hier herhaalt, maar dat mensen die de geschiedenis herdenken, soms mechanismen van uitsluiting in hun eigen tijd herkennen, maar die mechanismen zijn niet noodzakelijk hetzelfde.

Jammer trouwens ook hoe weinig agency de karakters hebben: Nassima is een vrouw die wordt gereduceerd tot haar religieuze identiteit.

Daarnaast is het jammer hoe de drie verhalen niet zuiver in elkaar overlopen. De toespraak en het stuk van Nasima zijn duidelijk, maar de stukken uit het verleden lijken bij het stuk van Nasima te horen.

Als een positieve noot wil ik wel zeggen dat het stuk mooi en helder verteld wordt. Ik hoop dat deze schrijver het aandurft om meer nuance toe te passen.

48    Ae

48    AT

48    Ca

48    CH

48    Jo

In dit verhaal wordt een parallel getrokken tussen de Joden in de Tweede Wereldoorlog en mensen met een migratieachtergrond in het heden. Het is op zich knap en redelijk subtiel gedaan. Het verhaal is wat rommelig en zeker niet heel sterk. Hoewel subtiel gedaan, vind ik de parallel echt te ver gezocht, maar dit mag in een verhaal als dit natuurlijk wel.

48    Wi

Dat er ook in België Stolpersteinen worden geplaatst was nieuw voor mij, waarbij ik verodnerstel dat dat feit uit dit verhaal waarheidsgetrouw is. Het verhaal van de Jodenvervolging in de oorlog is natuurlijk al heel vaak verteld, ook toegespitst op individuele gevallen. Dat verhaal moet verteld blijven worden en de wijze waarop het is verteld in dit verhaal verdient respect. Schrijftechnisch heel vaardig gedaan. Maar respect is te weinig voor een winnend verhaal, wat mij betreft. De schrijver heeft er de persoon Nassima aan toegevoegd, maar die blijft toeschouwer, krijgt geen persoonlijkheid, geen emoties, geen karakter. Als die persoon verder uitgewerkt zou zijn, zou dit verhaal over de Jodenvervolging een diepere laag hebben gekregen, een nieuwe invalshoek, een verbinding tussen gebeurtenissen van 80 jaar geleden en nu. Een gemiste kans. Jammer.

48    An

48    La

48    KA

Prachtig boeiend verhaal van begin tot het einde.

Een liefde een ingreep en een teleurstelling    JG

Het is jammer dat het stuk zo slordig is geschreven. Het valt al snel op hoeveel dubbele spaties erin staan en dan opeens weer geen spatie. Ook het gebrek aan aanhalingstekens draagt bij aan de slordigheid.

Het verhaal zelf is erg kort. Er zit iets sympathieks in, maar ik leef niet mee met de man en ook niet met de vrouw. Het is nog te weinig.

Een liefde een ingreep en een teleurstelling    Ae

De 'to do' lijst van een man  -met een vrouw in het ziekenhuis-  en daarna de schrale communicatie met elkaar waarbij de koele ondertoon erg opvalt. Dit is goed verwoord. Het verhaal had iets uitgebreider mogen zijn waardoor de tranen verduidelijkt worden.

Een liefde een ingreep en een teleurstelling    AT

Een liefde een ingreep en een teleurstelling    Ca

Een liefde een ingreep en een teleurstelling    CH

De beste vriend    Jo

Slechts een paar regels, dit is geen verhaal.

De beste vriend    Wi

Er is een categorie verhalen, de ‘ultra-korte verhalen’ die zijn eigen supporters heeft (waaronder dit jurylid). Er bestaan geen vastgelegde regels voor een ultra-kort verhaal, maar meestal wordt uitgegaan van de volgende richtlijnen: Lengte: meestal tussen de 50 en 300 woorden; Het verhaal draait om één gebeurtenis, één moment, één beslissing, één ontdekking of één confrontatie; Er zijn weinig personages: meestal één of twee; Het verhaal begint midden in de actie, in media res; Veel blijft impliciet, weinig uitleg; Zuinig taalgebruik: elk woord moet een functie hebben; Een duidelijke verandering: er gebeurt iets waardoor de situatie, het inzicht of de verhouding verandert; Een krachtige slotzin: vaak zit de clou, de ironie of de emotionele lading in de laatste zin. Een ultra-kort verhaal is niet een anekdote, maar doet veel meer: er is een conflict of spanning; de hoofdpersoon verandert of beseft iets; de lezer blijft na afloop nog even nadenken. Verder is originaliteit belangrijk met beeldende details in plaats van abstracte beschrijvingen. Een slecht ultrakort verhaal is een mop vermomd als verhaal, heeft een slot dat alleen een trucje is, heeft een moraliserende conclusie, of wordt nooit concreet. Waarom schrijf ik dit allemaal? Omdat ik de poging van deze schrijver zeer waardeer, hij voldoet aan bijna alle bovenstaande regels. Maar toch kan ik geen voldoende geven omdat het verhaal te weinig concreet is en in vaagheden is blijven hangen. Jammer. Maar schrijver: probeer het nog eens!

De beste vriend    An

De beste vriend    La

De beste vriend    KA

Misschien ligt het aan mij, maar ik begrijp niet waar het overgaat.

Op je tellen passen    JG

Ik moest wel wat door de schrijfstijl heenbijten. Er zit nog veel mogelijkheid tot groei in de taal die je gebruikt, van ‘dikke druppen’ tot ‘reuzen handen’ en nogal wat redelijk groots geschreven kreten. En er zitten ook veel slordigheden in.

Het verhaal zelf laat nog veel open over wat Laïa nu precies is. Ik vind het zelf leuk als een fantasie ter invulling van zijn eenzaamheid; maar het blijft te veel in het midden hangen wat mij betreft.

Op je tellen passen    Ae

Goede intro van het verhaal en kennismaking met een man met ocdc. Zijn vaste schema loopt in de soep, donder en bliksen overvallen hem, en de onverwachte gast met hond - in de beperkte ruimte van zijn auto- nog meer. Schrijven over emoties, handelingen in een beperkte ruimte is erg goed  gelukt , evenals het beperkte denkkader van de protagonist.

Op je tellen passen    AT

Op je tellen passen    Ca

Op je tellen passen    CH

Het voorrecht van dode dingen    JG

Het is een leuk verhaal om te lezen, maar een tikje ongeloofwaardig. Allereerst: waarom loopt Kars nog vier jaar rond? Als zijn afwijking zo uniek was, waarom zijn er dan geen medische dossiers onderzoekt, ziekenhuizen ondervraagt? Daarnaast ook wel heel toevallig dat hij bij Cleo uitkomt. En waarom belt zij niet gewoon de politie? Er is toch voldoende bewijs?

Dit zijn geen kleine dingen, want het hele verhaal leunt hierop.

Daartegenover staat wel een sterk idee: iemand die mensen helpt hun identiteit terug te krijgen, helpt uiteindelijk iemand zijn identiteit te verliezen. Verder wel scherp geschreven. Ik hoop dat deze schrijver blijft inzenden; de volgende keer hopelijk met een ietwat geloofwaardiger stuk.

Het voorrecht van dode dingen    Ae

Het voorrecht van dode dingen    AT

Het voorrecht van dode dingen    Ca

Het voorrecht van dode dingen    CH

Het voorrecht van dode dingen    Jo

Mooi geschreven, de dialogen in dit verhaal zijn geweldig. Het voelt heel getrouw aan, het leest prettig, maar het einde is wat vreemd. Ik begrijp niet goed waarom dit erbij wordt gehaald, nergens in het verhaal voel ik dit aankomen. Dit maakt het verhaal iets minder dan het kunnen zijn.

Het voorrecht van dode dingen    Wi

Dit verhaal begint als een liefdevol portret van een mooi ambacht dat de hoofdpersoon met gevoel en passie uitoefent. Met geduld en mooie details beschreven en als het hierbij was gebleven dan had ik een hoog cijfer gegeven, zelfs als zo’n portret eigenlijk niet aan de definitie van een kort verhaal zou hebben voldaan. Dit mooie prortret is een kort verhaal geworden door het laatste deel en de overgang van portret naar kort verhaal was gekunsteld. Ineens was daar die envelop. Die had natuurlijk veel eerder (of op een heel andere manier) in het verhaal geïntroduceerd moeten worden. Het thema is de ‘perfecte misdaad,’ niets nieuws onder de zon en gemakzuchtig uitgewerkt in dit verhaal. Maar wat mij vooral hinderde was de voortdurende uitleg, naarmate het verhaal vorderde. Terwijl de schrijver juist in het begin van het verhaal geen enkele uitleg geeft en de technische details van het vak en de enscenering het verhaal laat vertellen, komt er steeds meer uitleg naarmate het verhaal vordert. Ik vond het zo hinderlijk omdat ik het gevoel kreeg dat de schrijver wilde zeggen: “Wat ben jij dom, lezer, zal ik het je dan allemaal nog eens een keer uitleggen!” Dat gevoel hindert mij bij het onbevangen lezen en beoordelen van een verhaal. Een van die volstrekt overbodige uitlegzinnen was bijvoorbeeld deze: “Een zeldzaam gevoel van trots en warme voldoening welde op in mijn borst. Dit was waarvoor ik in deze klamme kelder zat. Niet voor het geld, niet voor de roem die toch nooit kwam, maar voor dit specifieke moment waarop een gebroken man weer overeind krabbelde en met opgeheven hoofd de wereld in stapte.” En zo zijn er meer. Jammer als een kort verhaal zo prachtig begint en zo teleurstellend eindigt.

Het voorrecht van dode dingen    An

Goed gedaan!

Het voorrecht van dode dingen    La

Het voorrecht van dode dingen    KA

Heel mooi verhaal, gedetailleerd en verrassend

Verloren    JG

Ik vind de kindstem niet overtuigend; je schrijft alsof een kind tegen iemand, soms zichzelf, praat over wat er gebeurd. Soms heel gedetailleerd (zoals met de vrouw met de lippenstift buiten de lijnen), soms heel kinderlijk.

Het is mooi hoe je subtiel speelt met een alcoholistische moeder en een vader die het gezin heeft verlaten, maar het is nog te kort en te weinig.

Verloren    Ae

 Het herkennen van de schappen  in de winkel en de leeftijd van het kind komen niet overeen. Dat maakt het verhaal ongeloofwaardig. Eerst is papa weg, en daarna is papa in de winkel?  Wel duidelijk weergegeven is  -dat mama een drankprobleem heeft-. Er ontstaan teveel vraagtekens in dit verhaal.

Verloren    AT

Verloren    Ca

Verloren    CH

Schroeven    Jo

Een lekker verhaal om te lezen, alles loopt wat door elkaar heen. Het is ook wat zoeken naar het verhaal, maar de schrijver laat alles goed samenkomen.

Schroeven    Wi

Schrijvers die schrijven over schrijven, schrijven meestal een saai cliché-verhaal vol schrijversleed. Hoe vaak heb ik deze zin “Wat hij ook opstuurde naar uitgevers of bladen, niks wilden ze publiceren” of iets vergelijkbaars nu al moeten lezen in ingestuurde verhalen voor deze wedstrijd? En het werd nog erger, de hele eerste helft van dit verhaal is een droom, en ook nog eens een deel van de tweede helft. Ik heb in de regel net zoveel bedenkingen bij dromen in een kort verhaal als bij verhalen over schrijvers. Dromen zijn meestal een blijk van een luie schrijver. Immers in een droom kan alles, geloofwaardigheid en logica kunnen genegeerd worden en het verhaal heeft ook geen consequenties voor als de droom voorbij is. Lekker makkelijk, dus niet goed genoeg wat mij betreft. Daar komt nog eens bij dat met name de eerste droom maar voortdreutelt, zonder spanningsopbouw, die scène in de tantamenzaal kan gemakkelijk met de helft worden ingekort.  Met deze observaties kwam mijn waardering voor dit verhaal ver onder nul uit…totdat ik aan het einde kwam en er toch nog een zweem van een interessant verhaal ontstond. Dus eigenlijk begint er pas een verhaal met het Italiaanse spek van zijn vader... en dan stopt het ineens. Ik vermoed dan ook dat dit het eerste hoofdstuk is van een veel langer verhaal. En dat kan best een interessant verhaal worden, de premisse is in elk geval interessant. Maar als kort verhaal voldoet dit niet, echt niet! Schrijftechnisch geen opmerkingen, deze schrijver kan echt wel schrijven, dus graag de volgende keer een verhaal dat beter doordacht is.

Schroeven    An

Het komt wel heel traag op gang. De droom als uitgangspunt is wat mij betreft ook wel een beetje afgezaagd.

Schroeven    La

Schroeven    KA

Leuk verhaal, al was je me even kwijt in de details omtrent de Z85.

De medaille    JG

Het verhaal laat heel veel open. Is de vrouw dement? Is de soldaat werkelijk haar zoon? Is hij een nakomeling die sprekend lijkt? Is dit een bovennatuurlijk? Alles openlaten is geen garantie voor een goed verhaal. Er ontbreekt te veel context om het interessant te maken. Want ook: waarom heeft hij zoveel haast? Wat staat er buiten op het spel? En dus uiteindelijk: waarom raakt de vrouw hem?

Het stuk is zeker niet verkeerd geschreven; qua taal zit het wel goed. Maar met wat het nu is kan ik dit geen voldoende geven.

De medaille    Ae

Dit verhaal grossiert in onduidelijkheden.

De medaille    AT

De medaille    Ca

De medaille    CH

Crawl    JG

Ja, ik heb van dit verhaal genoten. Knap gedaan hoe je dit opbouwt. Complimenten!

Mooi hoe simpel de setting is: een klein stukje kust met een villa, een terras, een dijk, een strandhut en de zee. Ondanks weinig omschrijvingen laat je dit sterk tot leven komen.

Ik vraag me af of de rol van Kevin niet te gemakkelijk is: is hij naïef, gemakkelijk? Het was interessant geweest om hem net wat meer diepgang te geven. Daarnaast had Nicole’s kleurrijke praatgedrag ook wat minder gemogen; dit is al snel duidelijk.

Tenslotte, de subtiliteit is een van de sterkste elementen in het stuk, maar wellicht nét iets te subtiel naar sommige vragen. Misschien nog nét een tip van de sluier over de relatie tussen Nicole en Roger; of, althans, de interpretatie van de verteller. Ik mis ergens nog iets over het waarom; hoe is de verteller geworden wie ze is.

Al met een een van de sterkste verhalen die ik deze maand heb gelezen.

Crawl    Ae

Crawl    AT

Crawl    Ca

Crawl    CH

Crawl    Jo

Ongrijpbaar en heel goed leesbaar. Een sterke inzending. In dit verhaal gebeurt weinig en wat er gebeurt, is wat vreemd. Toch klopt alles en krijg je al lezer een fraai verhaal voorgeschoteld.

Crawl    Wi

Deze schrijver weet de spanning perfect op te bouwen! Ik zat echt op het puntje van mijn stoel te lezen. Het open einde is goed, gewoon goed, niet briljant, ik kan me voorstellen dat er andere einden mogelijk waren geweest. Een verhaal dat mij doet nadenken over hoe het mogelijk zou hebben kunnen aflopen, is een goed verhaal. De schrijver legt niets uit, de persoon van Nicole blijft mysterieus, maar is genoeg uitgewerkt om te begrijpen. Er zitten wat nodeloze herhalingen in (Nicole stond achter de tap met haar rug naar het water) en het verhaal zakt met name in het middenstuk wat in. Met een stevige redactieslag kan het verhaal worden teruggebracht naar 1500 woorden en dat kan van dit goede verhaal een uitstekend verhaal maken.

Crawl    An

Ik ben geboeid door de setting van dit verhaal, maar het einde laat me een beetje in verwarring achter. Goed geschreven. 

Crawl    La

Crawl    KA

Mooi verhaal, wat me vast greep, ik wilde weten wat er met Roger was gebeurd maar helaas blijft het toch nog wat te veel raden op het einde, wat ik jammer vind.

Bijendans    JG

Tikje problematisch verhaal over een man die gered wordt. Geromantiseerd beeld dat niet strookt met de werkelijkheid. De vrouw is een symbool, geen mens, met alle aandacht voor een gebroken man. Maar wie is zij? Zou zij ook een interessant personage zijn als de man niet in haar tuin was beland?

Los daarvan zijn de contrasten te eenvoudig. We weten dat de verteller “op” is, maar niet waarom. Is hij depressief? Burn-out? In rouw? Psychisch ziek? Verslaafd? Daartegenover is de vrouw bijna perfect.

Ik kan het geen voldoende geven, daarvoor mist dit verhaal nog te veel.

Bijendans    Ae

Bijendans    AT

Bijendans    Ca

Bijendans    CH

Wat jij niet ziet    Jo

Een soort schrijfexperiment, zo lijkt dit. In elk geval geen goed verhaal. Met enige verbazing gelezen, het kabbelt voort en gaat nergens heen.

Wat jij niet ziet    Wi

Deze schrijver zet de lezer in als medeplichtige in de zoektocht naar een personage dat eigenlijk niet gevonden wil worden. Een origineel thema, de onmogelijkheid een gewoon mens interessant te maken, en alleen al hierdoor een voldoende. Maar de uitwerking vond ik teleurstellend. Om te beginnen is het eerste deel veel te lang. Het mechanisme van de zoektocht is snel duidelijk en daarna krijgen we alleen nog maar herhalingen, er verandert niets. Ik tel zes verschillende voorbeelden om hetzelfde punt te maken. Schrap er minstens drie om de lezer onderweg niet te verliezen. Dan het gebruik van de tweede persoon. In het kader van het thema is dat goed bedacht. In het begin werkt het geweldig, omdat de schrijver de lezer werkelijk laat zoeken. Maar daarna verandert "jij" langzaam in een komische sidekick. De lezer is een typetje geworden en het verhaal is slapstick. Ik zou "jij" alleen gebruiken wanneer het werkelijk iets toevoegt en van de lezer een actie wordt verwacht en niet in elke zin zoals nu, want dat wordt heel irritant. En wat moet ik met zo’n zin als “Ongepland, maar niet ongewenst?” Hij opent een compleet nieuwe psychologische laag, waar je vervolgens niets mee doet. Tenslotte het einde, dat is slap.” Zoek het zelf verder maar uit” komt op mij over als een luie schrijver, die geen zin had iets beters te verzinnen.

Wat jij niet ziet    An

Wat jij niet ziet    La

Wat jij niet ziet    KA

Leuk verhaal, weer eens wat anders.

Carbonara    JG

Ik heb heel erg genoten van dit verhaal. Knap gedaan; er zit veel humor in. Het had wat mij betreft nog wel wat extremer gemogen. De jongens zijn grof, maar uiteindelijk nog steeds wel redelijk beheerst.

Ook was het leuk geweest als je wat meer onderliggend had vermeld over waarom ze dit ritueeltje in stand houden. Waarom denken ze dat afzeiken verbonden is aan mannelijkheid en status?

Echt minpuntje in het stuk vind ik dat de vertelstem niet neutraal is. Zo noem bijvoorbeeld de ober een keer creepy; waarom laat je dat niet door Kaj of Floris zeggen?

Desondanks goed geschreven stuk.

Carbonara    Ae

De aanloop naar een opkomend 'disaster' wordt goed neergezet. De irritante corpsballen evenzeer. Maar het hilarische gehalte is erg verheffend. De ober in een italiaans restaurant eerst aanspreken met -'Don Corleone' -is amusant en het vragen om tomaten ketchup in een chique restaurant eveneens. Ik moest schaterlachen bij 'no offence Benito' en waardeer het goede slapstick gehalte in hoge mate.

Carbonara    AT

Carbonara    Ca

Carbonara    CH

Carbonara    Jo

Een flauwe studentengrap uitgewerkt tot een verhaal. Al snel is duidelijk wat er te gebeuren staat en ook dat de twee personages het niet gaan winnen. Met lichte verbazing heb ik het verhaal gelezen, omdat nergens de registers echt helemaal opengaan. Het blijft vooral wat braaf en saai. Het einde is gewoonweg te voorspelbaar.

Carbonara    Wi

Een corpsballen-grap uitgesponnen in een heel lang verhaal, met een nogal flauw en voorspelbaar einde. Best aardig is dat de "tegenstander" weigert volgens de regels van de studentengrap te spelen. De studenten rekenen op escalatie, maar het restaurant blijft vriendelijk, waardoor hoffelijkheid een vorm van macht wordt. Maar uiteindelijk blijft het verhaal steken in een uitgesponnen anekdote. Kaj is duidelijk minder overtuigd dan Floris en daar had een psychologische laag of verrassende twist in gezeten, maar hij ontwikkelt nauwelijks. Aan het einde heeft Kaj niets geleerd. Hij is niet veranderd, hij heeft hooguit verloren. Idem voor het restaurantteam, ze zijn niet veranderd, hebben hooguit gewonnen. En dat is echt te weinig voor een goed kort verhaal. Het is zeker niet slechts geschreven, deze schrijver heeft echt wel taalgevoel en een vlotte pen. Bovendien is de humor leuk, elegant, niet dik aangezet en zijn de dialogen dik in orde. Samengevat: schrijftechnische een dikke voldoende, verhaaltechnisch onvoldoende.

Carbonara    An

Carbonara    La

Carbonara    KA

Origineel onderwerp.

In de hoek achter het gordijn    Jo

Een ontmoeting met je vroegere ik, het is een thema dat zo af en toe eens langskomt. Het is lastig om hier een goed verhaal van te maken, zoals ook nu weer blijkt. De opbouw naar de ontmoeting vind ik sterk gedaan, de ontmoeting zelf is vooral een deceptie.

In de hoek achter het gordijn    Wi

Een wietrokende, zuipende, nietsnut wordt geconfronteerd met zijn tiener-ik. Het perspectief is hetzelfde als in de vele, vele verhalen met hetzelfde thema die al geschreven zijn: de tiener-ik maakt verwijten en dat is het dan. Wat een reuze kakkerlak en een reuze-duizendpoot dan nog moeten is mij niet duidelijk geworden. Ze hadden geen van beiden een verhaal en kunnen dus gewoon weg. Een dun verhaaltje vol met overbodigheden. Niet mijn verhaal.

In de hoek achter het gordijn    An

In de hoek achter het gordijn    La

In de hoek achter het gordijn    KA

Cicerchiata    JG

Leuk toeval: twee verhalen over een Italiaans restaurant achter elkaar.

Sympathiek stuk. Wat mij betreft iets te cerebraal en net wat te veel uitgelegd. Het gedeelte waar Sergio irritant is, zegt meer zonder te vertellen. In het zelfinzicht mis ik een stukje humor.

Ook is de Italiaansheid soms wat te dik aangezet wat mij betreft. Het voelt, al met al nog niet helemaal af.

Cicerchiata    Ae

 Nog een italiaans restaurant verhaal. Zou het door de zomervakantie komen? Maar dit verhaal zit vol met mooie beschrijvingen over het uiterlijk van een ober met een :' uitgerekt uitelijk van een Modigliani schilderij '.  Het interieur van het restaurant en zijn ambiance en de psychologische make-up van Sergio blijft op je netvlies staan. Ook de frustratie van Sergio is invoelbaar verwoord als hij zijn sous chef niet te zien krijgt. Alleen vraagt het kennis van het dierenrijk als het gaat om beschrijvingen als: 'omgevallen als een keizerpinguin', en 'een zeehondachtige pose'. 

Cicerchiata    AT

Cicerchiata    Ca

Cicerchiata    CH

Cicerchiata    Jo

En trieste teloorgang van een ooit geweldige chefkok. Heden en verleden loopt mooi door elkaar, hoe de twee personages, van wie we er een niet leren kennen, zich tot elkaar daadwerkelijk verhouden, blijft op een mooie manier onduidelijk.

Cicerchiata    Wi

Heerlijk, die Italiaanse sfeer in dit verhaal! De schrijver houdt zichtbaar van Italiaans eten en de Italiaanse culinaire cultuur, maar ook van cursief gedrukte woorden. Cursief wordt in dit verhaal gebruikt voor woorden in het buitenlands, maar ook voor Nederlandse woorden, ter benadrukking. Beide gebruiken zijn op zich prima, maar liever niet binnen één verhaal. En als je cursief gebruikt moet je het ook consequent doen en bv velvet ook cursiveren. Heel subtiel wordt de spanning opgebouwd in dit verhaal. Niet dat een confrontatie tussen beide mannen nodig was (al was dat wel wat je verwacht als lezer), dit open einde is prima wat mij betreft. In een goed kort verhaal verandert er iets aan de hoofdpersoon, hij is niet meer dezelfde als het einde van het verhaal. Daaraan is voldaan in dit verhaal en dat maakt het een goed kort verhaal.

Cicerchiata    An

Cicerchiata    La

Cicerchiata    KA

Mooi geschreven, had iets compacter in het middendeel gemogen maar verrassend einde maakt het weer goed

De vlucht    Jo

Het einde is veel te voorspelbaar, verder een aardig verhaal, dat lekker leest en licht absurdistisch is. De hoofdpersoon reist alleen maar met vliegtuigen, dagelijks. Dit klinkt en is absurd, in dit verhaal is het zo goed als normaal.

De vlucht    Wi

Het thema van dit verhaal is een nieuwe interpretatie van het voorval in ‘The world according to Garp’ van John Irving, waarin de hoofdpersoon besluit een huis te kopen waartegen zojuist een klein vliegtuig was gevlogen, omdat de statistische kans dat dit nog een keer zou gebeuren verwaarloosbaar was. De schrijver van dit verhaal gebruikt statistieken precies omgekeerd en ik vind het goed gevonden (dus daarom alleen al een voldoende). Het verhaal is echter slordig uitgewerkt. Over de slordigheden (ontbrekende komma’s, vreemde zinsconstructies) lees ik nog wel heen en op een vliegtuig zitten (in plaats van erin) zou best een Vlaamse uitdrukking kunnen zijn, maar wat mij het meest stoorde was de uitleg van alles. Voor het verhaal is het helemaal niet nodig (ik vond het een onnodig oponthoud) hoe de hoofdpersoon aan het benodigde geld kwam. Ook niet nodig is een gedetailleerde uitleg over deze voetbalclub. Met een fikse redactieslag kunnen zo 500 woorden geschrapt worden en dan wordt het verhaal veel scherper in zijn absurditeit.

De vlucht    An

Het lag er wel dik bovenop hoe het zou verlopen, maar toch een vermakelijk verhaal.

De vlucht    La

De vlucht    KA

Mooi verhaal met verrassend einde. In het begin wat lastig lezen door wat ontbrekende komma's maar dat is geneuzel in de kantlijn.

Anastasia    JG

Dubbel gevoel bij dit verhaal. Allereerst, zonder meer goed geschreven. Er zitten wat constructies in die niet lekker lopen en een paar anders slordigheden.. maar dat is redactiewerk.

Ik geloof Anastasia alleen niet helemaal. Ik geloof haar wel als karakter: ze is boos, seksueel, bitter, irrationeel… en dat is heel sterk. Maar ik geloof haar niet als mens. Dat is misschien vooral een stukje dosering en perspectief. Wie is ze als ze dit niet is?

Desondanks complimenten voor dit stuk.

Anastasia    Ae

De woede en jalousie van Anastasia naar haar dochters is goed beschreven. De uitputtende omschrijving van het meubilair in het huis dat zij 'poetst'  is minder boeiend en lijkt op een oefening voor een schrijfcursus met de opdracht: - beschrijf het interieur-.

Anastasia    AT

Anastasia    Ca

Anastasia    CH

De kracht van een gesloten deur    JG

Ik kan hier kort over zijn. Ik vind dit een mooi geschreven, persoonlijk verhaal. Maar voor deze wedstrijd vind ik het niet geschikt.

Er wordt veel uitgelegd; aan de ene kant wordt de lezer meegenomen, maar aan de andere wordt het ook heel letterlijk gesteld. Er gebeurt in zekere zin niet heel veel. Het is, eerlijk gezegd, te weinig.

De kracht van een gesloten deur    Ae

De kracht van een gesloten deur    AT

De kracht van een gesloten deur    Ca

De kracht van een gesloten deur    CH

De kracht van een gesloten deur    Jo

Een wandeltocht naar Santiago, rommelig verteld. Wat nodig is om te weten, komen we te lezen. Het voelt een beetje als het echte leven, waarin ook veel niet in een rechte lijn gebeurt. De poging is zonder meer goed, maar de uitwerking had van mij wat strakker gemogen.

De kracht van een gesloten deur    Wi

Ziekte, dood en de Camino zijn, in combinatie, bekende emotie-opwekkers, tientallen verhalen zijn daar al mee vol geschreven, dus is de vraag: voegt dit verhaal daar iets aan toe? Que thema is het niets nieuws: Het gaat over iemand die afscheid probeert te nemen van een toekomst die misschien niet meer bestaat. De inhoudelijke toevoeging is de medische kwetsbaarheid en die tilt dit verhaal boven de middenmoot uit. Mijn grootste probleem: de spanningsboog. Er is wel spanning, maar die bouwt niet op, die is overal ongeveer gelijk. Halverwege is mij het patroon wel duidelijk: van herinnering naar emotie, dan een stukkie lopen en dan weer een herinnering, emotie etc en dat schept verwachtingen voor een einde met een bijzonder perspectief, of een onverwachte twist, maar die komt niet. Pas ook op met clichés als ‘tranen mengen zich met de regen,’ ik had eigenlijk gehoopt het koppel tranen-regen nooit meer te hoeven lezen in een kort verhaal. Idem: ‘in mij zingt het.’ Ik vond de opening niet sterk: de deur kraakt, de landkaart, hartjes, het voelde voor mij als een schrijfoefening van de schrijfcursus. En ook het einde vond ik niet sterk: heel mooi rond gebreid (zonder enig bewijs denk ik daarachteraan: precies zoals AI dat graag doet. Ik denk dat natuurlijk alleen maar, omdat ik geen enkel bewijs heb). Om een goed verhaal te worden moet dit verhaal een stuk korter, niet de aktie, maar de emotionele markeringen daarbij en er moet een beter begin en een beter slot aan komen. Maar behoud de mooie details, die dit verhaal de moete van het lezen waard maken: een hostel dat Schiphol heet, een bus vol PSV-supporters, twintig foto's waaruit je er geen kiest. Want daarin zit je eigen stem. En een eigen stem is heel hard nodig als je een thema kiest dat inmiddels behoorlijk dood is geschreven.

De kracht van een gesloten deur    An

De kracht van een gesloten deur    La

De kracht van een gesloten deur    KA

Wow, kippenvel en nog net geen tranen. Wat mooi geschreven.

Metafysische winkel    JG

Veel groot verdriet, grote woorden en algemene vertelling. Zonder context is het niet interessant om te lezen.

Metafysische winkel    Ae

Interessant filosofisch relaas, maar geen verhaal.

Metafysische winkel    AT

Metafysische winkel    Ca

Metafysische winkel    CH

IJswater    Jo

Dit verhaal leest niet heel fijn. Lange blokken tekst, niet heel interessant.

IJswater    Wi

Om te beginnen is dit verhaal veel en veel te lang (maar wel binnen de regels van deze wedstrijd), maar dat komt ook omdat mijn ogen steeds blijven haken aan rare zinnen, net verkeerd gekozen woorden en rare metaforen. Ik noem maar twee voorbeelden, maar er zijn er heel veel meer: “Hij steekt de sigaret aan en voelt de warme rook naar binnen treden.” Rook die naam binnen treedt..? “Onder veel gekreun hijst hij zichzelf overeind en rent op de poster af.” Nauwelijks overeind kunnen komen en dan rennen…? Wat een vreemde woordkeuzes! Het woord ‘blauwgrijs’ komt maar liefst zeven keer voor, na twee keer weet de lezer het wel hoor. Vaak is niet duidelijk wie spreek, loopt het perspectief door elkaar en uiteindelijk komt het hele verhaal neer op een bekend cliché; de briljante maar aan lager wal geraakte musicus ontmoet na zoveel jaren zijn briljante maar succesvolle leerling. Niet mijn verhaal

IJswater    An

Mooi gedaan, het verhaal raakt mij als lezer maar het had wel wat korter gekund.

IJswater    La

IJswater    KA

Goed geschreven maar door het zeer gedetailleerde begin raak je me als lezer kwijt. Pas later in het verhaal word ik nieuwsgierig waardoor het niet echt uit de verf komt.

De ruimte tussen ons    JG

Het is niet slecht geschreven in de zin dat je goed een bedrukte sfeer neerzet.

Ik kan niet zeggen dat het een slecht verhaal is, toch raakt het mij nergens. Je schrijft over iets dat al heel vaak beschreven is, maar ik voel nergens iets dit eruit laat springen.

De ruimte tussen ons    Ae

 Alweer uitputtende interieur details. Het lijkt op een schrijfopdracht: ' Betrek het interieur bij de beschrijving van een slechte relatie'.  De malende kaken bij het verorberen van het vlees, en het vergrootglas op ' het witte damaste kleed en de gevulde karaffen' vervelen.  -Come to the point- zou ik zeggen.

De ruimte tussen ons    AT

De ruimte tussen ons    Ca

De ruimte tussen ons    CH

Rufus    JG

Een heel klassiek historisch verhaal. Niet verkeerd geschreven (al wel wat veel “en toen”), maar niet heel bijzonder en ook wel hier en daar wat te hedendaags zonder duidelijke reden. Ik mis een reden om dit verhaal te lezen naast de (vele) verhalen die er over dit onderwerp zijn geschreven.

Ik denk bijvoorbeeld aan de rol van de moeder. Haar verhaal volgt vooral het klassieke slachtoffer-narratief: ze wordt verkracht, verliest alles en ze moet gewreekt worden. Het kan het interessanter maken om haar ook een stem te geven.

En als detail: die gehoornde helmen zijn niet historisch. Als je het een niet-historische saga schrijft en dit bewust hebt gedaan, had dat er duidelijker in gemoeten.

Rufus    Ae

 Mooi historisch verhaal over de wraak van een zoon. Het  verhaal is in chronologische volgorde gezet, met veel historische informatie. Het is ook een rond verhaal in duidelijke taal en vloeiend geschreven. Fijne historische kost voor young adults. Met uitzondering van de 'en toen en toe'- stijl  wordt de lezer beloond met een waar heldenverhaal.

Rufus    AT

Rufus    Ca

Rufus    CH

Gerechtigheid    JG

Ik heb vaker in mijn commentaren gezegd dat ik geen liefhebber ben van historische verhalen. Ook bij dit stuk haak ik af op de vele historische invullingen.

Het sterkste aan het stuk vind ik de subjectiviteit van het begrip ‘gerechtigheid’. Het is interessant om te zien hoe Balthasar zijn eigen handelen als rechtvaardig beschouwt, terwijl de lezer daar vanzelfsprekend anders tegenaan kan kijken. Wat mij betreft had het historische decor daarvoor niet nodig geweest; het thema had ook in een andere setting kunnen werken.

Qua schrijfstijl ben ik wel enthousiast. Het verhaal is zonder meer sterk opgebouwd en de spanningsopbouw werkt goed. Wel zijn er een paar formuleringen die voor mij wat hedendaags overkomen.

Gerechtigheid    Ae

Gerechtigheid    AT

Gerechtigheid    Ca

Gerechtigheid    CH

Gerechtigheid    Jo

We krijgen een inkijkje in het leven van Balthasar Gerards, die vrijwel iedereen van naam zal kennen als moordenaar van Willem van Oranje. Het leest makkelijk weg en de schrijver heeft geen opsmuk nodig om zijn verhaal te vertellen. De schrijver maakt gebruik van de historische feiten en weet Gerards tot leven te roepen. Een fijn verhaal om te lezen.

Gerechtigheid    Wi

Dit verhaal heeft meer ambitie dan een standaard historische reconstructie. De schrijver probeert niet alleen gebeurtenissen te vertellen, maar ook een psychologisch portret te schetsen van iemand die zichzelf als martelaar ziet. De schrijver maakt van Gerards geen psychopathische moordenaar, maar maakt hem intelligent, gevoelig en fanatiek. De lezer begrijpt hem zonder hem sympathiek te vinden. Dus prima gedaan! De martelingen zijn verhaaltechnisch effectief: gruwelijk zonder overdreven bloederig te worden. Het zwakke punt van dit verhaal is de fragmentatie van de chronologie. Met al die flashbacks en flashbacks in flashbacks is er geen mooi oplopende spanning, maar moest ik actief gaan reconstrueren: ‘Waar ben ik nu?’ En mij leidde dat nogal af. Goede flashbacks moeten moeiteloos voelen, en dat is niet het geval in dit verhaal met maar liefst tien tijdsprongen. Wat verhaaltechnisch goed werkt is dat Gerards nauwelijks twijfelt. Hij ervaart zichzelf werkelijk als instrument van God. Of dat historisch ook helemaal klopt is niet zo interessant, maar het geeft wel een meeleefbare psyche mee aan de hoofdpersoon en dat is wat elk verhaal nodig heeft. Toch nog een kritische noot: veel te veel zinnen beginnen met ‘hij’, waardoor er een vlakke cadans ontstaat.

Gerechtigheid    An

Gerechtigheid    La

Gerechtigheid    KA

48    JG

Het is nogal wat, dit stuk. Er zit wel een sympathieke stem in het stuk, maar ik ben niet enthousiast. Het grootste probleem: je koppelt de Holocaust aan hedendaagse islamitische identiteit. Dat kan absoluut interessant zijn. Maar daarvoor moet je heel precies weten wat je beweert.

Het lijkt te suggeren dat de behandeling van moslims vandaag vergelijkbaar is met de vervolging van Joden tijdens de Holocaust. Als dat je bedoeling is, moet je juist veel preciezer zijn. Want “argwaan”, politiecontrole, discriminatie, vervolging en genocide zijn verschillende fenomenen. Het verhaal moet niet onbedoeld suggereren dat ze allemaal hetzelfde zijn.

Een interessante en volgens mij sterkere gedachte zou niet zijn dat geschiedenis zich hier herhaalt, maar dat mensen die de geschiedenis herdenken, soms mechanismen van uitsluiting in hun eigen tijd herkennen, maar die mechanismen zijn niet noodzakelijk hetzelfde.

Jammer trouwens ook hoe weinig agency de karakters hebben: Nassima is een vrouw die wordt gereduceerd tot haar religieuze identiteit.

Daarnaast is het jammer hoe de drie verhalen niet zuiver in elkaar overlopen. De toespraak en het stuk van Nasima zijn duidelijk, maar de stukken uit het verleden lijken bij het stuk van Nasima te horen.

Als een positieve noot wil ik wel zeggen dat het stuk mooi en helder verteld wordt. Ik hoop dat deze schrijver het aandurft om meer nuance toe te passen.

48    Ae

48    AT

48    Ca

48    CH

48    Jo

In dit verhaal wordt een parallel getrokken tussen de Joden in de Tweede Wereldoorlog en mensen met een migratieachtergrond in het heden. Het is op zich knap en redelijk subtiel gedaan. Het verhaal is wat rommelig en zeker niet heel sterk. Hoewel subtiel gedaan, vind ik de parallel echt te ver gezocht, maar dit mag in een verhaal als dit natuurlijk wel.

48    Wi

Dat er ook in België Stolpersteinen worden geplaatst was nieuw voor mij, waarbij ik verodnerstel dat dat feit uit dit verhaal waarheidsgetrouw is. Het verhaal van de Jodenvervolging in de oorlog is natuurlijk al heel vaak verteld, ook toegespitst op individuele gevallen. Dat verhaal moet verteld blijven worden en de wijze waarop het is verteld in dit verhaal verdient respect. Schrijftechnisch heel vaardig gedaan. Maar respect is te weinig voor een winnend verhaal, wat mij betreft. De schrijver heeft er de persoon Nassima aan toegevoegd, maar die blijft toeschouwer, krijgt geen persoonlijkheid, geen emoties, geen karakter. Als die persoon verder uitgewerkt zou zijn, zou dit verhaal over de Jodenvervolging een diepere laag hebben gekregen, een nieuwe invalshoek, een verbinding tussen gebeurtenissen van 80 jaar geleden en nu. Een gemiste kans. Jammer.

48    An

48    La

48    KA

Prachtig boeiend verhaal van begin tot het einde.

Het voorrecht van dode dingen    JG

Het is een leuk verhaal om te lezen, maar een tikje ongeloofwaardig. Allereerst: waarom loopt Kars nog vier jaar rond? Als zijn afwijking zo uniek was, waarom zijn er dan geen medische dossiers onderzoekt, ziekenhuizen ondervraagt? Daarnaast ook wel heel toevallig dat hij bij Cleo uitkomt. En waarom belt zij niet gewoon de politie? Er is toch voldoende bewijs?

Dit zijn geen kleine dingen, want het hele verhaal leunt hierop.

Daartegenover staat wel een sterk idee: iemand die mensen helpt hun identiteit terug te krijgen, helpt uiteindelijk iemand zijn identiteit te verliezen. Verder wel scherp geschreven. Ik hoop dat deze schrijver blijft inzenden; de volgende keer hopelijk met een ietwat geloofwaardiger stuk.

Het voorrecht van dode dingen    Ae

Het voorrecht van dode dingen    AT

Het voorrecht van dode dingen    Ca

Het voorrecht van dode dingen    CH

Het voorrecht van dode dingen    Jo

Mooi geschreven, de dialogen in dit verhaal zijn geweldig. Het voelt heel getrouw aan, het leest prettig, maar het einde is wat vreemd. Ik begrijp niet goed waarom dit erbij wordt gehaald, nergens in het verhaal voel ik dit aankomen. Dit maakt het verhaal iets minder dan het kunnen zijn.

Het voorrecht van dode dingen    Wi

Dit verhaal begint als een liefdevol portret van een mooi ambacht dat de hoofdpersoon met gevoel en passie uitoefent. Met geduld en mooie details beschreven en als het hierbij was gebleven dan had ik een hoog cijfer gegeven, zelfs als zo’n portret eigenlijk niet aan de definitie van een kort verhaal zou hebben voldaan. Dit mooie prortret is een kort verhaal geworden door het laatste deel en de overgang van portret naar kort verhaal was gekunsteld. Ineens was daar die envelop. Die had natuurlijk veel eerder (of op een heel andere manier) in het verhaal geïntroduceerd moeten worden. Het thema is de ‘perfecte misdaad,’ niets nieuws onder de zon en gemakzuchtig uitgewerkt in dit verhaal. Maar wat mij vooral hinderde was de voortdurende uitleg, naarmate het verhaal vorderde. Terwijl de schrijver juist in het begin van het verhaal geen enkele uitleg geeft en de technische details van het vak en de enscenering het verhaal laat vertellen, komt er steeds meer uitleg naarmate het verhaal vordert. Ik vond het zo hinderlijk omdat ik het gevoel kreeg dat de schrijver wilde zeggen: “Wat ben jij dom, lezer, zal ik het je dan allemaal nog eens een keer uitleggen!” Dat gevoel hindert mij bij het onbevangen lezen en beoordelen van een verhaal. Een van die volstrekt overbodige uitlegzinnen was bijvoorbeeld deze: “Een zeldzaam gevoel van trots en warme voldoening welde op in mijn borst. Dit was waarvoor ik in deze klamme kelder zat. Niet voor het geld, niet voor de roem die toch nooit kwam, maar voor dit specifieke moment waarop een gebroken man weer overeind krabbelde en met opgeheven hoofd de wereld in stapte.” En zo zijn er meer. Jammer als een kort verhaal zo prachtig begint en zo teleurstellend eindigt.

Het voorrecht van dode dingen    An

Goed gedaan!

Het voorrecht van dode dingen    La

Het voorrecht van dode dingen    KA

Heel mooi verhaal, gedetailleerd en verrassend

Crawl    JG

Ja, ik heb van dit verhaal genoten. Knap gedaan hoe je dit opbouwt. Complimenten!

Mooi hoe simpel de setting is: een klein stukje kust met een villa, een terras, een dijk, een strandhut en de zee. Ondanks weinig omschrijvingen laat je dit sterk tot leven komen.

Ik vraag me af of de rol van Kevin niet te gemakkelijk is: is hij naïef, gemakkelijk? Het was interessant geweest om hem net wat meer diepgang te geven. Daarnaast had Nicole’s kleurrijke praatgedrag ook wat minder gemogen; dit is al snel duidelijk.

Tenslotte, de subtiliteit is een van de sterkste elementen in het stuk, maar wellicht nét iets te subtiel naar sommige vragen. Misschien nog nét een tip van de sluier over de relatie tussen Nicole en Roger; of, althans, de interpretatie van de verteller. Ik mis ergens nog iets over het waarom; hoe is de verteller geworden wie ze is.

Al met een een van de sterkste verhalen die ik deze maand heb gelezen.

Crawl    Ae

Crawl    AT

Crawl    Ca

Crawl    CH

Crawl    Jo

Ongrijpbaar en heel goed leesbaar. Een sterke inzending. In dit verhaal gebeurt weinig en wat er gebeurt, is wat vreemd. Toch klopt alles en krijg je al lezer een fraai verhaal voorgeschoteld.

Crawl    Wi

Deze schrijver weet de spanning perfect op te bouwen! Ik zat echt op het puntje van mijn stoel te lezen. Het open einde is goed, gewoon goed, niet briljant, ik kan me voorstellen dat er andere einden mogelijk waren geweest. Een verhaal dat mij doet nadenken over hoe het mogelijk zou hebben kunnen aflopen, is een goed verhaal. De schrijver legt niets uit, de persoon van Nicole blijft mysterieus, maar is genoeg uitgewerkt om te begrijpen. Er zitten wat nodeloze herhalingen in (Nicole stond achter de tap met haar rug naar het water) en het verhaal zakt met name in het middenstuk wat in. Met een stevige redactieslag kan het verhaal worden teruggebracht naar 1500 woorden en dat kan van dit goede verhaal een uitstekend verhaal maken.

Crawl    An

Ik ben geboeid door de setting van dit verhaal, maar het einde laat me een beetje in verwarring achter. Goed geschreven. 

Crawl    La

Crawl    KA

Mooi verhaal, wat me vast greep, ik wilde weten wat er met Roger was gebeurd maar helaas blijft het toch nog wat te veel raden op het einde, wat ik jammer vind.

De kracht van een gesloten deur    JG

Ik kan hier kort over zijn. Ik vind dit een mooi geschreven, persoonlijk verhaal. Maar voor deze wedstrijd vind ik het niet geschikt.

Er wordt veel uitgelegd; aan de ene kant wordt de lezer meegenomen, maar aan de andere wordt het ook heel letterlijk gesteld. Er gebeurt in zekere zin niet heel veel. Het is, eerlijk gezegd, te weinig.

De kracht van een gesloten deur    Ae

De kracht van een gesloten deur    AT

De kracht van een gesloten deur    Ca

De kracht van een gesloten deur    CH

De kracht van een gesloten deur    Jo

Een wandeltocht naar Santiago, rommelig verteld. Wat nodig is om te weten, komen we te lezen. Het voelt een beetje als het echte leven, waarin ook veel niet in een rechte lijn gebeurt. De poging is zonder meer goed, maar de uitwerking had van mij wat strakker gemogen.

De kracht van een gesloten deur    Wi

Ziekte, dood en de Camino zijn, in combinatie, bekende emotie-opwekkers, tientallen verhalen zijn daar al mee vol geschreven, dus is de vraag: voegt dit verhaal daar iets aan toe? Que thema is het niets nieuws: Het gaat over iemand die afscheid probeert te nemen van een toekomst die misschien niet meer bestaat. De inhoudelijke toevoeging is de medische kwetsbaarheid en die tilt dit verhaal boven de middenmoot uit. Mijn grootste probleem: de spanningsboog. Er is wel spanning, maar die bouwt niet op, die is overal ongeveer gelijk. Halverwege is mij het patroon wel duidelijk: van herinnering naar emotie, dan een stukkie lopen en dan weer een herinnering, emotie etc en dat schept verwachtingen voor een einde met een bijzonder perspectief, of een onverwachte twist, maar die komt niet. Pas ook op met clichés als ‘tranen mengen zich met de regen,’ ik had eigenlijk gehoopt het koppel tranen-regen nooit meer te hoeven lezen in een kort verhaal. Idem: ‘in mij zingt het.’ Ik vond de opening niet sterk: de deur kraakt, de landkaart, hartjes, het voelde voor mij als een schrijfoefening van de schrijfcursus. En ook het einde vond ik niet sterk: heel mooi rond gebreid (zonder enig bewijs denk ik daarachteraan: precies zoals AI dat graag doet. Ik denk dat natuurlijk alleen maar, omdat ik geen enkel bewijs heb). Om een goed verhaal te worden moet dit verhaal een stuk korter, niet de aktie, maar de emotionele markeringen daarbij en er moet een beter begin en een beter slot aan komen. Maar behoud de mooie details, die dit verhaal de moete van het lezen waard maken: een hostel dat Schiphol heet, een bus vol PSV-supporters, twintig foto's waaruit je er geen kiest. Want daarin zit je eigen stem. En een eigen stem is heel hard nodig als je een thema kiest dat inmiddels behoorlijk dood is geschreven.

De kracht van een gesloten deur    An

De kracht van een gesloten deur    La

De kracht van een gesloten deur    KA

Wow, kippenvel en nog net geen tranen. Wat mooi geschreven.

De rups en de flowerboy    JG

Dit zijn leuke teksten. Het is mooi ambigu geschreven, zet aan tot nadenken en is uitstekend geschreven. Ik heb er van genoten.

Tijdens het lezen proefde ik soms wel iets van een skepsis tegen “feministische mannen”, alsof het praktisch altijd een facade zou zijn, terwijl het leuk blijft op de plekken waar je alleen spot met het performatieve handelen. Ook de titelomschrijving vond ik opvallend; flowerboy is volgens mij geen gangbare term voor wat je wilt zeggen. Het voelt eerder als een grapje tussen Mirjam en Martha-Frank. Het blijft natuurlijk een perspectief van Mirjam, maar het was leuk geweest als je hier scherper mee was omgegaan.

De onderliggende gevoelens van Mirjam voor Martha-Frank zijn misschien net wat te duidelijk aanwezig, maar het stoort mij niet.

Let op een paar slordige spelfouten; het heeft nog wel wat redactie nodig. Sommige zinnen zijn echt te lang, zoals de zin die begint met “En daarna koos ze Frans op school, ik ook trouwens,”.

Desondanks complimenten!

De rups en de flowerboy    Ae

 Goed weergegeven 'show don't tell' gevoelens van Mirjam t.o.v. Marthe-Frank. Details zoals: -'het is zachtjes gaan waaien, de wind doet het folie van de koekjes en de groente knisperend wiegen en ik leg mijn hand erop zodat alles blijft liggen'-  laten de subtiele nuances zien die het verhaal kenmerken. Goed geschreven.

De rups en de flowerboy    AT

De rups en de flowerboy    Ca

De rups en de flowerboy    CH

De rups en de flowerboy    Jo

Een vermoeiend verhaal, het onderwerp daten is al niet interessant en de manier waarop het in het verhaal is opgenomen maakt het er niet beter op.

De rups en de flowerboy    Wi

Licht fladderend zomerverhaaltje met precies de goede vertelstem, mooie, sprekende details en de heel zacht opbouwende spanning die van een typische vriendinnen-samenzijn naar een licht lesbisch-erotische spanning oploopt. En dat terwijl het hele verhaal over een date met een man ging. Goed gedaan schrijver, ik heb van dit verhaal genoten. Waarschijnlijk schrijfster, want ik zie niet veel mannen die de precieze energie en spanningsboog tussen twee vriendinnen zo sprankelend kan beschrijven, zonder uitleg maar met veel symbolische details. Het einde is prima, je houdt precies op het juiste moment op met vertellen. De titel kan ik niet zo thuisbrengen en dat doet er verder ook niet zo toe. Ik vind het verhaal iets te lang, in het middenstuk zit niet zoveel ontwikkeling, dus dat kan korter, maar verder heb ik niets voor deze schrijfster.

De rups en de flowerboy    An

Een hele goede schrijfstijl, vlot. Je wordt er helemaal in gezogen. Heel goed gedaan.

De rups en de flowerboy    La

De rups en de flowerboy    KA

De toespraak    JG

Allereerst: dit is duidelijk iemand met een goede pen. De schrijver kan schrijven. Maar daar staat tegenover dat het verhaal voor mij veel te lang is en te weinig wordt ingehouden. Vrijwel alles wordt uitgesponnen en emotioneel zwaar aangezet, waardoor het leesplezier voor mij gaandeweg afneemt.

Ten slotte heb ik persoonlijk moeite met fictie die zo nadrukkelijk leunt op niet-fictieve personen. Daar heb ik in een eerder commentaar al uitgebreider over geschreven.

De toespraak    Ae

Tijdens de coronacrisis gebeurde er blijkbaar meer in het torentje dan de achteloze lezer kon bevroeden. De tongue in cheek humor is scherp, en de karikaturen van de personages eveneens. Deze schrijver beschikt over een elastisch woordgebruik, en kan op artistieke wijze bepaalde gevoelstoetanden bewoorden zoals: -'mistroostig bekeek hij de langzaam aangroeiende en onder hun eigen gewicht omlaagglijdende waterdruppels op het raam, tot hij met een schok besefte dat hij niet wist hoe lang hij al naar buiten had gekeken.'- Chapeau!

De toespraak    AT

De toespraak    Ca

De toespraak    CH

De toespraak    Jo

Een eindeloos lang verhaal waarin de schrijver voor alles veel woorden nodig heeft. Bekende Nederlsnders figureren un dit verhasl, dst vergezocht aanvoelt. De schrijver kiest voor een beschouwende toon die niet past bij het verhaal.

De toespraak    Wi

Een veel te lang verhaal voor zo’n uitgekauwd thema: Twee meneren komen uit de kast, hebben een leuke tijd samen tot één van de meneren overlijdt (in sommige verhalen gaat-ie naar het buitenland of zo). De andere meneer rouwt in stilte, omdat niemand mag weten van het uit de kast komen. Hoe vaak is dit verhaal al verteld? Dit toepassen op onze voormalige Minister-President, maakt het thema niet minder afgezaagd of interessanter. “Ik dacht toch echt dat ik hem in de menigte zag staan” is onderdeel van het rouwproces van veel rouwenden en dat toevoegen aan dit redelijk afgekloven thema, maakt het thema, en daarmee dit verhaal, niet lekkerder te lezen.

De toespraak    An

De toespraak    La

De toespraak    KA

Kunstenaar van de dood    JG

Er is veel waar ik enthousiast van word in dit verhaal: de opzet is beheerst luguber, de sfeer is mooi, de spanning is sterk opgebouwd, de personages zijn werkelijk. Met name de hoofdpersoon is sympathiek en inlevend beschreven.

Maar toch. Ik vind dit niet voldoende voor een Verhaal van de Maand. Daarvoor zijn er nog teveel slordigheden.

Allereerst is niet alles goed uitgewerkt. Het spanningsveld zou al voldoende zijn met: de taxidermist gaat een mens opzetten. Dat alleen is al iets waar de politie op af kan komen. Maar dit lijkt niet de kern te zijn. Er wordt gesuggereerd dat de baby vermoord is. Maar waarom wordt de taxidermist er dan nog bij betrokken? En ook de politie aan het einde lijkt wat kort door de bocht. Waarom vermoeden ze nog meer menselijke lichamen? De huiszoeking is ook weinig spannend; want het is al duidelijk dat hij niets te verbergen heeft.

Daarnaast vind ik de zinsbouw slordig. Je gebruikt veel zinnen die spreektaal kunnen zijn “Advocaat was hij, beslist, een goed pak, een verzorgde haardos, het gezicht glad geschoren, een intellectuele bril, schoon gepoetst, die het vogeltje op mijn werkbank weerspiegelde”. Dit is op den duur lastig om te lezen. Er staan ook veel spelfouten in.

Halverwege het stuk wijd je wel lang uit over de werkzaamheden. Je legt uit wat hij doet, dat hij in stilte werkt en legt dan weer uit wat hij doet. Ook valt het mij op dat je de naam van de taxidermist pas aan het einde noemt.

Desondanks een goede inzending.

Kunstenaar van de dood    Ae

 Vlot geschreven verhaal in de ik -vorm, een vloeiend geconstrueerde verhaallijn en een geloofwaardig opgetekende hoofdpersoon. Met de uitspraak van de hoofdpersoon:- 'Ik doe geen mensen-', eindigt het verhaal waar het zo'n beetje mee had moeten beginnen- hier wordt het pas spannend, hoe redt hij zich eruit?

Kunstenaar van de dood    AT

Kunstenaar van de dood    Ca

Kunstenaar van de dood    CH

Kunstenaar van de dood    Jo

Een alleraardigst idee, maar een wat flets gebruik hiervan. De schrijver heeft veel woorden nodig om zijn verhaal in de verf te zetten. De opbouw is lang en na deze lange opbouw is het verhaal heel snel klaar. Afstandelijk verteld en slechts bij vlagen boeiend.

Kunstenaar van de dood    Wi

Deze schrijver heeft de schrijfregel ‘in media res’ goed begrepen. De eerste alinea is dan ook prima, eindigend in de prachtige zin “toen werd ik geknikt”. Helaas krijgen we daarna een enorme infodump van maar liefst 760 woorden, waarin het voormalige vak van de hoofdpersoon wordt uitgelegd (informatie die er in de rest van het verhaal niet eens toe doet), daarna zijn huidige vak en zijn klanten. De leuke eerste alinea is al bijna weer vergeten, als dan eindelijk het verhaal verder mag. “In media res’ wil niet zeggen midden in het verhaal beginnen, daarna een hele lange en saaie infodump en daarna het verhaal weer oppakken. En dan nog zijn er allerlei bijzaken waar de schrijver eerst aandacht voor vraagt, voordat er een echt verhaal begint. 1125 woorden na de mooie eerste alinea, zijn we dan eindelijk weer terug bij het begin en dan kan het verhaal verder. En vervolgens wordt dat verhaal (overigens best een interessant verhaal) in nog geen duizend woorden afgeraffeld. Van die 1125 woorden infodump kan twee derde worden geschrapt, maar die 1000 woorden moeten uitgebreider om de lezer echt mee te kunnen nemen in het verhaal. Alle emotie ontbreekt in het tweede stuk en dat is wat nodig is om van deze aangeklede anekdote een echt kort verhaal te maken. Net een voldoende wat mij betreft dankzijn de prachtige openingsalinea.

Kunstenaar van de dood    An

Kunstenaar van de dood    La

Kunstenaar van de dood    KA

Mooi: wervende teksten ritselden de winkel in!

Carbonara    JG

Ik heb heel erg genoten van dit verhaal. Knap gedaan; er zit veel humor in. Het had wat mij betreft nog wel wat extremer gemogen. De jongens zijn grof, maar uiteindelijk nog steeds wel redelijk beheerst.

Ook was het leuk geweest als je wat meer onderliggend had vermeld over waarom ze dit ritueeltje in stand houden. Waarom denken ze dat afzeiken verbonden is aan mannelijkheid en status?

Echt minpuntje in het stuk vind ik dat de vertelstem niet neutraal is. Zo noem bijvoorbeeld de ober een keer creepy; waarom laat je dat niet door Kaj of Floris zeggen?

Desondanks goed geschreven stuk.

Carbonara    Ae

De aanloop naar een opkomend 'disaster' wordt goed neergezet. De irritante corpsballen evenzeer. Maar het hilarische gehalte is erg verheffend. De ober in een italiaans restaurant eerst aanspreken met -'Don Corleone' -is amusant en het vragen om tomaten ketchup in een chique restaurant eveneens. Ik moest schaterlachen bij 'no offence Benito' en waardeer het goede slapstick gehalte in hoge mate.

Carbonara    AT

Carbonara    Ca

Carbonara    CH

Carbonara    Jo

Een flauwe studentengrap uitgewerkt tot een verhaal. Al snel is duidelijk wat er te gebeuren staat en ook dat de twee personages het niet gaan winnen. Met lichte verbazing heb ik het verhaal gelezen, omdat nergens de registers echt helemaal opengaan. Het blijft vooral wat braaf en saai. Het einde is gewoonweg te voorspelbaar.

Carbonara    Wi

Een corpsballen-grap uitgesponnen in een heel lang verhaal, met een nogal flauw en voorspelbaar einde. Best aardig is dat de "tegenstander" weigert volgens de regels van de studentengrap te spelen. De studenten rekenen op escalatie, maar het restaurant blijft vriendelijk, waardoor hoffelijkheid een vorm van macht wordt. Maar uiteindelijk blijft het verhaal steken in een uitgesponnen anekdote. Kaj is duidelijk minder overtuigd dan Floris en daar had een psychologische laag of verrassende twist in gezeten, maar hij ontwikkelt nauwelijks. Aan het einde heeft Kaj niets geleerd. Hij is niet veranderd, hij heeft hooguit verloren. Idem voor het restaurantteam, ze zijn niet veranderd, hebben hooguit gewonnen. En dat is echt te weinig voor een goed kort verhaal. Het is zeker niet slechts geschreven, deze schrijver heeft echt wel taalgevoel en een vlotte pen. Bovendien is de humor leuk, elegant, niet dik aangezet en zijn de dialogen dik in orde. Samengevat: schrijftechnische een dikke voldoende, verhaaltechnisch onvoldoende.

Carbonara    An

Carbonara    La

Carbonara    KA

Origineel onderwerp.

Cicerchiata    JG

Leuk toeval: twee verhalen over een Italiaans restaurant achter elkaar.

Sympathiek stuk. Wat mij betreft iets te cerebraal en net wat te veel uitgelegd. Het gedeelte waar Sergio irritant is, zegt meer zonder te vertellen. In het zelfinzicht mis ik een stukje humor.

Ook is de Italiaansheid soms wat te dik aangezet wat mij betreft. Het voelt, al met al nog niet helemaal af.

Cicerchiata    Ae

 Nog een italiaans restaurant verhaal. Zou het door de zomervakantie komen? Maar dit verhaal zit vol met mooie beschrijvingen over het uiterlijk van een ober met een :' uitgerekt uitelijk van een Modigliani schilderij '.  Het interieur van het restaurant en zijn ambiance en de psychologische make-up van Sergio blijft op je netvlies staan. Ook de frustratie van Sergio is invoelbaar verwoord als hij zijn sous chef niet te zien krijgt. Alleen vraagt het kennis van het dierenrijk als het gaat om beschrijvingen als: 'omgevallen als een keizerpinguin', en 'een zeehondachtige pose'. 

Cicerchiata    AT

Cicerchiata    Ca

Cicerchiata    CH

Cicerchiata    Jo

En trieste teloorgang van een ooit geweldige chefkok. Heden en verleden loopt mooi door elkaar, hoe de twee personages, van wie we er een niet leren kennen, zich tot elkaar daadwerkelijk verhouden, blijft op een mooie manier onduidelijk.

Cicerchiata    Wi

Heerlijk, die Italiaanse sfeer in dit verhaal! De schrijver houdt zichtbaar van Italiaans eten en de Italiaanse culinaire cultuur, maar ook van cursief gedrukte woorden. Cursief wordt in dit verhaal gebruikt voor woorden in het buitenlands, maar ook voor Nederlandse woorden, ter benadrukking. Beide gebruiken zijn op zich prima, maar liever niet binnen één verhaal. En als je cursief gebruikt moet je het ook consequent doen en bv velvet ook cursiveren. Heel subtiel wordt de spanning opgebouwd in dit verhaal. Niet dat een confrontatie tussen beide mannen nodig was (al was dat wel wat je verwacht als lezer), dit open einde is prima wat mij betreft. In een goed kort verhaal verandert er iets aan de hoofdpersoon, hij is niet meer dezelfde als het einde van het verhaal. Daaraan is voldaan in dit verhaal en dat maakt het een goed kort verhaal.

Cicerchiata    An

Cicerchiata    La

Cicerchiata    KA

Mooi geschreven, had iets compacter in het middendeel gemogen maar verrassend einde maakt het weer goed