Hieronder vind je het jurycommentaar van september 2026. Je kunt het beste CTRL+F/COMMAND+F gebruiken om jouw verhaal te zoeken. Ter info: Juryleden zijn niet verplicht commentaar te geven. Ook hoeft niet bij élk verhaal commentaar te staan. Wel zijn de jurylid-coderingen elke maand hetzelfde. Als je vaker mee hebt gedaan, kun je door de maanden heen de commentaren op jouw verhalen vergelijken.

Let op: lezen is voor eigen risico. Sommige juryleden nemen geen blad voor de mond en het lezen van het commentaar kan eventueel een vervelende ervaring voor je zijn. Bedenk alsjeblieft dat onze juryleden ook maar mensen zijn en dat je zelf moet bepalen of je het commentaar ter harte neemt of het naast je neer legt.

-- Maarten van Verhaal van de Maand

Afbeelding: Tjade Witmaar - De toeristische attractie

Het commentaar

Ik ben nooit onzeker Ae

Ik heb twee opmerkingen : - Een naam als 'Delano' doet aan honkballers of rappers denken- ik vind het niet passend in dit verhaal. - 'Zonder dat hij 'overeind' valt? - Bedoel je - omvalt?-. Nu, dit is een bijzonder verhaal, de kleine stappen op flirtgebied zijn nauwkeurig beschreven, dat is niet makkelijk, en al helemaal niet als het om young adults gaat. Haarfijn worden kleine en grote onzekerheden pijnlijk uit de doeken gedaan, en de groepsdynamica is levendig beschreven.

Ik ben nooit onzeker Ca

Ik ben nooit onzeker An

Ik ben nooit onzeker WA

Leuke setting, een gezelschap waarin de 'ik' vooral met zichzelf vecht over zijn plek daar en, vooral, over zijn verlangen naar contact met haar. Maar ik wil meer weten over de conflicten en onzekerheden. Waarom gedraagt hij zich als een lul tov Stijn? Wat heeft hij tegen Stijn? Is het de bedoeling dat hij onsymphatiek overkomt? Dan mag het nog wel een gradje erger. Komt zijn onzekerheid alleen maar voort uit zijn zelfbeeld? Of is hij gefrustreerd door zijn ervaringen met vrouwen? De generalisaties over vrouwen en wat ze willen is te gemakkelijk. Concreter graag. Of gaat het met hem altijd zo, eerst onzeker en gefrustreerd, om dan uiteindelijk toch toe te slaan en de anderen als figuranten te kunnen bestempelen? Kleine dingetjes: een neus die omhoog krult als haar humeur? Residu van wilde slokken drank die je met de tong van de lippen kunt weglikken? Ogen die onder haren hangen? Rimpels die bruinzwart zijn van het roken?

Ik ben nooit onzeker Jo

Een verhaal over een ontluikende liefde en onzekerheid. Wat het gaat worden, is ongewis, het lijkt de ontluikende liefde te gaan worden. Dit verhaal heeft veel positieve punten, maar het is niet evenwichtig genoeg. Ik zie de worsteling, die de schrijver zichtbaar wil maken, de dialogen zijn lang niet altijd vloeiend genoeg. De setting is goed, de opbouw ook, alleen leest het verhaal wat stroef. Zeker de moeite waard.

Ik ben nooit onzeker Wi

Ik zie nogal wat type- en taalfouten, maar als ik daaroverheen lees, lees ik een lang en saai monoloog van een onzeker type, met alle clichés van onzekere types, die dan eindelijk de aandacht van een jongedame weet te trekken. Het zoveelste datingverhaal zonder nieuw perspectief, zonder fantasierijke twist en zonder verrassende emotionele ontwikkeling. Ik besef echt wel dat elke onzekere twintiger dat allemaal zelf moet meemaken en verwerken, zoals elke onzekere twintiger voor hem (inclusief ondergetekende) maar het is niet nodig om dit dan in de vorm van een kort verhaal te doen, tenzij dat verhaal echt iets toevoegt aan de enorme berg van vergelijkbare verhalen. En dat doet dit verhaal niet.

Ik ben nooit onzeker KA

Ik ben nooit onzeker Ki

Losse vlagen wind Jo

Een verhaal in de vorm van de gedicht, met zinnen die passen in een gedicht. Mooi gedaan, fijn om te lezen. De vraag is of het een verhaal is. In mijn ogen niet en dit maakt dat

Losse vlagen wind Wi

Ik vind mijzelf niet bevoegd om poëzie te beoordelen. Dit is dan ook een korte verhalen wedstrijd en niet een gedichtenwedstrijd en dit gedicht past dus niet in deze wedstrijd (al ben ik niet degene die bepaalt of een ingezonden werk voldoen aan de wedstrijdregels of niet). Puur als amateur vond ik het een lief gedicht met een aandoenlijke visie op dementie. Er worden veel dementie-verhalen aangeboden in deze wedstrijd en deze steekt daar gunstig bij af, al is het geen kort verhaal.

Losse vlagen wind KA

Een verhaaltje in dichtvorm

Losse vlagen wind Ki

De stille oproep Ae

Het is vooral de dynamiek en de aktie in dit verhaal die de lezer op het verkeerde been zet, en naar adem doet snakken. Knap gedaan. Originele invalshoek door te beginnen met de nachtmerrie. Het einde is ook zeer verrassend.

De stille oproep Ca

De stille oproep An

Manlief, zoonlief; ik krijg er jeuk van. Verder is het verhaal ook niet zo goed geschreven.

De stille oproep WA

De vaart zit er goed in, maar de vraag is toch wat er hier nu eigenlijk is gebeurd. Ik kom er niet uit.

3682 meter Ae

3682 meter Ca

3682 meter An

3682 meter WA

Teveel metaforen en vergelijkingen. Alsof dit, als dat. Sommigen zijn mooi hoor, maar het zijn er wat veel. De ommekeer van Kai, van gedeprimeerheid naar gespeelde lichtheid, is goed. Mooi beeld met dat masker. Het feit van de gemiddelde diepte van de oceaan en dat Kai zich precies zo voelt: voelt Kai zich gemiddeld 3,682 meter diep? Ik snap dat er iets anders wordt bedoeld, maar dan moet er ook iets anders staan.

3682 meter Jo

Een prachtig verhaal, mooie schrijfstijl, intrigerende titel en een verhaal dat precies goed verteld wordt. De schrijver eindigt met een open einde dat eigenlijk geen open einde is. De dialogen zijn goed, hete verhaal zit perfect in elkaar en het snijdt een zwaar onderwerp aan zonder ook maar ergens sentimenteel te worden.

3682 meter Wi

Ik vermoed dat deze schrijver een goede taalbeheersing heeft, maar ik kon het niet echt goed beoordelen door het bos aan metaforen. Op een verhaal van nog geen 1300 woorden heb ik er zestien geteld! Dat is zoveel, dat ik het gevoel had van metafoor naar metafoor te springen, zonder het verhaal zelf nog te zien. Dat gecombineerd met vreemde zinnen als “in samenhang met de laatste zon,” “De docent was woedend dat je er niet was” (zo praat niemand, die docent noem je bij naam) en “de stilte werd al langer dan comfortabel was, dus zei ik niets,” ben ik niet eens toegekomen aan een verhaaltechnische beoordeling. Ik heb het vermoeden dat deze schrijver zo verschrikkelijk zijn best heeft gedaan om mooi te schrijven, dat hij helemaal is doorgeslagen en (wat mij betreft) alleen nog maar ergernis heeft opgewekt.

3682 meter KA

Ik weet niet zo goed wat ik hiervan vind. Iets te veel metaforen dat is jammer. Toch een mooi verhaal maar voor mijn gevoel niet helemaal afgerond. Blijf met onbestemd gevoel achter.

3682 meter Ki

een goed verhaal over iemand die het even niet ziet zitten

Onderdak Ae

Hartverscheurend relaas in nuchtere stijl geschreven, waarbij je als lezer hoopt dat de jongen eindelijk eens wat geluk mag ondervinden. Door het pathos dat ontbreekt komt het verhaal nog tragischer binnen.

Onderdak Ca

Onderdak An

Onderdak WA

Ik neem aan dat het hier om werkelijke jeugdervaringen gaat. Misschien is dit wel de eerste keer dat die op papier zijn gezet. Voor fictie, om een lezer mee het verhaal in te trekken, moet er nog wel wat gebeuren. Het is nu teveel een opsomming van feiten, van gebeurtenissen. Ik mis beleving bij de 'ik': er gebeurt een hoop, maar hoe raakt het hem? En wie zijn die ouders? De moeder die haar eigen kind een hoerenzoon noemt? De vader die al zijn botten dreigt te breken en blijkbaar niet vies is van geweld? Wat is er gebeurd voordat hij acht jaar was? En aan het eind, met de jonge politieman Harm. Doet Harm wat hij doet uit liefdadigheid, uit schuldgevoel of uit iets anders?

Lijn 37B Jo

Een fijn verhaal om te lezen. De hoofdpersoon zit nogal met zichzelf in de knoop, dit laat de schrijver op een goede wijze zien. Ze neemt haar omgeving goed in haar op, kent haar mede-busreizigers, zonder ze te kennen. In een tussenzin benoemt de schrijver dat ze het leven niet echt geweldig vindt. Het kabbelt op een fijne manier door. Het is voor het mooi wel net iets te lang, met name het kabbelen. Iets, gelukkig, waardoor het een goed verhaal blijft.

Lijn 37B Wi

Dit is een slecht geschreven verhaal, ik ga maar één voorbeeld geven, maar ik zou er zo tien meer kunnen geven. De hoofdpersoon wisselt een korte blik met een oudere heer in de bus en dat doet wat met haar. Nog even los van de ‘show dont tell'-eis die je bij zo’n uitwisseling mag verwachten, tel ik maar liefs vijf herhalingen van dit gegeven: 1. Ze kreeg een onbehaaglijk gevoel van de blik. 2. Haar hart klopte in haar keel. 3. Ze begreep niet waarom ze hiervan zo ondersteboven was. 4. Haar keel kneep een beetje dicht. 5. Dat een ogenblik haar zo raakte, maakte haar overstuur. Als je iets vijf keer herhaalt (wat je overigens niet moet doen in een kort verhaal, tenzij je uit bent op een humoristische effect en dat is hier niet het geval), dan verwacht de lezer dat de reden voor dat ongemakkelijke gevoel uit de doeken wordt gedaan. Maar dat gebeurt niet. Ook nog eens tot driemaal toe tranen, zonder dat die verklaard worden. De lezer krijgt niet de gelegenheid deze Els te leren kennen, ondanks dat het hele, veel te lange, verhaal uit een interne monoloog bestaat. Dat komt omdat er geen geloofwaardige psychische laag onder dit verhaal ligt en omdat het verhaal is volgestrooid met details die er niet toe doen en in elk geval de lezer niet helpen om deze Els te doorgronden. De schrijver weet wel de spanning op te bouwen, maar die verdrinkt in al die details.

Lijn 37B KA

Lijn 37B Ki

Een opsomming gebeurtenisen, wel duidelijk.

Zuivere logica Ae

De woorden 'Niks in' geven niet aan, wat het aangeven moet. Ook vreemd: ''hier volgt een goede raad voor wie ooit met Rene meerijdt...' Ineens wordt de lezer aangesproken. De spanningsboog wordt gecreeerd door opstapelende technische mankementen van de auto, maar helaas komt de hoofdpersoon niet voor zichzelf op. Dat conflict had beter uitgewerkt moeten worden.

Zuivere logica Ca

Zuivere logica An

Zuivere logica WA

Ik moest denken aan een verhaal over twee mannen die met een fiets bezig zijn. Opgezocht: De fietsrevisie van Jerome K. Jerome, in Mijn plezierbrevier van Kees van Kooten. Hoe dan ook: Zuivere Logica is een slapstick en wordt lekker droog verteld. Maar er moet geschapt. Bijvoorbeeld: wat doen de ouders van de verteller er toe, in de eerste alinea? Waarom meteen verklappen dat de auto in kwestie een kneusje is? En de herhalingen met NIKS zijn overbodig en irritant. Werk aan de winkel!

Valavond Jo

In dit verhaal verwacht Emma een ontmoeting met Caspar te hebben. Het komt er niet van. Ze ontmoet wel een andere man, vrijwel alles in het verhaal blijft in wat nevelen gehuld, waardoor het ongrijpbaar is. Soms is ongrijpbaar geweldig, soms iets minder. In dit geval is er sprake van het tweede, het verhaal is me net iets te ongrijpbaar, waardoor het niet zo uit de verf komt als ik had gehoopt. Wel met plezier gelezen.

Valavond Wi

Ik had al wel een idee wat ik kon verwachten van een schrijver die het woord ‘dromerig’ gebruikt in twee zinnen achter elkaar. En dat is uitgekomen, een teleurstellend en veel te lang verhaal, waarin elke emotie wordt uitvergroot vanuit een miniem gegeven: een verliefde jongedame komt tot de conclusie dat de betreffende meneer haar aan het lijntje heeft gehouden. Voila, het hele verhaal verteld in één zin. Daar waren dus geen tweeduizend woorden voor nodig. Het enige interessante in dit verhaal is dat de tweede keer dat Emma het briefje leest, er minder op staat dan de eerste keer. Een bijzonder gegeven: een geschreven tekst die bij een tweede lezing iets anders laat zien dan bij eerste lezing, maar de schrijver doet hier niets mee. Gemiste kans.

Valavond KA

Helaas miste ik de spanning.

Valavond Ki

Kameraadschap Ae

Dat eenzaamheid, gemakzucht en een- 'moederjongetje' te zijn- leidt tot het zich aanmelden bij de SS, lijkt mij straf. Het is niet slecht geschreven, maar het mist geloofwaardigheid.

Kameraadschap Ca

Kameraadschap An

Kameraadschap WA

Boekenwurm transformeert in vechtmachine, een interessant uitgangspunt. Ik mis wel een (innerlijke) strijd, een gevoelsleven. Ik zeg maar iets: begin met een SS-er die op het station Joodse mensen uit de wagons ziet komen, een moeder met kinderen. Hij gaat denken aan zijn jeugd, aan hoe hij was, aan zijn moeder. Hoe hij de Hitlerjugend werd ingezogen, hoe het steeds verder ging, etc.

Die ene stad Jo

We zijn getuige van de ondergang van een stad. Niet onaardig gedaan, maar ook niet geweldig. Het leest op zich lekker door, maar het raakt me niet; er is te veel afstand tussen de schrijver en wat er gebeurt, waardoor ik niets voel. De laatste zinnen zijn hier een goed voorbeeld van, ze bevestigen wat ik net gelezen heb, niets meer en niets minder.

Die ene stad Wi

Deze tekst legt zijn eigen symboliek voortdurend uit, waardoor er nauwelijks ruimte overblijft voor de lezer om zelf iets te ontdekken. Bovendien wordt het Gaia-motief nergens werkelijk getransformeerd tot iets nieuws. Wat overblijft is het oude en al zo vaak vertelde Gaia-verhaal herverteld. Niets nieuws onder de zon.

Die ene stad KA

Mooie invalshoek, om de spanning wat meer vast te houden had het iets korter gemogen op sommige stukken.

Die ene stad Ki

Ik vind het een goede opbouw naar wat er uiteindelijk gebeurd, een vulkaan eruptie maar is het een explosie of een ander soort?

De oude eik Ae

De ontwikkeling van de vriendschap tussen Jasper en Lars wordt detaillistisch beschreven, helaas ontbreekt er karakterontwikkeling van beide personen. Dat Lars uiteindelijk ervoor kiest om er 'non binair' uit te zien ( staartje met speldje) en dat dit vergeleken wordt met de boom die zowel mannelijk als vrouwelijk is , vind ik een slap gegeven. Het laffe negeren van Lars is slechts matig aangezet. Het had een sterker verhaal kunnen zijn.

De oude eik Ca

De oude eik An

Het verhaal is (erg) opsommend geschreven. Dat maakt het minder pakkend. Het einde is wel beeldend en raak.

De oude eik WA

De gedachten bij de eik zijn heel aardig. Verder ontbreekt er spanning en een gevoeld conflict. Ik lees over die jarenlange vriendschap, maar ik voel 'm niet. Het verraad van Jasper komt uit de lucht vallen en ik dacht alleen maar: 'Flapdrol. Lars is beter af zonder jou'. Waarom is voor Lars de achternaam Ylva zo belangrijk? De openingszinnen over de bloembakken zijn opmerkelijk: Jasper is nog nooit daar geweest, dus hij kan niet weten dat de bloemenzee zo mooi was voordat alles verdorde. Een alwetende verteller dus. Misschien aardig om ook met die verteller te eindigen dan. Waartegen zijn de bloembakken eigenlijk een protest?

Sjanka Jo

Het verhaal is vooral heel vaag, het komt nergens logisch bij elkaar en blijft wat hangen in flarden. Ik komt er niet lekker in en dat blijft eigenlijk het hele verhaal zo. Bij vlagen is het lekker leesbaar, ik kan alleen de lijntjes niet aan elkaar knopen.

Sjanka Wi

Verhaaltechnisch vind ik het thema interessant, maar de uitwerking is wat teleurstellend. Een mysterieuze man komt in aanraking met een verliefd stel, dan met een stel politieagenten, dan een nieuw stel politieagenten en dan Hannah. Geen van deze tegenspelers komt echt tot leven, en gaandeweg wordt ook niets meer onthuld over de mysterieuze man. Verhaaltechnisch is dit dus een herhaling van zetten en daarmee een onaf verhaal. Schrijftechnisch viel ik over ongelukkig woordgebruik. Het woord ‘vergrijpen’ al in de eerste zin is niet goed gekozen. ‘Zich vergrijpen aan’ heeft een negatieve connotatie die hier niet is bedoeld. “Geen seconde had hij niet over zichzelf gepraat” is een gekunsteld dubbelnegatief. Ook “Nooit meer weer” is dubbelop, het is nooit meer of nooit weer. En zo zijn er nog veel meer. Omdat het thema goed verzonnen is geef ik een hele magere voldoende, maar er moet nog heel erg veel aan verbeterd worden wil dit een goed kort verhaal worden.

Sjanka KA

Ik heb eigenlijk geen idee wat ik gelezen heb. Het lijkt meer op een inleiding van een verhaal dan een verhaal opzich. Ben benieuwd wat er nog zou kunnen komen.

Sjanka Ki

Het begint een beetje mysterieus, niet meteen duidelijk, dat het klaarblijkelijk agenten waren in begin verhaal

Gezond door Ae

Geertruyd met een -y- moet aangeven dat wij ons in de historie begeven. De plaag die binnen de stadsmuren heerst (?) is onduidelijk aangegeven . Wel is het duidelijk dat de hoofdpersoon met haar mismaakte arm de stad niet mag verlaten. Als eerste hoofdstuk van een historische roman blijft het een voldoende.

Gezond door Ca

Gezond door An

Gezond door WA

De sfeer van het verhaal is aardig, het roept beelden op van een Middeleeuwse stad. Maar ik begrijp het niet zo goed: Ze mag de stad niet in, met die mand. Waar komt ze vandaan dan? Heeft haar vader koorts of de pest? Zijn de gevallen munten van de mompelaar of van die vrouw? Waarom mag ze door de mismaakte arm de stad niet in? Waarom roept de klerk op het grasveld om welke huizen met een kruis worden gemerkt? Waarom haar vaders huis? Waar gaat dat schip met de zieken heen? Wat gebeurt er met al die mensen op het grasveld, die blijkbaar niet ziek genoeg zijn voor het schip? Waarom moet die wachter met zijn platvoet ook naar het grasveld? Teveel vragen om het verhaal te laten werken.

Het vermoeden Jo

Een relatie die meer dan vervelend eindigt en waarin de vrouw een net zo slechte rol speelt als de man. Dit is een keer fijn om te lezen, omdat in deze tijd het er vaak op lijkt dat alleen mannen slecht kunnen zijn. Dit gegeven is niet verkeerd, ook de twijfels bij zowel de man als de vrouw zijn redelijk op papier gezet. Het voelt alleen vaak wat geforceerd en wat verzonnen, waardoor het net niet echt genoeg aanvoelt. In de basis een goed verhaal, in de uitwerking kan er veel beter.

Het vermoeden Wi

Nee, hè, het cliché van de regen en tranen had ik nooit meer willen tegenkomen in een kort verhaal, maar hier staat hij al in de eerste zin! Mijn goesting om verder te lezen is gelijk weg. En het wordt niet beter. Een lange interne monoloog in de tweede persoonsvorm: niet doen, tenzij je heel precies weet wat je doet en het functioneel is in het verhaal. Ik zie dat niet in dit verhaal. En dan, in de derde alinea, als de hoofdpersoon uit haar hoofd is en actie onderneemt wordt het ineens de derde persoon, al gaat haar interne monoloog gewoon door in de tweede persoonsvorm. Dan na 7 alinea’s een perspectiefwisseling naar Don. Met wisselend perspectief wordt dan een verhaal verteld over een verbroken relatie, maar de escalatie is niet geloofwaardig. Iemand doodsteken omdat hij een foto heeft verscheurd? Ik vond het echt niet om door te komen, dit verhaal, en toen ik dan eindelijk bij het einde was en zag dat dit verhaal niet alleen met een enorm cliché opent, maar ook met een enorm cliché (Daarna wordt alles zwart) afsluit, stond mij nog maar één ding te doen: Bedenken of ik nog iets positiefs kan meegeven aan deze schrijver. Nee, ik kan niets bedenken. Dit verhaal is gewoon heel slecht.

Het vermoeden KA

Het vermoeden Ki

Vriendschap Ae

Een mooi essay over vriendschap. Vriendschap wordt geanalyseerd en in een soort dichtvorm verhelderd. Het bevat echte 'Halmark' uitspraken, en kan zomaar een hit worden op social media. Het is geen verhaal. Het zou zelfs een liedje kunnen zijn.

Vriendschap Ca

Vriendschap An

Meer een betoog dan een kort verhaal.

Vriendschap WA

Dichterlijke bespiegelingen en mijmeringen over vriendschap, hoe mooi ook, maken geen verhaal. Er moet minimaal 1 personage zijn, een ik, een hij of zij, die iets wil of juist niet wil. Een conflict, een situatie, een handeling. Een dialoog of een monoloog.

Nieuw Jo

Dit verhaal gaat eigenlijk grotendeels langs me heen. Ik begrijp gewoonweg niet wat de schrijver wil vertellen. Het is vrijwel vanaf de eerste zin vaag en blijft dit tot het einde. Ik kan hier weinig mee. Gelukkig is het wel goed geschreven, waardoor het zeker geen straf is om te lezen.

Nieuw Wi

Dit verhaal heeft een fantasierijke setting en een sterke opening, dus dat alleen al is voor mij een voldoende. Maar niet heel veel meer dan een kleine voldoende, omdat het verhaal begint als een spannende SciFi-triller, maar uiteindelijk niet verder komt dan clichés over gender en eigenschappen. “Kom mee, verderop zijn bomen. Laten we de rest van deze wereld ontdekken; het moet hier prachtig zijn,” is een schoolvoorbeeld van een dodelijk saai, afgeronde, positieve slotzin (waar AI erg van houdt…). De hoofdpersoon heeft haar inzicht verkregen en gaat nu de wereld ontdekken. Het voelt meer als een oplossing van het verhaal dan als een levensechte reactie van een personage. Een sterker einde zou iets ongemakkelijkers hebben. Wat jammer! Vooral jammer, omdat deze schrijver uitstekend kan schrijven en de openingsscène laat zien dat hij/zij ook weet hoe je de spanning opbouwt. “Hij kan het zich niet herinneren,” dat is precies de juiste manier om de lezer het mysterie in te trekken. Je geeft informatie, maar houdt de belangrijkste informatie achter: waar is hij, wie is hij, wat gebeurt hier? De tweede scène, bij het loket, versterkt die initiële spanning. Maar helaas, daarna stort de spanningsopbouw in. Wanneer Robin het landschap inloopt, gebeurt er te weinig. De omgeving wordt groener, Robin voelt zich goed, er is een kruising. Dat is sfeervol, maar verhoogt de spanning niet, in tegendeel! Daarna komt Marwin, vooral bedoeld om de lezer het thema uit te leggen, dus nog minder spanning. De scène waarin Robin 's nachts bij de regenton zit, probeert wel om de spanning weer te verhogen, met zacht gekrabbel in het zand en een ademhaling. Maar het is te weinig, immers er MOET wat gebeuren bij deze oplopende spanning, maar er gebeurt …niets. Als ik het verhaal samenvat: 1. Robin is vrouw. 2. De tweede persoon denkt dat er een fout is gemaakt. 3. Robin concludeert dat iedereen vrouw is. 4. Ze gaan samen de wereld ontdekken. Dus Robin begrijpt hoe de wereld werkt. Dat is te weinig voor een goed verhaal. Ik heb ook problemen met de figuur van Marwin. Zij verschijnt precies op het moment waarop Robin informatie nodig heeft. Ze kent de regels. Ze stelt precies de vragen die nodig zijn. En zodra ze haar functie heeft vervuld, vertrekt ze. Verhaaltechnisch is dat zwak. Marwin zou veel interessanter worden als ze zelf iets op het spel had staan. Verder heeft de tekst veel te veel woorden als aarzelend, langzaam, voorzichtig, behoedzaam etc. De tekst benoemt voortdurend de manier waarop iets moet worden ervaren en ook dat is verhaaltechnisch zwak. Tenslotte is er een interessante mogelijkheid die het verhaal nu laat liggen: Waarom is iedereen überhaupt als vrouw ontworpen? Dat is eigenlijk het echte mysterie, waar de schrijver niets mee doet. Ik schrijf dit uitgebreide commentaar omdat ik zie dat we hier een hele goede schrijver hebben met een uitstekend taalgevoel, die ook nog eens begrijpt hoe je spanning opbouwt, zoals de eerste alinea laat zien. Verdiep je nog eens in verhaaltechnische zaken als karakterontwikkeling, show, don’t tell, spanningopbouw, etc, dan moet je met dat schrijftalent in staat zijn om het winnende verhaal in deze wedstrijd te schrijven.

Nieuw KA

Nieuw Ki

Kon het niet snel volgen

Ubersetzen Ae

De volgende zin omschrijft mooi wat paniek en vertrouwen kan betekenen in oorlogstijd: ' Albert legde zijn hand op zijn broers schouder. Hij voelde bot , spier, koorts en vertrouwen.' Helaas zal de inhoud van de vele franse dialogen - aan de lezer die geen frans kent - voorbij gaan. De dialogen waarin duidelijk wordt dat er veel gelogen moet worden in tijden van oorlog, zijn sterk en dragen het verhaal.

Ubersetzen Ca

Ubersetzen An

Het leest heel ongemakkeljk met alle witregels. Los daarvanis de schrfijstijl wat mij betreft ook niet goed genoeg.

Ubersetzen WA

Het verhaal heeft potentie (mooiste zin: "Men zei dat hij ovens kon lezen aan de kleur van het vuur"), maar Ik moest een paar keer lezen voordat ik het enigszins begreep. Omer is simpel, dat blijkt niet echt aan het begin, maar wordt tegen het einde pas duidelijk. Heeft die bewaker echt een vertaler nodig om ' Wo ist er?' te vertalen? Omer weet wel wat 'Eisenbahn' en 'Arbeiten' beteken, maar niet wat ' Stark' betekent? De samenspraak tussen Albert, Jules en Charles is erg langdradig en nogal ongeloofwaardig. Albert kent wat Franse woorden, maar zijn vragen aan Jules zijn in het Nederlands. Jules antwoordt in het Frans. Hoe werkt dat? Jules lijkt te begrijoen dat Charles niet correct vertaalt, maar Albert begrijpt dan weer niet het simpele ' Non. Ce n'est pas ca' van Jules. Maar goed, het duurt sowieso te lang, die samenspraak. Hetzelfde daarna met de officier die de 2 lijsten opstelt. Geeft Albert hem nu in het Duits antwoordt (en staan de antwoorden voor het gemak in het Nederlands) of komt Charles er aan te pas? Nadat de twee broers op de lijst voor Duitsland zijn gezet, wat bedoelt Jules dan met ' Nous avons tous bien traduit'? Wat heeft hij vertaalt dan? Afijn. Dit lijkt me een eerste versie en nu herschrijven, schrappen en toevoegen. Je moet een lezer wel het verhaal in willen trekken.

Het graf van ijzer Ae

Het graf van ijzer Ca

Het graf van ijzer An

Het graf van ijzer WA

Razend moeilijk om in een kort verhaal de/een apocalyps neer te zetten. De proloog begint met en inleiding en aan het eind is het duidelijk dat de bacterieen gek zijn op metaal: het internet ligt er binnen de kortste keren uit. Hoofdstuk 1 begint weer met een inleiding en vervolgens wordt weer verteld over de bacterieen die zich razendsnel door metaal heenvreten, met voorbeelden van rampen. Aan het eind is alles van metaal verpoederd. In hoofdstuk 2 zijn er toch weer auto's, ziekenhuizen, een helikopter, stalen sluisdeuren van een bunker. En nog geen aansprekend personage tegengekomen. Afiijn en kortom: teveel chemische en technische beschrijvingen en details, te weinig beleving van aansprekende personages. Wat humor is ook altijd fijn. Maar nogmaals, ook geen gemakkelijjke opgave. Andy Weir had er met Hail Mary een heel boek voor.

Het graf van ijzer Jo

De Aarde vergaat in een kort verhaal met een proloog en verschillende hoofdstukken. Het verhaal is echt te kort om met hoofdstukken te werken. Het verhaal zelf wil voor mij nergens tot leven komen. Het begint met een inslag van een meteoriet, daarna volgt het een patroon dat nergens verrassend is. De Aarde vergaat in een gepast tempo met te verwachten stappen. Nergens spannend of boeiend.

Het graf van ijzer Wi

Weer een echt ‘Science Fiction Verhaal!’ Om een uitstekend verhaal te zijn in deze categorie, moet het verhaal aan alle drie de elementen in deze term voldoen. “De ‘science’ is dik voor elkaar. Wat een deskundigheid (of uitgebreide research) ligt ten grondslag aan dit verhaal. Heerlijk!! Ook ‘Fiction’ is prima verzorgd, ik ben natuurlijk geen metallurg of metalograaf, niet deskundig dus, maar ik zag de fictie verschijnen in mooie combinaties van de science. Ik heb maar één zwaar punt van kritiek op de sciene fiction: de tijdlijn is onnodig snel, dat bacteriën zich zo snel vermenigvuldigen is ongeloofwaardig, dat een ondergrondse bunker binnen een week van al het staal kan zijn ontdaan is dat ook. En deze veel te snelle tijdlijn is helemaal niet nodig voor dit verhaal, alles wat beschreven is kan zich ook in jaren afspelen, in plaats van in weken. Het derde deel van deze definitie is het probleem: ‘Verhaal.’ En daar laat deze bijdrage veel steken vallen, al heb ik absoluut genoten van de Science Fiction inhoud. De eerste inleidende alinea is volkomen overbodig. Begin het verhaal in media res. ‘Het object had geen naam’ is een uitstekende openingszin. Natuurlijk is heel veel uitleg nodig om de lezer niet te verliezen in alle wetenschappelijke details rondom metallofage organisme, maar het kan minder en het kan beter gedoseerd. En ook typische uitlegzinnen als “Wat daar beneden in de zwarte diepte zat, was springlevend,” zijn overbodig. De schrijver heeft echt wel zijn best gedaan om er een verhaal van te maken, door de voorbeelden van de liftschacht in Chicago, de brug in Detroit en het pretpark, maar ze komen niet tot leven, omdat ze slechts acteren als verdere uitleg, ze zijn geen onderdeel van de spanningsopbouw in het verhaal. Na al die uitleg begint het verhaal dus pas na 1270 woorden in hoofdstuk 2. Nog even los van de conventie dat een kort verhaal geen hoofdstukken heeft, moet de introductie van Elena veel verder naar voren in het verhaal. Ik zou zelfs het hele hoofdstuk 1 schrappen! En Thomas is geen persoon, hij is niet meer dan een aanwezigheid. Maak hem menselijk en werk de relatie tussen Elena en Thomas uit tot een emotionele, menselijke band, waarin de lezer kan meeleven. Het slot van dit verhaal is elegant, dat waardeer ik. Ik hoop echt dat deze schrijver verder werkt aan deze bijdrage, zodat het van Science Fiction, een Sciende Fiction Verhaal wordt.

Het graf van ijzer KA

Heel mooi,wat lang maar

Het graf van ijzer Ki

Iedereen wil toch liefde Ae

Dit verhaal vereist kennis van griekse mythologie. Een filosofieleraar wil zijn leerling Sophie meenemen naar Hades. Zij is dan Persephone. De beschrijving van hoe hij dat doet is goed geschreven, maar de psychologie van de karakters is te zwak en het einde laat de lezer in dubio. De mythologische versie biedt wel een oplossing, die had de schrijver aan kunnen houden.

Iedereen wil toch liefde Ca

Iedereen wil toch liefde An

Iedereen wil toch liefde WA

Lezers die niet thuis zijn in de Griekse mythologie kunnen afhaken. Moet de dialoog tussen hen zolang doorgaan? 'Mensen vonden hem charmant,... Tot hij Perspephone ontmoette." Vonden mensen hem toen niet meer charmant, een beetje afstandelijk, ongevaarlijk? Een verborgen kelder onder zijn huis? Het is niet heel geloofwaardig dat hij de kamer van Sophie tot in detail kon nabouwen. Wat was er gebeurd wanneer het niet zo hard was gaan regenen in de auto? Zorgde hij ervoor dat niemand hen zag of was dat toeval? Zou Sophie echt geduldig naar het voorlezen van zijn essays hebben geluisterd? Wat gaat er allemaal door Sophie heen? Waarom trok Sophie de conclusie dat er brand was bij het horen van de helikopters? Zou ze niet eerder aan de politie hebben gedacht? De alinea-indeling kan beter. Teveel losse zinnen naar mijn smaak.

De innerlijke walvis Jo

Een ziekenhuisbezoek staat centraal in dit verhaal. Het duurt allemaal lang en het hoofdpersonage is wat bijzonder. In een traag tempo hobbelen we door het ziekenhuis, wij zijn bij het onderzoek zonder te weten waarom en waarnaar gezocht wordt. Er gebeurt niet veel en het kost de schrijver veel woorden om dit op papier te krijgen.

De innerlijke walvis Wi

Hoewel ruim binnen de grenzen van deze wedstrijd, heeft dit verhaal veel te veel woorden. Ik zal vier voorbeelden noemen, maar er zijn er veel meer: De zin “‒ dat is tenminste te hopen ‒” blijkt totaal niets toe te voegen aan het verhaal (en de liggende streepjes is iets waar AI dol op is). “en deed hem op slot,” is overbodig voor dit verhaal. “dat er stond,” is ook volkomen overbodig, blijkt al uit het voorgaande. Dan 111 woorden besteed aan een oude meneer die gaat zitten en weer weggaat, zonder ook maar iets te hebben toegevoegd aan het verhaal: weg ermee! Verder hoort “hij of zij” in een essay, niet in een kort verhaal. Het is een eindeloos voort dreutelend verhaal geworden met dagelijkse observaties van iemand die naar een poli gaat. Pas bij de zin: “'Het is onbeleefd,' zei ik, 'maar ik hou mijn pet op,’ dacht ik: ‘Hoera, nu gaat het verhaal dan eindelijk beginnen!’ (dat was na 1434 woorden). Maar helaas, het dreutelende gewoon verder, die pet kwam nooit meer aan de orde. Deze schrijver wist ruim 2000 woorden te schrijven over een man die naar de poli gaat voor een onderzoek. Dat is op zich knap, maar boeiend werd het nergens.

De innerlijke walvis KA

Heel mooi beschreven hoe je gedachten op de loop met je gaan. Erg mooi verwoord.

De innerlijke walvis Ki

De walvis ? Beetje saai!

1 2 3 Samen Ae

De diepere betekenis van dit korte stukje tekst ontgaat mij niet, maar het is te kort om voor een verhaal door te gaan, en als zodanig op schrijfkwaliteit te beoordelen.

1 2 3 Samen Ca

1 2 3 Samen An

Mooi, klein verhaal.

1 2 3 Samen WA

Een ontroerend personage in een Zeer Kort Verhaal. Zou de politie of wie dan ook een oude man echt achterlaten? Wat zou er gebeuren wanneer een oude man met in zijn armen een luchtbed geklemd in woest stromend water springt? Ik vrees dat het meteen einde verhaal is en dat het geen speels einde wordt.

Vier maten te groot Jo

Een mannelijke leraar is opeens een vrouw. Een wat eenvoudig thema, zeker als het vooral bedoeld lijkt te zijn om aan te tonen dat hij als man een klootzak was naar vrouwen toe. Een eenvoudig thema, niet al te best verteld.

Vier maten te groot Wi

Ik vind fantasie altijd het belangrijkste ingredient van een kort verhaal. Een verhaal dat van weinig fantasie getuigt krijgt van mij altijd een laag cijfer. Het moet al heel goed geschreven zijn, wil het een kleine voldoende zijn. En als een schrijver, zoals hier, het ambtenarenjeukjargon 'leidinggevende' gebruikt dan gaat er so-wie-so al een punt vanaf. Dit is een verhaal dat de Amerikaanse film The Sex Trip uit 2016 van regiseur Anthony Cohen navertelt. Of nog preciezer, de Franse animatiefilm Geraldine uit 2000. Mannen begrijpen niet wat ze vrouwen aandoen met hun onnadenkende opmerkingen, todat ze zelf een tijdje in een vrouwenlijf moeten doorbrengen. Ja, dat weten we nu wel. Verzin eens wat nieuws!

Vier maten te groot KA

Leuk verhaal, mis alleen een beetje hoe Nico in een vrouw is veranderd.

Vier maten te groot Ki

Duif Ae

Dit is eigenlijk een column. Het is leuk geschreven, maar voldoet voor mij niet. Het is geen verhaal, het is veel te kort.

Duif Ca

Duif An

Dit is een anekdote, geen kort verhaal.

Duif WA

Die gekonfijte duivenbouten moeten als onderdeel van een verrassingsmenu op het bord terecht komen! De tijden in de eerste 2e alinea's voelen een beetje raar. Jaagt Rex vanachter het raam beesten weg? De perimeter van wat groter maken? Is het niet leuker om de namen van de filmpersonages te noemen ipv te zeggen dat het iconische personages zijn? Het geheel blijft een beetje nikszeggend.

Philippa Os Jo

Een bezoekje aan de tandarts is in het echte leven niet zo lekker, in dit verhaal is het misschien nog wel erger. Het idee is echt niet verkeerd, maar het lukt niet goed om hier een optimaal verhaal van te maken. Het is wat rommelig en niet heel lekker om te lezen.

Philippa Os Wi

Eerst een woord van waardering: dit verhaal is ofwel geschreven door een echte tandarts, ofwel door een schrijver die zijn research uitstekend heeft gedaan. Altijd fijn, ik lees liever verhalen van schrijvers die hun research voor elkaar hebben dan van schrijvers die het allemaal wel geloven wat ze zelf bedenken. Maar ik zie een fundamenteel probleem met dit verhaal: de schrijver houdt aanvankelijk precies de verkeerde informatie achter. Daardoor ontstaat wel mysterie, maar niet de gewenste spanning. De laatste alinea maakt veel duidelijk, maar ook daar blijft de betekenis te vaag. En dat is jammer, want het thema is fantasierijk en ook fantasierijk uitgewerkt: zij heeft hem ooit letterlijk machteloos achtergelaten, nu ligt zij machteloos in zijn stoel. Misschien was de keuze die deze schrijver heeft gemaakt voor een retrospectieve onthulling niet de beste voor wat hij wilde vertellen: eerst krijgen we Philippa als patiënt, daarna pas ontdekken we wie zij is. Dat werkt uitstekend in heel veel verhalen, maar alleen als de lezer tijdens het eerste deel voldoende begrijpt om zich vragen te kunnen stellen. En daar schort het aan. Deze zin was uitstekend: "Ik toog aan het werk met de lidocaïne. De dosering moest precies goed zitten. Mijn handen trilden licht." Hier gebeurt iets wat de lezer niet begrijpt maar wel voelt. Maar de schrijver houdt de rol van de tandarts in relatie tot het ongeluk met de fiets achter en dat werkt niet. Door enkele aanwijzingen is het waarschijnlijk dat hij misschien de arts/tandarts is geweest die het slachtoffer van de aanrijding heeft behandeld. Of was hij het slachtoffer? De lezer kan dat niet reconstrueren en dat is een probleem, omdat daarmee de lezer niet voldoende in het hoofd komt van de tandarts. Mysterieus schrijven wil niet zeggen dat je zomaar cruciale informatie kunt achterhouden. In tegendeel: hoe mysterieuzer de toonzetting, hoe preciezer een verhaal geconstrueerd moet worden. En in dit verhaal betreft dat de vraag wat de relatie is tussen de tandarts en het slachtoffer. Je kunt best tot bijna het einde wachten met de onthulling. Maar dan moet de uiteindelijke onthulling ook scherp genoeg zijn om het hele verhaal retrospectief te laten werken. Philippa zegt "sorry" tegen haar slachtoffer en rijdt weg. De tandarts zegt aan het einde "sorry" tegen Philippa. Dat is geen gewone herhaling, het is een morele echo. De constructie is heel goed bedacht, maar de schrijver heeft het verkeerde woord gekozen; sorry is daarvoor te algemeen, teveel gebruikt. Een ander woord had duidelijk gemaakt aan Philippa dat de tandarts haar herkend heeft en dat zou een mooi helder slot zijn geweest aan dit verhaal. Schrijftechnisch ben ik onder de indruk: de stijl is sterk, met enkele uitstekende beelden.

Philippa Os KA

Mooi verhaal, jammer van het lastige lettertype wat het minder prettig lezen maakt. Heb verkeerdelijk moeten googlen. Kleine verbeterpunten vandaar geen 10

Philippa Os Ki

snel en verasend verhaal

Tot hier Ae

Onzekere standup comediante neemt Gaza als onderwerp voor haar optreden. Zowel het onderwerp, als de parallele persoonlijke ervaringen van overschreden grenzen worden woordelijk goed vertolkt. Het beschreven invoelbare kader laat een persistent probleem zien. Goed verwoord.

Tot hier Ca

Tot hier An

Tot hier WA

Een Joodse stand-up comedian met een onverwerkte verkrachting moet andere Joodse mensen met een betoog over grenzen (humor?) bijbrengen dat Israel op de verkeerde weg is. Met 'Tot hier en niet verder'? Dat zou evengoed een aansporing kunnen zijn van het geweld. De vertelster is humorloos, net als het verhaal zelf.

Een lot uit de loterij Jo

Erik heeft blijkbaar een grote prijs gewonnen in een loterij. Dit komen we te weten in het verhaal, verder willen zijn broer en schoonzus hiervan profiteren. Het echt niet meer dan dit.

Een lot uit de loterij Wi

AI-index C betekent relatief veel AI en de beperking daarvan is goed te lezen in dit verhaal. AI kan mooie zinnen maken, een consistent, keurig rond, verhaal vertellen, maar heeft geen fantasie. Het thema: iemand wint de loterij en wat hij dan doet met het geld (en met bedelende familieleden) is een geliefd thema voor verhalen, boeken, films en toneelstukken. Alles wat in dit verhaal wordt geschreven is in dat eerdere werk met dit thema al eens aan de orde geweest. Wat dit verhaal dus fundamenteel mist is originaliteit. En dan nog een ander probleem, AI denkt nog niet na over een diepere logica, alleen maar over logica aan de oppervlakte. Er zijn meerdere voorbeelden in dit verhaal, ik geef er één: “en zag dat zijn zus en zwager hadden aangebeld.” Als je de deur opendoet kun je zien dat zus en zwager voor de deur staan, maar je kunt niet zien dat ze hebben aangebeld, immers de actie van het aanbellen is al voltooid nog voordat de deur opengaat. Verder klinken zinnen als “ik ben maar een kleine man. Zo ben ik geboren en zo blijf ik ook,” heel onnatuurlijk, niemand praat zo behalve AI, die houdt namelijk erg van opsommingen. Ik heb er geen probleem mee als AI wordt ingezet met het opzetten van de structuur of enscenering van het verhaal, met feiten checken, en met redactie, maar een verhaal begint met fantasie, dat moet van de schrijver komen. En pas als je dat onder de knie hebt, al die vluchtige of donkere gedachtestromen in je hoofd omzetten naar een verhaal, pas dan zou je AI moeten inzetten als hulpje en niet eerder.

Een lot uit de loterij KA

Een lot uit de loterij Ki

Je moet ook nooit aan de grote klok hangen dat je wat heb gewonnen, krijg je van die aasgieren op je dak. Goed verhaal!

Dichtbij toch onbereikbaar Ae

... de wereld golft als een vloeibaar schilderij...' Mooi gevonden en opgeschreven. Met veel nuances wordt het inlevingsvermogen van een man opgetekend, die tijdelijk het contact met de werkelijkheid kwijt is. De lezer wordt meegesleurd in de gedachtenstroom. De schrijfwijze leunt op de stijl van een begenadigde verteller.

Dichtbij toch onbereikbaar Ca

Dichtbij toch onbereikbaar An

Dichtbij toch onbereikbaar WA

Het was wel duidelijk dat Vincent aan het hallucineren was. Best aardig hoor, die beelden van mensen uit het verleden, maar het verhaal gaat net als Vincent nergens heen.

Francheska en de rat Jo

Een verhaal over een rat, traag verteld, waardoor het verhaal wat langdradig wordt. Er zitten zeker goede stukken tussen, de troosteloosheid van het werk wordt bijvoorbeeld knap onder woorden gebracht. Als geheel komt het niet uit de verf, daarvoor is het te fragmentarisch.

Francheska en de rat Wi

Op zich kan ik het thema van dit verhaal wel waarderen. Met fantasie bedacht en uitgewerkt. Maar de uitwerking is onder de maat. Om te beginnen is het verhaal veel en veel te lang. Die hele scene met de elektriciens (meer dan 750 woorden!) kan weg of in enkele zinnen worden samengevat. Verder zitten er veel zinloze herhalingen in, ik zal er twee noemen: “voor hun dagelijkse boodschappen: brood, vlees, eieren of een fles shampoo,” oftewel je noemt ze dagelijkse boodschappen, of je somt ze op. Alle twee is overdreven. Ook: “de mannen zichzelf hebben voorzien in hun behoefte.” Ze hebben zichzelf voorzien is meer dan genoeg, de rest is dubbelop. Verder struikel ik over rare of onhandige constructies, zoals: “Haastig van de trek trekt ze.” Nog even los van de ontbrekende komma, is twee keer hetzelfde woord achter elkaar gebruiken in twee verschillende betekenissen lelijk en verwarrend. Dan hebben we ook nog de volkomen lege zinnen, die niets toevoegen, niets zeggen en alleen maar bladvulling zijn, zoals: “Het stipje op het plafond is opgegaan in een grote witte vlakte.” Of: “Maar ja, hier is niemand anders,” nee dat wist de lezer allang! Ook verhaaltechnisch is het zwak: Hoezo “waar het vermoeden wordt bevestigd”. Niets in het verhaal duidt erop dat ze had kunnen vermoeden dat de rat dood zou zijn. Het slot is dan wel weer mooi, dus alsnog een voldoende, maar hier moet echt nog heel veel aan geredigeerd worden, voordat er een goed kort verhaal ligt.

Francheska en de rat KA

Francheska en de rat Ki

Berichten uit het roddelstraatje Ae

Aardige beschrijving van Rosalia- een oude dame- die niet naar " het oudewijvenhuis" wil. Soepele vertelling over : ' Oude mensen en dingen die voorbijgaan.'

Berichten uit het roddelstraatje Ca

Berichten uit het roddelstraatje An

Het verhaal begon veelbelovend maar het ging toch als een nachtkaars uit. Jammer!

Berichten uit het roddelstraatje WA

Hoezo een roddelstraatje? Ik heb geen roddel gehoord. Rosalia moet meer uit de verf komen wil ze een verhaal dragen.

Gooi naar stilte Ae

Gooi naar stilte Ca

Gooi naar stilte An

Gooi naar stilte WA

Geen bijsluiter alstublieft. Oksana is wel heel sterk, dat ze met 1 hand 2 koffers tilt, haar man onder de arm neemt en in haar andere hand de kooi met kat. Wel leuk wat Oksana allemaal naar beneden gooit. De discus door het cockpitraam is onmogelijk - vliegtuigen die je zo ongeveer kunt aanraken? - en daarmee loopt het verhaal leeg. Was leuker geweest, denk ik, wanneer een conflict met de buurtjongeren uit de hand zou zijn gelopen. Met een rol voor de discus.

Gooi naar stilte Jo

Dit is te ongeloofwaardig om een verhaal op te bouwen. Vooral met verbazing gelezen, omdat al snel duidelijk is wat er te gebeuren staat.

Gooi naar stilte Wi

Een verhaal met een bijsluiter. Beter niet doen. Het verhaal moet het verhaal vertellen, niet allerlei uitleg eromheen. En dit verhaal doet dat, dus de bijsluiter is echt niet nodig. Ik heb dit natuurlijk nagerekend (want ik reken graag dingen na die schrijvers opschrijven in korte verhalen). In Brussel ligt een kerk op de verlengde as van baan 07L, die 17 meter uitsteekt boven het gewenste profiel van obstructievrije doorgang. Vliegtuigen vliegen tijdens de landing op zo’n 55 meter boven deze kerktoren. Het wereldrecord discuswerken ligt rond 70 meter, dus, hoe onwaarschijnlijk ook, kan dit verhaal net geloofwaardig zijn. Dus prima research, schrijver! Ik heb twee belangrijke opmerkingen: “Ze ziet hoe de discus het cockpitraam verbrijzeld” en daarna komt er een flashback van 150 woorden. Niet doen! Op dit moment is de spanning in dit verhaal het hoogst en dan moet je dat niet onderbreken met een flashback, die alleen maar het patroon bevestigt dat je daarvoor al hebt beschreven. De tekst die daarop volgt over het precies herkennen van vliegtuigen voegt niets meer toe en het slot is nogal slap. Dit verhaal verdient een beter slot, al dan niet met een verrassende twist. Maar een ruime fantasie en een goed opgezet verhaal, dat met wat extra aandacht en redactie een heel goed verhaal kan worden.

Gooi naar stilte KA

Zeer verrast door dit verhaal.

Gooi naar stilte Ki

Met een discus een vliegtuig neerhalen, goed gevonden!

Bij benadering Ae

De 'nannycat' van Priscilla en Elvis komt helemaal tot leven waarbij haar beschrijvingen van de omgeving van de katten en hun 'ouders' op het netvlies van de lezer blijft hangen. Ook de urgente nieuwsgierigheid van de nannycat is met zorg beschreven. Goed verhaal. Apart. Van haar zullen wij meer horen lijkt mij.

Bij benadering Ca

Bij benadering An

Bij benadering WA

Een complexe vertelster met duistere kanten, da's leuk. Hints en suggesties mbt haar verleden, haar stalkgedrag. Fijn open eindjes, net als het einde zelf. Goede beelden van het huis en de bewoners.

Bij benadering Jo

Een wat slaapverwekkend verhaal waarin het tempo heel laag ligt. Voor mijn gevoel moddert het maar een beetje voort. We zitten vast in de gedachten van de hoofdpersoon die op katten moet passen. Die gedachten zijn voor mij niet echt interessant, waardoor het verhaal gewoonweg niet tot leven komt.

Bij benadering Wi

Het vakmanschap van deze schrijver is goed zichtbaar in de slotzin van elke alinea: of een leuke, speelse samenvatting van de situatie, of een mini-cliff-hanger. Een enkele keer zou de hele alinea vervangen kunnen worden door die laatste regel en dat zou het verhaal wat inkorten, want dat is nodig. ‘Ze vond het ‘helemaal gezellig’ kennis met me te maken,’ vond ik een perfecte openingszin en alle info die daaraan voorafging kan worden samengevat in een of enkele regels, verderop in het verhaal. Dat zou het verhaal ook in media res openen. In het middenstuk zakt de spanning wat weg, de beschrijving van het huis en de badkamer kan korter, want het is de actie die dit verhaal zo leuk maakt, niet alle details van het interieur. Er zijn ook nog wat overbodige uitlegzinnetjes, zoals ‘Ik weet nog steeds niet of ik daarmee pech had of geluk,’ die het verhaal nodeloos lang maken. Dit zijn slechts enkele welwillende aanwijzingen om dit fijne verhaal nog net iets fijner te maken. Op het einde komen er andere details, niet meer over het huis en dan komt het verhaal weer tot leven, heel subtiel. Dat gaf een hoop leesplezier. Uitstekend gedaan, schrijver! Het slot was OK, maar gezien de vertelstem door dit hele verhaal heen, had ik eigenlijk iets sprankelenders verwacht.

Bij benadering KA

Bij benadering Ki

Terug Jo

Lang geleden dat we in een verhaal door de tijd gereisd hebben. Het grote probleem van tijdreizen is dat je altijd met het heden zit. De schrijver realiseert zich dit heel goed en speelt hiermee. Voor mij is het niet boeiend genoeg voor een goed verhaal. Het blijft vooral steken in de problematiek van het tijdreizen. Er is goed over nagedacht, het verhaal dat er uit voortgekomen is, is zeker niet heel goed te noemen.

Terug Wi

Er zijn verschillende technieken om flashbacks toe te passen in een kort verhaal, zonder tussenkopjes ‘nu’ en ‘toen’ te introduceren. Leer die technieken, schrijver, zodat je een vloeiender verhaal kunt schrijven, want die tussenkopjes maken een kort verhaal vooral heel erg houterig. Dan het verhaal zelf. Uitleg van het principe van tijdreizen: niet doen, het vertraagt het verhaal en er kan toch geen wetenschappelijk sluitende tekst worden gemaakt. In de eerste flashback is het voor de lezer al volstrekt duidelijk dat Owen zal zijn verdwenen als Petrus terugkeert. Het ligt er gewoon veel te dik bovenop. De episode met het zoeken naar Owen in de filmzaal en daarbuiten is veel te lang. Als lezer raakte ik verveeld, ja ik weet het nu wel, Owen is verdwenen. Die episode kan met de helft worden ingekort. Het verhaal werd interessant toen bleek dat Petrus Owen uit het verleden had meegenomen naar het heden. Een fantasierijke twist voor de vele tijdreisverhalen die al zijn geschreven. Maar helaas, de schrijver kon zich niet inhouden. Dit zou een perfecte slotregel zijn geweest voor dit verhaal: “De stem kwam van achter hem. Petrus draaide zijn hoofd.” Maar de schrijver is door blijven schrijven toen het verhaal al verteld was. Na het einde van het verhaal volgt dan nog veel overbodige uitleg en veel (voor dit verhaal) onnodig sentimenteel vader-zoon gedoe. Dus verhaaltechnisch is dit geen voldoende, maar het feit dat deze schrijver heeft nagedacht over tijdreizen en er een nieuwe twist aan heeft gegeven, zorgt ervoor dat ik toch een voldoende geef. Fantasie is meer waard dat een perfecte verhaalopbouw.

Terug KA

Heel mooi verhaal, ik heb altijd wat moeite met timeloops maar zeker mooi gevonden.

Terug Ki

Moest heel even denken hoe het verhaal liep.

Verblind Ae

Er worden te grote voetstappen gezet in dit verhaal. Van jeugdtrauma naar een doodgeboren baby, naar een overdosis in het park. Dat de toekomst het koppel opnieuw toelacht is een verademing voor de lezer, maar duidelijk is dat het verhaal te erg is gecomprimeerd. Het eind: 'ik verdrink' is net iets teveel.

Verblind Ca

Verblind An

Verblind WA

Hier zit denk ik veel werkelijk meegemaakt leed achter. Als verhaal schiet het (nog) tekort. De schrijver zou gebaat zijn bij wat meer afstand.

Gezicht op de tijd Jo

Tegen het einde van het verhaal zit een dodelijke twist, goed bedacht, maar het kan het verhaal niet redden. We zijn getuige van het maken van een foto met een overleden man en zijn weduwe. Het waarom wordt niet duidelijk, het proces duurt eindeloos en wij zijn daar als lezer getuige van. Veel te lang en te oninteressant.

Gezicht op de tijd Wi

Dit is een schrijftechnisch zeer vaardig, consequent uitgevoerd en visueel zeer sterk verhaal, maar de aanloop is te lang en uiteindelijk te geconstrueerd. De schrijver heeft geprobeerd te voorkomen dat ook maar één lezer de bedoeling zou kunnen missen. Geef de lezer toch wat meer vertrouwen! In zo’n perfect visueel geschreven verhaal stoorde mij overbodige uitlegzinnen zeer. Bij voorbeeld deze: “De dode man was het levende centrum van de foto. De levende vrouw was het lijk.” Of: “Pure, absolute stilstand.” Dat heeft elke lezer op dit punt al begrepen! En bij deze zin “Eindelijk zal ik net zo stil zitten als hij,” heeft de schrijver het slot al weggegeven. Met bewondering voor de schrijfvaardigheid van deze schrijver, was ik teleurgesteld aan het einde, want de schrijver heeft mij het plezier van het zelf ontdekken ontnomen. Ik ben een groot aanhanger van de onvergetelijke Renate Dorrestein (‘Een verhaal hoeft niet waar gebeurd te zijn, als het maar waar gebeurd had kunnen zijn’) en ik had dus een groot verhaaltechnisch probleem: Een fotograaf van 100 jaar geleden in het heden geplaatst. Prachtige details over die fotograaf van vroeger, ik was diep onder de indruk van de research (of kennis) van deze schrijver en de minutieus beschreven details, maar een hedendaagse fotograaf zou de foto maken en met digitale middelen precies die details aanpakken die de weduwe veranderd zou willen hebben: weg verhaal! Had er één zin aan toegevoegd, bij voorbeeld “Peter was een van de laatste portretfotografen die in zijn commerciële studio nog met nat collodion werkte,” dan had ik de combinatie van honderd jaar oude fotografietechniek met halogeenlampen wel geaccepteerd. Goed, daar stap ik overheen en ik zie dan een fantasievol verhaal met een uitstekend literair uitgangspunt: de weduwe handelt niet uit verdriet, wanhoop of romantische doodsverlangen, maar vanuit esthetische controlezucht. Dat is zwart-komisch en sinister en dat alleen al is een voldoende waard. Met een forse inkorting, minder technische uitleg en een subtielere behandeling van de climax kan dit voldoende verhaal veranderen in een uitstekend, grotesk en memorabel verhaal.

Gezicht op de tijd KA

Een bijzonder verhaal. Voor mij wat te langdradig.

Gezicht op de tijd Ki

Nu Ae

Binnen de dialogen is soms niet duidelijk wie er aan het woord is. In de eerste zin komt een -'hij ' - voor, en dit refereerd naar de hardstenen vloer, terwijl in de zin erna het over een persoon gaat, dit is verwarrend. Het verhaal heeft potentieel, minus de slordige dialogen.

Nu Ca

Nu An

Nu WA

Het leest alsof er niet veel ruimte zit tussen de schrijfster en de vertelster, de ' ik', maar misschien vergis ik me. Het zou volgens mij betrer werken wanneer het in de 3e persoon geschreven wordt. De schuin gedrukte gedachten van de 'ik' kunnen iig beter verwerkt worden in het verhaal zelf. Ze staan nu zo apart. Het einde over de femicide kan/moet weg. Dat er geweld dreigt moet uit het verhaal zelf blijken. En dat bleek ook al wel.

Geen oranje Ae

Geen oranje Ca

Geen oranje An

Geen oranje WA

Eroverheen stappend dat euthanasie nooit verleend zal worden aan een alcoholist: er zitten grappige zinnen/stukjes in, zoals de alinea over Gerrits waardigheid. Maar ook zinnen/stukjes die niet kloppen of vreemd zijn. ' ... want ze was alweer beginnen roepen en wenen ...'? 'En plots was ze daar ...'? Ik denk dat Lena wel een probleem gaat krijgen, maar ze zweet het daarmee wel uit met Gerrit.

Geen oranje Jo

Een verhaal zonder mededogen met een bitter einde. Dit alleen is al meer dan genoeg voor een mooi cijfer. Het is mooi opgeschreven en hoewel het in deze wereld niet zo kan, voelt het heel normaal. Een mooie inzending.

Geen oranje Wi

Om te beginnen: de prijs voor de mooiste zin van deze maand: “Was het een week te veel of jaren te weinig?” En zo zijn er nog een paar wonderschone zinnen (“hij had er per slot van rekening al honderdduizenden jaren zonder leven opzitten”). Maar er zijn ook missers: “Fysieke pijn was futiel in vergelijking met zijn emotionele lijden,” nog even los van het feit dat dit een veel te onpersoonlijke zin is voor een interne monoloog, is hij ook onnodig uitleggerig. De opzet van het verhaal is voortreffelijk met een uitstekende opening en het slot is zeer bevredigend, al is het goed om nog eens te kijken naar de precieze plek van rug en handen op het moment suprème, want ik denk dat het daar nu juist net niet goed gaat. Complimenten voor de schrijver, dit is een goed verhaal, maar om er een uitstekend verhaal van te maken moet er nog eens met de stofkam doorheen gegaan worden om die plekken eruit te halen waar teveel wordt uitgelegd.

Geen oranje KA

Geen oranje Ki

Goed verhaal hoor! Spannend!

Intermezzo Ae

De zin: '...is het warm en vrede...' behoeft enige revisie. Lange zinnen die bijvoorbeeld eindigen in een conclusie met... "maakt de idylle compleet" kunnen eenvoudiger. Woorden als -eloquent-, en -Modigliani Engels- lijken niet echt te passen als vocabulaire bij een hoofdpersoon die vrij doorsnee overkomt. Als luistervink en stiekeme toehoorder komt de persoon wel goed uit de verf.

Intermezzo Ca

Intermezzo An

De zinsopbouw loopt niet helemaal lekker. Om een voorbeeld te geven: " Het leven gaat door weer." "ik leg mijn boek weg en neem mijn zoveelste plons in het verkoelende water tussen de vissen mijn vrienden."

Intermezzo WA

Bespiegelingen van de 'ik' en observaties van een conflict dat jammer genoeg niet echt uit de hand loopt. Languissante Modigliani-Engels? Waarom Intermezzo van Sally Rooney noemen? Heeft het iets met het verhaal te maken?

Op zoek Jo

Er bestaan vage verhalen en vage verhalen. Dit is een heel vaag verhaal, naar mijn idee te vaag. Het begin en het einde zijn sterk, het middengedeelte veel te lang. Het kan veel korter, waardoor het absurdisme veel beter tot zijn recht komt.

Op zoek Wi

Meer dan 3800 woorden, terwijl de limiet van deze wedstrijd is gesteld op 3000. Ik besteed geen tijd aan auteurs die de wedstrijdregels aan hun laars lappen. Ik heb het verhaal dan ook niet gelezen.

Op zoek KA

Ik ben kort nieuwsgierig geweest naar het Hetgeen, maar door zinnen als deze: Net als iedereen sliep hij vrijwel de gehele nacht, at en dronk hij meerdere keren op een dag, en hij werkte, in een magazijn waarvoor hij elke doordeweekse dag in alle vroegte door de met mist gevulde polder naar een bedrijventerrein aan de rand van het volgende dorp fietste, en waar hij op houten pallets bestellingen koekjes verzamelde. En de lengte van het verhaal, haakte ik gaanderweg af.

Op zoek Ki

Cyclus Ae

Het taalgebruik is soms slordig bijvoorbeeld:- 'ik maakte een goede nachtrust...' Het thema laat een hoofdpesoon zien die een fixatie heeft voor horrorverhalingen. Dit is goed uitgewerkt en de spanningsboog blijft intact. Echter het taalgebruik, daar moet nog even naar gekeken worden.

Cyclus Ca

Cyclus An

"Show don't tell' werkt beter dan alles uitschrijven. Zeker bij dit type spannende verhalen. Daarom is het wat mij betreft niet zo goed gelukt.

Cyclus WA

Om het spannend te maken zouden minder woorden en wat meet to the point schrijven wel helpen. Een paar dingen: Een irrationeel gevoelen van onbehagen dat de geest beslaat kan beter blijken dat dat het zo wordt verteld. Hevige motregen, een dichte mist en opeens is daar een maan in volle omgang.

Het tikken van de klok Jo

Het heeft veel weg van het kerstverhaal over Scrooge en de schrijver laat deze figuur nog even voorbij komen in het verhaal. Het is goed geschreven en aardig bedacht, maar te bekend en voor mij iets te belerend. Een man die eenzaam is, moet er op een bijzondere manier achter komen dat dit zo is. Alles wat bijzonder is, is trouwens buitengewoon goed opgeschreven.

Het tikken van de klok Wi

Positief is dat dit verhaal is geschreven in een goed leesbare stijl. Maar het is te lang, te uitleggerig en te voorspelbaar, en het grootste probleem is dat de kern van het verhaal te sterk leunt op een van de bekendste morele vertellingen uit de wereldliteratuur. Dit verhaal is een wat slap aftreksel van ‘A Christmas Carol’ van Charles Dickens. Niet alleen door het thema, maar door de hele morele structuur: een geïsoleerde man krijgt via een bovennatuurlijke ervaring zicht op zijn dood en verandert vervolgens zijn leven. En als de lezer dat al niet had begrepen wordt hij er nog eens met zijn neus in gewreven door de expliciete verwijzing naar Jacob Marley. Schrap die verwijzing volledig! Niet alleen omdat hij overbodig is, maar omdat hij een enorme associatieve schaduw over de rest van het verhaal werpt. Het sterkste deel zit in het begin van het verhaal: de klok, de afwijkende tijdservaring en de langzaam verschuivende werkelijkheid. Daar ontstaat werkelijk iets eigens. Maar daarna verschuift het verhaal van een mysterieuze vertelling over tijd naar een moralistische vertelling over een eenzame man die leert dat hij socialer moet worden, het wordt dan de zoveelste beter-mens-vertelling. Het verhaal is verder veel te lang. Voorbeeld: Bakker Van Vliet is dicht, ziet hij door de ruit, maar daarna komt nog een hele alinea met meer dan honderd woorden, die nog een keer precies hetzelfde vertellen. En op veel meer plaatsen herhaalt het verhaal informatie die de lezer al heeft begrepen. ‘Schrijven is schrappen’ is een schrijfregel die deze schrijver nog niet lijkt te kennen. En wat de schrijver zich ook heel serieus zou moeten afvragen: “Wat vertelt mijn verhaal dat Dickens niet al heeft verteld?”

Het tikken van de klok KA

Het tikken van de klok Ki

Het gaat, het is beetje eentonig!

Boris Ae

Het verhaal bestaat grotendeels uit dialogen die helder zijn en de onderliggende humor zal niet alleen de goede verstaander bekoren. Origineel thema, verfrissend gebracht, de lezer kan de miniatuur dierenarts in de capsule goed visualiseren. Compliment.

Boris Ca

Boris An

Grappig verhaal.

Boris WA

Lekker absurd, grappige dialogen.

Boris Jo

We leven in de nabije toekomst waarin bijzondere wetten aangenomen zijn. Het verhaal moet waarschijnlijk een parodie zijn, maar ik vind het vooral saai. Huisdieren mogen niet meer geopereerd worden en in dit verhaal is hier een oplossing voor gevonden. Even lijkt het aardig bedacht, gaandeweg het verhaal wordt het erger en erger. Het is even aardig, daarna vooral saai.

Boris Wi

Absurdistisch en fantasierijk, daarom een voldoende. Het uitgangspunt (een mens verkleinen om via een natuurlijke lichaamsopening een dier te opereren) wil ik als absurd gegeven accepteren. Daarna moet de schrijver echter binnen de ontstane werkelijkheid consequent blijven. Dat lukt hier onvoldoende. De rechtbank die tijdens de operatie ingrijpt, de maag die als beschermde verblijfsruimte wordt aangemerkt, de vereiste uitreisvergunning en de ethische commissie stapelen absurditeit op absurditeit. Daardoor wordt de absurditeit geen verrassend uitgangspunt meer, maar een opeenvolging van steeds nieuwe absurde vondsten, die steeds meer (te veel) vragen van de lezer. De humor wordt daarmee voorspelbaar en het verhaal verliest de geloofwaardigheid binnen zijn eigen logica.

Boris KA

Boris Ki

Tot nu de spannenste

De zeepkistenrace Jo

Een jong kind moet afscheid nemen van zijn vader. De manier waarop de schrijver dit in zijn verhaal verweeft, is goed gedaan. Nergens te sentimenteel een echt gekropen in het hoofd van de jongen. Een verhaal over dood en afscheid nemen is niet bijster origineel, de wijze waarop dit opgeschreven is, is het wel.

De zeepkistenrace Wi

Begrafenissen komen vaak voor in de verhalen voor deze wedstrijd. Dit verhaal is verteld door de ogen van een jongen, nog geen tiener, maar de schrijver laat wel steken vallen, waar de gedachten of observaties niet passen bij een persoon van deze leeftijd, bv in deze zin: “Een onuitwisbare geur, die getuigde van een man die wist wat leven was,” of deze zin, die het perspectief ineens buiten Guus plaatst: “Het manifesteren van Guus diepste wens, om zijn vader weer terug te hebben, was ondertussen gestaakt.” En verder is het verhaal veel te uitleggerig, elke emotie wordt benadrukt, zodat de lezer toch maar vooral begrijpt wat er in het hoofd van Guus omgaat. Het thema is al niet erg fantasierijk en als dan ook nog alles wordt voorgezegd, dan blijft er weinig te genieten of ontdekken over voor de lezer. Het begin is nog wel goed, de zin “Ik heb er zin in” zet de lezer keurig op het verkeerde been, maar gaandeweg wordt al die uitleg gewoon irritant. Verder zou het helpen om de gebruikelijke conventie aan te houden bij het indienen van een verhaal: bij een dialoog elke dialoogzin op een nieuwe regel, dan leest het zoveel gemakkelijker.

De zeepkistenrace KA

De zeepkistenrace Ki

Gokkliniek Ae

Sterk verhaal. Levensechte beschrijvingen van fysieke worstelingen van de hoofdpersoon om los te komen van verplegers. Verder zijn de belevenissen en de herinneringen die door de gedwongen sedatie worden opgeroepen helder beschreven. De lezer bevindt zich temidden van de hallucinaties en het verwarde verstand van de hoofdpersoon. Goed gedaan.

Gokkliniek Ca

Gokkliniek An

Gokkliniek WA

Onbegrijpelijk. Een paar keer geprobeerd.

Gokkliniek Jo

De schrijfstijl is wat houterig, wat het verhaal niet fijn maakt om te lezen. De inhoud is vooral wat vaag opgeschreven. We volgen een patiënt, maar ik merk dat ik moeite heb om te volgen wat er gebeurt. Het einde is abrupt en nogal heftig. Geen geweldige inzending.

Gokkliniek Wi

Nooit zo sterk om een verhaal te beginnen met een alinea uitleg over wat het thema is. De hele eerste alinea kan dan ook weg en bij de tweede alinea begint het verhaal in media res. Ook niet sterk om het verhaal vanuit twee perspectieven te vertellen. Soms is het nodig voor de verhaalopbouw, maar meestal is het luiheid van de schrijver: probeer ditzelfde verhaal nu eens vanuit één perspectief te schrijven, oftewel de dokter, oftewel Marc. Dan krijg je een veel indringender verhaal. Verderop worden meer dan 300 woorden besteed aan het in detail uitleggen hoe een man wordt vastgepakt in de kliniek en verdoofd. Deze 300 woorden doen er verder nauwelijks meer toe in de rest van het verhaal en kunnen dus met één zin worden afgedaan. Ik heb geen enkele moeite met Vlaams-Nederlands, maar wil wel aan Vlaamse schrijvers verzoeken om goed na te denken over het woordgebruik (en omgekeerd ook!). In deze tekst komt voor dat de dokter salueert. Een Frans leenwoord dat in Nederland alleen maar wordt gebruikt in een militaire context. In Vlaanderen betekent het gewoon groeten, maar veel Nederlandse lezers zullen er vreemd van opkijken. “Zijn blik heeft een sluwe uitstraling” en “Het geluid van de schoten geeft Marc een onaangenaam gevoel,” zijn zinnen die dringend show don’t tell nodig hebben: laat de sluwe uitstraling zien, beschrijf het gevoel.

Gokkliniek KA

Gokkliniek Ki

Alicja Ae

Alicja Ca

Alicja An

Alicja WA

Er is iets raars met de tijdslijn van het verhaal. In de eerste alnea: 'Het gaat niet zo goed mijn schoonmaakster ... Alicja heeft vorige week slecht nieuws gekregen: een beginnende tumor ...' In de laatste alinea: 'Alicja is met haar chemotraject begonnen'. Tussen begin en einde het relaas wat de verteller ging doen - met uitstapjes naar het verdere verleden - , nadat hij besefte dat hij Alicja niet kwijt wilde en zich realiseerde hoe weinig hij wist van Alicja. Verleden tijd dus. Daar houdt de schrijver/verteller zich niet consequent aan. De komische toon is goed en bij vlagen hilarisch ('Ja, ik vermoed dat het zo ongeveer gegaan is', na de voorgestelde Oostblokgeboorte van Alicja). Het einde is wat teleurstellend: Alicja zegt dat ze een vriend heeft en basta. Kan de verteller op de 1 of andere manier niet harder op zijn bek gaan? Er mag nog wel een paar keer met een rode -/verbeterpen doorheen. Vanwaar dat 'ik wil zeggen Kowalska?' Zou die gefantaseerde huishoudster uit 1890 niet Alicja kunnen zijn die zich het hoofdje niet hoeft te breken? Hoe kijkt iemand tegen betaling naar de geestelijke gezondheid? Kortom, er zit meer in.

Alicja Jo

Een bijzondere liefdesverhaal, dat geen liefdesverhaal blijkt te zijn. Het voelt wat vergezocht aan, zeker omdat de hoofdpersoon alles over zijn werkster te weten is gekomen, behalve dat zij een vriend heeft. Inhoudelijk niet heel sterk en het had ook beter opgeschreven kunnen worden.

Alicja Wi

Geweldig verhaal! Grote complimenten voor de vele fantasierijke en sprekende details, voor de sprankelende toon zonder uitleg. Prachtig hoe de ikpersoon is neergezet, zogenaamd zelfkritisch, maar natuurlijk lang niet zelfkritisch genoeg. Arrogant, zonder dat ook maar ergens dat woord valt, of er zelfs maar naar gehint wordt. Een enkele keer gaat het over de top, bijvoorbeeld hier: “Dan verlies ik een mens.” Of hier: “niet het soort vrouw waar mannen van mijn leeftijd op uit zijn.” Niet nodig dit soort uitleg-zinnetjes, juist door deze vertelstem weet de lezer heel precies wat voor mens dit is. Ook heel fijn hoe het therapeutengepeupel wordt aangepakt, met deze (mijn favoriete) zin: “Ik wil met je proberen om het moeten hebben van een doel los te laten.” Ik heb verder niets voor deze schrijver: als je zo kunt schrijven, past het een eenvoudig jurylid om in bewondering te zwijgen.

Alicja KA

Mooi verhaalt. De Burberry sokken hadden van mij achterwege mogen blijven;-)

Alicja Ki

Rode aansteker Ae

Spannend verhaal met rustige opbouw en koele ondertoon, waarin de psychologie van Dieter en Lore in slowmotion ontmanteld wordt. De brandstichting wordt terloops geschetst wat de nadruk op de interactie tussen de hoofdpersonen versterkt.

Rode aansteker Ca

Rode aansteker An

Rode aansteker WA

Motieven en geestesgesteldheid van de 'ik' worden mij niet duidelijk. De relatie tussen de twee ook niet.

Rode aansteker Jo

Een brand die aangestoken is en een relatie die moeilijk leesbaar is. Er gebeurt niet en toch veel, we lezen en horen iets over de relatie, hoe het precies zit, is onduidelijk. Het is mooi geschreven en juist omdat er zo weinig verteld wordt, heeft het verhaal wel iets.

Rode aansteker Wi

Ik moest gelijk aan Raymond Carver denken! Als iemand een origineel kort verhaal kan schrijven dat mij aan Carver doet denken, dan is er al een dikke voldoende binnen! Het is dan vooral de manier waarop een ogenschijnlijk banale situatie langzaam moreel verschuift. Ook de droge dialogen en de betekenis die in objecten en handelingen wordt gelegd hebben iets Carveriaans. De opening is perfect: “We staan stil omdat er iets brandt.” Kaal. Dreigend. Heel goed! Dieter is geen klassieke pyromaan. Het verhaal zou heel gemakkelijk kunnen ontsporen naar een psychologisch portret van een mislukte schrijver die wraak neemt op zijn succesvolle vrouw, maar gelukkig heeft de schrijver dat prima weten te vermijden. Daarmee is Lore juist de meest interessante persoon in dit verhaal. Lore heeft het al die tijd geweten: prachtig! Complimenten voor deze vondst! Aanvankelijk lijkt zij de succesvolle, verstandige vrouw die haar mislukte echtgenoot heeft onderhouden. Maar het perspectief verschuift als ze het handschoenenkastje opent en ‘zonder te kijken’ (ja die drie woorden zijn cruciaal belangrijk!) de aansteker eruit haalt. Een perfect voorbeeld van show don’t tell. En met 'Dieter is heel de namiddag bij mij geweest,' liegt ze voor hem en dat maakt haar heel interessant, hun verhouding wordt daarmee veel ingewikkelder dan de succesvolle vrouw met mislukte schrijver. Ik vond de scène met de brandweer iets te geconstrueerd, je bent daarin teveel aan het foreshadowen. Een goede lezer hoeft niet geholpen te worden. Laatste advies: schrap de allerlaatste zin, dan is het slot aanzienlijk verontrustender en literair sterker. Heel goed verhaal, met heel veel plezier gelezen!

Rode aansteker KA

Heel mooi geschreven.

Rode aansteker Ki

Spannend , moest even de personen plaatsen